Ετικέτες » ποιηση

ΣΠΟΡΑΔΕΣ ΝΥΜΦΕΣ - Sporades "sirens "

Kαλό Φθινόπωρο συνταξιδιώτες μου!!!

Good Autumn My Travel Companions

Σποράδες νεραϊδόμορφες , νύμφες του Αιγαίου ,
άρπα τετράχορδη ουράνιας μελωδίας ,
διθύραμβε του έρωτά μας , του πηγαίου . 311 επιπλέον λέξεις

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ποιημα #20180908

Γράφει η Βέρα Ι. Φραντζή

Δεν χρειάζομαι λεξικό
όλες οι λέξεις συνδέονται με εσένα
είτε ερμηνεύουν
είτε αντιτίθενται
είτε προσφέρουν κάτι στο ήδη ανέγγιστο οικοδόμημα

Δεν χρειάζομαι να μάθω γραμματική
τα σώματα μας δένονται όπως οι φθόγγοι στις καταλήξεις των ρημάτων
και οι χρόνοι ηχούν σαν το τώρα της στιγμής

Για να συνοψίσουμε
Θα έλεγε κάποιος πως είσαι ένα επαρκές εκπαιδευτικό πρόγραμμα με κακή διαγωγή

Άτιτλες στιγμές

επανεκκίνηση αγάπης

όταν το όχι έρθει το πλήρωμα του χρόνου και γίνει ναι,

τότε που να ‘μαι άραγε εγώ για σένα;

που να ‘μαι όταν αποφασίσεις να τρέξεις στην αγκάλη κείνη

που σου υποσχέθηκε πολλά

και ποτέ δε σου ‘δωκε τίποτα

καθώς εσύ δεν αποδέχτηκες ποτέ την προσφορά της;

που να ‘σαι συ όταν αναπολείς τα χαμένα όνειρα που σου στέρησε η άτυχη τύχη;

που να ‘μαι εγώ όταν οι θύμισες μας σε βασανίζουν;

δε θα ‘πρεπε να ‘μαι πάντα στο πλευρό, πάντα όπως σου υποσχέθηκα;

ή μήπως θα ‘πρεπε να σε νοσταλγώ δίχως να σου μιλώ ποτέ;

μα πότε μιλήσαμε εμείς για τα επιφανειακά δίχως να βουτάμε στα βάθη των συναισθημάτων μας αγαπημένη μου μορφή; ποτέ.

άρα τώρα γιατί να το ζητάς εφόσον ξέβρεις από τα πριν πως αυτό είναι ακατόρθωτο;

να υπομένεις γλυκέ μου ήλιε και όλα θα τα φωτίσεις πάλι από την αρχή… όλα μα όλα! ακούς;

ΠΟΙΗΣΗ

Σκεφτόμουν

Τούτο τον «ανασχηματισμένο» Σεπτέμβρη σκεφτόμουν.
Σκεφτόμουν πως οι προφητείες είναι κάτι το διαβολικό.
Είναι σαν το τραγούδι πριν προσπαθήσεις να το ερμηνεύσεις.
Σκεφτόμουν πως το παιχνίδι ήταν χαμένο απ’την αρχή κιόλας.

Σκεφτόμουν ότι η ανατριχίλα και το ρίγος,
απ’ τα νύχια μέχρι την κορφή ήταν μια μεγάλη ΗΤΤΑ,
που όσο κιάν πετάγονταν οι φλέβες σου
δεν θα μπορούσες να την μετατρέψεις σε ταυτότητα.

Σκεφτόμουν πως τα μαθηματικά είναι μια παλαιολιθική υπόθεση.
Σκεφτόμουν πως δεν άφησαν τυχαία άπλυτο τον άνεμο,
και δεν ακούνε την υπόκωφη βουή του κόσμου.

Σκεφτόμουν, πως τα χέρια τους, που τα νόμιζα διαφορετικά
ήταν πολύ συνηθισμένα και το μόνο που κάνανε
ήταν να βάζουν στοιχήματα εύκολα,
να μη σφίγγουν ποτέ στην παλάμη τους αναμμένα κάρβουνα.

Σκεφτόμουν πως με τις ταχυδακτυλουργίες τους
πιστεύουν πως ανοίγουν όλα τα παράθυρα.

Σκεφτόμουν τις λέξεις που χρησιμοποιούν:
κομμένες φέτες-φέτες, τσεκουριές σε δένδρο
που πήραν απ’τους μηχανικούς της εξουσίας
να το κάνουν δικό τους,
για να μη αναγκαστούν και στήσουν κάποιον ανδριάντα
στην δική σου απρονοησία και αποκοτιά.

Σκεφτόμουν πως δεν έχω άλλον εφαλτήρα,
να ανέβω να αγναντέψω για λίγο γύρω μου
προτού μείνω ανάπηρος και αρχίσουν να με λυπούνται.

Σκεφτόμουν πόσα απορρυπαντικά χρειάζονται
για να αποφύγουνε την μόλυνση?
Σκεφτόμουν ένα γέροντα ναυτικό
που όταν του «κουνιόταν» η θάλασσα
την πυροβολούσε μέχρι να σταματήσει.

Σκεφτόμουν κι έβλεπα την εικόνα του Αλλιέντε,
τέτοιες μέρες, πριν 45 χρόνια, μοναχό του στο Προεδρικό Μέγαρο
με το πιστόλι στο χέρι και φορώντας ένα κράνος,
με σύντροφό τους τον παγκόσμιο ποιητή Π. Νερούντα,
να προσμένουν τους δολοφόνους τους,
υπερασπιζόμενοι την αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου Λαού,
με το δικό τους αίμα,
δίχως κλαψουρίσματα και δικαιολογίες:
πως αναγκάστηκαν – εκβιάστηκαν – υποχρεώθηκαν
να συμβιβαστούν
και άλλα τέτοια εύκολα.

Σκεφτόμουν κάποιον Αστρίνη,
άγνωστο σχεδόν σε όλους,
ισόβιο Καπετάνιο – Αντάρτη – φυματικό,
που δεν δέχτηκε την πρόταση του λοχαγού
του αντίπαλου επίσημου στρατού
να κάνει «αυθόρμητη προσέλευση»
μα ζήταγε απ’ τον ίδιο να τον εκτελέσει.

Σκεφτόμουν, τελικά,
σε πόσους από τους «σχηματισμένους»
και «ανασχηματισμένους» δικούς μας,
έχει απομείνει έστω κάποια λίγη σκόνη
από το αμπέχωνο του Αστρίνη

Διαφορα

Στους δικούς μου νεκρούς

Απόψε να μη φοβηθείτε
το καντήλι που σας άναψα
θα καίει ολάκαιρη τη νύχτα
όστρια τον ύπνο σας
τον αιώνιο θα νοτίζει
και μαΐστρος θα ανεμίζει τα μαλλιά σας

Αντάρτης με το βαρύ του το όνομα
Ο Αγησίλαος
κατέβηκε – με άλλους πολλούς-
απ’ τις κορφές του Αίνου
και ολόρθος περιπολεί
με το ντουφέκι στα χέρια
πάνω στα κάτασπρα μάρμαρα
το πέλαγο αγναντεύοντας
που κόσμο καινούργιο θα φέρει.

Το ….»καλοκαίρι» συνεχίζεται.


Κεφαλλονιά Αύγουστος του ΄18

Διαφορα

Chaos - Erik Johan Stagnelius


Τherefore, rejoice, O friend and sing in the deep dark of sorrow:
Night is the Mother of Day; Chaos the Neighbor of God.

95 επιπλέον λέξεις

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ