Ετικέτες » Παιδεία

Γκούγκλ και δε συμμαζεύεται

Το παρακάτω είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα της διαδικτυακής εσκεμμένης παραπλάνησης:

google μετάφραση 18 Νοεμβρίου 2018:

Η αγγλική πρόταση είναι αυτή:
‘persons who subsist at the expense of the community’

Η google σας επιστρέφει δύο αποτελέσματα:
1ο «άτομα που ζουν σε βάρος της κοινότητας»
2ο «άτομα που υφίστανται σε βάρος της κοινότητας«

Άρθρα

17 Νοέμβρη

17 Νοεμβρίου σήμερα. Μαθητική και φοιτητική γιορτή. Επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου πριν από 45 χρόνια. Επέτειος αιμοχυσίας. Επέτειος κραυγής για Δημοκρατία. Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι πλέον δεν πρέπει να διδάσκεται ή να γιορτάζεται η σημερινή επέτειος στα σχολεία γιατί έχει εκφυλιστεί, δίνει λάθος μηνύματα ή γιατί δίνει την ιδέα στους μαθητές -και συνεπώς την άδεια- να κάνουν καταλήψεις, πορείες, αποχές από τα μαθήματα κλπ.

Θα σας πω τη δική μου άποψη και το πώς εγώ τη διδάσκω στα παιδιά μου. Να ξεκαθαρίσω ότι δε θέλω να κομματικολογήσω. Δε με ενδιαφέρει στην παρούσα φάση να αναφερθώ σε κόμματα, αριστερά, δεξιά και ούτω καθεξής. Θα κάνω μόνο τον εξής διαχωρισμό: Δικτατορία ≠ Δημοκρατία. Το πρώτο είναι αρνητικό, το δεύτερο θετικό.

Θα ξεκινήσω καταρχάς με την εξής πραγματικότητα: Εγώ, δεν τα έζησα τα γεγονότα της Χούντας, αλλά από μικρή τα έμαθα και ακούω διάφορες απόψεις γι’ αυτά. Δεν είναι λίγοι αυτοί οι οποίοι πιστεύουν ότι η εποχή αυτή ήταν πολύ καλή για τη χώρα μας, έγιναν πάρα πολλά έργα υποδομής, υπήρχε ασφάλεια στους δρόμους κλπ. Συνήθως, τέτοιες απόψεις προέρχονται από ανθρώπους, των οποίων το μορφωτικό επίπεδο είναι αρκετά χαμηλό και προφανώς, η παροχή ρεύματος, γης, ασφάλειας και άλλων τέτοιων αγαθών σήμαινε γι’ αυτούς ότι «αυτοί οι άνθρωποι που είναι στην εξουσία είναι πολύ καλοί. Με ανοιχτή την πόρτα κοιμόμαστε το βράδυ, έχουμε φως, έχουμε ρεύμα, έχουμε ύδρευση και άρδευση και οι κακοί όλοι είναι στη φυλακή». Δεν τους κατηγορώ. Αυτά έβλεπαν, αυτά πίστευαν. Δεν ήξεραν τι γινόταν στην πραγματικότητα. Γι’ αυτό και όταν συναντώ τέτοιους ανθρώπους δε μπαίνω στη διαδικασία να μιλήσω για πολιτικά ζητήματα μαζί τους.

Ναι, μπορεί η δικτατορία να βοήθησε κάποιους ανθρώπους, κυρίως αυτούς που ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία και ζούσαν στα χωριά, αλλά αυτό δεν αναιρεί τις εγκληματικές τους ενέργειες. Δια της βίας, κατέλαβαν την εξουσία της χώρας. Επέβαλαν λογοκρισία. Σκότωσαν πολλούς, άλλους τους βασάνισαν και τους έστειλαν εξορία στα ξερονήσια. Καταπάτησαν κάθε έννοια της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να το κάνει αυτό. Δικαίως οι φοιτητές του Πολυτεχνείου εξεγέρθησαν. Δικαίως θύμωσαν. Δικαίως φώναξαν και απαίτησαν Δημοκρατία.

Η Δημοκρατία, παιδιά μου, είναι ένα πολύτιμο αγαθό, για το οποίο παλεύουμε ακόμη και σήμερα. Σημαίνει να είμαι ελεύθερος να πιστεύω ό,τι εγώ θέλω, να μπορώ να εκφράζω άφοβα τις απόψεις μου, να είμαι εγώ υπεύθυνος για τη ζωή μου και τις επιθυμίες μου, φροντίζοντας πάντα να σέβομαι το διπλανό μου και να μην παρεμβαίνω στη δική του την ελευθερία, η οποία ξεκινάει εκεί που τελειώνει η δική μου. Σε αυτήν τη χώρα γεννήθηκε και άνθισε η Δημοκρατία. Τι έγινε, λοιπόν, στην πορεία;

Ξέρετε το σύνθημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου; «ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» . Τρεις πολύ σημαντικές λέξεις, που πρέπει να τις θυμάστε όλοι σας τη ζωή και να μην τις στερηθείτε ποτέ από κανέναν. Έχετε όλοι δικαίωμα στην τροφή, στην παιδεία, στην Ελευθερία. Ελευθερία στη σκέψη, στην έκφραση, στη ζωή! Κανείς δεν έχει δικαίωμα να σας την πάρει. Κι αυτό, παιδιά μου, να το θυμάστε πάντα. Γι’ αυτό και θα συνεχίσω να σας μιλάω για εκείνην τη 17η Νοεμβρίου του 1973. Γι’ αυτό και θα συνεχίσουμε να γιορτάζουμε κάθε χρόνο αυτήν τη μέρα. Και πάντα θα παλεύουμε γι’ αυτά που δικαιούμαστε. Για ένα καλύτερο αύριο, ελεύθερο, χωρίς λογοκρισία, βασανιστήρια και εξορίες.

Ζήτω η 17 Νοέμβρη

ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

«Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη

των Ελλήνων τα ιερά

και σαν πρώτα, ανδρειωμένη,

Χαίρε! Ω χαίρε, Ελευθερία».

My Thoughts

Έβγαλε βρώμα η ιστορία...

Μεγάλωσα σε μια γωνιά της Αθήνας. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία του που. Γεννήθηκα το 1983, στα δυτικά της Αθήνας και στα πέντε μου χρόνια, βρέθηκα λίγο πιο κεντρικά. «Κάθετος» στην οδό Πειραιώς, στο ρεύμα προς Αθήνα, στη μέση κάποιων εργατικών κατοικιών. Χτισμένες το 1967, τότε μετρούσαν περιπου 20 χρόνια ζωής. Πλέον, έχουν περάσει τα 50 και βαδίζουν με βήμα σταθερό και σίγουρο για τα 100.

Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο και μετά πανεπιστήμιο, σε μια ευθεία γραμμή, όπως πολλοί άλλοι, έτσι κι εγώ. Με μια ψευδαίσθηση άπειρων δυνατοτήτων και επιλογών. Μόρια, σχολές, συστήματα, πανελλήνιες, κλπ. Και όσοι δεν έπιασαν τα μόρια, έπιασαν το ένα το μόριο, το μακρύτερο. Ή ίσως τελικά, αντί για εκείνους, να το πιάσαμε όλοι εμείς που μπήκαμε σε σχολές. Η νεκροψία θα δείξει…

12 χρόνια υποχρεωτικής εκπαίδευσης, σαν ένα περπάτημα σε έναν μακρύ διάδρομο με ψηλούς τοίχους και καμία πόρτα δεξιά ή αριστερά. Μόνο μια μικρή, τοσοδούλα πόρτα, μακριά, στο τέλος του. Μια πόρτα κλειδωμένη για τους περισσότερους.

Δε μας είπε ποτέ κανείς κάτι διαφορετικό ή κάτι άλλο. Δε θέλαμε κι εμείς να το αποδεχτούμε ίσως. Ποιό; Τη βεβαιότητα ότι εν τέλει, το 50-60-70% των συμμαθητών που βλέπαμε στα πίσω, τα μπροστά και τα δίπλα θρανία, δε θα σπούδαζαν ποτέ, ή θα σπούδαζαν κάτι που δε θα το έκαναν ποτέ επάγγελμα. Ή και ακόμα κάτι πιο βαθύ και θεμελιώδες. Πως ότι κι αν κάνεις, δεν ξεφεύγεις ποτέ – πραγματικά – από αυτό μέσα στο οποίο μεγάλωσες.

Κοιτάζω πίσω στα μαθητικά μου χρόνια και βλέπω ότι κανείς, ποτέ, δε σε προετοίμαζε για την «εκτός σπουδών» ζωή, ή την «μετά σπουδών» ζωή. Υπήρχε μόνο το πανεπιστήμιο, σαν όνειρο των γονιών για τα παιδιά τους. Αυτών που έγιναν γονείς επί ΠΑΣΟΚ, φούσκωσαν με ιδέες και οράματα και έφτασαν να γίνουν παππούδες επί ΣΥΡΙΖΑ ή στα χρόνια της κρίσης, για να μην το περιορίσω, όταν ξεφουσκώσαν όλα, ιδέες, τσέπες, οράματα, κλπ.

Αυτών που είχαν φάει τα νιάτα τους να κάνουν δουλειές που δεν τις πληρώθηκαν ποτέ όσο έπρεπε. Που ξεκίνησαν την επαγγελματική τους σταδιοδρομία, κάπου εκεί που τελειώνε η Χούντα και που οι γονείς τους είχαν ξεκινήσει τη δική τους, κάπου εκεί που τελείωνε η Κατοχή. Χέσε μέσα Πολυχρόνη. Αυτών που «μετρούσαν και τη δραχμή», που έλεγε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου, όσο μετρούσε τις δικές της, μια-μια.

Εγώ σπούδασα, ξανα-σπούδασα και μετά σπούδασα λίγο ακόμα. Απο τη μια, γιατί πάντα έψαχνα να πάω παραπέρα από αυτό που θα περίμενε κανείς (ή εγώ ο ίδιος) να έχω καταφέρει, κι από την άλλη γιατί απο ένα σημείο και μετά, το να σπουδάζω ήταν το μόνο που ήξερα και ήθελα να κάνω.

Σήμερα, έχοντας περιπου 15 χρόνια δουλειάς πίσω μου, ήρθα πάλι εδώ, «κάθετος» στην Πειραιώς. Έφτιαξα ένα γραφείο εκεί που μεγάλωσα, και είμαι εδώ κάθε μέρα. Όταν κατεβαίνω να πάρω καφέ, όταν οδηγώ για να γυρίσω σπίτι μου, κοιτάζω γύρω μου και βλέπω όλα εκείνα τα παιδιά από τα γύρω θρανία. Κάποιοι είναι καλά, καλύτερα από μένα. Το βλέπεις πάνω τους, το «μυρίζεις», το κουβεντιάζεις.

Οι περισσότεροι όμως, δεν είναι. Είχα να τους «προσέξω» τουλάχιστον δέκα χρόνια. Τους είχα αφήσει με τις πρώτες τους δουλειές, τα χαρτζιλίκια τους και τα πρώτα τους μηχανάκια. Και τώρα τους βρήκα γονείς, σύζυγους, ή απλά στα μισά μέχρι τα σαράντα, αποκαμωμένους και αποκαρδιωμένους, γερασμένους πρόωρα.

Βλέμματα άδεια, κουβέντες μισές, φιλοδοξίες ανύπαρκτες. Ζωές μετρημένες, χαμηλές, τεσσάρων ορόφων σαν κάποιες από τις εργατικές στις οποίες μεγαλώσαμε μαζί. Και η αλήθεια είναι ότι αν με ρώταγες, θα έλεγα ότι τους θυμόμουν πολύ διαφορετικούς όλους αυτούς.

Το τι μεσολάβησε, το ξέρουμε ή το υποθέτουμε, λίγο ή πολύ, όλοι μας. Το θέμα είναι σε αυτά που δεν μεσολάβησαν ποτέ. Στην παιδεία που δεν έδωσε εργαλεία, ώθηση και τρόπο να πάμε λίγο παρακάτω, κάπου καλύτερα, με λίγοτερη ανέχεια και μιζέρια. Σε όλα τα κακά και τα άσχημα για τα οποία φταίνε πάντα οι άλλοι, μα και στο «έλα μωρέ» και στο «έχει ο Θεός» που ποτέ δεν έπρεπε να είναι νοοτροπία και στάση ζωής.

Τουλάχιστον όχι μέσα σε εκείνα τα τσιμεντένια κουτιά που λέγαμε σχολεία, όπου έπρεπε να λέμε ότι «ή τώρα ή ποτέ». Που έπρεπε να μας ανοίγουν το μυαλό και να μας ξεκολλάνε από την default μας κατάσταση, από την πιθανότητα του να καταλήξουμε σαν τους γονείς μας, που ακούν το «Ανεμολόγιο» και το στομάχι τους δένεται κόμπος…

Γιατί όπως αποδείχτηκε, ο Θεός «δεν είχε» τελικά. Και έτσι, η απάντηση δεν ήρθε απο τα θρησκευτικά μα ήρθε απο τα αρχαία, αλλά δεν την άκουσε κανείς… «συν Αθηνά και χείρα κίνει» μας έλεγε η καθηγήτρια, και μας κοιτούσε με νόημα. Τότε, είκοσι χρόνια πίσω, οι περισσότεροι αποζητούσαν το διάλειμμα και το κενό, μέρα με τη μέρα, μετρώντας χρόνια για να τελειώσει το σχολείο, λες και η γραμμή τερματισμού είχε αξία και όχι το μετά.

Και τώρα τόσα χρόνια μετά, η ιστορία γράφεται, τελεσίδικη και αναπόφευκτη, με ή χωρίς εμάς, κι αρχίζει να βγάζει βρώμες εδώ κι εκεί, ότι ξοφλήσαμε…

Ελλάδα

Για όσους σκέπτονται σωστά, η παιδεία είναι περισσότερο πολύτιμη από πολλά αγαθά - Άγιος Βασίλειος ο Μέγας (+379)

http://faithbookorthodoxy.wordpress.com

FAITHBOOK – ORTHODOXY

Για όσους σκέπτονται σωστά, η παιδεία είναι περισσότερο πολύτιμη από πολλά αγαθά.

—Άγιος Βασίλειος ο Μέγας (+379)

Name(απαιτείται)

Email(απαιτείται)

Website

Message




╰⊰¸¸.•¨* Greek Articles - Ελληνικά

Βουρ στη ζωή, ρε φοιτητή (κάνει και ρίμα)!

Κολλημένος στην κίνηση, πήρε το μάτι μου αφίσα για το φεστιβάλ της ΚΝΕ. Διαχρονική αξία το φεστιβάλ. Λες να έχει και φέτος Βασίλη; Όταν ήμουν φοιτητής πάντα τον Βασίλη είχε.

Κοινωνία

Τα δώδεκα χρόνια του γονιού

Δεν ξέρω άνθρωπο που νοσταλγεί τα σχολικά χρόνια των παιδιών του. Μπορεί να του λείπουν τα χρόνια, αλλά όχι το σχολείο. Βλέπω στην τηλεόραση νέους γονείς, δροσερές μαμάδες και δυνατούς μπαμπάδες να μπαίνουν στο προαύλιο κρατώντας από το χέρι το πρωτάκι τους. Αν ζηλεύω; Θα τρομάζατε αν ακούγατε το γέλιο μου. Αισθάνομαι κάτι μεταξύ οίκτου και εκείνου του συναισθήματος που είχα όταν έβλεπα φαντάρους, λίγο μετά την απόλυσή μου από τον Στρατό. Θα πήξετε.

Protagon

Γραφείο Μητρώου

ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΟΙΝΟ
… Η φθίνουσα πορεία του πολιτικού ορίζοντα της Ευρώπης, προβλέπει είτε την τελική εξόντωση των φιλελεύθερων αρχών – την ανατροπή, την υποβάθμιση και την άθλια φτώχεια του λαού – είτε την πτώση της τυραννίας και το θρίαμβο της ελευθερίας. Πριν λάβει τέλος ο αγώνας που εν μέρει έχει ξεκινήσει, μπορούμε λογικά να προβλέψουμε ότι η Ευρώπη θα βρει το κέντρο της – διότι όσο οι λαοί αγωνίζονται για τα αστικά και θρησκευτικά τους δικαιώματα, τόσο οι συνεταιρισμένοι τύραννοι θα ενώνονται και θα παλεύουν να διατηρήσουν τα κληρονομικά προνόμια τους·

Άρθρα