Ετικέτες » ποίηση

"Είναι...

αυτή η σιωπή που πάντα μισούσε τις λέξεις…

είναι το φως που κοιτάς όταν η ζωή περνάει…

σαν μια τίγρη που είναι στο κλουβί κλεισμένη…

δεν θα χαθούμε γιατί ένας δρόμος ανοίγει…

γελώντας ή κλαίγοντας σ’έναν κόσμο μεγάλο…

και ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες…

συνδυασμός του 69

πολιτισμός…

κι αυτή η φωτιά που μέσα μας ανάβει…

καθένας πάντα ψάχνει για  λέξεις …

σκέφτεσαι από μέσα σου πως θέλεις να τρέξεις…

ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι μ’έχει πληγώσει…

σαν φωτοβολίδα το απόγευμα σκάει…

και πέφτει το βράδυ σαν ανθρώπινο χάδι…

έτσι λένε πως είναι η ισορροπία…

κοίτα πως ανοίγει ο κόσμος σ’ αυτή τη στροφή…

τα χρώματα της γης …

απλώνονται σαν μεγάλη γιορτή…

απ’το σημείο αυτό με οδηγείς σε μια παραλία…

και ανοίγει η σκέψη μου σαν αεροφωτογραφία…

στριφογυρνάς χωρίς να δίνεις σημασία…

η θέση των άστρων ή η παγκόσμια ιστορία…

σε δέντρα από μελάνι…

ή σε ανθρώπους που ψάχνουν μια κατεύθυνση…

προς τον Θεό…

και όλα σταματούν για να περάσει ένα τρένο…

είχα τόσο ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες…

να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο…

-πες μου , πες μου τι βλέπεις…

και θέλω χίλια ακόμη χέρια …

για να σου δείξω τι θέλω…

κουλουριασμένοι σαν μπάλα…

να εκτοξευτούμε…

μέχρι που ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε…»

Από το live των ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ στο SNF ΞΕΦΩΤΟ 18.06.2018

Athens

Αστεια ποιηματα που μιλανε στη καρδια μας, σοβαρα

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

Έχω ζήσει πολλά μαρτύρια
Όπως το πρωινό ξύπνημα γύρω στις 4 και μισή για να πάω εκδρομή
Ή να λεκιάσει το μεταξωτό μου μπεζ φόρεμα με το παγωμένο φρέντο πριν βγω να πετάξω τα σκουπίδια ένα καλοκαιρινό απόγευμα
Ή να χαλάσουν τα αμορτισέρ των ελαστικών του αυτοκινήτου και να κοπανάει η πλάτη μου πάνω στο κάθισμα σε κάθε λακκούβα στο ανύπαρκτο κάμπριό μου
Ή να μην πετυχαίνω το βράσιμο του αυγού και να το τρώω μελάτο λες και είμαι έξι χρονών και κάνω νάζια στη μαμά μου
Ή να χτυπήσω το μικρό δαχτυλάκι στη γωνία του τραπεζιού και να φοράω πέδιλα με κορδονάκια και να πιέζεται όλη μέρα το κρέας και να μην μπορεί να διογκωθεί και να μελανιάσει
Αλλά το μεγαλύτερο μαρτύριο είναι να σε αγαπώ.
Μαλάκα αγαπημένε μου.

Άτιτλες στιγμές

Αν θες να γίνεις ποιητής, γίνε πρώτα viral

Έχει τύχει πολλές φορές στην σοσιαλιμιντική μου περιπλάνηση να cringάρω στη θέαση αποφθεγμάτων τυπωμένων πάνω σε ουρανούς και θάλασσες ή σε 20χρονα μοντέλα που καπνίζουν έχοντας βαρύ νταλκά στο βλέμμα. 133 επιπλέον λέξεις

Κριτικές Βιβλίων

Bertolt Brecht "H βαβυλωνιακή σύγχυση των λέξεων (απόσπασμα)"

Αυτή η βαβυλωνιακή σύγχυση των λέξεων

Προέρχεται από το ότι είναι η γλώσσα

Αυτών που παρακμάζουν

Το ότι άλλο πια δεν μπορούμε να την καταλάβουμε

Προέρχεται από το ότι

Σε τίποτα δεν χρησιμεύει να την καταλάβουμε:

Τι χρειάζονται οι νεκροί

Την υπενθύμιση πως θα μπορούσανε

Καλύτερα να είχαν ζήσει; Μην προσπαθείς

Να πείσεις τους παγωμένους

Να γνωρίσουνε τον κόσμο.

Μην καυγαδίζεις

Με αυτόν, που πίσω του

Κιόλας περιμένουνε οι περιβολάρηδες.

Καλύτερα να είσαι υπομονετικός

κομμουνιστικό κίνημα

london - Summer Gala Concert with Greek and Ukrainian Music, Poetry and Art

An exciting, rich and varied programme of classical Greek and Ukrainian music, poetry and visual art will be presented at this year’s Summer Gala Concert at The Ukrainian Cathedral Concert Hall on Saturday 7th July 2018 at 7.30 p.m. 301 επιπλέον λέξεις

UK

Ευθύνη.

Τα χέρια αγγίζουν ότι αγαπούν

και μισούν εξίσου

Όμως τα δικά σου

ήξεραν μόνο να τυλίγουν

Χαμόγελο, πλεκτάνι ηλιαχτίδων

φώτιζε αμπαρωμένες καρδιές

τα δειληνά των ματιών μου

Άνοιγες τις πορτές

Μαγεία.

Τελικά, τα μάγεια λύθηκαν

κι η κολοκύθα σάπισε

Γοβάκια άφαντα, έχασα και τα δύο

Ο ήλιος έπεσε

κι η ευθύνη

Μόνο δική

μας.

Αφιερωμένο στη Μαγεία του.

Greek

Αφρών.

Θα πάρεις την λεμονάδα,

το κόκκινο καλαμάκι

και περήφανα

γέμισε αέρα,

σαν εκείνη την καρδιά

που γέμισες με ελπίδες.

Θαρρείς

πως θα γεμίσει το ποτήρι.

Κρίμα που

ο αφρός που έβγαλε

χάθηκε, και έλιωσε.

Τα ξινά σου τα λεμόνια,

πείραξαν την δική

μου σοδιά που

Ποτέ

Δεν

Ήρθε.

Και ξές,

περί αφρών, δεν

τον αξίζεις

Και τελικά,

ούτε εμένα.

Αφιερωμένο σε μία εσωτερική αγανάκτηση.

Greek