Ετικέτες » - Εκπαίδευση

Γιατί το κάνουμε αυτό στα παιδιά μας;

Είναι η στιγμή που περιμένουμε τα θέματα των Πανελληνίων στην Ιστορία. Την ώρα που ελέγχω το τετράδιο μίας μαθήτριας την βλέπω και βάζει στο στόμα της μερικές σταγόνες από ένα μικρό μπουκαλάκι. «Τι είναι αυτό;» την ρωτάει μία συμμαθήτρια της. «Μειώνει το άγχος» της απαντάει. Μέχρι να τελειώσω τον έλεγχό των τετραδίων και της υπόλοιπης τάξης  έχω εντοπίσει άλλα δύο ολόιδια μπουκαλάκια. Γιατί το κάνουμε αυτό στα παιδιά μας; Αυτή η σκέψη ταλάνιζε το μυαλό μου καθ’ όλη την διάρκεια της επιτήρησης (και πιστέψτε μία είναι μια διάρκεια η οποία μοιάζει αιώνας για τους επιτηρητές και πολύ μικρή για τους εξεταζόμενους). Γιατί το κάνουμε αυτό στα παιδιά μας που υπεραγαπάμε, που θα κάναμε τα πάντα για να είναι ευτυχισμένα; Γιατί να φτάνει ένα παιδί στο σημείο να πάρει αγχολυτικά για να αντιμετωπίσει το άγχος των Πανελληνίων εξετάσεων; Είναι τελικά τόσο σημαντικές για την ζωή τους και αξίζουν το τόσο άγχος που βιώνει ένα παιδί και τελικά όλη του η οικογένειά;

Κατά την διάρκεια αυτής της ατελείωτης επιτήρησης λοιπόν, θυμήθηκα άλλη μία ιστορία. Πριν δύο χρόνια βρέθηκα δίπλα με μία μαμά που συζητούσε με μία κυρία. Άθελα μου άκουσα την συζήτηση. «Έχω πολύ άγχος» εκμυστηρεύεται η μαμά στην κυρία, «Γιατί τι συμβαίνει» ρωτάει η κυρία «η κόρη μου δίνει Πανελλήνιες» και μετά από μία παύση, «Θυμάμαι όταν έδινα εγώ…». Ασυναίσθητα γέλασα και οι δύο κυρίες γύρισαν και με κοίταξαν. «Είμαστε ίσως η μόνη χώρα στο κόσμο», σκέφτηκα, «όπου η μάνα και η κόρη και ενδεχομένως και η γιαγιά, αντιμετωπίζουν το ίδιο σύστημα εξετάσεων για να μπορέσουν να σπουδάσουν. Οι Πανελλήνιες, σταθερή αξία στην Ελλάδα. Κανείς δεν τολμά να αγγίξει το θέμα, κανείς δεν τολμά να τις αμφισβητήσει εδώ και κοντά 60 χρόνια. Από το  1960 που ξεκίνησε ο θεσμός των Πανελλαδικών εξετάσεων ακολουθείτε το ίδιο μοντέλο. Όσα χρόνια κρατάει η μνήμη μου κάθε Μάιο- Ιούνιο η χώρα χορεύει στους ρυθμούς των Πανελληνίων. Εκπαιδευτικοί σε «επιστράτευση» (το ζήσαμε και αυτό το 2013), θυμάμαι σαν χτες τον αστυνομικό που χτύπησε την πόρτα μου για να μου παραδώσει το έγγραφο που ανακοίνωνε την επιστράτευση μου ενόψει των Πανελλαδικών εξετάσεων. Και μια που το ανέφερα  από τις Πανελλαδικές δεν θα μπορούσε να λείπει ούτε η ελληνική αστυνομία, οποία πρέπει να είναι παρούσα για την ομαλή διεξαγωγή τους(λες και δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν οι αστυνομικοί).

Πως επηρεάζουν όμως αυτές εξετάσεις, τους μαθητές, τις οικογένειες τους και γενικότερα την παιδεία αυτής της χώρας; Από την στιγμή που θα μπει το παιδί στην εκπαίδευση προετοιμάζεται για αυτήν την στιγμή: «Να έχει πάρει το πτυχίο των Αγγλικών μέχρι το γυμνάσιο γιατί μετά θα έχει διάβασμα για τις Πανελλήνιες», τονίζουν γονείς και φροντιστήρια. Στο Λύκειο τα «σημαντικά» μαθήματα, είναι τα εξεταζόμενα, τα υπόλοιπα έχουν χαρακτηριστεί ως «η ώρα του παιδιού». Και ή Παιδεία; Ποια Παιδεία; Την φροντιστηριακού τύπου εκπαίδευση που παρέχει το Λύκειο υπηρετώντας πιστά το σύστημα εισαγωγής στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση; Ορμώμενη από το θέμα της έκθεσης των φετινών πανελλαδικών το οποίο αφορούσε τις διαφορές μεταξύ παιδείας και εκπαίδευσης θα τολμήσω να πω ότι στο ελληνικό λύκειο παρέχουμε κυρίως εκπαίδευση ενώ θα επιθυμούσαμε να παρέχουμε παιδεία. Αν τώρα κάποιος «ρομαντικός» εκπαιδευτικός προσπαθήσει να παρέχει παιδεία(αν βρει χρόνο γιατί πρέπει να βγει ή ύλη), τότε αυτός χάνεται μέσα στον πανικό της εκπαίδευσης για την τελική κούρσα- τις Πανελλήνιες (δεν έχουμε χρόνο για «ρομαντισμούς»).

Θα τολμήσω λοιπόν και αυτό είναι καθαρά προσωπική μου άποψη ότι: αν θέλετε παιδεία στα σχολεία, αποκόψτε τα από την διαδικασία της εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Δώστε στα σχολεία τον χώρο και τον χρόνο να υπηρετήσουν την Παιδεία που αξίζουν τα παιδιά μας. Όσο η εισαγωγή των μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση  εξαρτάται από την δευτεροβάθμια τους εκπαίδευση, μην περιμένετε Παιδεία. Τελικά όλα θέμα παιδείας δεν είναι;

Ροδούλα Καφτάκη Εκπαιδευτικός Πληροφορικής

 

 

Άγχος

Αναγκαία η κατάργηση των τιμωρητικών μεθόδων στα σύγχρονα σχολεία

Αναγκαία η κατάργηση των τιμωρητικών μεθόδων στα σύγχρονα σχολεία είναι ο τίτλος του νέου μου άρθρου στο postmodern.gr και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ http://www.postmodern.gr/anagkaia-i-katargisi-ton-timoritikon-methodon-sta-sygchrona-scholeia/ 8 επιπλέον λέξεις

Ζητήματα Εκπαιδευτικά

Δεν σεβάστηκαν ούτε τα παιδιά τους οι ρατσιστές γονείς

ΨΗΦΙΣΜΑ  του Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 144ουΔημ. Σχολείου Αθηνών    

Η φετινή καλοκαιρινή μας γιορτή, που έγινε το Σάββατο 09 Ιουνίου στο προαύλιο του σχολείου μας, αμαυρώθηκε από τους απρόκλητους και με ρατσιστικό κίνητρο ξυλοδαρμούς των μελών του Διοικ. Συμβουλίου του Συλλόγου μας, Θανάση Νασιόπουλου και Θύμιου Χριστοδούλου, από τους γονείς – μέλη του Συλλόγου Ανάργυρο Μάλαμα και Ιωάννη Χουχουλή. Συνέβησαν κατά τη διάρκεια της γιορτής, ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ. ΔΕΝ ΣΕΒΑΣΤΗΚΑΝ ΟΥΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ την απαράδεκτη αυτή συμπεριφορά των

Νέα

Μετακομίζει από την Ακαδημία Πλάτωνος το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών

ΠΗΓΗ: «Documento»

Το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, ύστερα από 14 χρόνια φεύγει από το σπίτι του στον Κολωνό και αναζητά νέα στέγη. Οι μαθητές δεν έχουν διευθυντή και απουσιολόγο αλλά κάνουν πολύ περισσότερα από όσα μπορούμε να φανταστούμε. 

Νέα