Ετικέτες » ερωτας

Θέλεις να πέσει το IQ σου εκατό μονάδες κάτω; Ένας είναι ο τρόπος: ερωτεύσου!!!Χρόνια πολλά Βαλεντίνοι και Βαλεντίνες.
Απόδειξη πως ο Άγιος Βαλεντίνος ζει και αυτός μας οδηγεί είναι «τα ερωτικά μηνύματα που αντάλαξε η Νέα Δημοκρατία με τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί την τρομοκρατική επίθεση που δέχτηκε η επιχείρηση της Μαρέβας»…

Ιnfact: Εορτή Αγίου Βαλεντίνου και καλά, η οποία γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο στις 14 του Φλεβάρη. Υπάρχει μια αγιογραφική αναφορά του Αγίου Βαλεντίνου της Ρώμης σύμφωνα με την οποία ο Άγιος φυλακίστηκε επειδή πάντρευε στρατιώτες με Χριστιανές, κάτι το οποίο απαγορεύοταν εκείνη την εποχή.

Η ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ: Θα στο τεκμηριώσω αγαπημένε μου αναγνώστη αφού όλοι οι ερωτευμένοι, υποφέρουν από κατάθλιψη και άγχος. Τα συμπτώματα δε, είναι: ταχυκαρδία, ανορεξία, απότομες αλλαγές στην διάθεση, ανορεξία, ασθενής κρίση, αυπνία, εμμονές. Η συνηθέστερη περιγραφή είναι: πεταλούδες που ανεβοκατεβαίνουν σαν χαλασμένο ασανσέρ στο στομάχι ή ένας κόμπος που δεν λύνεται. Έρωτας ανίατη ασθένεια!

Η ΒΙΟΧΗΜΙΚΗ ΣΥΣΤΑΣΗ: Είμαι σίγουρη πως έχεις ακούσει άπειρες φορές πως ο έρωτας είναι θέμα χημείας. Γιαυτό είναι υπεύθυνες οι ορμόνες. Έτσι και γίνει αυτό το αναθεματισμένο το κλίκ, ένα κοκτέιλ χημικών ουσιών πλημμυρήζει τον εγκέφαλο. Όπως η βασοπρεσίνη, η ντοπαμίνη, η κορτιζόλη, η σεροτονίνη και η οξυτοκίνη. Όλες αυτές σου δημιουργούν ένα αίσθημα ευφορίας. Επιστημονική έρευνα ανακάλυψε πως ο εγκέφαλος ενός ερωτευμένου και ενός χρήστη ναρκωτικών έχει πάρα πολλά κοινά σημεία.

💡🕯🔦ΡΙΧΝΩ ΦΩΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ – ΚΑΠΟΙΑ HIGHLIGHTS!
1. Είναι μια ασθένεια που την περνάνε όλοι οι άνθρωποι και δεν κάνει διακρίσεις.
2. Δεν επιλέγουμε εμείς το αντικείμενο του πόθου μας αλλά οι ορμόνες μας. Αυτό δεν το λες και καλό.
3. Η κόρη του ματιού διαστέλλεται όταν βρίσκεσαι σε μικρή απόσταση και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα επί αυτού.
4. Οι ερωτευμένοι εντοπίζουν τον αγαπημένο/αγαπημένη τους με μαθηματική ακρίβεια ακόμη και με κλειστά τα μάτια.
5. Οι ερωτευμένοι συναισθάνονται ο ένας τον άλλον.
6. Χαμογελάνε ως ηλίθιοι/ ηλίθιες όλη την ώρα.
7. Κολλάνε με ερωτικά τραγούδια.
8. Δεν σκέφτονται τίποτα άλλο.
9. Δεν ξέρει αν αυτό που ζεί είναι χαρά ή δράμα.

«Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς..
Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια
Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι».
Ντίνος Χριστανόπουλος!

Το κοινωνικό μήνυμα της ημέρας: « Οι 50 αποχρώσεις του Γκρί είναι ρομαντικές μόνο και μόνο επειδή ο άλλος είναι δισεκατομμυριούχος, αν ήταν άνεργος και έμενε στα Πατήσια θα τον βλέπατε ως φίλο. Γυναίκες φίλε μου γυναίκες. Να ερωτεύεστε καλά παιδιά όχι την τσέπη».

Αδέρφια κουράγιο θα περάσει και η σημερινή ημέρα. Ορκίζομαι στον Άγιο Βαρουφάκη!

Επικαιρότητα

Αποδείξεις

Κρυώνω. Κρυώνω με ρίγη. Η μέρα μου ξεκίνησε με δάκρυα. Προχθες έγραψα – δάκρυα, υγρά συναισθήματα.

Βγαίνουν ποτάμι αυτές τις μέρες. Σιωπηλά. Ήσυχα. Ήρεμα. Δεν είναι δάκρυα εντυπωσιασμού, δεν είναι σταγόνες προσοχής. Είναι όλη μου η θλίψη μεταφρασμένη σε στοιχείο υγρό. Όλη μου η θλίψη. Από το σώμα μου πορεύεται, παίρνει ζωή απ’το μυαλό μου, παίρνει χώρο απ’το στομάχι μου, να μην μπει τίποτα άλλο εκεί, εκτός από αυτήν. Ανεβαίνει στο λαιμό μου – τον στεγνώνει. Σφίγγει το σαγόνι μου, πιέζει τη μύτη μου, τα μάγουλά μου, τα δόντια μου πονά. Σουφρώνει τα χείλη μου, ρίχνει τα μάτια μου, μέχρι που, βαριά η πρόσοψη, σταγόνες – σταγόνες από οβάλ περιθώριο δεν συγκρατιούνται άλλο. Και βγαίνουν, και τρέχουν, και πέφτουν, και ξέρεις, δεν μουσκεύουν άτακτα. Δεν είναι ποτάμι, δεν είναι άγρια θάλασσα. Είναι ένα ρυάκι που αφήνει το στίγμα της σε κάθε μου επίπεδη πλευρά. Τακτοποιημένο στίγμα, ήσυχο, ξεκάθαρο.

Πως δεν μ’αγαπάς, το ξέρω.

Μήπως κόλλησα μονογαμία;

Στην εφηβεία σου γνωρίζεις τον μεγάλο έρωτα. Αυτός θα σου ανοίξει για πρώτη φορά την πόρτα που οδηγεί στον κόσμο των μεγάλων.! Δεν θα καταλάβεις πολλά εκείνη την περίοδο , μα γιατί είσαι μικρή , μα γιατί είσαι διστακτική. Μα γιατί ο φόβος της μη αποδοχής έχει κατακλύσει όλο σου το είναι.. Όπως και να έχει δεν θα καταλάβεις πολλά. Είναι όμως ένας όμορφος πρόλογος για τα όσα επακολουθήσουν .

Και ύστερα χωρίζεις και την θέση του πρώτου σου έρωτα καταλαμβάνει ο επόμενος , ο πιο μεγάλος – γιατί κάθε επόμενος είναι πιο μεγάλος!!-. Αυτός είναι πιο έντονος. Λιγότερο πλατωνικός , περισσότερο σαρκικός . Μπαίνει στην ζωή σου και τον βιώνεις με μεγαλύτερη ορμή και συνειδητότητα .Εδώ αρχίζεις σιγά σιγά να πειραματίζεσαι.

Και ύστερα χωρίζεις. Και κλείνει και αυτός ο κύκλος. Και έρχεται ο επόμενος..Εδώ έρχεται μαζί του και το πάθος. Γιατί εδώ είναι πραγματικά η επιλογή σου. Και τον λες αγάπη.. για να τον εκβιάσεις μέσα σου. Γιατί ακόμα είσαι κορίτσι και ναι θα ήθελες να έχεις αυτό που λένε στα παραμύθια ‘’και ζήσαν αυτοί καλά..’’ Και λες τώρα θα αράξω. Και στην αρχή πολεμάς .Και μάχεσαι. Και δοκιμάζεις. Και αλλάζεις. Και υποδύεσαι και ποθείς. Μέσα από όλα αυτά χτίζεις χωρίς να το καταλαβαίνεις το είναι σου.

Και οι μήνες περνάνε ..και εσύ κάθε μέρα ασυναίσθητα δημιουργείς την ενήλικη εικόνα σου. Και τα χρόνια περνάνε .. και εσύ αρχίζεις να αποδέχεσαι το ποια πραγματικά είσαι. Τι σου αρέσει και τι σε ξενερώνει..Αλλά το πέπλο του φόβου δεν έχει  αποτιναχθεί πλήρως ακόμα. Αλλά χωρίς να το καταλάβεις μια μέρα ξυπνάς και το κορίτσι έχει χαθεί και την θέση του έχει πάρει μια γυναίκα. Μια γυναίκα που δεν φοβάται γιατί ξέρει την δύναμή της. Ξέρει τι θέλει. Και επιτέλους είναι έτοιμη να το διεκδικήσει. Αρχίζεις λοιπόν να αναρωτιέσαι τι κάνεις ακόμα στον ίδιο κύκλο , με τον ίδιο άνθρωπο που δεν έχετε πλέον να προσφέρεται τίποτα ο ένας στον άλλον.

Και σκέφτεσαι πως σε μια σχέση ετών οι αντίθετοι πόλοι έχουν πλέον εξερευνηθεί. Τα εδάφη έχουν γίνει πλέον πάτρια και μονότονα για εσένα. Τα θέματα προς συζήτηση έχουν εξαντληθεί και το χέρι που απλώνεται πλέον μοιάζει να είναι το δικό σου , και μάλιστα με έντονη την αίσθηση της βαρετής αμηχανίας.

‘’Θα έπρεπε να απαγορεύονται οι μακροχρόνιες σχέσεις’’ σκέφτεσαι ‘’Θα έπρεπε να υπάρχει μια κάποια ημερομηνία λήξης , διαφορετικά γίνονται τοξικές και για τα δύο μέλη , δημιουργώντας μια θανάσιμη βαρεμάρα η οποία θα έχει τουλάχιστον ένα θύμα.’’

Έχεις πάει σινεμά , θέατρο , ταξίδια. Έχεις βάλει τα ωραία σου ρούχα , εσώρουχα , μαγιό!! Και τα έχεις ξαναβάλει και ξαναβάλει και….

Σαν να γυρνάς μια κουραστική μέρα από την δουλειά και στο βίντεο παίζει η ίδια ταινία για χιλιοστή φορά.

Η έκπληξη και η ένταση απούσες , το τέλος γνώριμο ..και κατά πάσα πιθανότητα θα σε πάρει ο ύπνος πριν ολοκληρωθούν οι τίτλοι αρχής!

Και ύστερα είναι και το άλλο. Η υπερβάλλουσα οικειότητα φέρει και πρακτικά ‘προβλήματα’… να μοιράζεσαι το κρεβάτι σου ,τα πρωινά χνώτα ,τις τρύπιες κάλτσες ,τα φρύδια που δεν έχεις προλάβει να βγάλεις ,τα  ροχαλητά και άλλα (δεν θα ήθελα να γίνω πιο περιγραφική ,καταλαβαίνεις).

Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς  πως θες το κρεβάτι όλο δικό σου για να μπορείς να απλωθείς με την άνεσή σου. Πως δεν θες να ξυπνάς το πρωί και να σου παίρνει τα μαλλιά ο καυτός άνεμος από το ξένο στόμα που έχει καρφωθεί στο κούτελό σου. Πως βαρέθηκες να χαζεύεις το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού του που εξέχει από την προπολεμική κάλτσα. Πως τέλος πάντων δεν θες να πεθάνεις από ανόητη πλήξη!!

Και αποφασίζεις να ενημερώσεις πως :’’Θέλω λίγο χρόνο να σκεφτώ. Δεν φταις εσύ , εγώ δεν είμαι σε φάση..’’

Από την επόμενη κιόλας μέρα νιώθεις πως ο ήλιος ξαναέλαμψε ,η πόλη έχει πάλι χρώματα και εσύ τρέχεις στα μαγαζιά να ανανεωθείς…

Εκεί λοιπόν που το έχεις πάρει απόφαση πως δεν είσαι εσύ για τέτοια, πως είσαι αερικό που δεν μπορεί να ζει περιορισμένο και φυλακισμένο, πως είσαι άνθρωπος της περιπέτειας και δεν αντέχεις την ρουτίνα. Εκεί λοιπόν που τραγουδάς θα ζήσω ελεύθερο πουλί…. Ακριβώς εκείνη την στιγμή έρχεται το απόλυτο και σου χτυπά ..νοκ, νοκ!!!!

Και ανοίγεις νομίζοντας πως μπαίνεις με φόρα στην καινούργια σου περιπέτεια… τώρα που είσαι έτοιμη. Τώρα που θα το ζήσεις όπως πρέπει χωρίς ετικέτες ,χωρίς προσδοκίες . Χωρίς το ‘’για πάντα’’ και τα παραμύθια να σε καθορίζουν.

Και όμως ακριβώς αυτό που δεν χρειάζεται όνομα ή κατάταξη , αυτό είναι που θα σε ορίσει. Και ξυπνάς μετά από δέκα χρόνια και ανακαλύπτεις μια καινούργια ρυτίδα στα μάτια του η οποία είναι αυτή που τον κάνει πιο γοητευτικό από ότι ήταν όταν τον γνώρισες. Ξυπνάς μετά από δέκα χρόνια και ανακαλύπτεις πως το ροχαλητό του σε εκνευρίζει ,μα δεν θα μπορούσες να κοιμηθείς χωρίς να το ακούς. Ξυπνάς μετά από δέκα χρόνια και αισθάνεσαι να είσαι λίγο πιο ερωτευμένη απ’ ότι  ήσουν την προηγούμενη ημέρα. Γιατί κάθε μέρα ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο σε αυτόν και κάτι καινούργιο σε εσένα όταν σε κοιτάς μέσα στα μάτια του. Και ζηλεύεις  και ποθείς και όλα είναι εκεί και είναι εκεί πιο δυνατά…. Και σκέφτεσαι ‘’Μακάρι να μην υπάρχει ημερομηνία λήξης!’’……………..Μήπως κόλλησα μονογαμία; Ή αυτό απλά είναι αγάπη;;

Σχέση από το Facebook!

To σύμπαν δεν είναι διαθέσιμο η τύχη σας προωθείται!!!

#τι# #ενεργος# #τωρα?# #που# #να# #σου# … 12 επιπλέον λέξεις

γελιο

Οι Συμμορίες της Ασφάλτου

Μου λείπει να νιώσω ζωντανή. Αλλά στ’αλήθεια ζωντανή, με πάθος, με ταχύτητα, σαν ένα γρήγορο beatάκι των 90s, σαν να χορεύω όλη μέρα σε ένα στριμωγμένο σκοτάδι. Θέλω να ξυπνήσω από αυτό το λήθαργο, τη νύστα, την κούραση, την καθημερινότητα. Θέλω λίγη γαμημένη τρέλα. Πόσο ακόμα μόνο με υπολογισμούς, με λογική, να κοιτάω το ρολόι, «η ώρα πήγε 10.30,» «ωχ όχι, πέρασε τις 12 και ακόμα να με πάρει ο Μορφέας.» Δεν κοιμάμαι όσο θα ήθελα, δεν δουλεύω όπως θα ήθελα, δεν χορεύω, δεν κάνω έρωτα, δεν βγαίνω, τι κάνω, τι σκατά κάνω. Και τώρα, είναι 3 παρά 10, θα μπορούσα να δουλεύω περισσότερο και καλύτερα τη στιγμή αυτή αντί να σου γράφω, αλλά τα Ξύλινα Σπαθιά μου ξύπνησαν τις πλευρές που έχουν σιωπήσει κι είναι πιο πολύ εγώ από ό,τι όλοι οι άλλοι εαυτοί, οι σωστοί, οι προβλεπόμενοι, οι υπεύθυνοι, οι περιορισμένοι στις ώρες, στα ρολόγια, στα 8ωρα. Στις σωστές λέξεις και συμπεριφορές, στα συναισθήματα, στο μέτρο, στο μετρό, στην προσοχή, με πείραξαν 2 κρασιά κι ήμουν έτοιμη να φοβηθώ και τη γουλιά απ’ το τσίπουρο. Στη γαμημένη αγαμία με φόβο, με ντροπή, με ανικανοποίηση, για μια υποτιθέμενη αυτοεκτίμηση. Με πονοκεφάλους, με χάπια, βιταμίνες, με χωρίς λεφτά, με ακινητοποίηση, με περισσότερα κιλά, με ατελείωτα τσιγάρα, τα περιμένω συνέχεια, πως και πως, όταν έρχεται το ένα μετά το άλλο νιώθω τόσο μεγάλη ευχαρίστηση, σαν να κάνω επιτέλους κάτι λάθος που σχεδόν να επιτρέπεται και που μ’αρέσει. Που μ’αρέσει. Που το απολαμβάνω. Δεν κάνω τίποτα που να απολαμβάνω. Τι κάνω? Γιατί έτσι? Μήπως είναι οι ορμόνες μου? Έχω πρώτη μέρα περίοδο, λες να είναι αυτό? Λες να έχω τους τελευταίους δύο μήνες κάθε μέρα γαμημένη περίοδο? Πάρε τα ταμπού σου και άκου τα, διάβαστα, σπάσε επιτέλους τον ηλίθιο μικρόκοσμο, δεν είναι όλα δίφυλα, δεν είναι όλα δύο. Σίγουρα εγώ είμαι 1, κι ας τώρα νιώθω 0. Οι συμμορίες της ασφάλτου. Χα. Τίποτα δεν θα μπορούσε να ταιριάζει περισσότερο.

Πολλά. Τα γράμματα. Μα λείπει Ένα.

Κουράστηκα να σέρνομαι. Ο Ελύτης λέει,

«Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα.»

Εγώ νιώθω πως είναι αργά, πολύ αργά.

Πολύ σαν να’χει αργήσει αυτό το «εσύ.»

Θα αφεθώ σαν δρομέας κουρασμένος, σαν περπατητής σε αέναο δρόμο, μέσα σε μια αγκαλιά ανοιχτή, γενναιόδωρη, υπομονετική, ν’ αντέξει τα απωθημένα του περίμενε, με ένα επιτέλους ξεψυχισμένο, με μια απορία μα πού ήσουν τόσα χρόνια, με μία ανακούφιση πως ήρθες τελικά, κι όλες οι προσπάθειες σαν την πιο ωραία μέρα της άνοιξης, σαν την πιο ανάλαφρη αναπνοή, έτσι απλά θα ξεκινάνε.

Ederlezi

Ένας χορός. Φώτα, κάμερες, κόσμος. Κι εσύ στη μέση. Είναι τόσο οι κόσμοι στους οποίους κατοικείς. Φτάνει ένα τραγούδι, ξανά και ξανά, για να ζήσεις λίγο μία άλλη ζωή. Κάθε μέρα κι άλλο το τραγούδι, άλλο το σκηνικό, άλλα τα πρόσωπα. Εσύ παίζεις, τραγουδάς, χορεύεις, ερωτεύεσαι. Πάντα σε αυτά τα μέρη που κρυφοζείς. Πίσω από τα μάτια σου ανοίγεται αυτή η κάθε φορά άλλη ζωή, χάνουν συγκέντρωση κι ας είναι ανοιχτά, δεν κοιτούν πια, μόνο φαντάζονται. Τρέχει το μυαλό σε μια θλίψη, μια χαρά, μια αγάπη. Στη θάλασσα που’χει γίνει πορφυρή. Κι εσύ.. Είσαι η ίδια, κι ας είναι όλα τα άλλα διαφορετικά, σε αυτές τις ταινίες του μυαλού σου.

Μέχρι που θα σταματήσει το Ederlezi, και δεν είσαι πια Ρομά, δεν είσαι στο χορό, η θάλασσα είναι τόσο μακριά. Δεν έχει φωτιές, δεν έχει έρωτες, δεν βράζει το αίμα στη γκρι σου θέα. Σιγά σιγά θα επιστρέψεις στην καρέκλα σου κι όσες φορές κι αν ξαναπατήσεις το play για σήμερα το όνειρο θα έχει τελειώσει.

Μια μέρα η μουσική θα παίζει κι εσύ θα την κοιτάς από μπροστά. Έναν κόσμο θα κατοικείς, δεν θα διψάς για φαντασίες. Θα τις ζεις, θα τις μοιράζεσαι.