Ετικέτες » Παιδεία

Βουρ στη ζωή, ρε φοιτητή (κάνει και ρίμα)!

Κολλημένος στην κίνηση, πήρε το μάτι μου αφίσα για το φεστιβάλ της ΚΝΕ. Διαχρονική αξία το φεστιβάλ. Λες να έχει και φέτος Βασίλη; Όταν ήμουν φοιτητής πάντα τον Βασίλη είχε.

Κοινωνία

«Ποιος το χέζει το σχολείο ρε μάνα»!

Ώρα 7:00 σε ένα μέσο ελληνικό σπίτι, σε ένα προάστιο της Αθήνας (κάπου στην παλιά Β’ Αθηνών):

  • Παιδιά ξυπνήστε, 7:30 πήγε, θα αργήσετε στο σχολείο πάλι!
Κοινωνία

Τι θα μείνει από τη φωτιά στην Παιδεία;

*Της Τώνιας Σταυρινού

Στα παλιά γυμνάσια θηλέων όταν κάποια μαθήτρια φορούσε φούστα πάνω από το γόνατο την έστελναν στο γραφείο της διευθύντριας για να μετρηθεί με τη ρήγα. Η απόσταση από το γόνατο μέχρι το στρίφωμα καθόριζε και την τιμωρία. Κάπως έτσι σήμερα οι Συντεχνιακοί και το Υπουργείο αξιολογούν την Παιδεία. Με το  μέτρο. Ολόκληρη η θεώρηση της «κρίσης στην Παιδεία» βρίσκεται κάτω από το πρίσμα μιας ποσοτικής μεζούρας. Πόσα παίρνεις, πόσες ώρες δουλεύεις, πόσο κάθεσαι, πότε μπορείς να αφυπηρετήσεις, πόσες σελίδες μάθημα μπορείς να παραδώσεις σε μια διδακτική ώρα, πόσες λέξεις μπορείς να προφέρεις στο λεπτό, πόσο γρήγορο μηχανάκι είσαι; Σε ένα ανάλογο πνεύμα κρίνεται από το εκπαιδευτικό σύστημα και ο μαθητής: πόσα μπορεί να αποστηθίσει και πόσα δέκατα του 20 μπορεί να εξασφαλίσει.

Παιδιά και εκπαιδευτικοί, σαν παραφουσκωμένα κοτόπουλα κάθονται απέναντι-απέναντι, στα θρανία και στις έδρες, ενώ ο διάλογος συνεχίζεται για αυτούς, χωρίς αυτούς, σε μια εκφυλιστική βάση. «Να κάνουν ή να μην κάνουν θρησκευτικά» και να «τρώνε τις ώρες τους οι εκπαιδευτικοί σε θεατρικές παραστάσεις ή να κάνουν περισσότερες ώρες παράδοση»; Αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να αξιολογούμε την ποιότητα της Παιδείας όχι το συνδικαλιστικό της άθροισμα. Για παράδειγμα, τους περιβόητους «δείκτες επάρκειας» και «δείκτες επιτυχίας» που εισήγαγε τα τελευταία τρία χρόνια το Υπουργείο σε μια ήδη βαρυφορτωμένη και ανούσια ύλη. Εντελώς αψυχολόγητα, οι φωστήρες του υπουργείου αποφάσισαν ότι τα τεράστια κενά και οι ελλείψεις θα διορθώνονταν με… περισσότερη ύλη. Για παράδειγμα στα μαθηματικά μπήκαν κεφάλαια που διδάσκονται σε πανεπιστημιακό επίπεδο (!) και στα ελληνικά μπήκε «η Θεωρία της Λογοτεχνίας» η οποία σχεδόν εμπίπτει σε μεταπτυχιακό επίπεδο. Αλλά όχι, αυτά δεν τα συζητάμε.

Το ζητούμενο είναι να μπουκώσουν με ακόμη περισσότερη ύλη τα παιδιά για να γράφουν περισσότερες ώρες οι εκπαιδευτικοί ώστε να ικανοποιείται το δημόσιο λαϊκό αίσθημα ότι «δουλεύουν». Αν δηλαδή οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν ώρα να πάνε στην τουαλέτα, αυτό είναι ένδειξη παραγωγικότητας και προόδου των μαθητών. Όχι πως είναι καμιά αδικημένη ομάδα εργαζομένων οι εκπαιδευτικοί, ούτε πως οι όροι εργασίας τους και κυρίως η ασφάλεια της μονιμότητας τους, είναι πράγματα που μπορεί κανείς να αγνοήσει σε ένα διάλογο για την Παιδεία. Όλη η συζήτηση, όμως, θυμίζει  αντιπερισπασμό. Να μην δούμε τις ανεπάρκειες του συστήματος που ξεκινούν από την κεφαλή, να μην πούμε για τα απανωτά λάθη και τους πειραματισμούς των τελευταίων πολλών ετών, να μείνουμε για άλλη μια φορά  σε επιχειρήματα του τύπου «κάθονται και ξύνονται όλο το καλοκαίρι».

Πηγή: Φιλελεύθερος

ΠΑΙΔΕΙΑ

Εκπαίδευση Και Παιδεία

Όλοι θυμόμαστε τους γονείς μας να μας φωνάζουν μες τ’ αφτί ότι πρέπει να παγαίνουμε σκολιό και να διαβάζουμε για να μάθουμε γράμματα, γράμματα σπουδάματα, του θεού τα πράματα (;;;;Απο που κι ως που…;) και για να γίνουμε καλύτεροι ανθρώποι…

Πολιτικά, Κοινονικά, Ανθρωπιστικά

Με θυμάσαι ρε πούστη;

Είμαι αυτός εκεί, δεύτερος από μπροστά, με την κίτρινη μπλούζα με τις παπαριές στην πλάτη… Ήμουν κάπου 14 και πήγαινα γυμνάσιο, όταν σας ήρθε να αλλάξετε το σύστημα των πανελλαδικών εξετάσεων.

πανεπιστήμιο

Εκπαίδευση στη Φινλανδία: Αποκηρύσσοντας τον φόβο...

Την ώρα που στην Ελλάδα η Παιδεία βιώνει μια απο τις χειρότερες κρίσεις στην ιστορία και τα ποσά που προβλέπονται στους πρόσφατους προϋπολογισμούς συρρικνώνονται όλο και περισότερο, στο άλλο άκρο της Ευρώπης υπάρχει μια χώρα που έχει αναγάγει την Παιδεία σε εθνική προτεραιότητα.

Εδώ και μια δεκαετία, δεν υπάρχει διεθνής διαγωνισμός που να μην ξεχωρίζουν με το υψηλό επίπεδο των γνώσεών τους και την αυτοπεποίθηση που αποπνέουν οι μαθητές απο τη Φινλανδία.

Αίτίες; Σίγουρα πολλές, μα η σημαντικότερη όλων είναι η απόλυτη αίσθηση ελευθερίας και εμπιστοσύνης που βιώνουν τα παιδιά στη σκανδιναβική χώρα σε όλη τη διάρκεια της εκπαίδευσής τους. Ελευθερία που είναι και το απόλυτο «όπλο» στα χέρια των Φινλανδών εκπαιδευτικών, οι οποίοι είναι και οι απόλυτα υπεύθυνοι για την εκπαίδευση των μαθητών τους.

Σε αντίθεση με ότι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο, οι Φινλανδοί εκπαιδευτικοί είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές στη διαμόρφωση της παιδείας στη χώρα. Πολύς ελεύθερος χρόνος για την ανάπτυξη της προσωπικότητας των μαθητών, επικέντρωση στα ιδιαίτερα ατομικά χαρακτηριστικά του κάθε παιδιού ξεχωριστά και άφθονος τεχνολογικός εξοπλισμός στη διάθεση εκπαιδευτών και εκπαιδευομένων είναι τα κύρια χαρακτηριστικά που συναντάει κανείς σ΄ένα φινλανδικό σχολείο.
Τα περίφημα, καθιερωμένα σε όλον τον υπόλοιπο κόσμο, τεστ αξιολόγησης απουσιάζουν παντελώς απο το σχολικό πρόγραμα μέχρι τη στιγμή της εισόδου των μαθητών στο χώρο της ανωτάτης εκπαίδευσης. Ακόμα και εκείνα όμως είναι σχεδιασμένα απο τους εκπαιδευτικούς του κάθε σχολείου με βάση τις ειδικές ανάγκες και το γνωσιακό επίπεδο των μαθητών. Ποιος άλλος άλλωστε είναι σε θέση να γνωρίζει τις ικανότητες και τη δυναμική του κάθε παιδιού καλύτερα απο τον ίδιο τον εκπαιδευτικό του;

Η εμπιστοσύνη είναι η βάση πάνω στην οποία στηρίζεται όλο το εκπαιδευτικό σύστημα της Φινλανδίας. Οι γονείς εμπιστεύονται απόλυτα τον επαγγελματισμό των Φινλανδών εκπαιδευτικών. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον και συνεργάζονται με τρόπο αξιοπρόσεκτο όπου και όταν χρειάζεται. Μα πάνω απ’ όλα οι εκπαιδευτικοί εμπιστεύονται τους ίδιους τους μαθητές και το αντίστροφο, χτίζοντας μια στέρεη σχέση που αποτελεί την καλύτερη οδό για την επίτευξη του κοινού στόχου… Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν έχει «νικητές» και «ηττημένους»…
Ένα σύστημα που έρχεται να σταθεί απέναντι στο βρετανικό σύστημα που βασίζεται στην τιμωρία και την αυστηρότητα, καταρρίπτοντας κάθε επιχείρημα όλων εκείνων που θέλουν την εκαπαίδευση να στηρίζεται στον φόβο και την επιβολή ποινών.
Ένα σχολείο που έχει τους λειτουργούς του ως απόλυτους υπέυθυνους για τα «παιδιά» τους. Ένα σχολείο που δεν «ανήκει» στους πολιτικούς αλλά στους δασκαλους και τους μαθητές, προκαλώντας αληθινή θλίψη σε όποιον επιχειρήσει να το συγκρίνει με τα ελληνικά σχολεία.

20/05/2013, enfo.gr

Παιδεία

Εγκεφαλικά ημισφαίρια και μαθησιακό στιλ: Δεν μαθαίνουν όλα τα παιδιά με τον ίδιο τρόπο

Η συμβουλευτική ψυχολόγος Εύα Φουντουλάκη, εξηγεί γιατί πρέπει να επιλέγεται διαφορετικός τρόπος διδασκαλίας ανάλογα με το μαθησιακό στιλ του παιδιού και παρουσιάζει το ειδικό ψυχομετρικό τεστ Ariston Learning Styles που επιτρέπει να διακρίνουμε ποιοι μαθητές μαθαίνουν χρησιμοποιώντας το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου τους και ποιοι με το αριστερό. 6 επιπλέον λέξεις

Έρευνα