Ετικέτες » μητρότητα

Είμαι εγώ η μοντέρνα γυναίκα

Στις 6 Ιουνίου θα γύριζα στη δουλειά. Έξι μήνες πριν, είχα αποχαιρετήσει τους συναδέλφους με μια κοιλιά έτοιμη να εκραγεί αλλά και με καρδιά βαριά που θα άφηνα «τα παιδιά» στο γραφείο να βγάλουν τις δύσκολες βάρδιες των Χριστουγέννων μείον ένας. Φυσικά δεν ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα ενοχές. Οι τύψεις είναι το σιαμαίο παιδί μιας εργαζόμενης μητέρας που πασχίζει να στριμώξει και τις δύο ιδιότητες κάτω από την ίδια μασχάλη.
Αποχαιρετώντας τους συναδέλφους, οι τυπικές ευχές, «με έναν πόνο», «καλή ξεκούραση», «μην ανησυχείς όλα καλά θα πάνε», αυτή τη φορά είχαν εμπλουτιστεί με μια απορία: «για να δούμε, θα μας βρεις όταν επιστρέψεις;».

Ήταν κοινό μυστικό. Η εταιρεία δεν πήγαινε καλά. Παρά το βαρύ όνομα, τα τελευταία χρόνια έμοιαζε με καράβι που έμπαζε νερά από παντού, ο καπετάνιος γύριζε το τιμόνι πότε δεξιά και πότε αριστερά, οι παρατρεχάμενοί του ασχολιόντουσαν μόνο με το φουαγκρά που είχε περισσέψει στην κουζίνα και στο χρηματοκιβώτιο, κόσμος έμπαινε κι ερχόταν από την μπουκαπόρτα τη στιγμή που οι πιο έξυπνοι έβγαιναν από τις εξόδους κινδύνου, έπαιρναν τις σωσίβιες λέμβους και την έκαναν για άλλες πιο σίγουρες στεριές. Όσο καλοί κι αν είναι οι ναύτες, δεν μπορούσαν να σώσουν την κατάσταση. Και ίσως να μην άξιζε κιόλας. Με τέτοιο τοξικό κλίμα, η συζήτηση στα αμπάρια είχε περιοριστεί σε αντιπαραθέσεις περί αποζημιώσεων, ασφαλιστικών μέτρων και οικειοθελούς αποχώρησης, ενώ με το ένα μάτι κοιτάζαμε λοξά τον συνάδελφο («τσιράκι της εργοδοσίας;», «εγκάθετος;», «εισοδηματίας που δουλεύει από χόμπι;», «εργατοπατέρας που ξέρει ότι δεν έχει μέλλον στην εταιρεία;») και με το άλλο τον πίνακα ανακοινώσεων για την πολυαναμενόμενη πληρωμή του δεκαπενθήμερου ενός μήνα που είχε περάσει προ πολλού [σ.σ. τα πολύ παλιά καλά χρόνια, αν η τελευταία ημέρα του μήνα τύχαινε να είναι Κυριακή ή ακόμη και Δευτέρα, τα χρήματα έμπαιναν από την Παρασκευή].

Εν μέσω τέτοιας… ωραίας ατμόσφαιρας ξεκίνησε η άδεια μητρότητας τον Δεκέμβριο. Αλλά εγώ φυσικά ήμουν σε… άλλο ουρανό. Προτιμούσα να απασχολούμαι με το αν αυτό τουλάχιστον το παιδί θα μου μοιάζει λίγο περισσότερο, με το πώς θα αντιδράσει η Έλενα στην άφιξή της, με το πώς θα την παλέψω όλη μέρα με δύο παιδιά στο σπίτι, ένα εκ των οποίων νεογέννητο. Δεν λέγεται «εθελοτυφλία». Λέγεται φύση. Λέγεται άμυνα του θηλαστικού απέναντι στον εξωτερικό κίνδυνο. «Αφοσιώσου στο μωρό σου τώρα. Αυτό σε χρειάζεται πάνω και πέρα απ’ όλα».

Η άδειά μου θα κρατούσε πέντε μήνες. Τραβηγμένη από τα μαλλιά, και με αρκετές ημέρες από την «κανονική» προκειμένου ο χρόνος της επιστροφής να παραταθεί όσο τον δυνατόν περισσότερο. Μετά δύο ώρες μειωμένο ωράριο για έναν χρόνο. Και ένα 24ωρο που και 48ωρο να γινόταν δεν θα προλάβαινες να κάνεις όλα αυτά που απαιτούσε το τρίπορτο παιδιά  – δουλειά – σπίτι.

Το «κανόνι» έσκασε μόλις δυο ημέρες πριν την επιστροφή μου. Μετά συνεχείς απεργίες και πλήρες αδιέξοδο. Οι πρώτες σκέψεις έβλεπαν την εξέλιξη μάλλον με αισιόδοξο μάτι. «Ωραία», σκεφτόμουν, «περισσότερος χρόνος με το παιδί», «θα μεγαλώσει με τη μητέρα του, πολύ προτιμότερο από το να το μεγαλώσει μια άγνωστη που θα πρέπει να την πληρώνω χωρίς εγώ να πληρώνομαι». Μετά, ήρθε η απελπισία. «Χωρίς δουλειά; Εγώ;».

Την πρώτη μου δουλειά την είχα πιάσει 19 ετών, φοιτήτρια ακόμη. Καμία σχέση με το αντικείμενο των σπουδών μου, τη δημοσιογραφία, μου επέτρεψε όμως να σπάσω την αλυσίδα της οικονομικής εξάρτησης από τους γονείς μου, οι οποίοι μέχρι τότε έστελναν ανελλιπώς το «μηνιάτικο» για να σπουδάσει το βλαστάρι τους χωρίς τραγικές στερήσεις.

Πέρα από το ότι μου δίνει την αίσθηση της χρησιμότητας, οικονομική ανεξαρτησία, και μια ευκαιρία να έρθω σε επαφή με ανθρώπους που άλλους τους εκτιμώ και άλλους τους αγαπώ, η δουλειά μου μου αρέσει. Αυτό ήθελα να κάνω από μικρή, αυτό σπούδασα, αυτό με κάνει να αισθάνομαι δημιουργική, υπεύθυνη και ενεργή. Κι ακόμη κι αν με την έλευση της Έλενας –το παραδέχομαι- είχα θέσει πολύ αυστηρά χρονικά όρια στην ενασχόλησή μου μαζί της, αφενός το έκανα πολύ συνειδητά και αφετέρου ήξερα –ή τουλάχιστον ήθελα να πιστεύω ότι όταν θα το επιτρέψουν ξανά οι συνθήκες θα ξανάμπαινα στον στίβο πολύ πιο «γκαζωμένη».

Τώρα όμως όλα κατέρρεαν. Δουλειά γιοκ. Κι όσο και αν η πρώτη σκέψη ότι η μικρούλα μου θα μεγάλωνε με τη μαμά της όλη τη μέρα δίπλα της, τουλάχιστον μέχρι να αρχίσει να κάνει τα πρώτα της σίγουρα βήματα στον κόσμο, η δεύτερη έφερε στην επιφάνεια την ψυχασθένεια που κυριεύει τη σύγχρονη γυναίκα – θέλω να ελπίζω πως δεν είναι αποκλειστικό μου προνόμιο: όταν βρίσκεται στη δουλειά της να σκέφτεται τα παιδιά που έχει αφήσει πίσω στο σπίτι. Και όταν βρίσκεται σπίτι με τα παιδιά να λοξοκοιτάζει εκείνο το κομμάτι που της καλύπτει τις άλλες πτυχές πλην όλων εκείνων που καλύπτει η μητρότητα. Και, κυρίως, σε φέρνει σε ισορροπία με τον εαυτό σου και τα θελω σου. Του τρόμου μεν, ισορροπία δε.

Ο συνδυασμός των σκέψεων αυτών μόνο νέες τύψεις μπορεί να γεννά, ένα κοκτέιλ ενοχής και ανικανοποίητου που μόνο εμείς οι γυναίκες ξέρουμε να φτιάχνουμε και να το πίνουμε στην υγεία της χειραφέτησης, της ελευθερίας και της αυτονομίας μας. Κι αν το hangover μας ονομάζεται τεντωμένα νεύρα, ακατάσχετο multitasking και απέραντη κούραση, όπως στρώσαμε, θα κοιμηθούμε.

Θα κοιμηθούμε; Κοιμούνται οι μοντέρνες γυναίκες;

μητρότητα

Να κοιμηθώ μαζί με το μωρό μου;

Πρόκειται για ένα ερώτημα το οποίο βασανίζει σχεδόν όλες τις μαμάδες. Αν συγκαταλέγεσαι κι εσύ ανάμεσα σε αυτές, τότε, μια ματιά στα υπέρ και τα κατά μπορεί να σε βοηθήσει να αποφασίσεις…

Γιατί να κοιμηθώ αγκαλιά με το μωρό μου;

  • Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι όταν η μαμά κοιμάται στο ίδιο κρεβάτι με το μωρό, διευκολύνεται ο βραδινός θηλασμός.
  • Επιπλέον, ο ύπνος της μαμάς και του μωρού στο ίδιο κρεβάτι, βοηθάει τη νέα μαμά να συγχρονίσει τον κύκλο του ύπνου της με αυτόν του νεογέννητου μωρού της.
  • Όταν κοιμούνται μαζί με τη μαμά τους, τα μωράκια αποκοιμούνται ευκολότερα κι αν ξυπνήσουν μέσα στη νύχτα τα παίρνει πιο γρήγορα ο ύπνος.
  • Το να μοιράζονται το ίδιο κρεβάτι με τη μαμά τους, βοηθάει τα μωρά να κοιμούνται περισσότερες ώρες τη νύχτα.
  • Τέλος, βοηθάει τους γονείς να αποκτήσουν μια αίσθηση οικειότητας μαζί με το μωρό μιας και, λόγω δουλειάς, δεν το βλέπουν πολλές ώρες μέσα στην ημέρα.

 Γιατί να μην κοιμηθώ αγκαλιά με το μωρό μου;

  • Το να μοιράζεσαι το κρεβάτι σου με ένα τόσο δα πλασματάκι ενέχει κινδύνους για την ασφάλειά του. Κι αν το χτυπήσεις κατά λάθος όσο κοιμάσαι;
  • Γιατί τελικά θα καταλήξεις να κοιμάσαι λιγότερο… Ο παραμικρός θόρυβος του μικρού σου θα σε ξυπνάει κι έτσι θα διακόπτεις διαρκώς τον ύπνο σου.
  • Γιατί τελικά και το μικρό σου θα κοιμηθεί λιγότερο με εσένα και το μπαμπά του να στριφογυρίζετε στο κρεβάτι.
  • Δεν θα μπορείς να βρεθείς ερωτικά με το σύντροφό σου, εάν το μωρό σας κοιμάται εκεί. θα είναι στο ίδιο κρεβάτι.
  • Το μωρό σου δε θα νιώθει ασφαλές να κοιμηθεί μόνο του στο μέλλον. Θα θέλει πάντα να νιώθει δίπλα του τη μαμά εσένα ή τον μπαμπά του.

**Κάθε επιλογή έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της. Πριν επιλέξεις, σκέψου καλά, τόσο το παρόν, όσο και… το μέλλον του μωρού σου!**

Και να θυμάσαι…: Σε κάθε περίπτωση, το νεογέννητο μωράκι δεν έχει ακόμα συνείδηση του εαυτού του. Νιώθει προέκταση της μητέρας του και την έχει ανάγκη όλο το 24ωρο! Μάλιστα, τα θηλάζοντα βρέφη αυξάνουν τη δραστηριότητά τους και τη διάρκεια του θηλασμού κατά τη διάρκεια της νύχτας, καθιστώντας την το πιο δύσκολο «κομμάτι» του 24ώρου για τη νέα μητέρα. Έτσι, λοιπόν, όσο διαρκεί ο αποκλειστικός θηλασμός και έως το μικρό βρέφος αποκτήσει ωράριο που να μοιάζει με εκείνο των γονέων του, θα ήταν ιδανικό να μοιράζεται τον ίδιο χώρο με τη μητέρα του, κατά προτίμηση κοντά της, δίπλα στο κρεβάτι της, σε ένα λίκνο που θα παρέχει άμεση και γρήγορη επαφή μητέρας-παιδιού, χωρίς το φόβο κάποιου ατυχήματος κατά τη διάρκεια που η μητέρα θα αποκοιμηθεί.

(Με τη συνεργασία του Ανδρέα Γ. Πυροβολάκη, Παιδίατρος, MD)

μωρό

Πόσο κουρασμένη νιώθω…

Κάποιοι, λένε για την μητρότητα, πως «αν δεν κουράζεσαι, δεν το κάνεις καλά»… Εμείς, από την άλλη, πιστεύουμε πως… αν ένιωθες πιο ξεκούραση, θα το έκανες ακόμα καλύτερα!

οικογενειακή ζωή

Τι Συμβολίζει η Μητρική Μορφή για το νεογνό κ βρέφος, Αντιγόνη Συμεωνίδου.

Η μητέρα είναι η Μήτρα, το Λίκνο της ζωής, η Δημιουργία, η Γέννηση, το Ένστικτο, η Ψυχή, το Συναίσθημα.

Η μήτρα είναι το πρώτο σπίτι, η πρώτη στέγη που πλαισιώνει την μεταμόρφωση του εμβρύου σε μικρό άνθρωπο.

Το λίκνο της ζωής είναι η ανάσα, η δυαδικότητα, η συν εργατικότητα ανάμεσα στην μητέρα και το πλάσμα που κυοφορεί.

Η δημιουργία είναι η αρχή της σχέσης τους, η αρχή της ύπαρξης, της καινούργιας ζωής.

Το ένστικτο είναι η επικοινωνία σε βαθύ ψυχικό επίπεδο, είναι η συνέχεια της ψυχοσωματικής σύνδεσης που δημιουργήθηκε κατά την διάρκεια της ενδομήτριας ζωής, είναι ο συμβολικός ομφάλιος λώρος που συνδέει την μητέρα με το παιδί της, μετά την γέννηση του.

Η ψυχή είναι η ολοκληρωτική έννοια της ύπαρξης, είναι η απαρχή των συναισθημάτων, είναι ο «χορός» του ασυνείδητου, είναι η ανάγκη να νιώθουμε μέρος μια καθημερινής σύνδεσης με τον πρώτο άνθρωπο που νιώσαμε ότι δημιουργηθήκαμε, μέσα από την ύπαρξη του.

Το συναίσθημα, είναι το «παιδί» της αίσθησης, της μη λεκτικής επικοινωνίας, το πάντρεμα ανάμεσα στην αίσθηση και στην πραγμάτωση της. Δημιουργείται ανάμεσα σε δύο ψυχές, συνδέει δύο βαθιά προσωπικούς κόσμους και δημιουργεί την ψυχική δυάδα.

Η γέννηση, είναι το ταξίδι της ψυχής και του σώματος του αγέννητου ανθρώπου μέσα από τον πρώτη αίσθηση αποχωρισμού. Ο αγέννητος άνθρωπος αποχωρίζεται το σώμα της μητέρας του για να έρθει στην καινούργια διάσταση, στην καινούργια του πραγματικότητα. Η γέννηση δίνει λόγο στην ψυχή του ανθρώπου και λόγια στην σωματική επικοινωνία ανάμεσα στο δίδυμο μητέρας-νεογέννητου. Ας θυμόμαστε ότι η γέννηση είναι μια μετάβαση από την ενδομήτρια ζωή στην εξωμήτρια και όπως κάθε μετάβαση χρειάζεται χρόνο προσαρμογής.
Για τα «μάτια» του νεογέννητου και μετά βρέφους, όλες οι προαναφερθείσες έννοιες είναι βιωματικές και δημιουργούν την ανάγκης της Σύνδεσης του με την μορφή που τις συμβολίζει.
Η Σύνδεση, που έχει ξεκινήσει να υπάρχει στην περίοδο της ενδομήτριας ζωής, τροποποιείται με την γέννηση ( το πρώτο συμβολικό αποχωρισμό) και συνεχίζει να υπάρχει από τα πρώτα λεπτά της ζωής του μικρού ανθρώπου.

Η πρώτη μορφή «αποχωρισμού» που βιώνει το αγέννητο πλάσμα είναι η πράξη της γέννησης του. Είναι η πρώτη μορφή εσωτερικής σύγκρουσης, που αφενός ωθεί την ύπαρξη του αγέννητου πλάσματος να αποφασίσει πότε είναι έτοιμο να αποχωριστεί την πρώτη μορφή ψυχοσωματικής «στέγης» (ενδομήτρια ζωή) και αφετέρου είναι η Έκφραση της Ανάγκης του να βιώσει τον αποχωρισμό που συμβολίζει την μετάβαση του σε μια καινούργια πραγματικότητα. Είναι μια διαδικασία που αποφασίζεται από τον αγέννητο άνθρωπο και είναι η πρώτη ενστικτώδης έκφραση ανεξαρτησίας. Η απόφαση μας να γεννηθούμε και η απόφαση μας να νιώσουμε έτοιμοι να «ταξιδέψουμε» και να αποχαιρετήσουμε το πρώτο μας «σπίτι».

Mετά την γέννηση του, ο νεογέννητος άνθρωπος ζητά την ίδια αίσθηση, την αίσθηση της Σύνδεσης και η μορφή της μητέρας αποτελεί το πρώτο οδηγό αναγνώρισης του περιβάλλοντος του. Το περιβάλλον του είναι η απεριόριστη αγκαλιά της και η άμεση ανταπόκριση της στις ψυχοσωματικές του ανάγκες, δημιουργούν την πρώτη αίσθηση της Προστασίας, Ασφάλειας και Εμπιστοσύνης.
H μορφή της μητέρας, είναι το περιβάλλον που αγκαλιάζει την ύπαρξη του μικρού ανθρώπου και δίνει το έναυσμα για την εγκαθίδρυση της αίσθησης και την δημιουργία συναισθημάτων που γεννιούνται.
Η καθημερινή επαφή της μητέρας με το νεογέννητο και μετά βρέφος, η καθημερινότητα που περικλείει την εκπλήρωση των ψυχοσωματικών και ψυχοσυναισθηματικών αναγκών, η συνέχεια και η εξέλιξη της έννοιας Σύνδεσης δημιουργούν τον δεσμό ανάμεσα στις δύο υπάρξεις και τροφοδοτούν την υγιή αίσθηση της ύπαρξης. Η γέννηση είναι ένα μεταβατικό στάδιο και κάθε μεταβατικό στάδιο χρειάζεται μια περίοδο προσαρμογής.
Η προσκόλληση στην μορφή της μητέρας, είναι απαραίτητη για τον μικρό άνθρωπο στην περίοδο της προσαρμογής του, στην περίοδο που σηματοδοτεί το «πέρασμα» από την ενδομήτρια ζωή στην εξωμήτρια. Όλα τα νεογέννητα και βρέφη, νιώθουν, συναισθάνονται και βιώνουν. Ανακαλύπτουν την ύπαρξη τους μέσα από την προσκόλληση τους, που με την σειρά της ανακουφίζει, προστατεύει και συνδέει.

H μητρική μορφή για το νεογέννητο κ βρέφος, είναι ότι πιο κοντινό στην μορφή του » Θεού». Είναι ότι πιο κοντινό στην αίσθηση της τελειότητας για να αφεθεί να φροντιστεί κ να συναισθανθεί από αυτήν. Το νεογέννητο είναι πλήρως εξαρτημένο από την Μητέρα του για να επιβιώσει, κυριολεκτικά κ συναισθηματικά. Η άμεση ανταπόκριση της στις ανάγκες του δημιουργεί μια αίσθηση εμπιστοσύνης. Με την σειρά της η αίσθηση εμπιστοσύνης δημιουργεί μια συναισθηματική καταγραφή μέσα στο νεογέννητο χρωματισμένη με την πολυπόθητη αλλά κ απαραίτητη αίσθηση ασφάλεια κ προστασίας. Το πιο όμορφο κ εκπληρωμένο ψυχικό χρώμα που μπορεί να νιώσει ένας τόσο μικρός άνθρωπος.

Αντιγόνη Συμεωνίδου, Ψυχολόγος- Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια

Βρέφος-Παιδί