Ετικέτες » ερωτας

Οι Συμμορίες της Ασφάλτου

Μου λείπει να νιώσω ζωντανή. Αλλά στ’αλήθεια ζωντανή, με πάθος, με ταχύτητα, σαν ένα γρήγορο beatάκι των 90s, σαν να χορεύω όλη μέρα σε ένα στριμωγμένο σκοτάδι. Θέλω να ξυπνήσω από αυτό το λήθαργο, τη νύστα, την κούραση, την καθημερινότητα. Θέλω λίγη γαμημένη τρέλα. Πόσο ακόμα μόνο με υπολογισμούς, με λογική, να κοιτάω το ρολόι, «η ώρα πήγε 10.30,» «ωχ όχι, πέρασε τις 12 και ακόμα να με πάρει ο Μορφέας.» Δεν κοιμάμαι όσο θα ήθελα, δεν δουλεύω όπως θα ήθελα, δεν χορεύω, δεν κάνω έρωτα, δεν βγαίνω, τι κάνω, τι σκατά κάνω. Και τώρα, είναι 3 παρά 10, θα μπορούσα να δουλεύω περισσότερο και καλύτερα τη στιγμή αυτή αντί να σου γράφω, αλλά τα Ξύλινα Σπαθιά μου ξύπνησαν τις πλευρές που έχουν σιωπήσει κι είναι πιο πολύ εγώ από ό,τι όλοι οι άλλοι εαυτοί, οι σωστοί, οι προβλεπόμενοι, οι υπεύθυνοι, οι περιορισμένοι στις ώρες, στα ρολόγια, στα 8ωρα. Στις σωστές λέξεις και συμπεριφορές, στα συναισθήματα, στο μέτρο, στο μετρό, στην προσοχή, με πείραξαν 2 κρασιά κι ήμουν έτοιμη να φοβηθώ και τη γουλιά απ’ το τσίπουρο. Στη γαμημένη αγαμία με φόβο, με ντροπή, με ανικανοποίηση, για μια υποτιθέμενη αυτοεκτίμηση. Με πονοκεφάλους, με χάπια, βιταμίνες, με χωρίς λεφτά, με ακινητοποίηση, με περισσότερα κιλά, με ατελείωτα τσιγάρα, τα περιμένω συνέχεια, πως και πως, όταν έρχεται το ένα μετά το άλλο νιώθω τόσο μεγάλη ευχαρίστηση, σαν να κάνω επιτέλους κάτι λάθος που σχεδόν να επιτρέπεται και που μ’αρέσει. Που μ’αρέσει. Που το απολαμβάνω. Δεν κάνω τίποτα που να απολαμβάνω. Τι κάνω? Γιατί έτσι? Μήπως είναι οι ορμόνες μου? Έχω πρώτη μέρα περίοδο, λες να είναι αυτό? Λες να έχω τους τελευταίους δύο μήνες κάθε μέρα γαμημένη περίοδο? Πάρε τα ταμπού σου και άκου τα, διάβαστα, σπάσε επιτέλους τον ηλίθιο μικρόκοσμο, δεν είναι όλα δίφυλα, δεν είναι όλα δύο. Σίγουρα εγώ είμαι 1, κι ας τώρα νιώθω 0. Οι συμμορίες της ασφάλτου. Χα. Τίποτα δεν θα μπορούσε να ταιριάζει περισσότερο.

Πολλά. Τα γράμματα. Μα λείπει Ένα.

Κουράστηκα να σέρνομαι. Ο Ελύτης λέει,

«Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα.»

Εγώ νιώθω πως είναι αργά, πολύ αργά.

Πολύ σαν να’χει αργήσει αυτό το «εσύ.»

Θα αφεθώ σαν δρομέας κουρασμένος, σαν περπατητής σε αέναο δρόμο, μέσα σε μια αγκαλιά ανοιχτή, γενναιόδωρη, υπομονετική, ν’ αντέξει τα απωθημένα του περίμενε, με ένα επιτέλους ξεψυχισμένο, με μια απορία μα πού ήσουν τόσα χρόνια, με μία ανακούφιση πως ήρθες τελικά, κι όλες οι προσπάθειες σαν την πιο ωραία μέρα της άνοιξης, σαν την πιο ανάλαφρη αναπνοή, έτσι απλά θα ξεκινάνε.

Ederlezi

Ένας χορός. Φώτα, κάμερες, κόσμος. Κι εσύ στη μέση. Είναι τόσο οι κόσμοι στους οποίους κατοικείς. Φτάνει ένα τραγούδι, ξανά και ξανά, για να ζήσεις λίγο μία άλλη ζωή. Κάθε μέρα κι άλλο το τραγούδι, άλλο το σκηνικό, άλλα τα πρόσωπα. Εσύ παίζεις, τραγουδάς, χορεύεις, ερωτεύεσαι. Πάντα σε αυτά τα μέρη που κρυφοζείς. Πίσω από τα μάτια σου ανοίγεται αυτή η κάθε φορά άλλη ζωή, χάνουν συγκέντρωση κι ας είναι ανοιχτά, δεν κοιτούν πια, μόνο φαντάζονται. Τρέχει το μυαλό σε μια θλίψη, μια χαρά, μια αγάπη. Στη θάλασσα που’χει γίνει πορφυρή. Κι εσύ.. Είσαι η ίδια, κι ας είναι όλα τα άλλα διαφορετικά, σε αυτές τις ταινίες του μυαλού σου.

Μέχρι που θα σταματήσει το Ederlezi, και δεν είσαι πια Ρομά, δεν είσαι στο χορό, η θάλασσα είναι τόσο μακριά. Δεν έχει φωτιές, δεν έχει έρωτες, δεν βράζει το αίμα στη γκρι σου θέα. Σιγά σιγά θα επιστρέψεις στην καρέκλα σου κι όσες φορές κι αν ξαναπατήσεις το play για σήμερα το όνειρο θα έχει τελειώσει.

Μια μέρα η μουσική θα παίζει κι εσύ θα την κοιτάς από μπροστά. Έναν κόσμο θα κατοικείς, δεν θα διψάς για φαντασίες. Θα τις ζεις, θα τις μοιράζεσαι.

Ο μυστικός "κήπος": H ομορφιά ενός τριαντάφυλλου

Λέξεις, σκέψεις, συναισθήματα ανάμεικτα, χαμόγελα, κρυφές ματιές και πέπλο μυστηρίου συνιστούν τα «συστατικά» του μαγικού κόσμου που ονομάζεται «έρωτας μετ’εμποδίων».

Όταν είσαι ερωτευμένος ή τουλάχιστον νομίζεις πως είσαι, ένα μοναδικό συναίσθημα σε πλημμυρίζει από ευτυχία, η οποία αντικατοπτρίζεται στα μάτια σου, μόνο και μόνο που τολμάς να σκεφτείς τον «άνθρωπό» σου.

Dear Diary...

Ερωτικό απόσπασμα από την ποιητική συλλογή της Εύης Κορώνη

Σήμερα 14 Φλεβάρη είπαμε να ανεβάσουμε ένα από τα πιο ερωτικά αποσπάσματα του «Ήσουνα Κάποτε Εδώ». Γράφτηκε από την ηθοποιό Εύη Κορώνη.

Απόψε η νύχτα μυρίζει με το άρωμα σου.
Δε θέλω να τελειώσει.
Θέλω να κολλήσει ο χρόνος,
όπως κόλλησα και εγώ απόψε μαζί σου
να μη ξημερώσει,
να μη τελειώσει ποτέ, ποτέ το βράδυ αυτό.

Σήμερα, είμαι εδώ για εσένα.
Μιλάω μόνο με εσένα.
Γράφω μόνο για εσένα.
Δε με νοιάζει τίποτα.
Κανένας.
Μόνο εσύ ψυχή μου.

Νιώθω κάτι για εσένα.
Κάτι με τραβάει, με κολλάει επάνω σου.
Μια περίεργη δύναμη
που με σπρώχνει στη φωτιά σου.

Απόψε τη νύχτα μου, την έκανες δική σου.
Δε θέλω να τελειώσει.
Να σε έχω μαζί μου θέλω,
να μου μιλάς και
να ομορφαίνεις τα βαρετά μου βράδια.

Νιώθω ξαφνικά τη ζωή, πιο όμορφη.
Άλλαξες τη μέρα μου.
Η μέρα μου έχει τη δική σου φωνή.
Πόσο υπέροχο είναι να ξυπνάω
και το πρώτο πράγμα που ακούω
να είναι η φωνή σου.

Ξύπνησα και είδα το δικό σου
ΚΑΛΗΜΕΡΑ
πρώτο στο κινητό μου
και τότε είπα πως αυτή η μέρα
θα είναι όντως καλή για εμένα.

Το δεύτερο μας βράδυ, το δεύτερο
φεγγάρι που βλέπουμε μαζί.
Η νύχτα δικιά μας πάλι. Δεν υπάρχει κανένας
άλλος μαζί μας.
Ξανά μόνοι μας. Ξανά μέσα στη μαγεία.

Εύη Κορώνη | ποιητική συλλογή: Ήσουνα Κάποτε Εδώ

Κοντά σου, Μαρία Πολυδούρη

Κοντά σου δὲν ἀχοῦν ἄγρια οἱ ἀνέμοι.
Κοντά σου εἶνε ἡ γαλήνη καὶ τὸ φῶς.
Στοῦ νοῦ μας τὴ χρυσόβεργην ἀνέμη
Ὁ ρόδινος τυλιέται στοχασμός.

Κοντά σου ἡ σιγαλιὰ σὰ γέλιο μοιάζει
ποὺ ἀντιφεγγίζουν μάτια τρυφερὰ
κ᾿ ἂν κάποτε μιλᾶμε, ἀναφτεριάζει,
πλάι μας κάπου ἡ ἄνεργη χαρά.

Κοντά σου ἡ θλίψη ἀνθίζει σὰ λουλούδι
κι᾿ ἀνύποπτα περνᾶ μέσ᾿ στὴ ζωή.
Κοντά σου ὅλα γλυκὰ κι᾿ ὅλα σὰ χνούδι,
σὰ χάδι, σὰ δροσούλα, σὰν πνοή.