Ετικέτες » κοινωνια

Η εικόνα του πρόσφυγα σε παιδικά βιβλία

Η εικόνα του πρόσφυγα σε παιδικά βιβλία

της Αγγελικής Γιαννικοπούλου*

ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ  ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ

LINK : https://www.scribd.com/document/389409783/

*Καθηγήτρια Παιδικής Λογοτεχνίας στον ΕΚΠΑ

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Οι προβλέψεις για την περίοδο της γρίπης θα μπορούσαν να είναι ακριβέστερες με την πρόσβαση στα δεδομένα των εταιρειών υγειονομικής περίθαλψης

Νέα έρευνα δείχνει ότι τα δεδομένα που συλλέγονται από τις εταιρείες υγειονομικής περίθαλψης – εάν διατίθενται σε ερευνητές και φορείς δημόσιας υγείας – θα μπορούσαν να επιτρέψουν πιο ακριβείς προβλέψεις για το πότε θα φτάσει η επόμενη σεζόν της γρίπης, πόσο θα διαρκέσει και πόσοι άνθρωποι θα αρρωστήσουν.
ΕΠΙΣΤΗΜΗ

Getting away with it

Από την:Μιρέλα Διαλετή

“Τo Bullying και η ψευδαίσθηση της ανεκτικότητας”

Ο Δημητράκης γελάει. Ο Δημητράκης γελάει και ο κόσμος φωτίζεται. Το μόλις 4 χρόνων χαμόγελό του συσπάται χωρίς ένδειξη ενδοιασμού , οι ρυτίδες κάτω από τα μάτια με τις μεγάλες βλεφαρίδες γίνονται όλο και πιο έντονες και το γάργαρο γελάκι του κυλάει στο δωμάτιο σαν δροσερό νερό με γλυκιά γεύση τρυφερής παιδικότητας. Η μητέρα του γελάει κι εκείνη με την αίσθηση ότι είναι η πιο τυχερή γυναίκα στον κόσμο. Ο Δημητράκης βγαίνει βόλτα μια όμορφη ανοιξιάτικη μέρα , είναι τρισευτυχισμένος που η μητέρα του υποχώρησε στις συνεχείς γλυκύτατες επικλήσεις του και του πήρε παγωτό με γεύση φράουλα και προχωράει με μόνη βεβαιότητα αυτή της περιπατικής του αστάθειας που τον κάνει πιο προσεκτικό ,για να μην του πέσει το πολυπόθητο παγωτό. Αλλιώς, για τίποτα δεν είναι βέβαιος. Έτσι όταν βλέπει την μεγαλόσωμη κυρία με το φαρδύ φόρεμα και την ευρυγώνια σκιά , ο Δημητράκης αναρωτιέται έντονα, τραβάει τη μητέρα του από το παντελόνι και φωνάζει, απαιτεί να μάθει, απαιτεί να βεβαιωθεί για κάτι που δεν γνωρίζει, ανοίγει το στόμα και τα φρυδάκια του σμίγουν σε μια έκφραση έντονης απορίας για εκείνη την κυρία που καθόλου δεν μοιάζει με τη μαμά. Και όσο ο Δημητράκης κάνει περισσότερο βόλτες, τόσο βρίσκει κι άλλους ανθρώπους που δεν μοιάζουν με τους γονείς του και παιδάκια που δεν μοιάζουν με τον ίδιο. Η αντίδραση της μαμάς είναι πάντα η ίδια, ένα στιγμιαίο άνοιγμα των ματιών, το χέρι στα σφιγμένα της χείλη δείχνει ότι του απαγορεύει να συνεχίσει να μιλάει και ύστερα σκύβει και του εξηγεί χαμηλόφωνα και διακριτικά ότι δεν κάνει να μιλάμε δυνατά για αυτούς τους ανθρώπους, ότι είναι »οι άλλοι» ,οι εξαιρέσεις και ότι πρέπει να σιωπούμε και να μην τους προσβάλλουμε. Ο Δημητράκης γνέφει ανικανοποίητος. Δεν καταλαβαίνει γιατί, αλλά το είπε η μαμά, οπότε υπακούει, γιατί η μαμά έχει δίκιο. Όταν ο Δημητράκης θα αρχίσει το τρομακτικό σχολείο , η αναγκαία κοινωνικοποίηση και η έντονη αίσθηση του ανοίκειου, θα τον κάνουν να θυμηθεί τα λόγια της μητέρας του για να νιώσει ασφάλεια στο γνωστό και οικείο, έστω και νοητά. Έτσι, θα σιωπήσει πολλές φορές στη θέα ενός διαφορετικού παιδιού. Όταν ο Δημητράκης θα τελειώσει το σχολείο , θα έχει ξεχάσει ήδη αρκετές φορές ότι έπρεπε να είχε σιωπήσει. Θα έχει εκφοβίσει άλλες τόσες διαφορετικούς συμμαθητές του και θα έχει πει λόγια σκληρά και αγύριστα.

Και αυτό γιατί ο Δημητράκης και ο κάθε Δημητράκης δεν έμαθε ποτέ στα αλήθεια την έννοια της διαφορετικότητας , του σιωπηλού σεβασμού, της κατανόησης της ετερογένειας , όπως τόσο σίγουρη ήταν η μητέρα του ότι του έμαθε. Ο Δημητράκης έμαθε την σιωπηλή μονιστική επίκριση που εδράζεται σε ένα εσωτερικό σύστημα αλάνθαστης ηθικής και οπτικής, τόσο σωστό και άμωμο που και μόνο η εμφανής προβολή ή έκφρασή του σε άλλους που δεν είναι μέρος του, δεν μπορεί να αποτελεί παρά προσβολή. Η σιωπή του δεν ήταν σιωπή διακριτική, σιωπή κατανοητική, γιατί η κατανόηση προϋποθέτει εξ’ ορισμού διαφορετικότητα , μια έννοια που ο ίδιος δεν κατάλαβε ποτέ στην ουσία της καθώς πίστευε ότι η εξαίρεση συμπίπτει εννοιολογικά με το διαφορετικό και η ανοχή με την κατανόηση. Η σιωπή του ήταν μια εσωγενής όλοένα αυξανόμενη ,ανέκφραστη εξωτερικά ανάγκη να καταλάβει τον κόσμο μέσω της σιωπηλής κατηγοριοποίησης, μέσω του εναργούς προσδιορισμού και κατάταξης ανθρώπων ,που θα τον βοηθούσε να περιθωριοποιήσει και να πορευτεί με μια κάποια σιγουριά για το πώς λειτουργεί ο κόσμος. Η προσωπική του ανθρώπινη ανάγκη να ταιριάξει, να κοινωνικοποιηθεί ομαλά, να λάβει θέση εκεί που το εσωτερικό του σύστημα του έλεγε ότι ταιριάζει, τον έκανε να σιωπά με υπομονή τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Ο Δημητράκης ξεσπάει και εκφοβίζει σε μεγαλύτερη ηλικία παιδιά διαφορετικά , που απορρίπτονται ως »μη φυσιολογικά» στο εσωτερικό σύστημα κρίσης του, γιατί έχοντας πλέον ταιριάξει οφείλει να μάθει στους αποσυνάγωγους συμμαθητές του την έννοια του »ανήκειν» την οποία ο ίδιος γνωρίζει καλά. Αν προσθέσουμε στην εξίσωση και την βία, την οποία ο Δημητράκης θεωρεί συχνά απαραίτητη και ουδέποτε νοσηρή, καταλήγουμε στο φαινόμενο του bullying, της σκληρής αυτής και διεπόμενης από το δίκαιο της πυγμής πρακτικής ,που ως πιστή αντιγραφή της πραγματικής κοινωνίας των ενηλίκων αντικατοπτρίζει το βαθύτατα παθογενές είδωλό της.

Τα ποσοστά αυτοκτονίας λόγω εκφοβισμού μιλάνε από μόνα τους και η καταγραφή τους εν προκειμένω δεν νομίζω να προκαλέσει κάτι παραπάνω παρά στιγμιαίο σύγκρυο φρίκης. Υπό την επίφαση της άγνοιας ,της παιδικής αθωότητας και του πανταχού δικαιολογούμενου ακαταλόγιστου, θεωρούμε συχνά τα χέρια μας δεμένα μπροστά σε τέτοια φαινόμενα. Τα παιδιά, ωστόσο, δεν γνωρίζουν από δικαιώματα και έννοιες όπως η αξία της προσωπικότητας ,η προσωπική εκφραστική επιλογή, η ιδιαιτερότητα ή ίσως και η μοναδικότητα της ταυτότητας. Τα παιδιά γνωρίζουν μόνο το σωστό και το λάθος όπως το εκλαμβάνουν έξωθεν, κάτι που καθιστά την άγνοιά τους από ένα απλό μεταβατικό στάδιο στην ενήλικη ζωή, εγκληματική κρίση για απλές αξιολογικές έννοιες, κρίση της οποίας η απόρριψη καθίσταται δύσκολη με το χρόνο να την διπλοσφραγίζει , αν όχι και αδύνατη. Δεν μαθαίνουμε στα παιδιά, σε αυτά τα τρυφερά εύπλαστα μυαλά που μοιάζουν με λευκούς καμβάδες, ότι το να είσαι διαφορετικός είναι φυσιολογικό. Τους μαθαίνουμε ότι είναι τόσο αφύσικο και εκτός των ανθρώπινων, που προκειμένου να ζήσουμε αρμονικά και πολιτισμένα στην – αναγκαστικά – πολυπολιτισμική, ανεκτική, βρίθουσα δικαιωμάτων ,αντιρατσιστική σύγχρονη πραγματικότητας μας πρέπει να το αρνούμαστε σιωπηλά γιατί εκτός από την κοινωνικά αρνητικά φορτισμένη κύρωση της αγενούς συμπεριφοράς , στο μέλλον μπορεί να επέλθουν και άλλες κυρώσεις. Όπως τους μαθαίνουμε και αντιστρόφως τη σημασία της συναρμογής , παρά της ξεχωριστής έκφρασης,της λήψης μιας διαφορετικής θεώρησης, γιατί αν δεν ταιριάζει με τα ήδη υπάρχοντα την θεωρούμε ανέκφραστη, δειλή και αβέβαια μη θεωρήση. Θυσιάζουμε εγκληματικά την έννοια της ανάπτυξης της προσωπικής σκέψης, της συνδυαστικής και σύνθετης που γεννάει αυθεντικές ιδέες και επιτρέπει την επέλευση μιας εντελούς κατανόησης, αληθινής και στην ουσία της που θα υποστασιοποιηθεί πρώτη φορά εσωτερικά και θα ακολουθήσει μια πορεία προς τα έξω. Βαφτίζουμε την εγκληματική ακατανόητη σιωπή ανεκτικότητα και ύστερα, όταν ο Δημητράκης μας μαυρίζει το μάτι ενός παιδιού στο σχολείο γιατί είναι διαφορετικό από τα άλλα παιδιά, αγανακτούμε με την φύσει αδάμαστη παιδική του ορμή και σκεπτόμενοι ότι από μικρή ηλικία του διδάξαμε σαφέστατα την έννοια της ανεκτικότητας, καταλήγουμε στην διογκωμένη και πηγή ορμονών πρόωρης ενηλικίωσης του επιθετικότητα.

Τα πραγματικά σοβαρά ερωτήματα είναι εκείνα που μπορεί να διατυπώσει ένα παιδί. Τα παιδικά ερωτήματα, τα απλοϊκά είναι και τα θεμελιωδέστερα γιατί είναι εκείνα στα οποία δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση. Τα ερωτήματα χωρίς συγκεκριμένες απαντήσεις χαράσσουν τα ίδια τα όρια των ανθρωπίνων δυνατοτήτων και της ανθρωπίνως δυνατής γνώσης. Οι ερωτήσεις των παιδιών δεν είναι απλές και εύληπτες ,εκπορευόμενες από μια πλημμελή λόγω ηλικίας αναπαράσταση του κόσμου. Οι ερωτήσεις των παιδιών είναι η στιγμιαία υπενθύμιση της ψευδαίσθησης μιας ολικής, συνεχούς και συμφωνημένης αλήθειας. Είναι η ευκαιρία να δώσουμε πολλές απαντήσεις, γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει μια μόνο απάντηση, να σπείρουμε το έδαφος για να ανθίσει μια δυνάμει αυτονομιστική σκέψη, να αποκλείσουμε και να μην σχοινοβατούμε στα άκρα του »Ναι» και του »Όχι», του »Έτσι» και του »Αλλιώς», γνωρίζοντας ότι η όποια αλήθεια ή πραγματικότητα έχει σίγουρα παραπάνω από δυο πλευρές και για να επέλθει πλήρης εξάλειψη οποιασδήποτε διακριτικής συμπεριφοράς πρέπει να μάθουμε να κολυμπάμε στο ανθρώπινο πολυπρισματικό ενδιάμεσο της διαφορετικότητας.

Νέα Δημοκρατία, η ήρεμη δύναμη ...

Η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται προ των πυλών της εξουσίας. Ουσιαστικά βρισκόμαστε στην τελική ευθεία προς τις εκλογές και έχει διαμορφωθεί εδώ και πολύ καιρό ένας δημοσκοπικός συσχετισμός δυνάμεων που πολύ δύσκολα ανατρέπεται.

Συνεπώς, ο Κ.Μητσοτάκης οφείλει να παρουσιάσει στον πολίτη το υπεύθυνο πρόσωπο του εν αναμονή πρωθυπουργού. Από εδώ κι εμπρός το βασικό καθήκον της παράταξης, σε όλα τα επίπεδα, θα είναι η διατύπωση και η προβολή του κυβερνητικού της προγράμματος. Θα πρέπει και ο τελευταίος πολίτης να κατανοήσει την φιλελεύθερη – αντικρατικιστική διάσταση του και κυρίως να κατανοήσει την ζημία που προκάλεσε στον ίδιο και στην πατρίδα μας ο κρατισμός όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Βέβαια, για να φτάσει αυτό το μήνυμα και στην πιο μακρινή γωνιά της Ελλάδος, θα πρέπει να κινητοποιηθεί όλος ο κομματικός μηχανισμός. Τρεiς – τέσσερις άνθρωποι δεν μπορούν μόνοι τους να σηκώσουν όλο αυτό το βάρος, όπως γίνεται ακόμα και τώρα.

.