Ετικέτες » Σκέψεις

Me quiero ir...

Granada, alguna madrugada de Septiembre 2016

Son las cinco de la mañana
Estoy cansado, pero no puedo dormir,
Mi mente no me lo deja
Por  eso escribo. 156 επιπλέον λέξεις

Thoughts

Άνοιγμα προς το μη γνωστό

Πάει πολύς καιρός που έχω να γράψω εδώ. Ξεκίνησα να γράφω εδώ κάπου στην Πορτογαλία και ενώ είχα ήδη εκκινήσει τη διαδικάσια της αναίρεσης του παλαιού με σκοπό να καταφέρω ίσως μια μέρα να δώ και εγώ εκείνες τις μακρινές Ινδίες που τελικά κατέληξαν Καραϊβική.

Thoughts

Facts: Αναμνήσεις κι Επαφές...

Η ώρα περασμένη, έχεις ήδη αργήσει. Ντύνεσαι και φτιάχνεις καφέ βιαστικά, για να είσαι εγκαίρως στον προορισμό σου. Παπούτσια πρόχειρα και σφαίρα στο αμάξι. Πάλι τα κλειδιά στη λάθος και άβολη τσέπη, ποτέ δεν τα είχες καλά με το πρωινό ξύπνημα άλλωστε για να κάνεις τα πάντα σωστά. Ξεκλειδώνεις, βάζεις μπρος βιαστικά και φεύγεις. Ο κινητήρας «φωνάζει», λες και προσπαθεί να σου πει πως δεν γουστάρει τους ρυθμούς σου πρωί-πρωί, μες το κρύο…

Κάπου εκεί χτυπάει το τελευταίο ξυπνητήρι, παρά 5. Δουλεύεις ακριβώς κι έχεις 15 χιλιόμετρα μπροστά σου. Επιλέγεις τη γρήγορη διαδρομή και βάζεις μουσική, κάτι να σε «ξυπνήσει». Και κάπου εκεί, η πρώτη τζούρα καφέ σου θυμίζει πως η ώρα είναι ακριβώς. Δευτερόλεπτα μετά, ξανά ξυπνητήρι.

Παλεύεις βλακωδώς με το τηλέφωνο ενώ οδηγείς, να βρεις την επαφή αυτού που σε περιμένει. «Δεν γίνεται αυτό ρε, χθες το απόγευμα μιλούσαμε. Που είναι ο αριθμός;;;». Τελικά τον βρίσκεις, καλείς. Η απάντηση, ανακούφιση. «Κι εγώ άργησα, τώρα ξεκινάω…».

Επιτέλους, ηρεμείς λίγο και χαλαρώνεις. Αρχίζεις να σκέφτεσαι τη χθεσινή κουβέντα με την παρέα στο ομαδικό chat. Την καφεδάρα που ήπιες μετά τη δουλειά στο γνωστό στέκι μαζί τους. Και καπάκι ότι έρχονται Χριστούγεννα σε λίγο κι ενώ όλοι θα διασκεδάζουν, εσύ θα δουλεύεις. Παλιά ήταν αλλιώς που ήσουν μικρός, τώρα οι υποχρεώσεις δεν σε αφήνουν να ηρεμήσεις. Τότε λίγο κάλαντα, λίγο γιαγιάδες και θείες, μαζευόταν το χαρτζιλίκι για νέα παιχνίδια και ρούχα.

Κι εκεί τρως φλασιά. Φταίει ίσως και το κινητό που ψαχούλευες νωρίτερα. «Τι να κάνει η άλλη γιαγιά; Έχουμε καιρό να μιλήσουμε. Κι ο θείος επίσης, έχουμε να μιλήσουμε από τότε με το πρόβλημα που είχε στο αμάξι». Λες θα πάρεις τηλέφωνο μετά, αλλά σίγουρα θα το ξεχάσεις. Το ίδιο και με εκείνη την κοπέλα που κάνεις παρέα από το σχολείο. Περνάς συνέχεια τον αριθμό της, αλλά ξεχνάς να πάρεις τηλέφωνο. Ή τους παλιούς σου συνεργάτες από τα blogs. Με κάποιους μιλάς ακόμα, με κάποιους όχι. Κρατάς όμως τους αριθμούς, δεν θες να τους διαγράψεις. Κι ας «διέγραψες» με άνεση παλιότερα άτομα από τη ζωή σου. Ίσως αυτά να πληρώνεις τώρα, εκείνες τις παιδικές συμπεριφορές. Μη κρύβεσαι, σαν παιδί δεν το είχες ποτέ με το κομμάτι «σχέσεις». Πάντα εγωιστής ήσουν και ακόμα, δεν άλλαξες τελείως.

Είσαι στο φανάρι πλέον και σε έχει πιάσει. Γκρίνια ξανά «ποιος σκέφτηκε να τα βάλει να δουλεύουν μες τη νύχτα; Καλά ήταν σβησμένα…». Πολύ γκρίνια φιλαράκο, το ξέρεις; Κόψε λίγο, γίνεται εκνευριστικό. Κι εκεί θυμάσαι πως δεν είσαι ο μόνος. Κι ο παππούς από ‘κει ψηλά έτσι, του έφταιγαν και τα ρούχα του καμιά φορά. Ίδιος είσαι, μη το σκέφτεσαι και ξεκίνα, πράσινο επιτέλους.

Υπήρχε βέβαια το άτομο που σε έβαζε στη θέση σου πάντα. Που αν είχες δίκιο ήταν μαζί σου, αλλά αν είχες άδικο ήταν καταπέλτης εναντίον σου! Εκείνη που και στα πιο περίεργα μέρη ήταν εκεί για να σε δει, που πάντα ήθελε να ξέρει τι κάνεις και πως είσαι. Που σε συμπαθούσε τόσο, όσο έπρεπε για να μη σε ξεχωρίζει και θεωρηθείς «αδυναμία» της. Αυτό την έκανε να ξεχωρίζει από τους άλλους, αυτή η όμορφη και ισορροπημένη σχέση συμπάθειας που σου έδειχνε και πλέον έχασες. Κι ας μην έπεσε ούτε μια σταγόνα δάκρυ μπροστά σε όλους τους στο τελευταίο σας αντίο. Εσύ ήξερες με τι ψυχολογία γύρισες στην πραγματικότητα τις επόμενες ημέρες. Μόνο εσύ ξέρεις πόσες φορές έκλαψες μόνος, χωρίς να σε δουν. Και πως πάντα το γούρι σου στο αμάξι, είναι μια παλιά φωτογραφία μαζί της. Θυμάσαι τότε στο αυτοκινητοδρόμιο, που κατέβασες το σκίαστρο πριν κάνεις τον πρώτο σου γύρο; Κοίταξες για λίγο και το ανέβασες πάλι. «Για σένα…», αυτό είπες από μέσα σου…

Βουρκώνεις για λίγο, θυμάσαι πόσο άσχημα και απότομα χάθηκε από κοντά σου. Φταίει γι’αυτό η ριμάδα η σχέση που λέγαμε. Η επαφή της στο κινητό σου υπάρχει ακόμα, δεν πρόκειται να φύγει ποτέ. Την είδες και πριν άλλωστε, όσο έψαχνες στη λίστα. Είναι από τις απώλειες που δεν θες να πιστέψεις. Καμία φορά κι εσύ ρε Θεέ, τα κάνεις τα λάθη σου, αλλά είσαι πολύ μικρός για να Τον κρίνεις. Ούτε και Τον κατηγορείς όμως, κάποτε έσωσε εσένα και την οικογένεια σου από τα χειρότερα σε εκείνο το ατύχημα. Ήταν μαζί σου εκείνη τη μέρα, θυμάσαι; Ας είναι λες, ίσως λίγο πικραμένος. Εκείνος διαλέγει τι είναι σωστό και τι λάθος. Όχι εμείς…

Είσαι στο parking πλέον και αφήνεις τον κινητήρα να συνέλθει, πριν τελικά τον σβήσεις. Άλλη μια μέρα ξεκινάει…

Blogging

Aπο το ημερολογιο της Συλβι/ Σε συνεχειες

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

Στον πηγαιμό για τον Άρη το μοναδικό όνειρο μου ήταν να μην συναντήσω ξανά το πρόσωπό του και δεδομένου ότι είχαμε υποσχεθεί στον Έλον Μασκ  ότι δεν θα πάρουμε καμία φωτογραφία των δικών μας ανθρώπων ούτε δική μας μαζί μας ήταν μία στοιχειώδης δικλείδα ασφαλείας για περιττούς συναισθηματισμούς.

από κάποια αυτοαναφορικότητα

The Battle of Classics

Hey there.

Αυτήν την εβδομάδα είπα να μιλήσουμε για κάτι που μας απασχολεί όλους (ή και όχι). Τα κλασσικά βιβλία. Την κλασσική λογοτεχνία. Triggered much? 47 επιπλέον λέξεις

Μη φοβάσαι να φοβάσαι

«Πώς να ξεπεράσετε τα αρνητικά συναισθήματα»

«Πώς να αποβάλλετε τον αρνητισμό από τη ζωή σας»

Συνεχώς δεχόμαστε το μήνυμα ότι το αρνητικό συναίσθημα είναι κάτι που δεν θα έπρεπε να έχει θέση στη ζωή μας. Δεν θέλουμε να επιβαρύνουμε τους γύρω μας με αρνητικές σκέψεις. Νιώθουμε ενοχές όταν πέφτουμε σε περισυλλογή, όταν δεν είμαστε πολύ ευδιάθετοι ή δεν χαμογελάμε, όταν δεν έχουμε να πούμε ένα καλό λόγο στον άλλον. Κι όμως, ένα μεγάλο ποσοστό των ψυχικών ασθενειών οφείλονται στη συνήθεια να αποφεύγουμε τα συναισθήματά μας. Καμιά φορά τα αποφεύγουμε τόσο αντανακλαστικά και άμεσα, πριν καν αντιληφθούμε ότι γεννήθηκαν. Τόσο δυνατοί είναι οι μηχανισμοί άμυνάς μας. «Αλεξιθυμία» είναι η έννοια που περιγράφει την απώθηση των συναισθημάτων και συνδέεται και με ψυχοσωματικά προβλήματα, αφού ότι δεν εκφράζεται με τα λόγια, βρίσκει συχνά διέξοδο στο σώμα.

Η εποχή μας, είναι η εποχή του «γρήγορα και εύκολα». «Πονάς; Πάρε ντεπόν, Είσαι αγχωμένος; Πιες ένα ποτό, Έχεις κατάθλιψη; Πάρε ένα χάπι.» «Μην κάθεσαι να στεναχωριέσαι, δεν σου πάει» «Πρέπει να είσαι δυνατός..» Ωστόσο, η αποφυγή ενός αρνητικού συναισθήματος μας ανακουφίζει βραχυπρόθεσμα, με μακροπρόθεσμο κόστος. Όπως ο άνθρωπος που σε κατάσταση στρες αποφασίζει να πιεί. Λειτουργεί σε πρώτο επίπεδο και το συναίσθημα ναρκώνεται, όμως το πρόβλημα επανέρχεται και η συμπεριφορά καταλήγει πιθανόν σε εθισμό. Όπως έλεγε και ο Φρόυντ, «τα ανέκφραστα συναισθήματα δεν πεθαίνουν.» Μπορείς να τα νανουρίσεις και να τα βάλεις για ύπνο, όμως κάποια στιγμή θα ξυπνήσουν.

Και από πού πηγάζει όλο αυτή η αδυναμία ανοχής των αρνητικών συναισθημάτων μας; Φοβόμαστε τα αρνητικά μας συναισθήματα ίσως γιατί απλά μας φέρνουν σε επαφή με τα ελλείμματά μας, τα μειονεκτήματα μας, με την ανημποριά μας, με την θνησιμότητα μας, με το ευάλωτο της ύπαρξής μας.

Ένα μεγάλο πρόβλημα πολλών ανθρώπων, είναι ότι αρνούνται να παραδεχτούν ότι δεν είναι τέλειοι. Η τελειότητα είναι μια έννοια, που αν και οι περισσότεροι παραδεχόμαστε ότι είναι ουτοπική, η ανάγκη να τη φτάσουμε μας καταπιέζει συχνά υποσυνείδητα. Συχνά μπορεί να λέμε «Βεβαίως, κανείς δεν είναι τέλειος. Όμως θα ήθελα να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να φτάσω όσο πιο κοντά γίνεται» Προσέχοντας όμως την κάθε μας αντίδραση και ανταποκρινόμενοι τόσο «φροντισμένα» σε ότι δεχόμαστε , χάνεται ο αυθορμητισμός. –Και αυτό δεν είναι που ψάχνουμε όλοι σε όλες τις σχέσεις μας; Τη δυνατότητα να είμαστε αυθόρμητοι, ο εαυτός μας, χωρίς να σκεφτόμαστε;- Όταν όμως υποβόσκει στο μυαλό μας το ερώτημα «Έφτασα κοντά στο τέλειο;», οι άλλοι γύρω μας γίνονται κριτής και μέτρο της τελειότητας. Το ερώτημα μεταβάλλεται σε «Τι σκέφτονται οι άλλοι για μένα;». Η τεράστια αυτή σκιά του «τι σκέφτονται οι άλλοι για μένα» είναι τόσο δυνατή, που μπορεί εύκολα να ριζώσει στο μυαλό μας και να μας ακολουθεί σε όλη μας τη ζωή με έναν τρόπο καταδυναστευτικό. Με τρόπο ώστε να χάσουμε την ομορφιά του να παίζουμε, να δοκιμάζουμε, να ρισκάρουμε!

Σύμφωνα με την Ψυχολογία τα βασικά συναισθήματα είναι τέσσερα. Χαρά, λύπη, θυμός, φόβος. Από τα τέσσερα μόνο ένα είναι «θετικό». Ας σταματήσουμε λοιπόν να αντιλαμβανόμαστε τα συναισθήματα γραμμικά, σε ένα συνεχές θετικού και αρνητικού πόλου. Τα συναισθήματα είναι πολυπρισματικά και συχνά αναμειγνύονται μεταξύ τους. Βιώνοντάς τα σε όλο το φάσμα τους θα μπορέσουμε να έχουμε μια πλούσια ψυχική ζωή, και επικοινωνώντας τα και στους άλλους θα εμπλουτίσουμε και την κοινωνική μας ζωή.

Θυμάμαι μια πληροφορία που μου είχε κάνει νόημα, ότι «ένδειξη σοβαρής κατάθλιψης δεν είναι το άτομο να κλαίει, αλλά η ανικανότητά του να κλάψει». Ας ανησυχήσουμε τότε λοιπόν, όταν θα χάσουμε την επαφή με το μέσα μας. Όχι όταν φοβόμαστε, λυπόμαστε ή θυμώνουμε. Όλα αυτά, είναι η ένδειξή μας ότι είμαστε ζωντανοί.

Σκέψεις

About me

Με λένε Μαρίζα. Σπούδασα Ψυχολογία, γιατί θέλω να βοηθήσω τους ανθρώπους και σπουδάζω χορό, γιατί είναι ο τρόπος μου να βοηθήσω τον εαυτό μου. Αυτή την περίοδο, ως εκπαιδευόμενη στη Συστημική Ψυχοθεραπεία και χορεύτρια, ψάχνω να βρω τη συνένωση Ψυχολογίας και Χορού. Μου αρέσει πολύ να ταξιδεύω, γι’αυτό και γράφω. Όταν δεν ταξιδεύω εγώ, ταξιδεύει η σκέψη μου.

Σκέψεις