Ετικέτες » Ovi Greece

Τελικά τι έπαθε η Δευτέρα; Seven Sisters (What happened to Monday)

Σ’ ένα αρκετά κοντινό μέλλον ο υπερπληθυσμός εξαντλεί τους πόρους του πλανήτη, οδηγώντας εκατομμύρια ανθρώπων στην εξαθλίωση. Μια ακτιβίστρια και ανελέητη πολιτικός, θα θεσπίσει το νόμο περί ενός παιδιού ανά ζευγάρι και υπό προϋποθέσεις. Κάθε επόμενο παιδί απομακρύνεται από την οικογένεια και μπαίνει στο …ψυγείο, όπου θα ξυπνήσει αν κι εφόσον/όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν. Όμως κάπου, υπάρχουν όχι δύο και τρεις, αλλά εφτά αδερφές, που χάρη στον πολυμήχανο παππού τους καταφέρνουν να ξεγελάσουν το σύστημα για 30 ολόκληρα χρόνια.

Ζώντας αποκομμένες από τον κόσμο σε ένα τεράστιο σπίτι γεμάτο κρυψώνες, οι εφτά αδερφές που έχουν τα ονόματα της εβδομάδας, μεγαλώνουν και μαθαίνουν να υποδύονται έναν και μοναδικό χαρακτήρα την ημέρα που επιτρέπεται να βγουν έξω, αυτόν της νεκρής μητέρας τους. Μέχρι που μια μέρα, η Δευτέρα δε γυρίζει σπίτι.

Τι της έχει συμβεί; Αναζητώντας την αλήθεια, οι αδερφές αρχίζουν να πεθαίνουν, στην ψύχρα, μία προς μία.

Αν και με το θέμα του υπερπληθυσμού και της εξάντλησης των πόρων του πλανήτη έχουν ασχοληθεί οι σκηνοθέτες και παλιότερα, έχουμε δει πως δεν υπάρχει μόνο η μία πλευρά. Ενώ αλλού ο υπερπληθυσμός σκοτώνει τον πλανήτη, αλλού η τεχνολογία προκαλεί πολλαπλές γεννήσεις και αλλού στειρώνει τους ανθρώπους. Πάντως όλα οδηγούν στον αφανισμό του ανθρώπου.

Οι απόψεις για το Τι συνέβη στη Δευτέρα είναι ή του ύψους ή του βάθους, από όσο είδα. Ή άρεσε πολύ, ή δεν άρεσε καθόλου. Εμένα μου άρεσε πάρα πολύ. Ο πρώτος λόγος είναι η ίδια η Ράπας που τη ΛΑΤΡΕΥΩ και τη θεωρώ εξαιρετική ηθοποιό με μια σπάνια εκφραστικότητα, που – όπως διάβασα κάπου αλλού, μπορεί και βγάζει λαγούς από καπέλα ακόμα κι όταν τα καπέλα πράγματι δεν έχουν τίποτα μέσα. Ο δεύτερος λόγος είναι η δράση, που είναι έντονη και ασταμάτητη και η Ράπας φέρνει στα μέτρα της, θυμίζοντας λίγο Λίσμπεθ σε τουλάχιστον τρεις από τις αδερφές της, και τελικά αναρωτιέμαι, αν οι εφτά αδερφές ενσαρκώνονταν από κάποια άλλη, ποια θα μπορούσε να τα καταφέρει τόσο καλά δίνοντάς μας αυτό το κάτι.

Λοιπόν, όχι, το σενάριο δεν εμβαθύνει στο θέμα πουθενά. Το τοπίο είναι ομιχλώδες και γκρίζο. Όχι, δεν δίνει καθόλου τροφή για σκέψη. Η πλοκή δεν το εξυπηρετεί. Ναι, ο υπερπληθυσμός είναι ένα θέμα, οι πόροι του πλανήτη είναι ένα θέμα, το ότι κάτι πρέπει να γίνει γι αυτό και άραγε τι, είναι ακόμα μεγαλύτερο θέμα, αλλά εδώ ΔΕΝ μας ενδιαφέρει. Και δεν το θεωρώ κακό. Δεν πρόκειται για ταινία τέτοιου είδους, αλλά καθαρά για μια περιπέτεια δράσης, με πολύ ένταση, πολλή κίνηση, πολλά εφέ, που απλώς πατάει σε ένα υπαρκτό πρόβλημα που μας απασχολεί. Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να το αναλύσει κιόλας (ή και να το λύσει).

Και φυσικά υπάρχουν γκουφιές και κάποια άθλια σημεία, το παραδέχομαι, όμως στο σύνολό του σε κάνει να τα προσπερνάς. Στο σκοπό που εξυπηρετεί, δηλαδή να μας δώσει ένα έντονο κι ευχάριστο δίωρο για Σαββατόβραδο με πατατάκια και μπίρες, είναι παραπάνω από σπέσιαλ.

Δείτε το τρέιλερ, ΕΔΩ!

Κατερίνα Χαρίση

Ταινία

Το σπίτι χωρίς όνομα: Autiotalο

Σίγουρα υπάρχουν μουσικές και τραγούδια αποθηκευμένα στους δίσκους του μυαλού σου, τα οποία έχεις ξεχάσει και στοίχημα πως δεν ξέρεις καν πως έχεις. Αυτά τα τραγούδια και οι μελωδίες, ίσως και κάποιος στίχος, κάποιες φορές θα ακουστούν ξαφνικά από ένα ίσως μακρινό ραδιόφωνο, από το αμάξι που πέρασε δίπλα σου, φευγαλέα σαν ήχος κλήσης κάποιου κινητού, μπορεί και κατά λάθος.

Ovi

Το Αυτό: Η μεγάλη έκπληξη του '17

IT(2017)
Director: Andy Muschietti Actors: Jaeden Lieberher, Jeremy Ray Taylor, Sophia Lillis, Finn Wolfhard, Chosen Jacobs, Jack Dylan Grazer, Wyatt Oleff, Bill Skarsgard

«We all float down here. 130 επιπλέον λέξεις

Ταινία

Καλύτερα να καείς, παρά να αργοσβήσεις: Hey, Hey, My, My

Το Hey, Hey, My, My γράφτηκε από τον Neil Young με τη συνοδεία των Crazy Horse το 1979. Στη βιογραφία του Γιανγκ αναφέρεται ότι το τραγούδι  είχε γραφτεί αρχικά με τους Devo, με ελαφρώς αλλαγμένο στίχο. 128 επιπλέον λέξεις

Ovi

Σκοτεινές ώρες: Super Dark Times

Το Super Dark Times είναι ένα αρκετά ατμοσφαιρικό δράμα που εξελίσσεται σε θρίλερ, για να τελειώσει ως gore. Δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα ή και που θα ήθελα για να πω ότι μου άρεσε πραγματικά. Αλλά και πάλι, είναι μια ταινία νεανική. 

1996 σε κάποιο  ήσυχο προάστιο, δυο έφηβοι κολλητοί από τα παιδικά τους χρόνια τριγυρίζουν με τα ποδήλατά τους στους έρημους δρόμους, αράζουν στους καναπέδες τους, συζητάνε για το ποιες από τις συμμαθήτριές τους θα πηδούσαν ευχαρίστως, πόσο μαλάκας είναι ο τάδε και αν υπάρχει καθόλου χόρτο.

Ο Ζακ μονοπωλεί το ενδιαφέρον ως το πιο συμπαθητικό μούτρο σε όλο το καστ (επίτηδες το έκαναν;)και το ίσως ιδανικό παιδί-έφηβος-όνειρο για κάθε γονιό: Είναι ήσυχος, καλόβολος, δεν πίνει, δεν καπνίζει, δεν είναι κωλόπαιδο. Ο Τζος από την άλλη, πιθανώς να ζει στη σκιά της απουσίας του μεγάλου του αδερφού πεζοναύτη, ο οποίος τον άφησε πίσω σε ένα μόνιμα άδειο σπίτι, παρέα με τα βιντεοπαιχνίδια του, το χόρτο του κι ένα …κατάνα. Ο Τζος είναι ντροπαλός και ήσυχος εξωτερικά, όμως μέσα του προφανώς φλέγεται. Είναι το άλλο είδος εφήβου, αυτού που προσπαθεί να το παίξει κουλ και άνετος όμως μέσα του επικρατεί το χάος.

            

Ένα τραγικό ατύχημα θα οδηγήσει τους δύο φίλους σε εντελώς διαφορετικούς δρόμους. Ο Τζος κατά λάθος σκοτώνει έναν συμμαθητή του με το κατάνα και ο Ζακ τον βοηθάει να το κρύψουν.

Εκεί κάπως αρχίζουν και χαλάνε τα πράγματα, γιατί ενώ ως ιδέα είναι ενδιαφέρουσα και αυτό που βλέπουμε είναι το πώς αυτό το γεγονός λειτουργεί πάνω και μέσα σ’ αυτά τα δυο παιδιά, η πλοκή και οι αιτιολογίες για τις πράξεις που ακολουθούν δεν είναι αρκετές για να σε πείσουν ότι οκ, ναι και έτσι μπορεί να γίνουν τα πράγματα και να νιώσεις το παραμικρό για τον οποιονδήποτε από αυτούς (εκτός πάντα από τον Ζακ, που παραμένει ως το τέλος το καλό, συμπαθητικό παιδί.)

Δεν με έπεισαν τα όσα έβλεπα ότι μπορούσε ο Τζος να εξελιχθεί σε στυγνός εγκληματίας. Ούτε ο Ζακ από την άλλη με έπεισε ότι κατάλαβε και προέβλεψε τη συμπεριφορά του φίλου του – πάντα με βάση την εξέλιξη της πλοκής. Το τέλος σε αφήνει κάπως μετέωρο, οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές είναι μεταξύ του πρωταγωνιστικού ρόλου και του κομπάρσου – τους βλέπουμε πολύ, δεν έχει καμία σημασία δο, και τελικά το κλείνεις και μένεις με ένα …χμ. Μάλιστα. Θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο.

Έχει όμως ενδιαφέρον. Μια πράξη βίας μπορεί να λειτουργήσει εντελώς διαφορετικά σε διαφορετικούς ανθρώπους. Αυτό από μόνο του είναι μια καλή βάση. Το γενικότερο σκηνικό είναι ιδανικό για ένα χαλαρό βράδυ του χειμώνα θυμίζοντας λίιιιιιιιιιιιιγο έιτις και Στάσου πλάι μου, λίιιιιγο περισσότερο Donnie Darko, μένοντας πάντα ένα παράξενο, βίαιο και ωμό θρίλερ για εφήβους. Που προφανώς εκείνοι θα το απολαύσουν ιδιαίτερα.

Αυτά τα ολίγα, πάμε για τα επόμενα!

Για το trailer, ΕΔΩ

Κατερίνα Χαρίση

Ταινία

Mother! Επιτέλους τέλειωσες.

Περίμενα, περίμενα, περίμενα κι εγώ το πολυσυζητημένο, πολυδιαφημισμένο, πολυαναμενόμενο mother! Κι ως συνήθως όταν περιμένω-περιμένω, μετά απογοητεύομαι-απογοητεύομαι. Από τον τρόπο που διαφημίστηκε και συζητήθηκε, ποτέ δε θα πήγαινε το μυαλό μου στην …αλληγορία. Και μάλλον αν ο θεατής δεν το δέσει σκοινί-μαλλί πως ό,τι βλέπει είναι μια αλληγορία και ψάχνει να βρει το οποιοδήποτε άλλο νόημα κι εξήγηση, θα απογοητευτεί εντελώς.

Γιατί ούτε θρίλερ το λες, ούτε μίστερι, ούτε δράμα, ούτε χόρορ. Είναι κάτι λίγο απ’ όλα, αλλά και καθαρά μια αλληγορία της Βίβλου. Τελεία. Αν το δεις έτσι, θα εντυπωσιαστείς από την απόδοση της ιδέας.

Γενικά στον ανυποψίαστο θεατή δίνει την εντύπωση ότι θέλει να μιλήσει για όλα και τελικά κάπου μοιάζει σα να μη λέει απολύτως τίποτα.  Η μάνα είναι το θέμα; Αυτός; Η δόξα; Η έμπνευση; Η απομόνωση; Τι;

Κι αν ολόκληρο το νόημα της ταινίας είναι με αλληγορικό τρόπο να τονίσει τη συστηματική κακοποίηση της μάνας γης, δε θα το καταλάβει κανείς. Ή δε θα νοιαστεί αρκετά κανείς. Γιατί θυμίζει υπερβολικά μια σουρεάλ ντεμί-διασκευή του Αρώματος του Ζίσκιντ και ολίγον από Μωρό της Ρόζμαρι και γιατί από κάποιο σημείο κι ύστερα, καταλαβαίνεις μια Τζένιφερ Λώρενς πως δεν έχει ιδέα γιατί συνεχίζει να βασανίζεται εκεί πάνω – είναι συνεχώς με ένα ύφος τύπου οκ, δεν ξέρω τι κάνω ακόμα εδώ, δε χρησιμεύω, αλλά με πληρώνουν οπότε κούκου, ενώ Αυτός, συμπεριφέρεται ως ένα Μεγάλο, Παραφουσκωμένο, Εγωπαθές, Εγωμανές, Μαλλιαρό και Άπλυτο ΑΡΧΙΔΙ.

Κι αν υποτίθεται πως είναι ο θεός, ε δε θα ήταν ρε παίδες. Απλά δε θα ήταν. Κι αν ήταν, δε θα ήταν ποτέ δικός μου θεός. Θα τους είχα αλλάξει τον αδόξαστο με το πόμολο της πόρτας και όχι καρδιά δε θα του ‘δινα του βουτυρομπεμπέ του φλώρου που μας τα ‘κανε τσουρέκια για την έμπνευση του κώλου του, αλλά θα του ξερίζωνα τη δικιά του με το τσιμπιδάκι για τα φρύδια και θα του την έχωνα στη μύτη.

Όμως… όμως, αν ξεπεράσεις την τσατίλα του Θεού Θεατή και το σκεφτείς, τι παραπάνω είναι οι φανατισμένοι πιστοί εκτός από άμυαλα γίδια και τι παραπάνω είναι ο Θεός εκτός από αμέτοχος θεατής; Ποιος λογικός άνθρωπος περιμένει έναν …θεό να παρέμβει στην ηλιθιότητα του ανθρώπου για να σώσει τη μάνα Γη;

(Εκεί κάπου ΣΠΟΙΛΕΡ! Που Αυτή τα παίρνει στο κρανίο κι αρχίζει να παίρνει κεφάλια λες έλεος ρε κουφάλες μάμησέ τους τα πρέκια επιτέλους, αλλά κρατάει απελπιστικά λίγο. Καημένη mother!)

Και γι αυτό ακριβώς νευριάζεις αφάνταστα.

Σαν σύλληψη και σαν απόδοση ιδέας ήταν για να του βγάλεις το καπέλο. Όμως η προσπάθεια φαινόταν υπερβολικά και δύσκολα κρατάς τους θεατές δύο ώρες σε ένα μονότονο σκηνικό ενός σπιτιού με όλους τους γουάτ δε φακ κάνουν εκεί μέσα τύπους, και παρά τις απανωτές φρικτές σκηνές βίας και αλλοφροσύνης, ανυπομονούσα το ίδιο φριχτά να τελειώσει.

Σκεφτείτε ότι ακόμα και ο ίδιος ο δημιουργός του παραδέχεται ότι αν το παραψειρίσεις με τα γιατί και τα πώς, θα καταρρεύσει. (Κουφάλα δημιουργέ, τα πάντα εν σοφία εποίησες).

2 στα 5 γιατί το ‘γραψε σε 5 μέρες και γιατί τα κάνανε λαμπόγυαλο εκεί μέσα. Μόνο γι αυτό.

Για το τρέιλερ, ΕΔΩ!

Κατερίνα Χαρίση

Ταινία

Ταμένος στην αγάπη: Γουόλ-υ

700 χρόνια στο μέλλον και η γη είναι πια ένας απέραντος σκουπιδότοπος. Οι άνθρωποι την έχουν εγκαταλείψει και ζουν σε ένα πολυτελές σκάφος περιφερόμενοι στο διάστημα, στέλνοντας κάθε τόσο πίσω ερευνητικά ρομπότ που συλλέγουν – αν βρουν – δείγματα ζωής, ώστε να ξέρουν αν και πότε θα μπορέσουν να επιστρέψουν.

Ταινία