Ετικέτες » Παιδεία

Το υπουργείου Παιδείας κατάργησε το πρόγραμμα Erasmus

Με απόφαση του υπουργείου Παιδείας καταργήθηκαν οι μετακινήσεις μαθητών Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο εξωτερικό στο πλαίσιο εγκεκριμένων προγραμμάτων, περιβαλλοντικού και πολιτιστικού χαρακτήρα.

Ωστόσο, όπως διευκρινίζεται από το υπουργείο Παιδείας, δεν έχουν καταργηθεί οι μετακινήσεις μαθητών στα πλαίσιο ευρωπαϊκών προγραμμάτων.

Το υπουργείο κατήργησε αυτή τη δυνατότητα με την αιτιολογία ότι κάποιοι μαθητές αδυνατούσαν να αντεπεξέλθουν οικονομικά σε αυτά τα ταξίδια, κάτι που αντικρούουν οι ιδιοκτήτες των ιδιωτικών σχολείων που πλήττονται περισσότερο από αυτή την εξέλιξη, καθώς στήριζαν πολλά προγράμματά τους σε αυτά τα ταξίδια.

Εφεξής το υπουργείο επιτρέπει τις εκπαιδευτικές ανταλλαγές και τις αδελφοποιήσεις μόνο με ελληνικά σχολεία της ομογένειας και όχι της κάθε χώρας όπου θα είχαν τα παιδιά τη δυνατότητα να γνωρίσουν από κοντά και άλλα εκπαιδευτικά συστήματα.

Πηγή: skai

News

Η «Μις Γαλλία» πρέπει να ξέρει ποιος είναι ο… Τσίπρας

Για να κατακτήσει μία Γαλλίδα τον τίτλο «Μις Γαλλία» και να εκπροσωπήσει τη χώρα της στον παγκόσμιο διαγωνισμό ομορφιάς του 2018 στην Καλιφόρνια πρέπει να γνωρίζει, μεταξύ άλλων, και ποιος είναι ο… Αλέξης Τσίπρας. 

POLITICS

Δημόσιο ForEvah;

Και η ερώτηση είναι η εξής:

Ποιος και τι φταίει για την κατάσταση που επικρατεί στο «Ελληνικό δημόσιο»;

Πως είπατε μαντάμ;

Οι υπάλληλοι φταίνε που είναι μόνιμοι, και δεν τους κουνάει κανείς;

Πολιτικά, Κοινονικά, Ανθρωπιστικά

Η Παιδεία στη σύγχρονη Ελλάδα, στιγμιότυπα

Χωρίς σχόλια…

Καποιος να ενημερωσει τον κυριο καθηγητή που είναι το δεύτερο όχι του παρακαλώ. pic.twitter.com/8u3hdYoASM

— Δημόσιος Υπάλληλος (@Tou_Dhmosiou) October 28, 2017

Δάσκαλος 1…

18 επιπλέον λέξεις

ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ


Ξαφνιασμένη η ελληνική κοινωνία, βλέπει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας το ζήτημα των 107 φοιτητών του τμήματος Διοίκησης του Πανεπιστημίου Πατρών, οι οποίοι παρέδωσαν την ίδια εργασία σε ένα μάθημα.
Τα κόμματα, οι φοιτητικές παρατάξεις και οι πανεπιστημιακές κοινότητες έχουν επιδοθεί σε ένα μπαράζ ανακοινώσεων.
Ας δούμε λίγο τα δεδομένα αυτής της υπόθεσης:
1. Στη συγκεκριμένη σχολή μπορούν να εισαχθούν και από την θεωρητική κατεύθυνση.
2. Το μάθημα στο οποίο έγινε η αντιγραφή είναι τα μαθηματικά, επομένως οι απαιτήσεις εύλογα δεν είναι ανάλογες των τμημάτων θετικής κατεύθυνσης.
Ζούμε σε μια χώρα που τα περισσότερα παιδιά, παπαγαλίζοντας, κάνουν φροντιστήριο για να μπουν στα πανεπιστήμια και όταν μπουν, κάνουν και πάλι φροντιστήριο για να πάρουν πτυχίο. Η ουσία της γνώσης έχει απαξιωθεί πλήρως.
Ζούμε σε μια χώρα που κανένας δεν εξετάζει από πού και με ποιον τρόπο δίνονται τα πτυχία και κάθε πρακτική, ακόμα και παράνομη, για την απόκτησή τους θεωρείται κατόρθωμα.
Ας μην κλείνουμε τα μάτια. Η πανεπιστημιακή κοινότητα δε μας έχει συνηθίσει στο να είναι σχολαστική σε ανάλογα ζητήματα και επέτρεψε, με την ανοχή της, μια αήθη πρακτική.

Σήμερα, λοιπόν, εξαντλεί την αυστηρότητά της με αντιφατικές ενέργειες, αποκλείοντας τους συγκεκριμένους φοιτητές, αρχικώς, από όλα τα μαθήματα για μια εξεταστική και στη συνέχεια αναθεωρώντας τον ίδιο της τον εαυτό. Φυσικά, τέτοιες πρακτικές πρέπει να καταδικάζονται και να τιμωρούνται με σταθερό, λογικό και συνεπή τρόπο. Επιπλέον, όμως, οι κανονισμοί θα πρέπει να εκσυγχρονιστούν, να μην τηρούνται αποσπασματικά και οπωσδήποτε να κυριαρχεί ο σωφρονιστικός έναντι του κατασταλτικού χαρακτήρα, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για νέους ανθρώπους που πάσχουν για το μέλλον τους σε ένα σύστημα σάπιο. Τέλος, θα πρέπει να υπάρχουν οι κατάλληλες ασφαλιστικές δικλείδες (ανάθεση καταλλήλων θεμάτων, εποπτεία των καθηγητών κλπ.), ώστε να μη δημιουργούνται ευκαιρίες για αντιγραφή.
Οι φοιτητικές παρατάξεις ενέχονται σε όλη αυτή μεθόδευση, δεδομένου ότι όλοι γνωρίζουν πως μοιράζουν θέματα και εργασίες στους δικούς τους και άρα υποθάλπουν αυτές τις πρακτικές, για τις οποίες σήμερα διαμαρτύρονται, έχουν οι ίδιες καλλιεργήσει και συνεχίζουν να το κάνουν, αν και ο ρόλος τους έχει αποκαλυφθεί.
Αυτό όμως που προέχει, είναι η σε βάθος αναδιάρθρωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Ας γίνει το συγκεκριμένο συμβάν αφορμή για να διορθωθούν τα κακώς κείμενα και ας μην καταφύγουμε στην προσφιλή τακτική των εξιλαστήριων θυμάτων.

Tομέας παιδείας »κοινωνίας αξιών»

κοινωνία αξιών

Διεκδικούμε ουσιαστικές αλλαγές στο εκπαιδευτικό μας σύστημα

Ναι στην εκπαίδευση που αναδεικνύει τον καλύτερο εαυτό των μαθητών είναι ο τίτλος του νέου μου άρθρου στο postmodern.gr και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ … 21 επιπλέον λέξεις

Ζητήματα Εκπαιδευτικά

Για ποιά αριστεία μιλάμε τελικά;

Από χθες που ξέσπασε η καταιγίδα της κλήρωσης για το σημαιοφόρο σκέφτομαι ένα μόνο πράγμα. Τι ακριβώς σχέση έχει η αριστεία με τους βαθμούς;  Η απάντηση προφανώς έχει να κάνει με το πώς ορίζει ο καθένας την περίφημη «αριστεία». Επομένως πρακτικά η όλη αναμπουμπούλα και το ανθρωποκυνηγητό έχει προκύψει από τη διαφορά στον ορισμό και κλασσικά καταλήγει στο κλισέ «παιδεία» και στο –τόσο τρομακτικό για την ελληνική κοινωνία- «ιδεολογία».

Ως παιδί λοιπόν ποτέ δεν κυνήγησα τους βαθμούς. Ποτέ επίσης δεν είδα ανταγωνιστικά το διπλανό μου. Μπορεί να ένιωθα καμία φορά αδικία στην αξιολόγηση της απόδοσής μου αλλά ως εκεί. Ποτέ επίσης δεν είχα ως κίνητρο απόκτησης γνώσης την επιβράβευση με μία σημαία ή ένα βραβείο. Παρότι θεωρητικά αυτού του τύπου η αριστεία θα μπορούσε να με ενδιαφέρει, έχοντας γονείς που σε αυτό το πλαίσιο μέτρησης θεωρούνταν άριστοι. Πατέρας σημαιοφόρος μόνιμος και πρώτος μαθητής. Μητέρα επίσης άριστη με σπουδές σε «καλές σχολές» κλπ. Όμως παρά τα κλασσικά ελληνικά κλισέ των γονιών «είδες ο Κώστας της κυρίας Τέτης που έβγαλε 20» που κι εγώ κι ο αδερφός μου τα ακούσαμε, τελικά δεν επέμειναν ποτέ σε αυτά. Τα έλεγαν για να τα πουν. Κι έτσι δεν μάθαμε να βγαίνουμε στην «αρένα» του σχολείου με τους αντιπάλους στο στίβο μάχης αλλά απλά να πηγαίνουμε σχολείο με τους φίλους μας.

Αντιθέτως, οφείλω να πω ότι σε άλλα θέματα και κλισέ επέμειναν πολύ περισσότερο. Αλλά αυτά δεν αφορούσαν βαθμούς. Αφορούσαν συμπεριφορά και αξίες. Αν έπαιρνα ένα χάλια βαθμό στα μαθηματικά δε γινόταν θέμα. Αν όμως ήμουν αγενής με κάποιον ή αν πετούσα σκουπίδι στο δρόμο, τα άκουγα για τα καλά. Αν έλεγα ψέματα επίσης. Γενικά, όσο μεγαλώναμε κι εγώ κι ο αδερφός μου ένιωθα ότι μεγαλώνουν και οι γονείς μου μαζί, άλλαζαν προτεραιότητες και «κλισέ».

Δεν επιχειρώ κάποια αγιοποίηση, καθόλου δε με αφορούν αυτά. Στην αρχή, το ξέρω σίγουρα θα είχαν μια ελαφρά απογοήτευση που δε μας έγραψε ποτέ η τοπική εφημερίδα ως άριστους (του 18,5 και πάνω). Στην επαρχία αυτά ήταν θέματα συζήτησης όλο το καλοκαίρι. Και περηφάνιας των γονιών στις κοινωνικές εκδηλώσεις. Όμως τελικά είδα ότι τους έκανε πολύ χαρούμενους η φράση «είναι πολύ ζωηρός αλλά εξαιρετικής ποιότητας παιδί» της κυρίας Πόπης στο Γυμνάσιο. Και αργότερα, μετά το σχολείο, δεν τους δώσαμε «πάτημα» να πάνε στους καλοκαιρινούς γάμους και βαπτίσεις και να πουν «ο γιος μου μπήκε Νομική». Μπορεί να στενοχωρέθηκαν λίγο τότε, χωρίς να το κάνουν και μεγάλο θέμα. Όμως ξέρω ότι τελικά δεν το θα το αντάλλαζαν με αυτό που νιώθουν όταν μας βλέπουν να κυκλοφορούμε «στην πιάτσα» και να μας σέβονται. Ο δε πατέρας μου ενώ ποτέ πχ δεν ψηφίσαμε το ίδιο κόμμα (εκτός την τελευταία του φορά), γελούσανε και τα μουστάκια του άμα του έλεγε κάποιος «να πεις του γιου σου μπει στα πολιτικά» (ευτυχώς δεν το πήρε κανείς μας στα σοβαρά αυτό).

Αλλά επειδή το κούρασα λίγο με τις δικές μου αναμνήσεις, ας πάμε στην ουσία. Σίγουρα ο καθένας έχει στο μυαλό του την αριστεία κάπως. Κι εγώ όσο μεγαλώνω προσπαθώ κάποια βασικά πράγματα να τα ταξινομώ στο μυαλό μου, ειδικά την τελευταία 4ετία που έγινα πατέρας και κατάλαβα ότι αυτομάτως έγινα και παιδαγωγός.


Για μένα λοιπόν το εκπαιδευτικό μας σύστημα αλλά και το κοινωνικό περιβάλλον με τα ταμπού, τα κόμπλεξ και τις αγκυλώσεις του δεν αναδεικνύει μυαλά και προσωπικότητες. Ευνοεί την παπαγαλία. Ευνοεί όσους έχουν να πάνε φροντιστήριο. Ευνοεί την απόκτηση πληροφορίας. Δεν ευνοεί όμως την απόκτηση αξιών. Δεν ευνοεί την ανάπτυξη της προσωπικότητας και των δεξιοτήτων. Δεν ευνοεί καν την ανάπτυξη των ίδιων των παιδαγωγών. Σίγουρα κάποιοι άριστοι είναι σπουδαία μυαλά. Και πολλοί από αυτούς έχουν και αξίες. Δε νιώθω όμως ότι αυτά αποτελούν προτεραιότητα για το σημερινό σύστημα. Κι όταν λέμε σημερινό, εννοούμε των τελευταίων δεκαετιών.

Δε νιώθω επίσης ότι οι άριστοι των βαθμών έχουν καλλιεργήσει πραγματικά όλα τα ταλέντα και τις δεξιότητές τους. Ούτε ότι έχουν την ισορροπία ζωής που θα τους επιτρέψει τη γνώση και τη μόρφωσή τους να την αξιοποιήσουν για όλη την κοινωνία. Με τόσο ανταγωνισμό δε όλα τα χρόνια μάλλον φοβάμαι ότι δεν έχουν και πρόθεση να κάνουν κάτι τέτοιο.

Γι αυτό λοιπόν έχω αποφασίσει στα παιδιά μου να προσπαθήσω να περάσω κάποιες βασικές, μη μετρήσιμες, αξίες. Να σέβονται το συνάνθρωπο τους, να βοηθούν όποιον «πέφτει» ή του τα έφερε η ζωή ανάποδα. Και να νιώθουν ικανοποίηση επειδή βοήθησαν κι όχι γιατί τους λένε «μπράβο που βοήθησες» και «τι καλός που είσαι». Ελπίζω να καταφέρω τα παιδιά μου να μη θεωρούν τον εαυτό τους κέντρο του κόσμου. Να είναι μέρος- σημαντικό και άξιο- της ομάδας αλλά όχι πάνω από την ομάδα. Να κυνηγάνε την επιτυχία και τη δόξα αλλά να μην καταπιούν ποτέ το «πάση θυσία». Να τα έχουν καλά με τον εαυτό τους και τη συνείδησή τους κι όχι τόσο με μένα ή τον περίγυρο. Να λένε την άποψή τους και να λένε και πολλά «όχι» και να επιχειρηματολογούν γι αυτά. Κι αν τυχόν πειστούν από τον αντίλογο να μάθουν και να υποχωρούν. Να πατάνε στα πόδια τους γερά. Να μην κρίνουν τους άλλους ανθρώπους με βάση το χρώμα, το σώμα ή την ομορφιά τους. Να παθιάζονται αλλά να μην φανατίζονται.

Αυτές οι αριστείες είναι που με καίνε εμένα. Τώρα αν υπάρχουν ακόμα παρελάσεις ντε και καλά, προσωπικά δε θα με πείραζε να δω κανένα άριστο να κρατάει τη σημαία. Και τον πρωταθλητή στο διεθνή μαθηματικό διαγωνισμό και τον πρωταθλητή νέων στο μπάσκετ, το ποδόσφαιρο ή την τοξοβολία και το παιδί που «χαριστικά» δεν έμεινε από απουσίες γιατί έδινε μάχη για μήνες στα νοσοκομεία με κάποια από αυτές τις ασθένειες που μισούμε και το παιδί που έμεινε σε μία νύχτα ορφανό και το παιδί που ήρθε από μια μακρινή χώρα και σε 10 μήνες μιλά τέλεια τα ελληνικά, ή δεν τα μιλά τέλεια. Και εκείνον με τους καλούς βαθμούς φυσικά, γιατί όχι; Και το παιδί με κινητικά προβλήματα που όμως είναι μέσα σε όλα ισότιμα και δυναμικά. Γενικά αν το σκεφτούμε, τι ωραίο που θα ήταν ο δάσκαλος με τα παιδιά να μπορούν να επιλέγουν μαζί, χωρίς γονεϊκές και άλλες παρεμβολές, ποιός από τον μικρόκοσμό τους είναι γι αυτούς ο άριστος που θα μπει μπροστά.

Πολιτική