Ετικέτες » Σκέψεις

Η σημασία των προσωπικών επιλογών

Όλοι μας ορισμένες φορές γινόμαστε θεατές του εξής φαινομένου: οι άνθρωποι, κατά κανόνα καλοπροαίρετοι, παρεμβαίνουν στη ζωή άλλων ατόμων, πιστεύοντας πως μ’ αυτόν το τρόπο θα οδηγήσουν τα άτομα αυτά σε σωστό δρόμο. Σε καμία περίπτωση δεν επικρίνω την αλληλεγγύη, που είναι ζωτικής σημασίας για την ανθρώπινη κοινωνία. Ωστόσο, συνεχίζω να πιστεύω ακράδαντα πως το να γίνεται αντιληπτό από ένα άτομο το γεγονός πως εξαρτάται από τις απόψεις των άλλων μόνο αρνητικά μπορεί να το επηρεάσει.
Το κάθε άτομο δικαιούται να έχει ελευθερία απόψεων και επιλογών. Άμα κανείς νιώθει πως καθοδηγείται, μπορεί να σβήσει η φλόγα που έχει μέσα του από τη φύση, η δύναμη που τον προτρέπει να λαμβάνει συγκεκριμένες αποφάσεις. Μέσω αυτής της δύναμης το άτομο ανακαλύπτει τον εαυτό του και τον κόσμο που τον περιβάλλει και έτσι αναπτύσσεται.
Όλοι οι άνθρωποι είναι ικανοί να μαθαίνουν, ο καθένας όμως έχει τον δικό του τρόπο και τον ρυθμό. Ο καθένας έχει τη δική του προσέγγιση προς οτιδήποτε, κάτι που δεν λαμβάνουμε υπόψη όταν του υποδεικνύουμε πως να κάνει τη ζωή του. Ποτέ και κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει καλύτερα από το ίδιο το άτομο τη σημασία των επιλογών που καθορίζουν τη ζωή του. Ο καθοδηγούμενος θα μάθει, θα έχει χάσει όμως την ικανότητα να μαθαίνει. Αν χάσει τις υποδείξεις του, θα είναι ανίκανος να διαχειριστεί μόνος του τη ζωή, όχι επειδή είναι δύσκολη, καθώς αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό, αλλά επειδή ποτέ άλλοτε δεν είχε δική του.
Η πρόθεση λοιπόν δεν έχει την ανάγκη να γίνεται ορατή για να επιβεβαιωθεί η καλή της ιδιότητα. Αυτό που έχει σημασία είναι η θέση ενός ατόμου προς τον συνάνθρωπό του, η ελευθερία που του παρέχει. Όποιος νοιάζεται πραγματικά θα μικρύνει τα δικά του όρια για να επεκταθούν τα όρια του διπλανού του, θα δημιουργήσει το κατάλληλο περιβάλλον και τις συνθήκες για το πεδίο της δράσης του. Ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη την υπαγόρευση των πράξεών του, αυτό που χρειάζεται είναι να λάμψει με τη δική του φλόγα ως μοναδική πηγή φωτός..

σκέψεις

Αφοσιωμένα ζευγάρια!

Πραγματικά μου αρέσουν..τα ζευγάρια που έχουν μια γαλήνια αύρα ..είναι εύκολο να μιλήσουν μεταξύ τους και εύκολο να τους μιλήσεις!

Είναι οι γονείς των χαρούμενων, ήρεμων παιδιών! Γελούν και παίζουν και καβαλάν ποδήλατα και μαλώνουν και διδάσκουν και αγκαλιάζουν!

Είναι οι φίλοι που θέλεις να έχεις στη ζωή σου..να πηγαίνεις διακοπές μαζί τους, να πίνεις κρασί και να απολαμβάνεις τα βράδια στην παραλία, να μιλάς για τα όνειρά σου και να ακούς τα δικά τους!

Μπορεί να διαφέρουν στην ηλικία, στο χρώμα, στη θρησκεία, αλλά δεν πειράζει! Ποτέ δεν πείραζε!

Ό έρωτας τους με την πρώτη ματιά μετατράπηκε σε αγάπη! Αυτό το είδος της αγάπης που αποπνέει σεβασμό, θαυμασμό, ενσυναίσθηση, υποστήριξη!

Ο χώρος και ο χρόνος μοιράζεται ανάμεσα στην ιδιωτικότητα και τη συμπόρευση. Η ελευθερία της σκέψης, της έκφρασης, της προτροπής, της τόλμης είναι διάχυτη.

Δεν είναι το τέλειο ζευγάρι, όχι! Είναι οι ώριμες, χωρίς απωθημένα, προσωπικότητες που γνωρίζουν γιατί έχουν επιλέξει να βάλουν αυτόν τον άλλο άνθρωπο στη ζωή τους!

συναισθήματα

3 φίλες...από παλιά

3 φίλες..από παλιά..κολλητές! Που τα παιχνίδια της ζωής τις έφεραν κοντά..ένας άντρας ήταν η αφορμή της γνωριμίας τους..έφυγε ο άντρας, έμεινε η φιλία των κοριτσιών!

Τα χρόνια που ακολούθησαν ζούσαν τόσο κοντά που η κάθε μία ήξερε σχεδόν όλες τις λεπτομέρειες της ζωής της άλλης. Μοιράστηκαν ξενύχτια, διακοπές, δουλειές, έρωτες, συζητήσεις, γάμους…κάλυπταν τα χιλιόμετρα που κάποιες στιγμές τις χώριζαν με ατέλειωτα τηλεφωνήματα ως το πρωί..

Και ξαφνικά..χάθηκαν..με λόγους..χωρίς λόγους..μην το ψάχνεις.  Υπαρξιακή ανάγκη η απομόνωση.

Όμως, δεν έφυγε ποτέ η μία από το μυαλό της άλλης. Στους διαφορετικούς, κάποιες φορές μοναχικούς, δρόμους που διάβαιναν, μέσα στην ευτυχία τους, έλειπαν στην κάθε μία οι άλλες δύο. Το άλλο τους μισό..να μοιραστούν τα όμορφα, τα άσχημα, τις αλήθειες, τα ψέματα..

Μετά από χρόνια, και κάποιας την επιμονή, ξαναβρέθηκαν! Μεγαλύτερες και ομορφότερες! Με αλλαγμένες ζωές, ναι. Άνθρωποι είχαν μπει στις ζωές τους, άλλοι είχαν χαθεί..

Συνέχισαν από εκεί που το άφησαν..χωρίς γιατί.

Ίσως είναι λίγο δύσκολο να ενώσουν τις διαφορετικές τους καθημερινότητες, λίγο δύσκολο να βγουν από το καβούκι τους (ακόμη), αλλά…αγαπιούνται!

Και τώρα τα πράγματα μοιάζουν λίγο πιο ήρεμα, πιο σωστά, πιο σίγουρα, πιο όμορφα..σαν να μπήκε στη θέση του το μικρό κομματάκι που έλειπε από τη βάση του πύργου και ο πύργος σταθεροποιήθηκε..οι φίλες που ήταν στη ζωή τους στα τριάντα τους είναι και στα σαράντα τους, να κάνουν αυτό που μόνο οι φίλες ξέρουν..και δεν περιγράφεται με λέξεις!

συναισθήματα

Επτά χρόνια πριν τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά. Η ζωή, η δουλειά, η συγκυρία, οι συνθήκες, οι προσδοκίες. Ακόμα και η Αθήνα ήταν μια άλλη Αθήνα, σχεδόν στα σπάργανα της τωρινής κατάστασης.

Σκέψεις

Νιώθω τυχερή

Νιώθω τόσο τυχερή, τυχερή που μπορώ να νιώθω την αγάπη με όλο μου το είναι μέσα από ένα χαμόγελο, από ένα σου βλέμμα. Τυχερή που δεν χρειάζεται να ακολουθώ την προκαθορισμένη από στερεότυπα πορεία για να νιώσω ευτυχία, που η ευτυχία κρύβεται σε καθημερινές στιγμές και κάνει αισθητή τη παρουσία της σε άκυρες φάσεις. Οι λέξεις κυκλοφορούν γύρω μας σαν ιπτάμενα λεωφορεία, χάνουν κάθε νόημα και αντηχούν κάπου βαθιά στο ασυνείδητο. Οι λέξεις χάνουν κάθε σημασία όταν είμαι δίπλα σου γιατί καμία απ’ αυτές δεν είναι τόσο πολύτιμη όσο ο χρόνος μου μαζί σου.

Η ενέργεια που εκπέμπεις αρκεί, λειτουργεί σαν ναρκωτικό, οχι, δεν αστειεύομαι καθόλου. Μπαλώνεις από κάθε μεριά τον φθαρμένο από τον καιρό κόσμο και μπαλώνω και εγώ για να τον αλλάξουμε οριστικά.. Απορούμε για τα ίδια και για τον εαυτό μας που ποτέ δεν καταφέραμε να γνωρίσουμε. Αλλά και οι δυο γνωρίζουμε την αλήθεια. Η αλήθεια είναι πάντα στην επιφάνεια, όσο και αν προσπαθούμε να την πνίξουμε βυθίζοντάς την ξανά και ξανά μέσα στο νερό. Είναι αθάνατη αυτή η αλήθεια, μας έχει νικήσει όλους.

Μην σε σταματάει η αλήθεια όμως, γνώρισέ με, σου τεντώνω το χέρι να περάσεις στον δικό μου κόσμο, όπου θα νιώσεις οικεία. Τόσο οικεία, που δεν ξανάνιωσες ποτέ και ας νομίζεις πως απέχουμε έτη φωτός. Είχα κάποτε την τύχη να σε γνωρίζω, αν και πιστεύω πως σε γνώριζα από πάντα. Άλλωστε δε θα ένιωθα τόση ευτυχία με τη παρουσία σου, δε νομίζεις;

σκέψεις

Τη μέρα που επέστρεψα σπίτι, αλλά το σπίτι δεν ήταν εκεί.

Βαλίτσες έτοιμες. Ξέχασα τίποτα; Α ναι, να βάλω τα τάπερ της μαμάς, δεν της έμεινε ούτε ένα.

Θερμοσίφωνα έκλεισα; Έκλεισα.