Ετικέτες » κοινωνια

ΠΕΡΙ ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ

ΕΥΘΕΙΑ ΒΟΛΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ

 Από την: Βασιλική Σεβαστέλη

«Είσαστε ένας αγενής, απαίσιος άνθρωπος. Δεν θα έπρεπε να δουλεύετε για το CNN».

Με τα λόγια αυτά ο 45ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, καταφέρθηκε εναντίον του Τζιμ Ακόστα (Jim Acosta), ενός έγκριτου  δημοσιογράφου του CNN, με λαμπρή δημοσιογραφική πορεία σχεδόν 20 χρόνων και διαπιστευμένου ανταποκριτή του Λευκού Οίκου. 10 επιπλέον λέξεις

ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ

Από την : Eυαγγελία Παπαδοπούλου

Πριν δύο μήνες περίπου, τον Οκτώβριο του 2018, σημειώθηκε νέα επίθεση-ή καλύτερα εισβολή- της γνωστής πλέον αναρχικής ομάδας με το όνομα «Ρουβίκωνας» στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. 21 επιπλέον λέξεις

Η σημασία της υπόθεσης Ζακ Κωστόπουλου ...

Είναι μάταιο να προσπαθήσεις να έχεις διάλογο με όλους αυτούς που θεωρούν τον κοσμηματοπώλη, το ΕΚΑΒ ή την ομάδα της Αστυνομίας ΔΙΑΣ ενόχους. Για όλους αυτούς η ενοχή ήταν ξεκάθαρη από την πρώτη μέρα. Τα στοιχεία, οι ενδείξεις, οι υποθέσεις που μπορεί κάποιος να κάνει για τη συγκεκριμένη υπόθεση μπορεί να έχουν μία και μοναδική κατεύθυνση – την έκθεση και προβολή της ενοχής των κατηγορουμένων.

Αν ο Κωστόπουλος ήταν υπό την επήρεια των ναρκωτικών, τότε η δολοφονία έγινε όταν οι νοικοκυραίοι βρήκαν έναν άνθρωπο σε μια ευαίσθητη στιγμή και, αντί να τον βοηθήσουν, του επιτέθηκαν άγρια και αδικαιολόγητα. Αν ο Κωστόπουλος δεν ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών, τότε προφανώς δεν μπήκε στο κοσμηματοπωλείο σε μια κατάσταση παραφροσύνης και επομένως οι νοικοκυραίοι τον δολοφόνησαν άγρια και αδικαιολόγητα. «Δεν υπάρχουν δεδομένα, μόνο ερμηνείες», και οι μόνες ερμηνείες που έχουν αξία είναι αυτές που ικανοποιούν τα «πιστεύω» της πολιτικής ορθότητας.

.

ΟΡΛΑΝΤΟ: ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ 300 ΕΤΩΝ…

Από την : Ελευθέρια Μπομπότη

«…Νεαρή, ευγενής, όμορφη, ξυπνώντας βρέθηκε στη δυσκολότερη θέση που θα μπορούσε ποτέ να βρεθεί μια νεαρή γυναίκα της τάξης της…»

Βιρτζίνια Γουλφ, Ορλάντο

Πρόσφατα συμπληρώθηκαν 90 χρόνια από την πρώτη δημοσίευση του «Ορλάντο», ενός από τα πιο ρηξικέλευθα και ανατρεπτικά μυθιστορήματα του 20ού αιώνα. Πρόκειται για ένα έργο που προκάλεσε ιδιαίτερη αμηχανία στους σύγχρονούς του κριτικούς, οι οποίοι και το χαρακτήρισαν ως «αινιγματικό», «λογοτεχνική παρωδία», αλλά και ως την «μεγαλύτερη και γοητευτικότερη ερωτική επιστολή στη λογοτεχνία». Η ίδια η συγγραφέας έχει χαρακτηριστικά υποστηρίξει στα ημερολόγιά της πως η συγγραφή του αποτέλεσε ένα είδος ψυχαγωγίας για την ίδια, προτού αφιερωθεί στη συγγραφή του επόμενου και τελευταίου μυθιστορήματός της με τίτλο «Τα Κύματα».

Το γεγονός ότι ήδη από τον τίτλο η συγγραφέας έχει επιλέξει να δηλώσει πως πρόκειται για μια βιογραφία, παρόλο που το ίδιο το βιβλίο δεν εντάσσεται σε αυτό το είδος, κάνει εμφανές πως η «βιογραφία» αυτή θα έχει κάθε άλλο παρά μια κλασική μορφή. Πράγματι, στο έργο περιγράφεται η πολυτάραχη ζωή του ανδρόγυνου Ορλάντο, μέσα από μια ροή γεγονότων που ξεπερνά κάθε χρονικό φραγμό. Πιο συγκεκριμένα, ο Ορλάντο παρουσιάζεται αρχικά ως ένας νεαρός ευγενής της ελισαβετιανής εποχής, ερωτευμένος με τη ζωή και τη λογοτεχνία. Έχοντας ως πρότυπο τους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς, και ταυτόχρονα ασκώντας κριτική στους σύγχρονούς του, φιλοδοξεί να γίνει ένας πετυχημένος ποιητής, πράγμα το οποίο όμως δυσκολεύεται να κατορθώσει.

Κατά την περίοδο της νεότητάς του, γνωρίζει τον πρώτο του μεγάλο έρωτα στο πρόσωπο της Ρωσίδας πριγκίπισσας Σάσα. Έπειτα, όμως, από την αδικαιολόγητη φυγή της, ο Ορλάντο απομονώνεται από τον υπόλοιπο κόσμο, καταλήγοντας χρόνια αργότερα πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί είναι που συντελείται και η μεταμόρφωσή του σε γυναίκα, έπειτα από έναν βαθύ ύπνο μίας εβδομάδας. Ο ήρωας δεν φαίνεται να αντιμετωπίζει ιδιαίτερο πρόβλημα με την αλλαγή του φύλου του, αντίθετα σταδιακά προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα σαν αυτό να αποτέλεσε μία φυσική μετάβαση σε μια νέα περίοδο της ζωής του.

Ορμώμενη από την αλλαγή αυτή του Ορλάντο, η συγγραφέας-βιογράφος δράττεται της ευκαιρίας να θίξει το ζήτημα της θέσης της γυναίκας στη βικτωριανή Αγγλία. Έτσι, ενώ η Ορλάντο αρχικά δεν φαίνεται να παρατηρεί την οποιαδήποτε αλλαγή τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά, σταδιακά αναθεωρεί αντιλαμβανόμενη πως η αντιμετώπισή της πλέον είναι εντελώς διαφορετική. Το κύρος που είχε ως λόρδος έχει αισθητά υποβαθμιστεί, ενώ όσο παραμένει ανύπαντρη αμφισβητείται το δικαίωμά της ακόμη και πάνω στην ίδια της την περιουσία. Παρόλο που ποτέ πριν δεν είχε αναλογιστεί τον γάμο ως ένα μέσο «εξασφάλισης», συνειδητοποιεί με τον καιρό το κύρος και τη δύναμη που της παρέχει ένα δαχτυλίδι φορεμένο στον παράμεσο. Παντρεύεται, μάλιστα, αποκτώντας έναν γιο, κάτι στο οποίο όμως η Γουλφ δεν επικεντρώνεται ιδιαίτερα.

Αλλά και ο ψυχισμός της επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό: όλος ο λυρισμός και ο ρομαντισμός που στο πρόσωπο του ευγενή λόρδου Ορλάντο φαινόταν παράταιρος για τα δεδομένα της εποχής, έχοντας δε πολλάκις χαρακτηριστεί ως «μικρόβιο», δείχνει απόλυτα φυσικός σε μια γυναίκα που θεωρείται πως εκ φύσεως είναι περισσότερο συναισθηματική και ευάλωτη από έναν άνδρα. Η ίδια, δε, αποδέχεται πολλά από τα «γυναικεία» στοιχεία που παρατηρεί στον χαρακτήρα της, υιοθετώντας και αντίστοιχες συνήθειες, όπως το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την εμφάνισή της και η επιμελέστερη διακόσμηση του σπιτιού της.

Οι τελευταίες σελίδες του βιβλίου βρίσκουν την Ορλάντο στο 1928, ως μία 36χρονη γυναίκα με εμφανώς περισσότερες ελευθερίες από ότι στο παρελθόν. Είναι, άλλωστε, η εποχή όπου αναπτύσσεται το φεμινιστικό κίνημα, υποστηρίκτρια του οποίου υπήρξε και η ίδια η Βιρτζίνια Γουλφ. Στη Μεγάλη Βρετανία ήδη από το 1918, οι γυναίκες άνω των 31 ετών έχουν αποκτήσει δικαίωμα ψήφου, ενώ μία δεκαετία αργότερα, την εποχή δηλαδή της συγγραφής του «Ορλάντο», το όριο ηλικίας έχει πια κατέβει στα 21 έτη. Η είσοδος των γυναικών στον εργασιακό χώρο είναι αναπόφευκτη, ιδιαίτερα την περίοδο του Α Παγκοσμίου Πολέμου, όταν το ανδρικό εργατικό δυναμικό εκλείπει λόγω της επιστράτευσης. Πρόκειται, επομένως, για μία περίοδο που τόσο στη Μεγάλη Βρετανία όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη συντελούνται ιστορικές μεταβολές ως προς τη θέση και τα δικαιώματα του γυναικείου φύλου, κάτι που φυσικά δεν έχει αφήσει ανεπηρέαστο το περιεχόμενο του «Ορλάντο».

Αίσθηση, φυσικά, προκαλεί το χρονικό στοιχείο, το οποίο δε δείχνει να απασχολεί σε μεγάλο βαθμό τη συγγραφέα. Ο ήρωας μας γεννιέται περίπου το 1600 και καταλήγει στα 36 του να ζει στο 1928. Ως άλλος Ντόριαν Γκρέυ, μεταβαίνει διαρκώς δίχως ο χρόνος να τον φθείρει από τη μία αποχή στην άλλη, αναζητώντας την ταυτότητά του και τη θέση του ως καλλιτέχνης. Οι αξίες και τα ήθη της εκάστοτε εποχής αντανακλώνται στις διάφορες στιγμές της ζωής του, ενώ ο χρόνος παρουσιάζεται ως ένα μέγεθος απόλυτα ρευστό. Έχει, μάλιστα, λεχθεί, πως πρόκειται περί εφαρμογής της θεωρίας της σχετικότητας του Αϊνστάιν, καθώς η έννοια του χρόνου νοείται ως ένα καθαρά ανθρώπινο δημιούργημα, που ουδόλως περιορίζει τη ροή της ιστορίας.

Ποια, ήταν, όμως, στην πραγματικότητα η Ορλάντο, το άτομο που ενέπνευσε ένα τόσο εκκεντρικό και αμφιλεγόμενο μυθιστόρημα; Στην ερώτηση απαντά η συγγραφέας με ξεκάθαρο τρόπο, καθώς το βιβλίο είναι αφιερωμένο στην φίλη και για ένα διάστημα σύντροφό της, Βίτα Σάκβιλ-Γουέστ. Πολλά στοιχεία της ζωής αλλά και της οικογενειακής καταγωγής της Ορλάντο αντιστοιχούν στην πραγματική ζωή της Γουέστ, η οποία και λειτούργησε ως μούσα για τη Βιρτζίνια. Γι’ αυτό, άλλωστε, και το βιβλίο έχει χαρακτηριστεί, όπως προαναφέρθηκε, ως «η μεγαλύτερη και γοητευτικότερη ερωτική επιστολή στη λογοτεχνία».

Πολλές σελίδες έχουν γραφτεί για το συγκεκριμένο βιβλίο όλα αυτά τα χρόνια, από κριτικούς και μη. Τόσο το περιεχόμενο όσο και η μορφή της αφήγησης, το λεγόμενο μοντέλο της ροής συνείδησης που συνηθίζει να χρησιμοποιεί η Γουλφ, έχουν προκαλέσει πλήθος αναλύσεων και σχολιασμών.Δεν είναι λίγες οι φορές που διασκευές του έχουν παρουσιαστεί σε θέατρα, όχι μόνο στην Αγγλία αλλά και σε διάφορες άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Το 1992, μάλιστα, η ιστορία του Ορλάντο μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη, μέσω της ομώνυμης ταινίας. Μπορεί συχνά τα σχόλια και οι απόψεις να διχάζονται, όμως ένα είναι βέβαιο: ένα βιβλίο που έχει κατορθώσει όχι απλώς να γίνει γνωστό ανά τον κόσμο, αλλά και να επιβιώσει σχεδόν έναν αιώνα από τη δημιουργία του, σίγουρα αποτελεί ένα έργο ποιοτικό και ιδιαίτερο, που αξίζει να διαβαστεί.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

MARIA SILVIA SPOLATO: ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ

Από την : Κυριακή Δημητρίου

Απομακρύνθηκε  από τον χώρο εργασίας  της , επειδή η συμπεριφορά της  θεωρήθηκε ατιμωτική. Η οικογένεια  της  την εγκατέλειψε  με αποτέλεσμα να καταλήξει  άστεγη.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ