Ετικέτες » Σκέψεις

Ταξιδεύω στα όνειρά σου!

Ρομαντικά….

Αγαπώ τη βροχή! Κλείνω τα μάτια και ταξιδεύω στα όνειρά σου.

Εκείνες τις στιγμές αφήνομαι στην ορμητικότητα των σκέψεων και των συναισθημάτων που με κυριεύουν.

Ζητήματα Κοινωνικά

Cogito ergo sum..

Η παιδεία αποτελεί το χαρακτηριστικό γνώρισμα του κάθε ανθρώπου, είτε η πληρότητα της τον εξυμνεί είτε η έλλειψη της τον αφήνει έρμαιο του χάους. Σε κάθε περίπτωση αποτελεί μια διαφορά-προσόν για το ανθρώπινο είδος που τον διακρίνει από οποιοδήποτε άλλο θηλαστικό. 7 επιπλέον λέξεις

Σκέψεις...

Άνοδος

Πολλές φορές σε κράτησα στα χέρια μου
Κι άλλες σε χάιδεψα τρυφερά στο νου μου

Σε ανέθρεψα
Σε μεγάλωσα από μικρή κι αγέννητη
Κι απέκτησες μες στους νευρώνες μου αμέτρητες μορφές

Κι άλλοτε ήσουν ήχος
Κι άλλοτε λέξεις
Κι άλλοτε χρώματα

Μα άλλες φορές ήσουν γκρι σαν τη βροχή
Και μαύρη σαν τη λάσπη
Κι αχνή και άσχημη

Άλλες φορές σε έσπρωξα μακρυά μου
Και σου φώναξα «δε σε χρειάζομαι»
Και βρήκα άλλες ερωμένες
Να γαργαλούν τη σκέψη μου

Μα τώρα τελευταία
Είσαι το σύννεφο που αγκαλιάζει το βουνό
Κι ενώνει το μπλε, το άσπρο και την πέτρα.

Σε βλέπω πια
Δε σε ακούω

Σε νοιώθω πια
Κι ας ιδρώνω να σε φτάσω
– είναι ο ιδρώτας μου που εξατμίζεται, κομμάτι σου

Είσαι η υπόσχεση της θάλασσας στην άλλη άκρη
Και το μυστήριο που ξεπλένει την ψυχή μου
Απ’ όσα τη λερώνουν

Θα μείνω εδώ μαζί σου
Κι ας σέρνω το κορμί μου αλλού.

Σκέψεις

Ο καναπές

Το κουφάρι του καναπέ
κείτεται στο μπαλκόνι
πεθαμένο κι άθαφτο

Και σωροί το αφρολέξ
Και πανιά
Και σούστες
Κι άλλα ξύλα ξέμπαρκα
Κι όσα δεν περίμενες
Ότι χρειάζονται για να σταθεί ένας καναπές

Τα μαξιλάρια
Που σε κοίμησαν άρρωστο
Και που κούρνιαξες στα μικράτα σου
Πριν λίγο τα κατάπιε το σκουπιδιάρικο

Και τα πανιά
Που ‘χαν πρόθυμα ρουφήξει
Τόσα και τόσα αέρια
Μετέωρα πια απορροφούν
Τις οσμές του κάδου

Στο μπαλκόνι την έχει αράξει ένας σκελετός
Που επίμονα αψηφα το χώρο του ασανσέρ
Και στυλώνει τα πόδια
Σα πεισματάρικο άλογο
Πριν το σκοτώσουν γιατί γέρασε

Ας τον είχαμε πουλήσει!

Θα ‘ταν πια πρόβλημα κάποιου άλλου…

Σκέψεις

Το τελευταίο αεροπλάνο

Το τελευταίο αεροπλάνο θα φύγει
Και θα πάρει μαζί του κι εσένα
Με τα σπασμένα σου μπαγκάζια
Και τα σύννεφα στο κεφάλι
Που ακόμα δεν πήγες να κουρέψεις.

Το τελευταίο αεροπλάνο θα φύγει
Κι εσύ θα φοράς πάνω σου τρία παλτά
Μήπως γλυτώσεις το εισιτήριο
Μήπως κι αντέξεις το κρύο της καμπίνας
Και των ξένων δρόμων που θα περπατήσεις.

Το τελευταίο αεροπλάνο θα φύγει
Και στη στενή του τουαλέτα
Θ’ αποθέσεις τα τελευταία τσουγκρίσματα
Τις αγκαλιές και τις ευχές
Και κανα δυο δάκρυα που φύλαξες γι’ αργότερα.

Το τελευταίο αεροπλάνο θα φύγει
Και θα ‘ναι στ’ αλήθεια
Το πρώτο απ’ όλα τα τελευταία
Που θα πάρεις από σήμερα κι εμπρός·
Τελευταίο πριν το επόμενο.

Σκέψεις

Νενικήκαμεν;

Οι περισσότεροι γνωρίζουμε τι σημαίνει νίκη. Όλοι μας έχουμε αισθανθεί αυτό το συναίσθημα υπερηφάνειας για καθετί έστω μικρό που για μας φαντάζει τρόπαιο. Αυτό το τρόπαιο ήταν  και το επίκεντρο της πολιτικής μας πραγματικότητας αυτές τις μέρες, αυτό το λάφυρο πολέμου που μας παρουσίασαν κάτι σαν ηρωική έξοδο και εμείς ως διαβασμένοι θεατές γνωρίζαμε και γνωρίζουμε το αστείο φινάλε. Η απορία, όμως, που μας ταλανίζει είναι η εξής: οι ίδιοι γνωρίζουν ότι πρόκειται για παράσταση ή τους έχει πάρει τα μυαλά το αεράκι του Ιονίου;

Πλησιάζω πιο κοντά στη δεύτερη απάντηση, γιατί κρύβει μέσα της αλήθεια. Αλήθεια που πονάει και μοιάζει λαβύρινθο, ένα κουβάρι με μπλεγμένη αρχή και δυσεύρετο τέλος. Έτσι είναι και η δική μας πορεία. Το τέλος δεν το βρίσκει κανείς, αλλά υπάρχουν αυτοί που το βαφτίζουν έξοδο. Έξοδο από πού; Μήπως την επόμενη μέρα άλλαξε κάτι; Μήπως αφήσαμε πίσω κάτι πικρό και νιώσαμε για λίγο τη γλύκα της απελευθέρωσης; Δεν νομίζω. Ακόμα τα εισοδήματα δεν έχουν μία για τα «προσχήματα» ανάκαμψη, ακόμα υπάρχει αυξημένη ανεργία, ακόμα οι στόχοι μας παραμένουν στο μυαλό μας ουτοπίες και το χειρότερο ακόμα θρηνούμε θύματα λόγω μιας πολιτικής που έμαθε και αυτή να περνά καλά και να συνεχίζει το ατέρμονο κουβάρι ξεγελώντας μας για το κάτι πασιφανές, ότι όλα όσα ξέραμε συνεχίζονται.

Τουλάχιστον σε αυτή την συνέχεια να προσπαθήσουν να μην θρηνούμε ψυχές που χάνονται λόγω αυτουργίας δικής τους και κανενός άλλου. Ας κοιτάξουν αυτόν τον άμοιρο πολίτη ως άνθρωπο και όχι ως ένα σταυρό στο ψηφοδέλτιο. Αν θεωρούν τον εαυτό τους ιδεολόγο, ας μην μπουν και αυτοί στο τσουβάλι και  κυρίως εφόσον είναι άμεσα αυτουργοί μην ζητούν τα ελαφρυντικά από εμάς που είμαστε άμαχος πληθυσμός των ενεργειών τους. Το να αποδίδεις ευθύνες στους πολίτες, ενώ εσύ θες να αποκαλείσαι αρχηγός δεν είναι πράξη πολιτικού, είναι παιχνίδι νηπίου.

Κι όμως αυτή την ελληνική τραγωδία τη ζούμε στο πετσί μας και μόνο φινάλε δεν βλέπουμε. Για να λες ότι φεύγεις από μια κατάσταση σημαίνει ότι δημιουργείς μια νέα, αισιόδοξη, ελπιδοφόρα. Δεν την ωραιοποιείς με λέξεις και αφήνεις τα θεμέλια κάλπικα. Πράξεις θέλουμε να δούμε και όχι χαμόγελα που μας αφήνουν θλίψη.  Τότε μάλιστα, κύριε, θα μιλάμε για έξοδο, θα βρούμε το τέλος που τόσο ποθούσαμε, θα νιώσουμε υπερήφανοι και θα αισθανθούμε ότι ειλικρινά ….νενικήκαμεν!

Σκέψεις...

Τι ειν' αυτό που το λένε αγάπη...τι ν' αυτό;

Ο Ερμής δεν είναι πλέον ανάδρομος εδώ και 4 μέρες και οι δυνατές εκλείψεις των τελευταίων μηνών έχουν περάσει. Ό,τι ήταν να πάρουν το πήραν και ό,τι ήταν να δώσουν το έδωσαν.

Μαρίνα