Ετικέτες » κκε

Έξοδος από το ευρώ και τη λιτότητα (Πριν, 26/7/2015)

Δυσφήμιση της ρήξης με τους δανειστές

ΡΕΛΑΝΣ ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ

Στην αντεπίθεση πέρασε η κυβέρνηση προσπαθώντας να νομιμοποιήσει την υποταγή της στις πιέσεις των πιστωτών, εμφανίζοντας την συμφωνία που υπέγραψε στις 13 Ιουλίου ως την μοναδική συμφέρουσα επιλογή για τα λαϊκά συμφέροντα.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Σε αυτή την κατεύθυνση ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας επιχείρησε να δυσφημίσει και να συκοφαντήσει την υπαρκτή δυνατότητα της ρήξης ταυτίζοντάς την με το σχέδιο του γερμανού υπουργού Οικονομικών Β. Σόιμπλε, όπως είχε κατατεθεί στις 10 Ιουλίου 2015. Την Τρίτη συγκεκριμένα, επιτέθηκε στον Π. Λαφαζάνη και τον Γ. Βαρουφάκη κατηγορώντάς τους ότι αναζήτησαν ένα αριστερό σχέδιο στο σχέδιο Σόιμπλε, για πρόθεση αρπαγής του νομισματικού αποθέματος από την Τράπεζα της Ελλάδας και για σχέδιο απόδοσης μέρους της σύνταξης σε υποσχετικές (IOU).

Το φάντασμα των υποσχετικών δε ήταν παρά το προπέτασμα καπνού για να κρύψει ο Αλ. Τσίπρας την μείωση που θα δουν στις συντάξεις τους 2,6 εκ. συνταξιούχοι λόγω της αύξησης της ονομαστικής εισφοράς ασθένειας στο 6% από 4% στις κύριες και από 0% στις επικουρικές συντάξεις, ενώ η πραγματική μείωση θα είναι πολύ μεγαλύτερη. Η μείωση αν και θα επιβληθεί αναδρομικά, θα φανεί στις συντάξεις τον Σεπτέμβριο, οπότε και θα έχει οριστικοποιηθεί το νέο ασφαλιστικό, που θα ανακοινωθεί είτε αρχές Αυγούστου πριν δηλαδή τη νέα συμφωνία και στο πλαίσιο των προκαταρκτικών δράσεων όπως ορίζει με σαφήνεια η συμφωνία της 12ης Ιουλίου, ή μετά την υπογραφή της στο πλαίσιο του νέου μνημονίου που θα συνοδεύσει τη νέα δανειακή συμφωνία ύψους 82-86 δισ. ευρώ. Για τους συνταξιούχους επομένως, ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι ο Αλ. Τσίπρας που πήρε επάξια τη σκυτάλη από τους προκατόχους του επιβάλλοντας μια νέα μείωση στις συντάξεις, η οποία μάλιστα πλήττει και τους χαμηλοσυνταξιούχους. Όχι οι υποσχετικές.

Σε ό,τι αφορά τα νομισματικά αποθέματα ύψους 22 δισ. ευρώ που αποκάλυψε ο Π. Λαφαζάνης ότι διαθέτει η Τράπεζα της Ελλάδας για περίπτωση έκτακτης ανάγκης, δεν υπήρξε καμία διάψευση εκ μέρους της κεντρικής τράπεζας. Επομένως αυτό το απόθεμα υφίσταται και κάλλιστα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να καλύψει τις βραχυπρόθεσμες ανάγκες νομισματικής κυκλοφορίας σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ. Άμεσα, το ερώτημα που γεννιέται είναι γιατί αυτό το απόθεμα δεν αξιοποιήθηκε, δηλαδή δε ρίχτηκε στην αγορά έτσι ώστε να αποτραπούν τα όρια στις τραπεζικές αναλήψεις κι η κυβέρνηση να ξεφύγει από τον θανάσιμο εναγκαλισμό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που αρνιόταν πεισματικά να απελευθερώσει ρευστότητα μέσω του έκτακτου μηχανισμού (ELA), κρατώντας τον σε πολύ πιο χαμηλά επίπεδα από το 2012, όπως φαίνεται στο διάγραμμα που παραθέτουμε κι έτσι πίεζε την κυβέρνηση να υποκύψει στα τελεσίγραφα… Επομένως οι κατηγορίες περί ριφιφί στην κεντρική τράπεζα προς την Αριστερή Πλατφόρμα επιχείρησαν να καλύψουν την απροθυμία της κυβέρνησης να αξιοποιήσει υπαρκτές δυνατότητες ακύρωσης των εκβιασμών των πιστωτών.

Η έξοδος από το ευρώ όπως την προτείνει ο Σόιμπλε πιο πολλά κοινά στοιχεία έχει με την γραμμή Μέρκελ και Τσίπρα που καταλήγουν «πάση θυσία στο ευρώ», παρά με τη ριζοσπαστική γραμμή εξόδου από το ευρώ, που αντιμετωπίζει τη νομισματική ανεξαρτησία ως αναγκαίο μέσο για την ανατροπή της πολιτικής της λιτότητας και τον τερματισμό των νεοαποικιακών πολιτικών.

Η έκδοση υποσχετικών που προτείνει ο Σόιμπλε άρρηκτα συνδεδεμένη με την αποπληρωμή του χρέους

Προς άγρα εντυπώσεων και μόνο ήταν, επίσης, η προσπάθεια του Αλ. Τσίπρα να ταυτίσει τον Π. Λαφαζάνη και μέσω αυτού κάθε εναλλακτικής αριστερής ρήξης απέναντι στους πιστωτές, με τον Γ. Βαρουφάκη, καθώς ο πρώην υπουργός Οικονομικών μπορεί να μην υπέγραψε την εξευτελιστική συμφωνία της 13ης Ιουλίου (που φέρει ημερομηνία 12 Ιουλίου), αναλαμβάνει ωστόσο ακέραια την ευθύνη για σειρά ενεργειών που οδήγησαν στην τελική υποταγή στους πιστωτές: Από τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου στο πλαίσιο της Ευρωομάδας όπου υπήρχε η σαφής δέσμευση για αποπληρωμή «πλήρως και εγκαίρως» όλων των χρηματοοικονομικών υποχρεώσεων της Ελλάδας – δήλωση που ισοδυναμεί με αναγνώριση του χρέους, μέχρι την πληρωμή όλων των υποχρεώσεων προς τους δανειστές το τελευταίο πεντάμηνο που οδήγησε ακόμη και στην Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου με την οποία επιχειρήθηκε να δεσμευθούν τα ρευστά διαθέσιμα εκατοντάδων οργανισμών του δημοσίου, για να πληρωθεί το ΔΝΤ.

Το πλέον αναληθές και προβοκατόρικο ωστόσο επιχείρημα αφορά την ταύτιση του σχεδίου του Σόιμπλε για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, με τη ριζοσπαστική πρόταση ρήξης που περιλαμβάνει την έξοδο από το ευρώ, ως μέσο προφανώς για την ανατροπή της λιτότητας κι όχι ως αυτοσκοπό.

Το σχέδιο του Σόιμπλε δεν αποτελεί αυτή τη στιγμή την κυρίαρχη γραμμή του γερμανικού ιμπεριαλισμού που εκπροσωπείται από την πιο (επιφανειακά) συναινετική και μετριοπαθή γραμμή της Μέρκελ. Εκφράζει ωστόσο μια πιο επιθετική γραμμή διαχείρισης της κρίσης που προκρίνει τη φυγή προς τα εμπρός με την δημιουργία γύρω από τη Γερμανία μιας πειθαρχημένης ομοσπονδίας του ευρώ. Είναι ένα σχέδιο που εκ των πραγμάτων κατακερματίζει την ΕΕ και τη ευρωζώνη που ξέρουμε κι έχει περιέλθει σε γνώση της κυβέρνησης μέσω των συνομιλητών του γερμανού υπουργού Οικονομικών. Ο ίδιος μάλιστα στις συζητήσεις του δεν έχει διστάσει να κατηγορήσει την Μέρκελ για έλλειψη οράματος, χαρακτηρίζοντάς την απαξιωτικά γραμματέα νεολαίας επαρχιακής οργάνωσης του κομμουνιστικού κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας…

Το σημαντικότερο ωστόσο, για να κατανοήσουμε τα σχέδια που καταστρώνονται, είναι ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια το ευρωπαϊκό κεφάλαιο κι ειδικότερα το ιδιωτικό χρηματοπιστωτικό, προετοιμάστηκε ώστε μια πιθανή έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ να μην έχει σοβαρές συνέπειες για τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό, όπως θα είχε αν συνέβαινε το 2009. Φαίνεται χαρακτηριστικά στο διάγραμμα που παραθέτουμε απ’ όπου φαίνεται ότι η έκθεση των γερμανικών, γαλλικών, ιταλικών, ισπανικών και ολλανδικών τραπεζών στην Ελλάδα από 144,1 δισ. δολ. το 2009 έχει μειωθεί κατά 87,5%(!) σε 17,99 δισ. δολ. Ουσιαστικά έχουν αποκόψει την Ελλάδα από τις ενοποιημένες αγορές κεφαλαίου, προκρίνοντας προφανώς άλλες μορφές ενσωμάτωσης της στον καπιταλισμό, μικρότερου κινδύνου.

Η πρόταση του Σόιμπλε όπως κατατέθηκε γραπτά κι όπως έχει διατυπωθεί πιο αναλυτικά δημόσια από ακραίους νεοφιλελεύθερους Γερμανούς (όπως ο Χανς Βέρνερ Ζιν επικεφαλής του γερμανικού οικονομικού Ινστιτούτου Ifo) στην πλήρη της ανάπτυξη περιλαμβάνει τα εξής: Πρώτο, προσωρινή έξοδο από την ευρωζώνη κι όχι μόνιμη αποβολή, δεύτερο παραμονή στην ΕΕ, τρίτο αποπληρωμή του χρέους και τέταρτο έκδοση υποσχετικών για εσωτερικές πληρωμές. Είναι ένα σύνολο προτάσεων που παρά την φαινομενική τους ομοιότητα με τη ριζοσπαστική πρόταση εξόδου από το ευρώ, βαθαίνουν και διαιωνίζουν και δεν ακυρώνουν τις συνέπειες από την παραμονή στη ευρωζώνη.

Συγκεκριμένα, η κατά Σόιμπλε έξοδος από την ευρωζώνη δεν ισοδυναμεί με πλήρη ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας, δηλαδή με την ελευθερία της Ελλάδας να επιβάλλει όποια συναλλαγματική ισοτιμία επιθυμεί στο νέο της νόμισμα (διατηρώντας ακόμη και το δικαίωμα των ανταγωνιστικών υποτιμήσεων) και να καθορίζει ελεύθερα την ποσότητα χρήματος που θα κυκλοφορεί και τα βασικά επιτόκια. Για να αποφευχθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο, που θα αμφισβητούσε τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Γερμανίας στο πλαίσιο του ανταγωνισμού της με άλλα κεφάλαια, έχει προταθεί η επαναφορά του Μηχανισμού Συναλλαγματικών Ισοτιμιών που προετοίμασε την εισαγωγή του ευρώ. Πρόκειται για έναν περιθώριο διακυμάνσεων, ενδεικτικού εύρους ±2,5%, που έχει επιτυχημένα χαρακτηριστεί «φίδι μέσα στο τούνελ». Η πειθάρχηση της νομισματικής πολιτικής θα επιτυγχάνεται μέσα από την προσδοκία της επιστροφής στο ευρώ, καθώς κάθε προσπάθεια υποτίμησης άνω του επιτρεπτού ορίου θα σημαίνει την ακύρωση του σχεδίου επανένταξης.

Ο σημαντικότερος ωστόσο μηχανισμός πειθάρχησης θα είναι ο δημοσιονομικός και θα υλοποιείται μέσω της παραμονής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όρος που αναφέρεται ρητά στις προτάσεις του Σόιμπλε. Σε αυτό το πλαίσιο η λιτότητα θα είναι δεδομένη και θα υλοποιείται μέσω των προβλέψεων του Δημοσιονομικού Συμφώνου: Εαρινό εξάμηνο, ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί και πολλά ακόμη μέτρα θα αποδειχθούν πολύ σύντομα εξ ίσου αποτελεσματικά στον αποκλεισμό κάθε ίχνους αναδιανεμητικής πολιτικής για τις 9 χώρες της ΕΕ που δεν ανήκουν στην ευρωζώνη, με τους εκβιασμούς της ΕΚΤ.

Το βασικότερο μέλημα ωστόσο της σκληρής γερμανικής γραμμής αφορά την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους κι αυτό το στόχο έρχεται να εξυπηρετήσει η πρόταση έκδοσης υποσχετικών. Τα υποκατάστατα χρήματος εμφανίζονται ως μονόδρομος λόγω μιας διπλής πίεσης: της προτεραιότητας που έχει η εξυπηρέτηση των δανειακών αναγκών από την μια, με αποτέλεσμα τα ευρώ να πηγαίνουν πρώτα και κύρια στο ΔΝΤ, την ΕΚΤ και για πληρωμή των τόκων, και από την άλλη, της ασφυκτικά περιορισμένης νομισματικής βάσης, με αποτέλεσμα να μην αρκεί για την κάλυψη των εσωτερικών αναγκών στις καθημερινές συναλλαγές. Επομένως, οι υποσχετικές του Σόιμπλε συνδέονται άρρηκτα με την αποπληρωμή του χρέους και τη διευκολύνουν. Ακόμη κι όταν επικαλούνται μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους που και πάλι δεν θα περιλαμβάνει μονομερείς ενέργειες, αλλά όπως έγινε το 2012 κι αυτή η αναδιάρθρωση του χρέους θα σχεδιαστεί και θα υλοποιηθεί από τους πιστωτές.

Από την άλλη, σχέδια έκδοσης υποσχετικών που κατατέθηκαν ως λύση ανάγκης για να διευκολυνθούν οι συναλλαγές μέχρι να εκδοθεί το καινούργιο νόμισμα δεν μπορούν να ταυτίζονται με την πρόταση Σόιμπλε, τζογάροντας στη φαινομενική τους ομοιότητα, γιατί εξυπηρετούν ένα σχέδιο ρήξης, κι όχι διασφάλισης της σημερινής καταστρεπτικής πολιτικής. Διατρέχοντας εξ αρχής αυτά τα σχέδια τον κίνδυνο διασυρμού τους, λόγω της ομοιότητάς τους με ομόηχες προτάσεις που κατατέθηκαν όχι μόνο από το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών αλλά και από τις Βρυξέλλες, δεν μπορούν να διασφαλίσουν ότι η βραχυπρόθεσμη περίοδος της κυκλοφορίας τους δεν θα εξελιχθεί σε χάος, δημιουργώντας ένα νομισματικό απαρτχάιντ, μικρής έστω διάρκειας, μεταξύ όσων θα έχουν ευρώ και θα συνεχίσουν να πραγματοποιούν συναλλαγές με αυτά από την μια κι όσων θα περιμένουν τα μαγικά χαρτάκια του μισθού ή της σύνταξής τους, επιχειρώντας στη συνέχεια να ικανοποιήσουν με τη βοήθειά τους τις καταναλωτικές ανάγκες τους.

Μια ρεαλιστική λύση για να ξεπεραστεί το πρόβλημα των μέσων συναλλαγής μέχρι να εκδοθεί το νέο νόμισμα θα ήταν η έκδοση καρτών για όλους τους πολίτες από το υπουργείο Οικονομικών, στη βάση του ΑΦΜ, που θα ακολουθούταν από μια φαστ τρακ διαδικασία υποκατάστασης των συναλλαγών με ρευστό σε συναλλαγές με την βοήθεια ηλεκτρονικού χρήματος.

Η έξοδος επομένως από το ευρώ όπως την υπερασπίζεται ο Σόιμπλε κι άλλα τμήματα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου που προκρίνουν την επιτάχυνση των διαδικασιών αναμόρφωσης της ευρωζώνης στη βάση των νέων δεδομένων  που δημιούργησε η κρίση χρέους, κόβοντας και πετώντας με λίγα λόγια τα ξερά κλαδιά, πιο πολλά κοινά στοιχεία έχει με την γραμμή Μέρκελ και Τσίπρα που καταλήγουν «πάση θυσία στο ευρώ», παρά με τη ριζοσπαστική γραμμή εξόδου από το ευρώ, που αντιμετωπίζει τη νομισματική ανεξαρτησία ως αναγκαίο μέσο για την ανατροπή της πολιτικής της λιτότητας και τον τερματισμό των νεοαποικιακών πολιτικών.

Όρκοι πίστης στο ευρώ από ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ

ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Η επικράτηση της «ήπιας» γραμμής της Μέρκελ, σε ό,τι αφορά την θέση της Ελλάδας στο ευρώ, δεν σημαίνει ότι η απειλή αποσύρεται από το τραπέζι. Ήδη, από την Παρασκευή αυξάνονται οι πιέσεις για ένα νέο τρίτο, πακέτο μέτρων που θα ψηφισθεί τις επόμενες μέρες ώστε να δοθεί το νέο δάνειο – γέφυρα για να καλυφθούν οι χρηματοδοτικές ανάγκες του επόμενου διαστήματος, υπό την ίδια γνωστή απειλή. Το δεύτερο δάνειο – γέφυρα θα χρειαστεί σε εκείνη την περίπτωση που οι διαπραγματεύσεις δεν πρόκειται να ολοκληρωθούν εντός του Αυγούστου, οπότε δε θα έχει εκταμιευθεί το δάνειο,  και θα πρέπει «πλήρως και εγκαίρως» να πληρωθούν τα χρέη. Οι δανειακές υποχρεώσεις που πρέπει να πληρωθούν τον Αύγουστο αφορούν 188 εκ. ευρώ στο ΔΝΤ 3,4 δισ. και στην ΕΚΤ, ενώ τον Σεπτέμβρη πρέπει να πληρωθούν 1,56 δισ. ευρώ στο ΔΝΤ.

Η έξοδος από το ευρώ θα επανέρχεται ξανά και ξανά ως απειλή, νομιμοποιώντας τους χειρότερους εκβιασμούς κι εξασφαλίζοντας τις πιο εξευτελιστικές υποχωρήσεις από τη μεριά της κυβέρνησης (όπως για παράδειγμα την πρόσκληση στο ΔΝΤ να συμμετέχει στο νέο δάνειο ή την επάνοδο της τρόικας στην Αθήνα, σε επαυξημένη έκδοση, υπό τη μορφή κουαρτέτου), όσο στο πλαίσιο της Αριστεράς θα συνεχίσει να είναι μια απαγορευμένη συζήτηση, που νομιμοποιεί τις αστικές θέσεις των ηγεσιών. Κι εδώ οι ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ είναι τεράστιες και ιστορικές. Εκκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες το κάθε κόμμα (την δογματική και ανιστόρητη ευρωλαγνεία ο ΣΥΡΙΖΑ και την μετάθεση στο απώτερο μέλλον κάθε άμεσου αιτήματος που μπορεί να βελτιώσει την θέση των εργαζομένων και να προκαλέσει ρήξεις στην αστική κυριαρχία σήμερα το ΚΚΕ) και τα δύο κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς δίνουν όρκο πίστης στο ευρώ και καταγγέλλουν τη δραχμή επιδιώκοντας συμμαχίες με τα πιο συντηρητικά και κυρίως μικροαστικά τμήματα της κοινωνίας, που συνεχίζουν να θεωρούν το ενιαίο νόμισμα ως όχημα κοινωνικής ανόδου. Κυρίως όμως ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ δίνοντας όρκους αιώνιας πίστη στο ευρώ, κλείνουν το μάτι στην αστική τάξη που όχι απλά τάσσεται με το κοινό νόμισμα, αλλά έχει αναγορεύσει την υπεράσπισή του σε κόκκινη γραμμή που χωρίζει εχθρούς και φίλους…

ΠΡΩΤΟ ΔΑΝΕΙΟ ΓΕΦΥΡΑ: Όπως ήρθαν τα 7,16 δισ. ευρώ, έτσι έφυγαν

ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ!

Τη Δευτέρα 20 Ιουλίου απελευθερώθηκε το πρώτο δάνειο – γέφυρα προς την Ελλάδα, ύψους 7,16 δισ. ευρώ, από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθεροποίησης (EFSM). Όλο όμως σχεδόν το ποσό επιστράφηκε στους πιστωτές! Ειδικότερα, 3,5 δισ. ευρώ δόθηκαν στην ΕΚΤ για την αποπληρωμή ομολόγων, 2 δισ. για την εξόφληση δόσεων προς το ΔΝΤ που εκκρεμούσαν από τον Ιούνιο και 900 εκ. ευρώ για τόκους του μηνός Ιουλίου. Στην Ελλάδα αν κάτι έμεινε το πρώτο πακέτο αντιλαϊκών μέτρων που ψηφίστηκε στις 15 και 22 Ιουλίου! Με άλλα λόγια, για να μας βοηθήσουν να πληρώσουμε τους πιστωτές δεχθήκαμε: να ακριβύνουν χιλιάδες προϊόντα που πλέον θα επιβαρύνονται με ΦΠΑ 23%, να τους χαρίσουμε τη στατιστική υπηρεσία που θα γεμίσει με …Γεωργίου, να υιοθετήσουμε έναν κώδικα πολιτικής δικονομίας που μόλις τον Δεκέμβρη του 2014 είχαν απορρίψει όλοι οι δικηγόροι της Ελλάδας και να ενσωματώσουμε την οδηγία «για την εξυγίανση», υποτίθεται, των τραπεζών που επί της ουσίας ακυρώνει τη δυνατότητα του δημοσίου να ασκήσει τα πλειοψηφικά του δικαιώματα στις συστημικές τράπεζες. Κι ο νόμος μάλιστα ψηφίσθηκε ενώ πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι οι συστημικές τράπεζες δεν πρόκειται να σωθούν ούτε με τα 25 δις. που θα λάβουν  για ανακεφαλαιοποίηση συν τα 7,7 δισ. για «μαξιλάρι ρευστού» από το νέο δάνειο. Τροχιοδεικτικές βολές ενδέχεται να αποδειχθούν τόσο η άρον – άρον πώληση τραπεζικών θυγατρικών στο εξωτερικό, όπως έκανε η Άλφαμπανκ με τα υποκαταστήματά της στη Βουλγαρία τα οποία πούλησε στην Γιούρομπανκ έναντι 1 ευρώ, όπως κι η φημολογούμενη πώληση των καταστημάτων στην Κύπρο, όσο και δηλώσεις γερμανών αξιωματούχων, όπως του εκπροσώπου της Γερμανίας στην Τραπεζική Εποπτεία της ΕΚΤ, που σε συνέντευξή του έθεσε το ερώτημα «κατά πόσο οι τέσσερις μεγάλες ελληνικές τράπεζες είναι μακροπρόθεσμα βιώσιμες». Η απάντηση κατά το πιθανότερο σενάριο θα δοθεί το φθινόπωρο, όταν θα δημοσιευθούν τα αποτελέσματα των τεστ αντοχής που σύντομα θα ξεκινήσει η ΕΚΤ.

Πολύ πιο σύντομα ωστόσο θα δοθεί και στη δημοσιότητα το νέο Μνημόνιο, που θα συνοδεύσει την δανειακή. Παραμένοντας ακόμη ανοιχτό κατά πόσο τα επώδυνα μέτρα για την κατάργηση των πρόωρων συντάξεων και την υπερφορολόγηση των αγροτών (τα οποία με βάση το κείμενο της 12ης Ιουλίου έπρεπε ήδη να είχαν ψηφιστεί) θα ψηφισθούν τελικά αρχές Αυγούστου, πριν δηλαδή τη νέα συμφωνία ή αν θα συμπεριλαμβάνονται σε αυτήν, το σίγουρο είναι πως το νέο Μνημόνιο θα περιλαμβάνει νέα αντιλαϊκά μέτρα. Θα είναι μια επώδυνη συμφωνία που θα τσακίσει για μια ακόμη φορά το λαϊκό εισόδημα, σε όφελος του κεφαλαίου.

Οι πιστωτές κρατώντας στα χέρια τους την δέσμευση του Τσίπρα ό,τι θα συμφωνήσει να υπογράψουν ό,τι κι αν του δώσουν διαμορφώνουν καθημερινά ένα κλίμα αισιοδοξίας, προσπαθώντας να πείσουν την κοινωνία πως τα δύσκολα είναι πίσω μας, στην «εποχή των αμφιβολιών». Εκεί αποσκοπούν οι (αδιανόητοι πριν λίγο καιρό) διθύραμβοι στο πρόσωπο του Τσίπρα από τις σημαντικότερες γερμανικές, αμερικανικές κι ελληνικές εφημερίδες μέχρι και την Αυριανή. Κι ο εκλογικός σχεδιασμός της κυβέρνησης τους πιστωτές εξυπηρετεί πριν απ’ όλα, μια και ο χρόνος που προκρίνεται θα είναι μετά την υπογραφή της νέας συμφωνίας και πριν αρχίσουν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα να έχουν επιπτώσεις στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Ας μην ξεχνάει όμως το Μαξίμου πως αντίστοιχα βαθυστόχαστα σενάρια έκανε και το ΠΑΣΟΚ κι η ΝΔ, μέχρι που τα σάρωσε η λαϊκή αγανάκτηση…

Oικονομία

ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΟΥ

(το παράπονο ενός νεομετανάστη)

Τις τελευταίες ημέρες πολλοί βιάζονται να αποκωδικοποιήσουν το δημοψήφισμα και να εξαγάγουν συμπεράσματα από το αποτέλεσμα του 61,3% υπέρ του ΟΧΙ. Κάποιοι μάλιστα αυθαιρετούν γιατί προσπαθούν ανεπιτυχώς να  παρερμηνεύσουν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Ταυτόχρονα εμφανίζονται ως δήθεν εκπρόσωποι του Ελληνικού λαού, ενώ στην πραγματικότητα δεν εκπροσωπούν παρά μόνο τον εαυτό τους. Το συντριπτικό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα εμπεριέχει μηνύματα με πολλούς αποδέκτες.

Οι δανειστές και εταίροι μας είναι οι πρώτοι αποδέκτες του ΟΧΙ.

Ο Ελληνικός λαός τους κατέστησε σαφέστατο ότι δεν θέλει άλλο μνημόνιο, δηλαδή άλλη λιτότητα, η οποία δεν αποβλέπει πουθενά και δεν προσφέρει καμία διέξοδο στο πρόβλημα της παρατεταμένης ύφεσης και των τραγικών για την χώρα

Αναρτήσεις στα Ελληνικά

Το "όχι" που φρίκαρε από στολίδια και ο ξύλινος λόγος

 

Τα 8 σημεία τα 7 επίθετα ενός άρθρου και ο ξύλινος λόγος:

1. «ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΟΧΙ! ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ

2. «Σελίδα αντίστασης, σελίδα περηφάνιας, σελίδα αξιοπρέπειας, σελίδα ανατροπής και ελπίδας.» πολλές σελίδες, γυρισμένες εύκολα και προπαντώς λευκές.»

3. «Πήρε την κατάσταση στα χέρια του και όρθωσε ένα αδιαπέραστο τείχος στη λιτότητα, στον αυταρχισμό, στα νομοθετικά πραξικοπήματα.»

4. «μια έκρηξη λαϊκής οργής και αγανάκτησης που εκφράστηκε με αυτό το περήφανο και πελώριο «ΟΧΙ»!»

5. «Έξοδο από τα μνημόνια. Έξοδο από τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Επιστροφή στην ελπίδα. Επιστροφή στη Δημοκρατία.»

6. «βροντερό «ΟΧΙ», που σημαίνει «ναι» στην προοπτική για μια καλύτερη ζωή.»

7. «η μεγάλη νίκη του «ΟΧΙ» των Ελλήνων προκαλεί ήδη έναν πολιτικό σεισμό σε όλη την Ευρώπη.»

8. «…παίρνοντας δύναμη από μια ακόμη πιο φρέσκια λαϊκή ετυμηγορία.»

Τι καταλαβαίνω από τα 8 σημεία:

Η νέα ριζοσπαστική πορεία είναι σελίδες χεριών που φτιάχνουν τείχους οργής και εκφράζουν ένα πελώριο «ΟΧΙ» εξόδου και επιστροφής για μια καλύτερη ζωή σε σεισμό και φρέσκια.

Τα επίθετα του «ΟΧΙ»:

1. δυνατό

2. δυναμικό

3. βροντερό

4. πελώριο

5. μεγαλειώδες

6. ασυμβίβαστο

7. ηχηρότατο

Τι έμαθα από τα επίθετα του «ΟΧΙ»:

Έμαθα ότι το «ΟΧΙ» σκέφτεται να γίνει «ΝΑΙ» με τόσα καλούδια που στολίστηκε.

και τώρα ο ξύλινος λόγος:

«… δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή, φιλεργατική διαπραγμάτευση μέσα στα τείχη της ΕΕ, μέσα στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης

Ελλάδα

Το "Όχι" του λαού , δεν ανήκει στην κυβέρνηση

 

Η διενέργεια του δημοψηφίσματος -αν και όπως αυτό πραγματοποιηθεί- , επιτελεί ένα διττό σκοπό. Αφενός λειτουργεί ως διαπραγματευτικό όπλο στην διάθεση της κυβέρνησης απέναντι στους δανειστές, αφετέρου λειτουργεί πρακτικά ως δυναμική διαδικασία διαχωρισμού της ελληνικής κοινωνίας ανάμεσα σε εκείνους 13 επιπλέον λέξεις

Politics

Το «όχι» που συμφέρει το λαό

Στο δημοψήφισμα της Κυριακής 5 Ιούλη, ο λαός δεν πρέπει να συρθεί να επιλέξει ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, δηλαδή ανάμεσα στην πρόταση ΕΕ – ΕΚΤ – ΔΝΤ για συμφωνία και την πρόταση των 47+8 σελίδων της κυβέρνησης. Και τα δύο ισοδυναμούν με νέο αντιλαϊκό μνημόνιο. Φέρνουν νέα αντιλαϊκά μέτρα, που προστίθενται στα προηγούμενα.

Πραγματικό συμφέρον του λαού είναι να σηκώσει το ανάστημά του. Να εκφράσει με όλα τα μέσα και τους τρόπους την αντίθεσή του στην ΕΕ και τα μνημόνια διαρκείας, ψηφίζοντας στην κάλπη την πρόταση του ΚΚΕ: «Οχι στην πρόταση των ΕΕ – ΔΝΤ – ΕΚΤ. Οχι στην πρόταση της κυβέρνησης. Αποδέσμευση από την ΕΕ, με το λαό στην εξουσία».

Η άρνηση της κυβερνητικής πλειοψηφίας ακόμα και να συζητήσει στη Βουλή την πρόταση του ΚΚΕ για το περιεχόμενο των ερωτημάτων, που θα τεθούν στο δημοψήφισμα, επιβεβαιώνει ότι στόχος της είναι να νομιμοποιήσει, μέσα από αυτό, το δικό της μνημόνιο, έναντι αυτού που προτείνουν οι ιμπεριαλιστικοί «θεσμοί», ή ένα άλλο μνημόνιο, προϊόν συμβιβασμού της τελευταίας ώρας.

Αυτό που δεν λέει η κυβέρνηση, όπως και τα κόμματα που καλούν σε υπερψήφιση της πρότασης των ΕΕ – ΕΚΤ – ΔΝΤ, είναι ότι είτε με «ναι», είτε με «όχι» στο ερώτημα που διαμορφώθηκε τελικά για το δημοψήφισμα, ο λαός βάζει από μόνος του το κεφάλι κάτω από τη λεπίδα, ανεξάρτητα αν τελικά θα του το κόψει η γκιλοτίνα της ελληνικής πρότασης, ή η λαιμητόμος των ιμπεριαλιστικών οργανισμών.

Η κυβέρνηση εμφανίζεται να λέει «όχι» στην πρόταση της τρόικας, η οποία όμως είναι κατά 80% ίδια με τη δική της.

Η πρόταση της κυβέρνησης διατηρεί τους αντιλαϊκούς νόμους των προηγούμενων μνημονίων, επαναλαμβάνει βασικές διακηρύξεις της συμφωνίας της 20ής Φλεβάρη, που αποτέλεσε βάση για τις διαπραγματεύσεις από εκεί και πέρα, και προβλέπει νέα μέτρα σε βάρος του λαού, ύψους 7,9 δισ. ευρώ.

Από αυτήν τη σκοπιά, είναι πρόκληση ο πρωθυπουργός να κομπάζει από το βήμα της Βουλής ότι η κυβέρνησή του δεν έφερε ένα νέο μνημόνιο. Επέκταση του μνημονίου ήταν η συμφωνία της 20ής Φλεβάρη, νέο μνημόνιο 47 σελίδων έχει υπογράψει ο ίδιος και το έχει στείλει στους εταίρους του για έγκριση. Αλλωστε, στελέχη της διαβεβαιώνουν ότι ακόμα και τώρα οι επαφές με τους «θεσμούς» συνεχίζονται στο παρασκήνιο, προκειμένου να υπάρξει συμφωνία πριν φτάσουμε στο δημοψήφισμα.

Αν υπάρξει συμφωνία, αυτή θα είναι κάτι ανάμεσα στο κείμενο των 47+8 σελίδων και την πρόταση των ιμπεριαλιστικών «θεσμών». Δηλαδή, ένα καραμπινάτο νέο μνημόνιο. Ομως, νέα αντιλαϊκά μέτρα θα έρθουν και χωρίς συμφωνία, γιατί και αυτή η κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, είναι δεσμευμένη στις απαιτήσεις του κεφαλαίου που απαιτεί να στηριχτεί η ανάκαμψη των κερδών του.

Το ερώτημα του δημοψηφίσματος είναι έτσι διατυπωμένο, ώστε κάθε απάντηση να οδηγεί και σε ένα νέο μνημόνιο.

Θα το επιτρέψει ο λαός; Το ΚΚΕ λέει όχι και τον καλεί να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις. Να δείξει ότι κυβέρνηση και ιμπεριαλιστικοί θεσμοί δεν μπορούν να τον εκβιάσουν, να τον τρομοκρατήσουν, να τον κοροϊδέψουν.

Το ΚΚΕ θα αξιοποιήσει το δημοψήφισμα, για να ενημερώσει το λαό για τις θέσεις του και την πραγματική διέξοδο που προτείνει.

Θα παλέψει για να εκφραστεί μαζικά στην κάλπη το μόνο γνήσιο «όχι» που συμφέρει το λαό.

 Πηγή: Ριζοσπάστης

Ριζοσπάστης

Σπάσε τα δεσμά

Πείτε ΟΧΙ στη βαρύτητα.
Σπάσε τα δεσμά που σε κρατάνε κάτω.

ΚΚΕ, δημοψήφισμα

Γενικευμένη επίθεση από ΝΔ και ΚΚΕ στην κυβέρνηση!

Επίθεση στην κυβέρνηση και προσωπικά στον Πρωθυπουργό εξαπέλυσε η ΝΔ η οποία κατηγορεί τον κ. Τσίπρα πως σπρώχνει τη χώρα στη ρήξη και την καταστροφή.

Σε δήλωσή του, μετά το τέλος της συνεδρίασης του Άτυπου Πολιτικού Συμβουλίου της ΝΔ, υπό τον Αντώνη Σαμαρά, ο εκπρόσωπος του κόμματος Κώστας Καραγκούνης έκανε λόγο για κοροϊδία του ελληνικού λαού από την κυβέρνηση.

«Μέχρι τώρα μας έλεγαν ότι καθαρογράφεται η συμφωνία. Δεν ξεκινά τώρα η πραγματική διαπραγμάτευση, τώρα κορυφώνεται η κοροϊδία του ελληνικού λαού. Δεν ξεκινά σήμερα η μάχη του κ. Τσίπρα για να μείνουμε στην Ευρώπη, σήμερα τελειώνει η ψευδαίσθηση ότι ο κ. Τσίπρας αγωνίζεται για τη παραμονή μας στο ευρώ και στην Ευρώπη» τόνισε χαρακτηριστικά.

Μάλιστα, κατηγόρησε ανοιχτά τον Πρωθυπουργό πως «σπρώχνει τη χώρα σε αδιέξοδο, ανεβάζει τον λογαριασμό στα ύψη και οδηγεί σε ρήξη και καταστροφή».

Διερωτήθηκε, επίσης, «μήπως τελικά αυτή ήταν η κρυφή τους ατζέντα» και τόνισε ότι η χώρα χρειάζεται νέα πολιτική. «Τέρμα τα ψέματα, επαναφέρουμε τη πρόταση μας για εθνική συνεννόηση» σημείωσε ο κ. Καραγκούνης, ο οποίος και προανήγγειλε πρωτοβουλίες της ΝΔ σε επίπεδο θεσμικών, κοινωνικών και πατριωτικών δυνάμεων.

«Η Ν.Δ. θα σταθεί δυναμικά απέναντι στην επιχειρούμενη από την κυβέρνηση καταστροφική απομόνωση της Ελλάδας» ανέφερε ο εκπρόσωπος της ΝΔ.

Το ΚΚΕ

Νέα επίθεση στην κυβέρνηση και προσωπικά στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα εξαπέλυσε το ΚΚΕ σχολιάζοντας τον λόγο του στους βουλευτές του κόμματός του.

«Χρειάζεται πραγματικά πολύ θράσος να λέει ο πρωθυπουργός ότι «θα πληρώσει η ολιγαρχία», όταν στις 47 + 8 σελίδες της κυβερνητικής πρότασης υπάρχει πλήθος νέων αντιλαϊκών μέτρων και όταν μένει άθιχτο όλο το αντεργατικό – αντιλαϊκό οικοδόμημα των προηγούμενων κυβερνήσεων, που ξεζουμίζει το λαό για να βολέψει την ολιγαρχία» σημειώνει σε ανακοίνωσή του.

«Ο λαός τα προηγούμενα χρόνια αντιπάλεψε με τους αγώνες του αυτό το οικοδόμημα και πρέπει να συνεχίσει να το κάνει, γυρνώντας την πλάτη σ’ όλους αυτούς που καπηλεύονται τους αγώνες του, για να του φορτώσουν νέα μνημόνια» καταλήγει το ΚΚΕ.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ