Ετικέτες » πολιτισμοσ

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΑΡΘΡΟ - ΦΙΦΑ

Επτά ελληνικές ομάδες, θα εισπράξουν συνολικά 1.406.510 εκατ. δολάρια (ήτοι 1.232.807 εκατ. ευρώ) από την FIFA, για την συμμετοχή παικτών τους στην κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση που διεξήχθη το περασμένο καλοκαίρι. Τα περισσότερα χρήματα από αυτό το ποσό, αναλογούν στον Ολυμπιακό, αφού θα βάλει στα ταμεία του 488.882,05 δολάρια, σχεδόν τα διπλάσια από τον δεύτερο στην ελληνική λίστα, ΠΑΟΚ.

Η κατάταξη των επτά ελληνικών ομάδων: 1. Ολυμπιακός 488.882,05 δολάρια, 2. ΠΑΟΚ 262.482,05, 3. Πανιώνιος 191.025, 4. ΑΕΚ 154.235, 5. Παναθηναϊκός 137.962,05, 6. Ατρόμητος 133.717,05, 7. Παναιτωλικός 38.205

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΟΡΛΑΝΤΟ: ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ 300 ΕΤΩΝ…

Από την : Ελευθέρια Μπομπότη

«…Νεαρή, ευγενής, όμορφη, ξυπνώντας βρέθηκε στη δυσκολότερη θέση που θα μπορούσε ποτέ να βρεθεί μια νεαρή γυναίκα της τάξης της…»

Βιρτζίνια Γουλφ, Ορλάντο

Πρόσφατα συμπληρώθηκαν 90 χρόνια από την πρώτη δημοσίευση του «Ορλάντο», ενός από τα πιο ρηξικέλευθα και ανατρεπτικά μυθιστορήματα του 20ού αιώνα. Πρόκειται για ένα έργο που προκάλεσε ιδιαίτερη αμηχανία στους σύγχρονούς του κριτικούς, οι οποίοι και το χαρακτήρισαν ως «αινιγματικό», «λογοτεχνική παρωδία», αλλά και ως την «μεγαλύτερη και γοητευτικότερη ερωτική επιστολή στη λογοτεχνία». Η ίδια η συγγραφέας έχει χαρακτηριστικά υποστηρίξει στα ημερολόγιά της πως η συγγραφή του αποτέλεσε ένα είδος ψυχαγωγίας για την ίδια, προτού αφιερωθεί στη συγγραφή του επόμενου και τελευταίου μυθιστορήματός της με τίτλο «Τα Κύματα».

Το γεγονός ότι ήδη από τον τίτλο η συγγραφέας έχει επιλέξει να δηλώσει πως πρόκειται για μια βιογραφία, παρόλο που το ίδιο το βιβλίο δεν εντάσσεται σε αυτό το είδος, κάνει εμφανές πως η «βιογραφία» αυτή θα έχει κάθε άλλο παρά μια κλασική μορφή. Πράγματι, στο έργο περιγράφεται η πολυτάραχη ζωή του ανδρόγυνου Ορλάντο, μέσα από μια ροή γεγονότων που ξεπερνά κάθε χρονικό φραγμό. Πιο συγκεκριμένα, ο Ορλάντο παρουσιάζεται αρχικά ως ένας νεαρός ευγενής της ελισαβετιανής εποχής, ερωτευμένος με τη ζωή και τη λογοτεχνία. Έχοντας ως πρότυπο τους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς, και ταυτόχρονα ασκώντας κριτική στους σύγχρονούς του, φιλοδοξεί να γίνει ένας πετυχημένος ποιητής, πράγμα το οποίο όμως δυσκολεύεται να κατορθώσει.

Κατά την περίοδο της νεότητάς του, γνωρίζει τον πρώτο του μεγάλο έρωτα στο πρόσωπο της Ρωσίδας πριγκίπισσας Σάσα. Έπειτα, όμως, από την αδικαιολόγητη φυγή της, ο Ορλάντο απομονώνεται από τον υπόλοιπο κόσμο, καταλήγοντας χρόνια αργότερα πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί είναι που συντελείται και η μεταμόρφωσή του σε γυναίκα, έπειτα από έναν βαθύ ύπνο μίας εβδομάδας. Ο ήρωας δεν φαίνεται να αντιμετωπίζει ιδιαίτερο πρόβλημα με την αλλαγή του φύλου του, αντίθετα σταδιακά προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα σαν αυτό να αποτέλεσε μία φυσική μετάβαση σε μια νέα περίοδο της ζωής του.

Ορμώμενη από την αλλαγή αυτή του Ορλάντο, η συγγραφέας-βιογράφος δράττεται της ευκαιρίας να θίξει το ζήτημα της θέσης της γυναίκας στη βικτωριανή Αγγλία. Έτσι, ενώ η Ορλάντο αρχικά δεν φαίνεται να παρατηρεί την οποιαδήποτε αλλαγή τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά, σταδιακά αναθεωρεί αντιλαμβανόμενη πως η αντιμετώπισή της πλέον είναι εντελώς διαφορετική. Το κύρος που είχε ως λόρδος έχει αισθητά υποβαθμιστεί, ενώ όσο παραμένει ανύπαντρη αμφισβητείται το δικαίωμά της ακόμη και πάνω στην ίδια της την περιουσία. Παρόλο που ποτέ πριν δεν είχε αναλογιστεί τον γάμο ως ένα μέσο «εξασφάλισης», συνειδητοποιεί με τον καιρό το κύρος και τη δύναμη που της παρέχει ένα δαχτυλίδι φορεμένο στον παράμεσο. Παντρεύεται, μάλιστα, αποκτώντας έναν γιο, κάτι στο οποίο όμως η Γουλφ δεν επικεντρώνεται ιδιαίτερα.

Αλλά και ο ψυχισμός της επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό: όλος ο λυρισμός και ο ρομαντισμός που στο πρόσωπο του ευγενή λόρδου Ορλάντο φαινόταν παράταιρος για τα δεδομένα της εποχής, έχοντας δε πολλάκις χαρακτηριστεί ως «μικρόβιο», δείχνει απόλυτα φυσικός σε μια γυναίκα που θεωρείται πως εκ φύσεως είναι περισσότερο συναισθηματική και ευάλωτη από έναν άνδρα. Η ίδια, δε, αποδέχεται πολλά από τα «γυναικεία» στοιχεία που παρατηρεί στον χαρακτήρα της, υιοθετώντας και αντίστοιχες συνήθειες, όπως το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την εμφάνισή της και η επιμελέστερη διακόσμηση του σπιτιού της.

Οι τελευταίες σελίδες του βιβλίου βρίσκουν την Ορλάντο στο 1928, ως μία 36χρονη γυναίκα με εμφανώς περισσότερες ελευθερίες από ότι στο παρελθόν. Είναι, άλλωστε, η εποχή όπου αναπτύσσεται το φεμινιστικό κίνημα, υποστηρίκτρια του οποίου υπήρξε και η ίδια η Βιρτζίνια Γουλφ. Στη Μεγάλη Βρετανία ήδη από το 1918, οι γυναίκες άνω των 31 ετών έχουν αποκτήσει δικαίωμα ψήφου, ενώ μία δεκαετία αργότερα, την εποχή δηλαδή της συγγραφής του «Ορλάντο», το όριο ηλικίας έχει πια κατέβει στα 21 έτη. Η είσοδος των γυναικών στον εργασιακό χώρο είναι αναπόφευκτη, ιδιαίτερα την περίοδο του Α Παγκοσμίου Πολέμου, όταν το ανδρικό εργατικό δυναμικό εκλείπει λόγω της επιστράτευσης. Πρόκειται, επομένως, για μία περίοδο που τόσο στη Μεγάλη Βρετανία όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη συντελούνται ιστορικές μεταβολές ως προς τη θέση και τα δικαιώματα του γυναικείου φύλου, κάτι που φυσικά δεν έχει αφήσει ανεπηρέαστο το περιεχόμενο του «Ορλάντο».

Αίσθηση, φυσικά, προκαλεί το χρονικό στοιχείο, το οποίο δε δείχνει να απασχολεί σε μεγάλο βαθμό τη συγγραφέα. Ο ήρωας μας γεννιέται περίπου το 1600 και καταλήγει στα 36 του να ζει στο 1928. Ως άλλος Ντόριαν Γκρέυ, μεταβαίνει διαρκώς δίχως ο χρόνος να τον φθείρει από τη μία αποχή στην άλλη, αναζητώντας την ταυτότητά του και τη θέση του ως καλλιτέχνης. Οι αξίες και τα ήθη της εκάστοτε εποχής αντανακλώνται στις διάφορες στιγμές της ζωής του, ενώ ο χρόνος παρουσιάζεται ως ένα μέγεθος απόλυτα ρευστό. Έχει, μάλιστα, λεχθεί, πως πρόκειται περί εφαρμογής της θεωρίας της σχετικότητας του Αϊνστάιν, καθώς η έννοια του χρόνου νοείται ως ένα καθαρά ανθρώπινο δημιούργημα, που ουδόλως περιορίζει τη ροή της ιστορίας.

Ποια, ήταν, όμως, στην πραγματικότητα η Ορλάντο, το άτομο που ενέπνευσε ένα τόσο εκκεντρικό και αμφιλεγόμενο μυθιστόρημα; Στην ερώτηση απαντά η συγγραφέας με ξεκάθαρο τρόπο, καθώς το βιβλίο είναι αφιερωμένο στην φίλη και για ένα διάστημα σύντροφό της, Βίτα Σάκβιλ-Γουέστ. Πολλά στοιχεία της ζωής αλλά και της οικογενειακής καταγωγής της Ορλάντο αντιστοιχούν στην πραγματική ζωή της Γουέστ, η οποία και λειτούργησε ως μούσα για τη Βιρτζίνια. Γι’ αυτό, άλλωστε, και το βιβλίο έχει χαρακτηριστεί, όπως προαναφέρθηκε, ως «η μεγαλύτερη και γοητευτικότερη ερωτική επιστολή στη λογοτεχνία».

Πολλές σελίδες έχουν γραφτεί για το συγκεκριμένο βιβλίο όλα αυτά τα χρόνια, από κριτικούς και μη. Τόσο το περιεχόμενο όσο και η μορφή της αφήγησης, το λεγόμενο μοντέλο της ροής συνείδησης που συνηθίζει να χρησιμοποιεί η Γουλφ, έχουν προκαλέσει πλήθος αναλύσεων και σχολιασμών.Δεν είναι λίγες οι φορές που διασκευές του έχουν παρουσιαστεί σε θέατρα, όχι μόνο στην Αγγλία αλλά και σε διάφορες άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Το 1992, μάλιστα, η ιστορία του Ορλάντο μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη, μέσω της ομώνυμης ταινίας. Μπορεί συχνά τα σχόλια και οι απόψεις να διχάζονται, όμως ένα είναι βέβαιο: ένα βιβλίο που έχει κατορθώσει όχι απλώς να γίνει γνωστό ανά τον κόσμο, αλλά και να επιβιώσει σχεδόν έναν αιώνα από τη δημιουργία του, σίγουρα αποτελεί ένα έργο ποιοτικό και ιδιαίτερο, που αξίζει να διαβαστεί.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΟΤΑΝ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΑ ΚΟΤΣΥΦΙΑ

Από την : Ελευθερία Μπομπότη

«Υπήρχαν φορές που σκεφτόμουν ότι ο πατέρας μου, που μισούσε τα όπλα και δεν βρέθηκε ποτέ σε κανέναν πόλεμο, ήταν ο πιο γενναίος άντρας που έζησε ποτέ…»

-Χάρπερ Λι, Όταν Σκοτώνουν τα Κοτσύφια

 

Γραμμένο το 1960, το «Όταν Σκοτώνουν τα Κοτσύφια» αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρισμένα βιβλία της σύγχρονης λογοτεχνίας. Αν και το θέμα που θίγει το βιβλίο, ο φυλετικός δηλαδή ρατσισμός και o ρόλος της δικαιοσύνης απέναντι σ αυτόν, αναφέρεται σε μια σχετικά μακρινή εποχή, στην Αμερική του 1935, το έργο αυτό αγκαλιάστηκε και εξακολουθεί να αγκαλιάζεται από το αναγνωστικό κοινό παγκοσμίως. Η πλοκή εκτυλίσσεται στο Μέικομπ της Αλαμπάμα, με πρωταγωνίστρια την οικογένεια Φιντς, η οποία φαίνεται πως διαφέρει αρκετά από τις υπόλοιπες της πόλης της.

Την ιστορία αφηγείται η μικρή κόρη της οικογένειας, η οχτάχρονη Σκάουτ. Μέσα από την παιδική της ματιά, μέσα από μια αθώα και ταυτόχρονα χιουμοριστική σκοπιά, γίνεται γνωστή η ιστορία ενός δικηγόρου, ο οποίος αναλαμβάνει την υπεράσπιση ενός νέγρου πολίτη που αντιμετωπίζει την βαριά κατηγορία του βιασμού, όντας αθώος. Το ιστορικό της υπόθεσης δεν το μαθαίνουμε παρά σε αρκετά προχωρημένο στάδιο, και πιο συγκεκριμένα την ημέρα της δίκης: ο κατηγορούμενος, ο Τομ, έχει συκοφαντηθεί από μία οικογένεια, η φήμη της οποίας είναι κάθε άλλο παρά καλή. Την αθωότητά του, λοιπόν, επιχειρεί να αποδείξει ο Άττικους, χήρος δικηγόρος και πατέρας δύο παιδιών, της Σκάουτ και του Τζεμ.

Ποιος είναι, όμως, ο Άττικους Φιντς, ο άνθρωπος αυτός που ριψοκινδυνεύει τη φήμη και το κοινωνικό κύρος ολόκληρης της οικογένειάς του, προκειμένου να υπερασπιστεί έναν έγχρωμο σε μία υπόθεση που μοιάζει εξαρχής χαμένη από χέρι; Όσα γνωρίζουμε για εκείνον, μας γίνονται γνωστά μέσω της κόρης του, της Σκάουτ, η οποία αποτελεί, όπως ειπώθηκε παραπάνω, την αφηγήτρια όλης της ιστορίας. Δεδομένου ότι είναι ένα από τα κεντρικά πρόσωπα του βιβλίου, αξίζει να ρίξουμε μια ματιά στην προσωπικότητα και τη ζωή του.

Ο Άττικους, λοιπόν, είναι ένας από τους λίγους μορφωμένους πολίτες του Μέικομπ, και μάλιστα αυτοδίδακτος και αυτοδημιούργητος δικηγόρος, όπως συνάγεται από το βιβλίο. Ο ίδιος είναι χήρος, έτσι αγωνίζεται να μεγαλώσει τα δυο του παιδιά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, με μόνη βοήθεια μια υπηρέτρια, την Καλπούρνια.

Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο αναθρέφει τα παιδιά του κατακρίνεται συχνά από τον κοινωνικό τους περίγυρο και ιδιαίτερα τους συγγενείς τους. Σε μία κοινωνία όπου το φαίνεσθαι δείχνει να έχει μεγαλύτερη σημασία από το είναι, και όπου πολλά στερεότυπα είναι βαθιά ριζωμένα στις συνειδήσεις των πολιτών, ο Άττικους παλεύει ώστε τα παιδιά του να είναι δίκαια και ισορροπημένα στη ζωή τους, παρά να υιοθετήσουν μια ψεύτικη εικόνα μη αποκλίνουσα από τα πρότυπα συμπεριφοράς της εποχής του. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι είναι υπερβολικά επιεικής μαζί τους, καθώς είναι πάντοτε αυστηρός όταν χρειάζεται και προσπαθεί με κάθε τρόπο να τους μεταλαμπαδεύσει αξίες όπως ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια. Ταυτόχρονα, στόχος του είναι να ενσωματώνει τις συγκεκριμένες αξίες και στην δική του ζωή, αποτελώντας πρότυπο συμπεριφοράς για τα παιδιά του.

Χαρακτηριστικό είναι ένα δώρο που ο Άττικους κάνει στα παιδιά την ημέρα των γενεθλίων της Σκάουτ. Έπειτα από πολλές παρακλήσεις, τους δωρίζει από ένα αεροβόλο, αρνούμενος όμως να τους μάθει να στοχεύουν, αν και ο ίδιος ήταν κάποτε εξαιρετικός στη σκοποβολή. Καθιστά, μάλιστα, σαφές πως δεν θα του άρεσε αν τα παιδιά του χρησιμοποιούσαν τα αεροβόλα για οποιονδήποτε άλλον σκοπό πέραν του παιχνιδιού. Στην πιθανότητα δε να σημαδέψουν κάποιο πουλί, αναφέρεται στα κοτσύφια, λέγοντάς τους πως είναι αμαρτία να τα σκοτώνει κανείς. Κι αυτό καθώς πρόκειται για πουλιά μελωδικά, ήρεμα αλλά και αδύναμα, που ποτέ δεν έχουν βλάψει κανέναν.

Στο πλαίσιο, έτσι, αυτό, αναλαμβάνει την υπεράσπιση του Τομ Ρόμπινσον, ενός «κοτσυφιού» της πόλης τους, γνωρίζοντας τις επιπτώσεις που θα έχει αυτή του η ενέργεια όχι μόνο στην κοινωνική, αλλά και στην επαγγελματική ζωή του. Θεωρεί πως αν αρνούνταν την υπεράσπιση ενός αθώου μόνο και μόνο επειδή είναι έγχρωμος, δεν θα μπορούσε να κοιτάζει τα παιδιά του στα μάτια λέγοντάς τους πως υπηρέτησε τη δικαιοσύνη. Παρόλο που γνωρίζει πως οι πιθανότητες είναι εναντίον του, ο Άττικους είναι αποφασισμένος να υπερασπιστεί τον πελάτη του ως το τέλος, ανεξαρτήτως κατάληξης.

Σε αυτό το κομμάτι έγκειται και το ενδιαφέρον του βιβλίου, καθώς η συγγραφέας έχει επιλέξει να δείξει όχι μόνο το πώς η κοινωνία της εποχής αντιμετωπίζει τον κατηγορούμενο, αλλά και πώς αντιμετωπίζεται ο ίδιος ο δικηγόρος του και η οικογένειά του. Ποια είναι, λοιπόν, η αντίδραση της πόλης απέναντι σε έναν λευκό, ευυπόληπτο πολίτη, ο οποίος διέπραξε το «σφάλμα» να αναλάβει την υπεράσπιση ενός πολίτη δευτέρας κατηγορίας;

Τα συναισθήματα των συμπολιτών του Άττικους κυμαίνονται από την επιφυλακτικότητα μέχρι τη δυσαρέσκεια και πολλές φορές την απέχθεια προς το πρόσωπό του. Τόσο ο ίδιος όσο και τα δυο του παιδιά αντιμετωπίζονται πλέον με ιδιαίτερη δυσπιστία από τους γείτονές τους, ενώ δεν λείπουν τα υποτιμητικά και υβριστικά σχόλια. Τα παιδιά στιγματίζονται και περιθωριοποιούνται, ο δε Άττικους δέχεται ακόμη και απειλές προς την οικογένειά του. Αλλά και οι έγχρωμοι κάτοικοι της πόλης είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί μαζί του, καθώς και στα δικά τους μάτια η εικόνα ενός λευκού που όχι μόνο συναναστρέφεται με έναν νέγρο αλλά διακινδυνεύει την υπόληψή του για αυτόν, είναι πέρα για πέρα ασυνήθιστη.

Πράγματι, η έννοια της φυλετικής -και όχι μόνο- ισότητας ήταν κάθε άλλο παρά δεδομένη για την Αμερική της δεκαετίας του ’30, όπου η είσοδος των έγχρωμων σε πολλά Πανεπιστήμια της χώρας ήταν απαγορευμένη, όπου λευκοί και νέγροι φοιτούσαν σε διαφορετικά σχολεία, και όπου δίπλα στις δημόσιες τουαλέτες ανδρών και γυναικών υπήρχε ειδικός χώρος με την πινακίδα «έγχρωμοι». Παρά το γεγονός ότι σταδιακά η νομοθεσία έγινε ευνοϊκότερη, σε αρκετές πολιτείες, ιδιαίτερα του αμερικανικού νότου, η κατάσταση παρέμεινε το ίδιο σκληρή, προκαλώντας σε ορισμένες περιπτώσεις την επέμβαση της ίδιας της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Χαρακτηριστική είναι η επέμβαση του προέδρου Τζ. Φ. Κέννεντυ, όταν το 1962 ο κυβερνήτης της Αλαμπάμα, προκειμένου να εμποδίσει την είσοδο δύο αφροαμερικανών φοιτητών στο Πανεπιστήμιο της πολιτείας, μπλοκάρει την είσοδο σε αυτό.

Επιστρέφοντας στο βιβλίο, θα λέγαμε πως, όπως εύστοχα παρατήρησε και ο Άττικους κάποια στιγμή, υπάρχουν άνθρωποι που είτε λόγω εποχής είτε λόγω κοινωνίας γεννιούνται με περισσότερες ή λιγότερες ευκαιρίες από άλλους. Όσο κι αν οι εποχές αλλάζουν, αυτό είναι κάτι που εξακολουθεί να συμβαίνει ακόμη και στις μέρες μας. Στις σημερινές κοινωνίες της προόδου, της ισότητας και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, άνθρωποι στερούνται ίσης μεταχείρισης λόγω σωματοδομής, οικονομικής κατάστασης, φύλου, θρησκείας, ακόμη και χρώματος.

Υπάρχει, όμως, ένας θεσμός, στα μάτια του οποίου ο ταπεινότερος άνθρωπος είναι ίσος με τον ισχυρότερο. Κι αυτός δεν είναι άλλος από το δικαστήριο, όπως ειπώθηκε και στο βιβλίο μέσα από το στόμα του Άττικους. Πράγματι, για την «τυφλή» δικαιοσύνη υπάρχουν μόνο άνθρωποι, υπάρχει δίκαιο και άδικο. Μοναδικό κριτήριο είναι η αλήθεια, την οποία ο δικαστής οφείλει να αναζητά με αμεροληψία και αντικειμενικότητα.

Είναι, βέβαια, γεγονός πως πολλές φορές, ακόμη και στις μέρες μας, η δικαιοσύνη είναι κάθε άλλο παρά τυφλή. Υπάρχουν δίκες όπου η δικαιοσύνη αποκτά όχι μόνο μάτια, αλλά και νοθευμένα βαρίδια στη ζυγαριά της. Η αλήθεια γίνεται σχετική, η έννοια του δικαίου διαστρεβλώνεται και χρησιμοποιείται κατά το δοκούν. Γι αυτό και το ζήτημα που αναδεικνύεται μέσα από αυτό το βιβλίο, μέσα από ένα βιβλίο γραμμένο πριν από σχεδόν 60 χρόνια, είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Το παράδειγμα του Άττικους, ενός ανθρώπου που κόντρα στις συνθήκες επέμεινε στις αρχές του και δεν έπαψε ούτε στιγμή να υπηρετεί το δίκαιο, οφείλουμε όλοι μας, και ιδιαίτερα οι νομικοί, να έχουμε ως πρότυπο, προκειμένου να ιαθούν οι όποιες πληγές της δικαιοσύνης και να μπορέσουμε να υπερηφανευτούμε για την δίκαιη απονομή της.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Vegan vs Zero waste

Από τον: Παναγιώτη Ροβάτσο

Οικολογικά κινήματα : διαφορετική φιλοσοφία, η ίδια προτεραιότητα.

Πλανήτης Γη ,2018

Η βιόσφαιρα έχει πάρει φωτιά, ο παγκόσμιος πληθυσμός σε έκρηξη, τα απορρίμματα στοίβες, τόνοι προς επιτακτική αναζήτηση «στέγης» και το φυσικό περιβάλλον να φαντάζει ο μεγάλος αδικημένος.

Break the ice - To "σπάσιμο του πάγου"

Meaning: To end conflict or initiate friendship.

Origin: This phrase originates from the 1580s, referring to the carving of ice to create passages for ships on trade routes. 40 επιπλέον λέξεις

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ