Ετικέτες » ΚΙΝΗ.Μ.Α

Επτά παρατηρήσεις κι ένα ερώτημα!

Γίνεται μια πορεία στο κέντρο της Αθήνας κι ως διά μαγείας δεν τη συκοφαντεί κανένας ούτε ένας «θιγμένος» επιχειρηματίας δεν βγαίνει να πει κάτι ενάντιά της!

ΑΠΟΨΗ

11. Τα καθήκοντα του ΚΚΕ στο διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα - Πολιτική Απόφαση 20ού Συνεδρίου ΚΚΕ

Το 20ό Συνέδριο επιβεβαίωσε ότι η ανασυγκρότηση και η ανάπτυξη του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος αποτελούν μόνιμο, σταθερό καθήκον του Κόμματός μας.

Πηγάζει από τον παγκόσμιο χαρακτήρα της ταξικής πάλης. Το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα βρίσκεται σε υποχώρηση, δυσκολεύεται να αντιδράσει στην επίθεση του ταξικού αντιπάλου, η οποία γίνεται όχι μόνο με κατασταλτικά αλλά και με ιδεολογικά – πολιτικά μέσα, με την επίδραση του οπορτουνισμού.

Ιδιαίτερο ρόλο στη στήριξη του οπορτουνισμού μέσα στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα παίζει το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) ως κέντρο συντονισμού οπορτουνιστικών δυνάμεων σε επίπεδο Ευρώπης.

Τα Κομμουνιστικά Κόμματα που συμμετέχουν στο ΚΕΑ δρουν σαν «πολιορκητικός κριός» της παραπέρα απώλειας κομμουνιστικών χαρακτηριστικών και άλλων Κομμουνιστικών Κομμάτων.

Το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ ενέκρινε τις πρωτοβουλίες που πάρθηκαν το προηγούμενο διάστημα, για να συγκεντρωθούν κομμουνιστικές δυνάμεις από όλο τον κόσμο, να αναπτυχθεί κοινή δράση και προσανατόλισε στο να συνεχιστεί η δουλειά μας σε αυτές τις κατευθύνσεις.

Συγκεκριμένα:

  • Στην προσπάθεια, ώστε να διαμορφωθούν όροι που θα δώσουν ώθηση στην υπόθεση της κοινής στρατηγικής των Κομμουνιστικών Κομμάτων, μέσα από τη δουλειά της «Διεθνούς Κομμουνιστικής Επιθεώρησης», μέσω της κυκλοφορίας του περιοδικού, αλλά προοπτικά και με άλλες μορφές.
  • Στην παρέμβαση που έχει ξεκινήσει στην Ευρώπη με τη συγκρότηση της «Ευρωπαϊκής Κομμουνιστικής Πρωτοβουλίας» ως μιας μορφής περιφερειακής συνεργασίας 29 Κομμουνιστικών Κομμάτων.
  • Να δοθεί συνέχεια στις Περιφερειακές Συναντήσεις Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων. Στις Ευρωπαϊκές Κομμουνιστικές Συναντήσεις, στις Συναντήσεις των Κομμουνιστικών Κομμάτων της Ανατολικής Μεσογείου, Ερυθράς και Περσικού Κόλπου και τις Συναντήσεις των Βαλκανικών Κομμουνιστικών Κομμάτων.
  • Στην προσπάθεια να διατηρηθούν τα κομμουνιστικά χαρακτηριστικά των Διεθνών Συναντήσεων των 120 Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων που συμμετέχουν σε αυτές.

Η διαδικασία της επαναστατικής ανασυγκρότησης θα είναι αργόσυρτη, βασανιστική, ευάλωτη, θα στηριχτεί στην κατάκτηση της ικανότητας των Κομμουνιστικών Κομμάτων να δυναμώνουν ολόπλευρα στη χώρα τους ιδεολογικοπολιτικά και οργανωτικά.

Ξεπερνώντας λαθεμένες θέσεις που κυριάρχησαν στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα τις προηγούμενες δεκαετίες και αναπαράγονται με διάφορες μορφές σήμερα. Χτίζοντας γερές βάσεις στην εργατική τάξη, σε στρατηγικούς κλάδους της οικονομίας, ενισχύοντας την παρέμβασή τους στο εργατικό – λαϊκό κίνημα.

Παραμένει για το Κόμμα μας ο στόχος της συγκρότησης ενός μαρξιστικού – λενινιστικού πόλου στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα. Από τα βήματα που θα κάνουν και άλλα Κομμουνιστικά Κόμματα θα εξαρτηθούν και οι παραπέρα συγκεκριμένες μορφές που μπορεί να πάρει η διαμόρφωσή του. Το Κόμμα μας θα συμβάλει με κάθε πρόσφορο τρόπο, σε διμερές και πολυμερές επίπεδο, σε αυτήν την προσπάθεια, αναπτύσσοντας και την αυτοτελή ιδεολογικοπολιτική του παρέμβαση.

Το ΚΚΕ διατηρεί σχέσεις, συζητάει, ανταλλάσσει απόψεις και επιδιώκει κοινές δράσεις με δεκάδες Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα και θα εντείνει αυτήν την προσπάθεια και το επόμενο διάστημα, ανεξάρτητα από το επίπεδο συμφωνίας ή διαφωνίας σε επιμέρους ή και συνολικότερα ζητήματα.

Το ΚΚΕ εκφράζει και θα συνεχίσει να εκφράζει την αλληλεγγύη του στα δίκαια αιτήματα και την πάλη όλων των λαών.

Ιδιαίτερα, εκφράζει την αλληλεγγύη του στον λαό της Παλαιστίνης, που υποφέρει από την ισραηλινή κατοχή και στρατιωτική επιθετικότητα.

Το ΚΚΕ εκφράζει διαχρονικά την αλληλεγγύη του στον κυπριακό λαό ενάντια στην τουρκική εισβολή – κατοχή και σε κάθε είδους διχοτομική «λύση».

Το Κόμμα μας παλεύει για Κύπρο ενιαία, για ένα και όχι δύο κράτη, με μία κυριαρχία, μία ιθαγένεια, μία διεθνή προσωπικότητα, για κοινή πατρίδα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, χωρίς κατοχικά και άλλα ξένα στρατεύματα, χωρίς ξένες βάσεις, εγγυητές και «προστάτες», με τον κυπριακό λαό αφέντη στον τόπο του.

Συνολικά, το ΚΚΕ υπερασπίζεται την πάλη κάθε λαού ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους, για τη φιλία και αλληλεγγύη των λαών. Δίνει τον καλύτερο εαυτό του στο πλαίσιο του διεθνούς μαζικού κινήματος για την πρωτοπόρα δράση στην ΠΣΟ, στο ΠΣΕ, στην ΠΔΟΓ, στην ΠΟΔΝ.

ΚΚΕ

Ραχήλ on-camera κι οι fan της μπούκας στη Βουλή

Το παρακάτω κείμενο περιέχει χαρακτηρισμούς που θα σοκάρουν. Δεν πρόκειται όμως να πάρω ούτε λέξη πίσω! Οποιος συνεχίσει, διαβάζει με δική του ευθύνη και δεν πρόκειται να απολογηθώ σε κανέναν από αυτούς που απευθύνεται.

ΑΠΟΨΗ

7. Ο ρόλος του ΚΚΕ στο Εργατικό - Λαϊκό Κίνημα - Πολιτική Απόφαση του 20ού Συνεδρίου ΚΚΕ

Το ΚΚΕ ως εργατική πρωτοπορία έχει την ευθύνη της καθοδήγησης του κινήματος, όχι μόνο ως γενική προγραμματική κατεύθυνση ή με το περιεχόμενο των ανακοινώσεών του, αλλά και μέσα από τον «οργανωτικό» δρόμο, δηλαδή μέσω των καθοδηγητικών οργάνων, των ΚΟΒ, των Κομματικών Ομάδων που δουλεύουν άμεσα στο κίνημα, των συντρόφων εκλεγμένων στα συνδικαλιστικά όργανα.

Ο καθοδηγητικός ρόλος του Κόμματος εξασφαλίζεται μέσα από τη δράση των κομμουνιστών στις γραμμές των Συνδικάτων, των μαζικών φορέων των αυτοαπασχολούμενων, των αγροτών, των ριζοσπαστικών συσπειρώσεων, δουλεύοντας για την εξασφάλιση του αντικαπιταλιστικού – αντιμονοπωλιακού προσανατολισμού τους.

Αυτόν τον καθοδηγητικό – πρωτοπόρο ρόλο δεν μπορούν να έχουν ούτε οι παρατάξεις, ούτε τα ψηφοδέλτια, ούτε οι κινήσεις που υπάρχουν ή δημιουργούνται, ούτε οι συσπειρώσεις στο κίνημα, ακόμα και αν κινούνται σε ξεκάθαρη αντικαπιταλιστική – αντιμονοπωλιακή γραμμή.

Ο βασικός ρόλος τους είναι η συγκέντρωση δυνάμεων, η συσπείρωση Σωματείων, Ομοσπονδιών, Επιτροπών Αγώνα, ομάδων εργατοϋπαλλήλων σε αντικαπιταλιστική – αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, να συντονίζουν την κοινή δράση τους, να προωθούν ευρύτερα μέσα στις εργατικές – λαϊκές μάζες την αντικαπιταλιστική – αντιμονοπωλιακή πάλη, δυναμώνοντας και εμπλουτίζοντας αυτήν την κατεύθυνση.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα δρα και αυτοτελώς και μέσα στο κίνημα. Εξασφαλίζει τη σύνδεση του καθημερινού αγώνα με την επαναστατική ανατροπή, με τη στρατηγική πρόταση του Κόμματος για τη σοσιαλιστική εξουσία και οικοδόμηση.

Η ζύμωση, η διαπάλη στο κίνημα, το ίδιο το περιεχόμενο του αγώνα πρέπει να θέτουν το ζήτημα και τον στόχο της εξουσίας χωρίς να αποσπάται από το επιμέρους, το προσωρινό, το άμεσο.

Είναι αναγκαίο η πάλη που διεξάγουμε σήμερα να αποκτά αντικαπιταλιστικά – αντιμονοπωλιακά χαρακτηριστικά, να είναι αγώνας για την εργατική εξουσία. Και αυτό πρέπει να διαπερνά το κίνημα ως αντικείμενο ζύμωσης και διαπάλης.

Πρόκειται για ένα βασικό καθήκον των κομμουνιστών, που πρέπει όμως ταυτόχρονα να δουλεύουν, κατανοώντας την ανάγκη της πειθούς και της κλιμακούμενης επιχειρηματολογίας.

Είναι καθήκον τους να αποκτήσουν την ικανότητα να θέτουν αυτό το ζήτημα εκλαϊκευτικά, πειστικά, γνωρίζοντας ότι σε μη επαναστατικές συνθήκες αποτελεί σύνθημα κατεύθυνσης και όχι άμεσης δράσης.

ΚΚΕ

Πρωτομαγιά 1886: Η φοβερή απολογία του Αύγουστου Σπάϊς

Η 1η Μάη 1886 στο Σικάγο των ΗΠΑ ήταν μέρα γενικής απεργίας. Τη μέρα αυτή νέκρωσαν τα πάντα στην πόλη (εργοστάσια, φορτηγά, τρένα, αποθήκες, οικοδομές), οι εργαζόμενοι κήρυξαν απεργία και συγκεντρώθηκαν για να διεκδικήσουν τα τρία οχτώ: «8 ώρες για δουλειά, 8 ώρες για ανάπαυση και μόρφωση, 8 ώρες για ύπνο».

Οι Αμερικανοί κεφαλαιοκράτες αιματοκύλισαν άγρια τη διαδήλωση κι αρκετοί εργάτες πέσανε από τις σφαίρες των αστυνομικών. Στο τέλος συνέλαβαν τους αρχηγούς της απεργίας και τους οδήγησαν -μετά από δίκη παρωδία- στην κρεμάλα, με την κατηγορία της “εσχάτης προδοσίας” (!)…

Ο Αύγουστος Σπάϊς ένας από τους 8 κατηγορούμενους εργάτες, στην απολογία του μεταξύ των άλλων είπε:

«Κύριοι Δικαστές,

Αν σας περνάει η ιδέα στα σοβαρά, πως με τις κρεμάλες σας μπορείτε να σταματήσετε το κίνημα, που εξωθεί εκατομμύρια γονατισμένων από την καταπίεση εργατών στην εξέγερση, είστε, μα την αλήθεια “πτωχοί τω πνεύματι”.

Κρεμάστε μας μα περιμένετε το τέλος. Αν εσείς είσθε τυφλοί και δεν μπορείτε να το δείτε, εγώ σας το αναγγέλλω!

Γύρω σας, κάτω σας, δίπλα σας, πάνω σας, από όλες τις μεριές, ξαπλώνεται μια τεράστια φωτιά. Θέλετε να μη τη βλέπετε; Δικαίωμα σας. Μα δε θα την αποφύγετε. Θέλετε να απαλλαγείτε μια για πάντα απ’ όλους εμάς τους «Συνωμότες», κάντε το.

Απαλλαγείτε όμως πρώτ’ απ’ όλα, απ’ τα αφεντικά της βιομηχανίας, που δημιούργησαν την ανήθικη περιουσία τους, με το κλεμμένο αντίτιμο της εργασίας που δεν πληρώθηκε.

Μέσα στο Σύστημα σας οι μηχανές σας φέρνουν την υπερπαραγωγή, που οδηγεί τον πραγματικό παραγωγό στην Αθλιότητα και στο Θάνατο. Είναι αυτό που σεις αποκαλείτε “Αύξηση του Εθνικού Πλούτου”. «Εθνικού»! Τί ειρωνεία! Τη χώρα μερικών προνομιούχων του Έθνους, να λέτε!

Θέλετε να διαμορφώσετε την κατάσταση; Καταργείστε πρώτα απ’ όλα εσάς τους ίδιους, τον εαυτό σας, γιατί Σεις με τη συμπεριφορά σας απέναντι στους εργάτες είσθε οι πρώτοι Πράκτορες της Επαναστάσεως.

Καταργείστε την αρπαγή και το πλιάτσικο αυτό είναι το καθήκον σας. Καταργείστε αυτούς τους 50-100 – 200 ανθρώπους που θέλουν να απολαμβάνουν το παν, χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτε. Απ’ αυτή την Τάξη, εμείς πάμε να Απαλλαγούμε!

Κοιτάξτε το οικονομικό (πλαίσιο) της Μάχης! Οι εργάτες έχουν πετσοκοφτεί και Σεις καλοί μου Χριστιανοί κι ευγενικοί μου μπουρζουάδες, Σεις είσθε οι Κοινωνικοί Γύπες, που τρώτε τις σάρκες των πτωμάτων.

Θα θέλατε να κάνουμε μαζί μια βόλτα στα στενοσόκακα τούτης της πολιτείας; Όπου ξεμετρούνε τις μέρες τους οι αληθινοί Δημιουργοί του Πλούτου; Να, βλέπετε δεν υπάρχουν εδώ άνθρωποι. Υπάρχουν πτώματα μάλλον που μπορούμε να πούμε πως έχει αρχίσει η αποσύνθεσή τους.

Η γενική Κρατικοποιήση των Μέσων Παραγωγής γίνεται αναπόφευκτη Αναγκαιότητα, πρέπει επιτέλους ν’ αρχίσει η ΕΠΟΧΗ του ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ και της Παγκόσμιας Συνεργασίας!

Εκείνοι που λένε τούτο είναι δικό μας πρέπει να τα ιδούν όλα κοινά, για το καλό όλων κι αυτό θα γίνει μια μέρα, είτε το θέλετε είτε δεν το θέλετε. Η ιστορία διδάσκει πως ότι ήτανε να γίνει, έγινε. Όποιος λέει Ιδιωτική Βιομηχανία, λέει Αναρχούμενη Οικονομία!

Μετρημένοι άνθρωποι χρησιμοποιούν, προς όφελός τους, τις εφευρέσεις και τα επινοήματα του Νου. Ο κόσμος είναι για τους λίγους, γύρω από τους οποίους πέφτουν οι άνθρωποι θύματα του πλούτου. Με τις μηχανές τους μετατρέπουν το ανθρώπινο αίμα σε βόλους χρυσαφιού.

Με την πολλή δουλειά δολοφονούν τις γυναίκες και τους ανήλικους. Με την ανεργία σκοτώνουν τα θύματα των μηχανών της. Κι αυτοί οι άνθρωποι λέγονται Χριστιανοί. Θαυμάστε αυτούς τους… χριστιανούς!

Κατηγορούμεθα πως παραβήκαμε τον Νόμο.
ΝΑΙ! Τον παραβήκαμε!

Για να δείξουμε στον λαό κατά ποιο τρόπο οι Θεσμοί, αυτά τα τελευταία 20 χρόνια αποβλέπουν συστηματικά σε ένα σκοπό. Να εγκαθιδρύσουν σε τούτη τη χώρα μια ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ, που πιο δυνατή δεν υπήρξε ποτέ σε κανένα μέρος της Γης.

Οι ιδέες αυτές που υπερασπίζω είναι δικές μου. Είναι ένα κομμάτι από τον ίδιο τον εαυτόν μου. Πώς είναι δυνατόν να τις εγκαταλείψω; Ρούχα είναι να τα βγάλεις και να τα παρατήσεις;

Μα κι αν μπορούσα ακόμα, πάλι δε θα τις άφηνα. Δεν είναι λοιπόν αφέλεια εκ μέρους σας να νομίζετε ότι μπορείτε ν’ απαλλαγείτε Σεις από τις ιδέες αυτές, που κερδίζουν έδαφος, μέρα με τη μέρα, στέλνοντας μας στην κρεμάλα;

Αν το να λες την αλήθεια πρέπει να τιμωρείται με θάνατο, Εμείς δε θα πάψουμε να λέμε την αλήθεια, όσους θανάτους κι αν μας επιβάλλετε! Σας περιφρονούμε και στο θάνατο!

Εμπρός, καλέστε το δήμιο. Η αλήθεια, που κρεμάστηκε στο πρόσωπο του Χριστού, του Σωκράτη, του Τζιορντάνο Μπρούνο, του Χιούζ, του Γαλιλαίου, ζει ακόμη. Δεν πέθανε. Πολλοί άλλοι, που αποτελούμε ετέρμονη λεγεώνα, μας πρόλαβαν σε τούτη την οδό.

Κοιτάτε μας! Είμαστε έτοιμοι καθ’ όλα, να τους ακολουθήσουμε στη ΜΑΤΩΜΕΝΗ Πορεία!»

Οι ένορκοι εξέδωσαν την ετυμηγορία τους στις 20 Αυγούστου 1886 κι έκριναν ενόχους και τους οκτώ κατηγορούμενους.

Οι Σπάϊς, Έγκελ, Φίσερ, Λινγκ, Σβαμπ, Φίλντεν και Πάρσονς καταδικάστηκαν σε θάνατο, ενώ ο Νίμπι σε κάθειρξη 15 ετών.

Μετά την εξάντληση και του τελευταίου ενδίκου μέσου, ο κυβερνήτης της Πολιτείας του Ιλινόις, Ρίτσαρντ Όγκλεσμπι, μετέτρεψε σε ισόβια τις θανατικές ποινές των Σβαμπ και Φίλντεν. Ο Λινκ επιλέγει ένα διαφορετικό τέλος. Λίγο πριν εκτελεστεί καπνίζει ένα τελευταίο τσιγάρο με …εκρηκτική ύλη!

ΙΣΤΟΡΙΑ

5. Τα καθήκοντα του ΚΚΕ για την ανασύνταξη του Εργατικού Κινήματος - Πολιτική Απόφαση του 20ού Συνεδρίου ΚΚΕ

Και η πολιτική δουλειά των κομμουνιστών στα συνδικάτα.

Το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ, με βάση τα Προγραμματικά ντοκουμέντα καθώς και την πείρα από τη δράση του Κόμματος το προηγούμενο διάστημα, προσδιόρισε τα καθήκοντα του Κόμματος σε σχέση με τη δουλειά για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος.

Το βασικό περιεχόμενο της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος προσδιορίζεται ως η προετοιμασία και ανάπτυξη της ικανότητάς του να αντιπαρατεθεί με αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα, σε συμμαχία με τα λαϊκά στρώματα των αυτοαπασχολουμένων της πόλης και της υπαίθρου, στην ενιαία επεξεργασμένη στρατηγική του κεφαλαίου και της καπιταλιστικής εξουσίας.

Η υλοποίηση αυτού του καθήκοντος προϋποθέτει την ένταση της ιδεολογικής – πολιτικής πάλης στο συνδικαλιστικό κίνημα. Στα Συνδικάτα παρεμβαίνουν οργανωμένα οι αστικές πολιτικές δυνάμεις, η ίδια η εργοδοσία, οι διάφοροι κρατικοί μηχανισμοί, ο οπορτουνισμός. Η πολιτικοποίηση της δράσης των Συνδικάτων σε αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό αφορά πρώτα απ’ όλα τη γενική τους κατεύθυνση, με την έννοια ότι δεν περιορίζονται μόνο σ’ ένα επιμέρους πλαίσιο πάλης.

Επιδιώκουμε τα Συνδικάτα να τοποθετούνται υπέρ της ταξικής πάλης και της κατάργησης της εκμετάλλευσης, κατά της ταξικής συναίνεσης, του «κοινού εθνικού συμφέροντος», της υποταγής τελικά στους καπιταλιστές. Το εργατικό κίνημα πλήρωσε ακριβά τις αυταπάτες ότι μια «πιο πλατιά» δήθεν γραμμή, που θα επικεντρώνεται μόνο ή κυρίως στο συγκεκριμένο πρόβλημα του κάθε χώρου δουλειάς, μπορεί να διευρύνει το πλαίσιο της συσπείρωσης και να διευκολύνει τον συνολικό στόχο.

Τα όποια βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα μιας τέτοιας γραμμής σε άλλες συνθήκες έγιναν γρήγορα «φτερό στον άνεμο» και οδήγησαν στην απογοήτευση και αποστράτευση ακόμα και συνεπών δυνάμεων.

Η πολιτικοποίηση γίνεται με όρους κινήματος, συμμετοχής των εργαζομένων και υπολογίζοντας ότι τα μέλη των συνδικάτων δεν έχουν όλα κατακτημένη πολιτική ταξική συνείδηση. H δουλειά για την πολιτικοποίηση, για το ξεπέρασμα φαινομένων συντεχνιακής λογικής πρέπει να αναπτύσσεται καθημερινά με τη δημιουργική ανησυχία και φροντίδα των κομμουνιστών, για να διαμορφώνεται σωστή σχέση ανάμεσα στο Κόμμα και τα συνδικάτα, να μη δίνουν αθέλητα κάποιες φορές την εντύπωση μετατροπής των συνδικάτων σε «κομματικές οργανώσεις», μεταφέροντας ανεπεξέργαστα θέσεις, συνθήματα, μεθόδους της κομματικής δουλειάς.

Αυτό που κυρίως χρειάζεται είναι η καλύτερη εξειδίκευση, η καλύτερη επεξεργασία των αιτημάτων και του περιεχομένου κάθε αγώνα, των θέσεων και των συνθημάτων σε κάθε σωματείο, σε κάθε κλάδο, σε κάθε χώρο. Ετσι μόνο μπορεί να ξεπεραστεί η γενικολογία, η επανάληψη γενικών στρατηγικών συνθημάτων.

Ο κομμουνιστής δρα φανερά, δεν κρύβει τις απόψεις του, δεν κάνει πίσω στις θέσεις και στο Πρόγραμμα του Κόμματος, ταυτόχρονα όμως κρίνεται καθημερινά και στην ικανότητα διαμόρφωσης πλαισίου πάλης και διεκδικήσεων, που διευκολύνουν τη συσπείρωση εργαζομένων και εμποδίζουν έτσι την πιο εύκολη χειραγώγηση και ενσωμάτωση.

Να αποκτήσουμε σταθερό προσανατολισμό, αλλά και μεγαλύτερη ικανότητα να ενισχύεται από τα κάτω – ξεκινώντας από τον ίδιο τον τόπο δουλειάς, από το σωματείο – η γραμμή πάλης, που θέτει στο επίκεντρο τις σύγχρονες ανάγκες των εργατικών – λαϊκών δυνάμεων. Να αποκτήσουμε ικανότητα στην αποκάλυψη του γεγονότος ότι εμπόδιο στην ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών και των αιτημάτων που τις εκφράζουν είναι η ίδια η καπιταλιστική ιδιοκτησία και το καπιταλιστικό κέρδος.

Μέσα από τη διαπάλη που θα αναπτύσσεται στους μικρούς και μεγαλύτερους αγώνες πρέπει να αποκαλύπτονται πειστικά οι μηχανισμοί της εκμετάλλευσης και κυρίως οι όροι κατάργησής της. Απαιτείται ικανότητα του Κόμματος και του κάθε κομμουνιστή να δουλεύει με σχέδιο και συνέχεια μέσα στις εργατικές – λαϊκές δυνάμεις, να προωθεί την οργάνωση, τη συσπείρωση και τη διαφώτισή τους, με στόχο τη ριζοσπαστικοποίηση της συνείδησης, την άνοδο της απαιτητικότητας και της μαχητικότητας της δράσης για την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων αναγκών τους.

Παρά το γεγονός ότι από σήμερα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο διεκδίκησης, η ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών δεν χωράει μέσα στον καπιταλισμό, αλλά προϋποθέτει την κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής και την ένταξή τους στον κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό.

Η προβολή των αιτημάτων για ανάκτηση των απωλειών δεν εξιδανικεύει την περίοδο πριν από την κρίση, αλλά αναδεικνύει την επιδείνωση των όρων εκμετάλλευσης σε σχέση με παλιότερες γενιές και την προφανή αντίφαση αυτής της κατάστασης με τις πραγματικές σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες. Χρειάζεται να απαντιέται η κάλπικη επιχειρηματολογία ότι η σημερινή υποχώρηση δικαιωμάτων οφείλεται στην προηγούμενη ύπαρξη κάποιων παράλογων προνομίων.

Η ανασύνταξη του εργατικού κινήματος περνάει μέσα από τη δράση για την οργάνωση της εργατικής τάξης. Η προσπάθεια αυτή εκφράζεται με συγκεκριμένους στόχους:

  • Μαζικοποίηση των Σωματείων. Η εγγραφή νέων εργαζομένων στα Σωματεία τους πρέπει να αποτελεί μόνιμο μέλημα και κριτήριο της προσπάθειας ανασύνταξης, επιμένοντας στη σημασία της οργανωμένης συλλογικής πάλης και της συγκέντρωσης δυνάμεων ενάντια στον ταξικό αντίπαλο. Μεγαλύτερη φροντίδα για την οργάνωση γυναικών, νέων και μεταναστών.
  • Κάλυψη όλων των χώρων με κλαδικά Σωματεία, με παραρτήματά τους, αλλά και με επιχειρησιακά, δημιουργώντας νέα όπου κρίνεται απαραίτητο, με κριτήριο την οργάνωση και την ενότητα των εργαζομένων, ανεξάρτητα από εργασιακές σχέσεις. Ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου δικτύου τέτοιων συνδικαλιστικών οργανώσεων σε όλη τη χώρα.
  • Σταθερή λειτουργία των σωματείων ως βασικό κριτήριο της ανασύνταξης, εξασφαλίζοντας την ίδια τη λειτουργία του ΔΣ, την ανάδειξη της σημασίας και την κατοχύρωση της Γενικής Συνέλευσης. Συνεχής ενημέρωση, αλλά και εξεύρεση τρόπων και μορφών που να διευκολύνουν τη συμμετοχή των εργαζομένων (π.χ. στον μορφωτικό, πολιτιστικό, αθλητικό τομέα).
  • Συστηματική παρακολούθηση της εξέλιξης των αρχαιρεσιών, της αλλαγής του συσχετισμού υπέρ των ταξικών δυνάμεων. Να αξιοποιηθεί η θετική πείρα, που αφορά στον πιο συστηματικό και στενό έλεγχο από τα όργανα, στην έγκαιρη προετοιμασία, στην προσπάθεια συσπείρωσης νέων δυνάμεων, στην ανάδειξη νέων συνδικαλιστικών στελεχών.
  • Ενίσχυση της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας και της ταξικής στήριξης της εργατικής – λαϊκής οικογένειας, των εργατών και εργατριών. Δεν πρόκειται βασικά για μέσο προσέλκυσης, αλλά κυρίως για μέσο διαμόρφωσης προσανατολισμού, κριτηρίων, καλλιέργειας αγωνιστικής στάσης. Ιδιαίτερη σημασία έχει εδώ η σχετική ειδική δουλειά με ανέργους και με μετανάστες – πρόσφυγες που έχουν εγκατασταθεί μόνιμα στη χώρα μας.

Τα Σωματεία πρέπει να δένονται με τον τόπο κατοικίας, να αποκτήσουν οργανωτική πρόσβαση στις γειτονιές, όπου μένει και εργάζεται μεγάλο τμήμα ανοργάνωτων συνδικαλιστικά εργαζομένων.

Το ΠΑΜΕ – ως ταξική συσπείρωση της εργατικής τάξης στο συνδικαλιστικό κίνημα, στις γραμμές του οποίου συμμετέχουν δεκάδες Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και εκατοντάδες Σωματεία, Επιτροπές Αγώνα και συνδικαλιστές – έχει γραμμή συσπείρωσης και πάλης σε αντικαπιταλιστική – αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, αποτελεί μεγάλη κατάκτηση του κινήματος.

Η πρωτοβουλία για την ίδρυσή του από τους κομμουνιστές και άλλους, συνεργαζόμενους με τους κομμουνιστές, αλλά και η συνεχής δράση του όλα αυτά τα χρόνια υπηρετεί – όπως και γενικά η ίδια η δουλειά των κομμουνιστών στα Συνδικάτα – το στόχο της ανάπτυξης αγωνιστικών δεσμών με τις μάζες για τη συσπείρωσή τους στην κατεύθυνση της ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος.

Η πρόσφατη Πανελλαδική Συνδιάσκεψή του συνέβαλε, με την προετοιμασία και τις τελικές αποφάσεις της, στη διεύρυνση της εμβέλειας, της συσπείρωσης δυνάμεων γύρω του.

ΚΚΕ