Ετικέτες » μητρότητα

Να κοιμηθώ μαζί με το μωρό μου;

Πρόκειται για ένα ερώτημα το οποίο βασανίζει σχεδόν όλες τις μαμάδες. Αν συγκαταλέγεσαι κι εσύ ανάμεσα σε αυτές, τότε, μια ματιά στα υπέρ και τα κατά μπορεί να σε βοηθήσει να αποφασίσεις…

Γιατί να κοιμηθώ αγκαλιά με το μωρό μου;

  • Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι όταν η μαμά κοιμάται στο ίδιο κρεβάτι με το μωρό, διευκολύνεται ο βραδινός θηλασμός.
  • Επιπλέον, ο ύπνος της μαμάς και του μωρού στο ίδιο κρεβάτι, βοηθάει τη νέα μαμά να συγχρονίσει τον κύκλο του ύπνου της με αυτόν του νεογέννητου μωρού της.
  • Όταν κοιμούνται μαζί με τη μαμά τους, τα μωράκια αποκοιμούνται ευκολότερα κι αν ξυπνήσουν μέσα στη νύχτα τα παίρνει πιο γρήγορα ο ύπνος.
  • Το να μοιράζονται το ίδιο κρεβάτι με τη μαμά τους, βοηθάει τα μωρά να κοιμούνται περισσότερες ώρες τη νύχτα.
  • Τέλος, βοηθάει τους γονείς να αποκτήσουν μια αίσθηση οικειότητας μαζί με το μωρό μιας και, λόγω δουλειάς, δεν το βλέπουν πολλές ώρες μέσα στην ημέρα.

 Γιατί να μην κοιμηθώ αγκαλιά με το μωρό μου;

  • Το να μοιράζεσαι το κρεβάτι σου με ένα τόσο δα πλασματάκι ενέχει κινδύνους για την ασφάλειά του. Κι αν το χτυπήσεις κατά λάθος όσο κοιμάσαι;
  • Γιατί τελικά θα καταλήξεις να κοιμάσαι λιγότερο… Ο παραμικρός θόρυβος του μικρού σου θα σε ξυπνάει κι έτσι θα διακόπτεις διαρκώς τον ύπνο σου.
  • Γιατί τελικά και το μικρό σου θα κοιμηθεί λιγότερο με εσένα και το μπαμπά του να στριφογυρίζετε στο κρεβάτι.
  • Δεν θα μπορείς να βρεθείς ερωτικά με το σύντροφό σου, εάν το μωρό σας κοιμάται εκεί. θα είναι στο ίδιο κρεβάτι.
  • Το μωρό σου δε θα νιώθει ασφαλές να κοιμηθεί μόνο του στο μέλλον. Θα θέλει πάντα να νιώθει δίπλα του τη μαμά εσένα ή τον μπαμπά του.

**Κάθε επιλογή έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της. Πριν επιλέξεις, σκέψου καλά, τόσο το παρόν, όσο και… το μέλλον του μωρού σου!**

Και να θυμάσαι…: Σε κάθε περίπτωση, το νεογέννητο μωράκι δεν έχει ακόμα συνείδηση του εαυτού του. Νιώθει προέκταση της μητέρας του και την έχει ανάγκη όλο το 24ωρο! Μάλιστα, τα θηλάζοντα βρέφη αυξάνουν τη δραστηριότητά τους και τη διάρκεια του θηλασμού κατά τη διάρκεια της νύχτας, καθιστώντας την το πιο δύσκολο «κομμάτι» του 24ώρου για τη νέα μητέρα. Έτσι, λοιπόν, όσο διαρκεί ο αποκλειστικός θηλασμός και έως το μικρό βρέφος αποκτήσει ωράριο που να μοιάζει με εκείνο των γονέων του, θα ήταν ιδανικό να μοιράζεται τον ίδιο χώρο με τη μητέρα του, κατά προτίμηση κοντά της, δίπλα στο κρεβάτι της, σε ένα λίκνο που θα παρέχει άμεση και γρήγορη επαφή μητέρας-παιδιού, χωρίς το φόβο κάποιου ατυχήματος κατά τη διάρκεια που η μητέρα θα αποκοιμηθεί.

(Με τη συνεργασία του Ανδρέα Γ. Πυροβολάκη, Παιδίατρος, MD)

μωρό

Πόσο κουρασμένη νιώθω…

Κάποιοι, λένε για την μητρότητα, πως «αν δεν κουράζεσαι, δεν το κάνεις καλά»… Εμείς, από την άλλη, πιστεύουμε πως… αν ένιωθες πιο ξεκούραση, θα το έκανες ακόμα καλύτερα!

οικογενειακή ζωή

Τι Συμβολίζει η Μητρική Μορφή για το νεογνό κ βρέφος, Αντιγόνη Συμεωνίδου.

Η μητέρα είναι η Μήτρα, το Λίκνο της ζωής, η Δημιουργία, η Γέννηση, το Ένστικτο, η Ψυχή, το Συναίσθημα.

Η μήτρα είναι το πρώτο σπίτι, η πρώτη στέγη που πλαισιώνει την μεταμόρφωση του εμβρύου σε μικρό άνθρωπο.

Το λίκνο της ζωής είναι η ανάσα, η δυαδικότητα, η συν εργατικότητα ανάμεσα στην μητέρα και το πλάσμα που κυοφορεί.

Η δημιουργία είναι η αρχή της σχέσης τους, η αρχή της ύπαρξης, της καινούργιας ζωής.

Το ένστικτο είναι η επικοινωνία σε βαθύ ψυχικό επίπεδο, είναι η συνέχεια της ψυχοσωματικής σύνδεσης που δημιουργήθηκε κατά την διάρκεια της ενδομήτριας ζωής, είναι ο συμβολικός ομφάλιος λώρος που συνδέει την μητέρα με το παιδί της, μετά την γέννηση του.

Η ψυχή είναι η ολοκληρωτική έννοια της ύπαρξης, είναι η απαρχή των συναισθημάτων, είναι ο «χορός» του ασυνείδητου, είναι η ανάγκη να νιώθουμε μέρος μια καθημερινής σύνδεσης με τον πρώτο άνθρωπο που νιώσαμε ότι δημιουργηθήκαμε, μέσα από την ύπαρξη του.

Το συναίσθημα, είναι το «παιδί» της αίσθησης, της μη λεκτικής επικοινωνίας, το πάντρεμα ανάμεσα στην αίσθηση και στην πραγμάτωση της. Δημιουργείται ανάμεσα σε δύο ψυχές, συνδέει δύο βαθιά προσωπικούς κόσμους και δημιουργεί την ψυχική δυάδα.

Η γέννηση, είναι το ταξίδι της ψυχής και του σώματος του αγέννητου ανθρώπου μέσα από τον πρώτη αίσθηση αποχωρισμού. Ο αγέννητος άνθρωπος αποχωρίζεται το σώμα της μητέρας του για να έρθει στην καινούργια διάσταση, στην καινούργια του πραγματικότητα. Η γέννηση δίνει λόγο στην ψυχή του ανθρώπου και λόγια στην σωματική επικοινωνία ανάμεσα στο δίδυμο μητέρας-νεογέννητου. Ας θυμόμαστε ότι η γέννηση είναι μια μετάβαση από την ενδομήτρια ζωή στην εξωμήτρια και όπως κάθε μετάβαση χρειάζεται χρόνο προσαρμογής.
Για τα «μάτια» του νεογέννητου και μετά βρέφους, όλες οι προαναφερθείσες έννοιες είναι βιωματικές και δημιουργούν την ανάγκης της Σύνδεσης του με την μορφή που τις συμβολίζει.
Η Σύνδεση, που έχει ξεκινήσει να υπάρχει στην περίοδο της ενδομήτριας ζωής, τροποποιείται με την γέννηση ( το πρώτο συμβολικό αποχωρισμό) και συνεχίζει να υπάρχει από τα πρώτα λεπτά της ζωής του μικρού ανθρώπου.

Η πρώτη μορφή «αποχωρισμού» που βιώνει το αγέννητο πλάσμα είναι η πράξη της γέννησης του. Είναι η πρώτη μορφή εσωτερικής σύγκρουσης, που αφενός ωθεί την ύπαρξη του αγέννητου πλάσματος να αποφασίσει πότε είναι έτοιμο να αποχωριστεί την πρώτη μορφή ψυχοσωματικής «στέγης» (ενδομήτρια ζωή) και αφετέρου είναι η Έκφραση της Ανάγκης του να βιώσει τον αποχωρισμό που συμβολίζει την μετάβαση του σε μια καινούργια πραγματικότητα. Είναι μια διαδικασία που αποφασίζεται από τον αγέννητο άνθρωπο και είναι η πρώτη ενστικτώδης έκφραση ανεξαρτησίας. Η απόφαση μας να γεννηθούμε και η απόφαση μας να νιώσουμε έτοιμοι να «ταξιδέψουμε» και να αποχαιρετήσουμε το πρώτο μας «σπίτι».

Mετά την γέννηση του, ο νεογέννητος άνθρωπος ζητά την ίδια αίσθηση, την αίσθηση της Σύνδεσης και η μορφή της μητέρας αποτελεί το πρώτο οδηγό αναγνώρισης του περιβάλλοντος του. Το περιβάλλον του είναι η απεριόριστη αγκαλιά της και η άμεση ανταπόκριση της στις ψυχοσωματικές του ανάγκες, δημιουργούν την πρώτη αίσθηση της Προστασίας, Ασφάλειας και Εμπιστοσύνης.
H μορφή της μητέρας, είναι το περιβάλλον που αγκαλιάζει την ύπαρξη του μικρού ανθρώπου και δίνει το έναυσμα για την εγκαθίδρυση της αίσθησης και την δημιουργία συναισθημάτων που γεννιούνται.
Η καθημερινή επαφή της μητέρας με το νεογέννητο και μετά βρέφος, η καθημερινότητα που περικλείει την εκπλήρωση των ψυχοσωματικών και ψυχοσυναισθηματικών αναγκών, η συνέχεια και η εξέλιξη της έννοιας Σύνδεσης δημιουργούν τον δεσμό ανάμεσα στις δύο υπάρξεις και τροφοδοτούν την υγιή αίσθηση της ύπαρξης. Η γέννηση είναι ένα μεταβατικό στάδιο και κάθε μεταβατικό στάδιο χρειάζεται μια περίοδο προσαρμογής.
Η προσκόλληση στην μορφή της μητέρας, είναι απαραίτητη για τον μικρό άνθρωπο στην περίοδο της προσαρμογής του, στην περίοδο που σηματοδοτεί το «πέρασμα» από την ενδομήτρια ζωή στην εξωμήτρια. Όλα τα νεογέννητα και βρέφη, νιώθουν, συναισθάνονται και βιώνουν. Ανακαλύπτουν την ύπαρξη τους μέσα από την προσκόλληση τους, που με την σειρά της ανακουφίζει, προστατεύει και συνδέει.

H μητρική μορφή για το νεογέννητο κ βρέφος, είναι ότι πιο κοντινό στην μορφή του » Θεού». Είναι ότι πιο κοντινό στην αίσθηση της τελειότητας για να αφεθεί να φροντιστεί κ να συναισθανθεί από αυτήν. Το νεογέννητο είναι πλήρως εξαρτημένο από την Μητέρα του για να επιβιώσει, κυριολεκτικά κ συναισθηματικά. Η άμεση ανταπόκριση της στις ανάγκες του δημιουργεί μια αίσθηση εμπιστοσύνης. Με την σειρά της η αίσθηση εμπιστοσύνης δημιουργεί μια συναισθηματική καταγραφή μέσα στο νεογέννητο χρωματισμένη με την πολυπόθητη αλλά κ απαραίτητη αίσθηση ασφάλεια κ προστασίας. Το πιο όμορφο κ εκπληρωμένο ψυχικό χρώμα που μπορεί να νιώσει ένας τόσο μικρός άνθρωπος.

Αντιγόνη Συμεωνίδου, Ψυχολόγος- Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια

Βρέφος-Παιδί

Ενα αγοράκι τραγουδάει στη νεογέννητη αδελφούλα του

Χθες έγινα θεία για τέταρτη φορά. Η Έλενα απέκτησε τη δεύτερη ξαδελφούλα της και ο Ορεστίνος, επιτέλους, αδελφούλα.

Καταλαβαίνω ότι δεν είναι δυνατόν όλα τα πράγματα στη ζωή να έρχονται σε ζευγάρια, αλλά όπως δεν θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τις αδελφές μου, δεν θα μπορούσα να σκεφτώ την Έλενα χωρίς να αποκτήσει ποτέ ένα αδελφάκι.

μητρότητα

O ήρωας δάσκαλος (ή, απλώς, άνθρωπος) της ημέρας

Και το πείσμα μιας νέας μητέρας που δεν παρατά τα όνειρά της.

Ο καθηγητής Honore Kahi διδάσκει σε πανεπιστήμιο της Ακτής Ελεφαντοστού. Όταν δεν διδάσκει επικοινωνία, διδάσκει ενσυναίσθηση και ανθρωπιά.

Στη χώρα του και στο μάθημά του, το να φέρνει μια νεαρή φτωχή φοιτήτρια το μωρό της στις παραδόσεις δεν είναι ασυνήθιστο. Αυτό το μωρό όμως ήταν ασυνήθιστα φασαριόζικο. Τρεις φορές βγήκε η καψερή η μαμά του έξω από την τάξη για να το ηρεμήσει. Χωρίς αποτέλεσμα. Οπότε ο δάσκαλος προσφέρθηκε να βοηθήσει την κατάσταση.

Με την έγκριση της μητέρας, πήρε ένα μαντήλι και έδεσε το μωρό στη μέση του, από πίσω. Το μικρό ηρέμησε αμέσως και καθώς ο καθηγητής έκανε βόλτες παραδίδοντας το μάθημά του, εκείνο εν τέλει κοιμήθηκε.

«Η μαθήτριά μου μου είπε ότι συγκινήθηκε πολύ από την κίνηση αυτή, και ότι εξεπλάγη καθώς γενικά υπάρχει μία απόσταση μεταξύ φοιτητών και καθηγητών», είπε ο ίδιος στο France 24, αφότου οι φωτογραφίες του να κουβαλάει το μωρό στην πλάτη διαδόθηκαν αμέσως συγκεντρώνοντας χιλιάδες like και εγκωμιαστικά σχόλια και κάνοντάς τον τον ήρωα της ημέρας.

Ο ίδιος βέβαια δεν βρίσκει τίποτα ιδιαίτερα αξιοθαύμαστο στην κίνησή του: «Είμαι δάσκαλος, και οι δάσκαλοι είναι ανθρώπινα όντα – όχι ρομπότ», λέει.

Κι αν το τύλιγμα του παιδιού στην πλάτη μοιάζει ασυνήθιστο, ο καθηγητής λέει ότι είναι πολύ διαδεδομένο σε πολλές αγροτικές περιοχές της Αφρικής και πως το έμαθε βλέποντας μητέρες να το κάνουν.

Όσο για τις νεαρές μητέρες – μαθήτριές του; Τις προτρέπει να λαμβάνουν εκπαίδευση ακόμη κι αν οι πιθανότητες είναι απελπιστικά εναντίον τους.

«Πρέπει να έχουν πείσμα, αισιοδοξία και αγωνιστικό πνεύμα. Το να αγωνίζεσαι είναι το νόημα της ζωής, διότι η ζωή δεν είναι εύκολη».

Αν βέβαια υπήρχαν περισσότεροι εκπαιδευτικοί τόσο υποστηρικτικοί όσο αυτός, θα γινόταν ομολογουμένως λίγο ευκολότερη.

Via

μητρότητα

Αν υπάρχει ένα γλυκερό μαμαδίστικο βίντεο που πρέπει να δεις είναι αυτό

(Επιτρέπονται και οι μπαμπάδες).

Οι ημέρες περνούν πολύ αργά αλλά τα χρόνια πολύ γρήγορα. Αν υπάρχει ένα κλισέ που κατανοούν όλοι οι γονείς, είναι αυτό. Κι ενώ κάποιες στιγμές αισθάνεσαι ότι ο χρόνος έχει παγώσει (για εσένα, τη νέα, ολοκαίνουρια μανούλα μιλάω, που όλα σου φαίνονται βουνό, ατελείωτα, αβάσταχτα), κάποιες άλλες γυρίζεις το κεφάλι για να συνειδητοποιήσεις ακαριαία ότι το μικροσκοπικό πραγματάκι που μέχρι χθες δυσκολευόταν να στηρίξει τη σπονδυλική του στήλη, τώρα τρώει μόνο του (έστω άτσαλα), κυκλοφορεί χωρίς μια πάνα να φουσκώνει το πίσω μέρος του παντελονιού του και διεκδικεί τον δικό του χώρο στο σύμπαν.

μητρότητα

10 πράγματα που έμαθα περί διαπραγμάτευσης (με ένα νήπιο)

Η ζωή με ένα νήπιο δεν είναι ρόδινη. Ok, μπορεί να είναι μια από τις πιο γλυκές φάσεις της σχέσεις σας, αλλά η κοινή σας ζωή δεν είναι μόνο αγκαλιές («όχι σφιχτές, γιατί πονάνε»), παιχνίδια, και φράσεις που σε στέλνουν στον ουρανό («μαμά, όταν μεγαλώσω θα σε πάρω και θα πάμε ταξίδι στο διάστημα και μετά στο φεγγάρι»). 7 επιπλέον λέξεις

μητρότητα