Ετικέτες » Γενικά

13η ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ (2018)

Η 13η Συνεδρίαση του Συμβουλίου της 2ης Κοινότητας
θα γίνει στα γραφεία της 2ης Δημοτικής Κοινότητας στην οδό Υμηττού 251 &
Βίνκελμαν 1, στην αίθουσα συνεδριάσεων στο 2ο όροφο, Τετάρτη 26-09-18 & ώρα 41 επιπλέον λέξεις

Γενικά

Η ιστορία είναι πάντα η ίδια, τίποτα δεν την απογοητεύει. Ο ήλιος θα είναι ψηλά, το φεγγάρι θα ξεμυτίζει κάθε βράδυ για τους αφόρητα ερωτευμένους. Οι άντρες θα ερωτεύονται τις όμορφες γυναίκες και οι γυναίκες θα ερωτεύονται  τους πληγωμένους άντρες.  Τ’ αγόρια θα χωρίζουν τα κορίτσια και τα κορίτσια θα χωρίζουν τ’ αγόρια. Θα μοιράζουμε τα πάντα και πάντα θα κλέβουμε, θα υποσχόμαστε να γίνουμε καλύτεροι και μετά θα στρέφουμε το κεφάλι. Θα ξενυχτάμε τα βράδια πίσω από μια πλάτη που θα μας ταΐζει όνειρα τα ξημερώματα. Θ’ ακούμε Tom Waits κάθε στιγμή που θα βρέχει και θα υποσχόμαστε την άλλη μέρα το πρωί πως θα κόψουμε μια καλή τις μαλακίες, πως θα καθαρίσουμε. Kαι δεν θα καθαρίσουμε ποτέ. Θα λέμε πως θα γίνουμε καλύτεροι και πως θ’ αλλάξουμε για χάρη τους. Θα φεύγουμε από κάθε δουλειά που μας σιχαίνεται και θα διαλέγουμε ένα ακατανόητο ταξίδι. Δε θα βάζουμε ποτέ τη ζωή μας σε τάξη και κάθε φορά θα προδίδουμε το σκυλί που μας ακολουθεί μέχρι την εξώπορτα. Κάθε καλοκαίρι θα πληρώνουμε κάποιον για λίγη ελευθερία και κάθε χειμώνα θα μας παίρνει πίσω οτιδήποτε μας είχε χαρίσει απλόχερα. Θα διώχνουμε τα φαντάσματα μα εκείνα θα μας υπενθυμίζουν το ναυάγιο της ενηλικίωσης. Θα κλαίμε και θα γελάμε. Θα γελάμε με αυτά που κλαίμε και θα κλαίμε με αυτά που γελάμε. Θα μοιραζόμαστε μια βραδιά όλα τα μυστικά μας με κάποιον άγνωστο και ύστερα δε θα τον ξαναβλέπουμε ποτέ. Δε θα φοβόμαστε τη μοναξιά και θα  μετά θα τρέμουμε μην μείνουμε μόνοι. Θα σου ανακατεύω το καφέ και θα με βρίζεις γιατί κοίταξα εκείνο το αγόρι το προηγούμενο βράδυ, θα σ’ αγαπώ περισσότερο, θα μ’ αγαπάς λιγότερο και θα σου φτιάχνω φαγητό για να μ’ αγαπήσεις περισσότερο. Θα μας διώχνουν και θα γυρνάμε, θα γυρνάμε και θα μας ξαναδιώχνουν. Θα στεκόμαστε έξω από ένα παράθυρο και θα βρέχει κι εκείνοι θα κάνουν  έρωτα με κάποιον άλλο και θα περιμένουμε το θεό να μας συμπονέσει και δε θα είναι εκεί, γιατί ποτέ δεν είναι εκεί. Θα λαμπυρίζουν τα μάτια μας και θα γράφουμε κάτι όμορφο. Θα πεθαίνουν άνθρωποι δικοί μας κι εμείς δε θα ήμαστε εκεί. Θα πεθαίνουμε εμείς και θα παρακαλάμε να ήταν κάποιος εκεί. Θα φεύγουμε από τα δύσκολα και θα επιστρέφουμε όταν θα είναι πιο δύσκολα ακόμη. Θ’ αρνιόμαστε να πούμε τέλος, πόσο μάλλον να το πιστέψουμε. Θα ερωτευόμαστε μόνο για μια βραδιά και θ’ αγαπάμε για όλες τις βραδιές. Θα είναι πάντα δύσκολο, θα είναι πάντα εύκολο και θα ήμαστε πάντα εκεί. Θα γιορτάζω την πιο όμορφη μέρα της ζωής μου κι εσύ θα σηκώνεσαι να φεύγεις. Θα σου ζητάω βοήθεια και θα μου λες να πάω στο διάολο. Θα σου λέω πως ήμουν εκεί τη προηγούμενη μέρα και θα μου πετάς ότι βρεις μπροστά σου. Θα μου λες πως δεν με αντέχεις άλλο και θα λες αλήθεια. Θα σου λέω να φύγεις και θα το εννοώ. Θα γελάω και θα με σιχαίνεσαι, θα γελάς κι όλος ο κόσμος θα είναι δικός μου. Θα με ρωτάς γιατί είμαι θλιμμένη, θα σε ρωτάω γιατί είσαι χαρούμενος. Θα με ρωτάς γιατί είμαι χαρούμενη, θα σε ρωτάω γιατί είσαι θλιμμένος. Θα προσπαθώ να σε πονέσω, θα τα καταφέρνω μα θα χάνω. Θα προσπαθείς να με πονέσεις, θα τα καταφέρνεις και θα νικάς.  Θα φεύγουν άνθρωποι, θα έρχονται καινούριοι. Θα μοιράζεσαι μαζί τους τα ίδια και άλλα τόσα. Θα ξεχνάς να γράψεις κάποια γράμματα κι ας τα χρωστάς εδώ και μήνες. Δε θα τα γράφεις ποτέ τελικά. Θα προχωράει η ιστορία, θ’ αδυνατείς να την καταλάβεις, θα την παρατάς και ύστερα θα τη ξαναπιάνεις, θα τη τελειώνεις και θα γεννούνται χιλιάδες ερωτήματα, σε μερικά θα απαντάς, σε άλλα όχι. Θα έχεις φτάσει τριάντα χρονών και θα σου αρέσουν για πρώτη φορά τα παραμύθια, θ’ αναρωτιέσαι γιατί, θα λες πως πρέπει να μην υπήρξες ποτέ παιδί. Θα χαζεύουμε τότε μαζί μια θάλασσα και θα πουλάμε ταξίδια ο ένας στον άλλο. Δε θα ήμαστε εκεί όταν πρέπει να αναχωρήσουμε, γιατί πάντα ήμαστε κάπου αλλού ώστε να φυγαδεύσουμε ακόμα πιο σημαντικά πράγματα ή και να πάρουμε αγκαλιά κάποιον ώστε να σταματήσει να κρυώνει από τις απώλειες. Θα συνθηκολογούμε για λίγους μήνες και ύστερα θα τα παρατάμε, γιατί πρέπει να τα παρατάμε αλλιώς θα ξοφλήσουμε χωρίς να το καταλάβουμε. Θα μας ρωτάνε και δε θα ξέρουμε τι ν’ απαντήσουμε, θα απαντάμε και θα σαστίζουν με τα λόγια μας. Θα φοράμε μαύρα το χειμώνα και λευκά το καλοκαίρι. Θα σε παίρνω τηλέφωνο και δεν θα είσαι πια τρυφερός. Θα με παίρνεις τηλέφωνο και δε θα το σηκώνω γιατί δεν θα σημαίνεις τίποτα πια για μένα. Θα σιχαίνομαι τους φίλους σου, θα σιχαίνεσαι τους δικούς μου. Θα είναι οι μέρες ηλιόλουστες, θα είναι οι μέρες βροχερές και θα περνούν τα χρόνια. Θα μακραίνουν τα μαλλιά μας, θα ασχημαίνουν τα κορμιά μας. Θα διαβάσουμε μια νύχτα τα γραπτά μας και θα αποφασίσουμε να χαθούμε. Και θα χαθούμε. Για πάντα. Ο ήλιος θα είναι ψηλά, το φεγγάρι θα ξεμυτίζει κάθε βράδυ για τους αφόρητα ερωτευμένους. Ο ουρανός θα μένει πάντα διψασμένος. Οι άντρες θα ερωτεύονται τις όμορφες γυναίκες και οι γυναίκες θα ερωτεύονται  τους πληγωμένους άντρες.  Τ’ αγόρια θα χωρίζουν τα κορίτσια και τα κορίτσια θα χωρίζουν τ’ αγόρια. Όλα θα τελειώνουν κι όλα θα ξαναρχίζουν.  Η ιστορία θα είναι πάντα η ίδια, τίποτα δε θα την απογοητεύει.

Γενικά

11η ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ (2018)

Η 11η Συνεδρίαση του Συμβουλίου της 2ης Κοινότητας θα γίνει στα γραφεία της 2ης Δημοτικής Κοινότητας στην οδό Υμηττού 251 & Βίνκελμαν 1, στην αίθουσα συνεδριάσεων στο 2ο όροφο, Τετάρτη 29-08-18 & ώρα 18:30. 29 επιπλέον λέξεις

Γενικά

Θα μπορούσα να αρχίσω τώρα να μιλάω για όλα εκείνα που είχα, έχασα και τα θέλω πίσω, εκείνα που είχα, έχασα και είπα ευτυχώς, για όλα εκείνα που θέλω και θα τα έχω και εκείνα που θέλω και ξέρω πως δεν θα τα έχω ποτέ. Δεν θα το κάνω όμως. Τι νόημα θα είχε;  Είναι τόσο λεπτή, σχεδόν αδύνατη, η ισορροπία ανάμεσα στα όνειρα και στα πείσματα, στις φιλοδοξίες και τις αυταπάτες, στα αδύνατα και τις προσωπικές αρνήσεις, που πια δεν ξοδεύω ούτε μία ώρα σε τέτοιες σκέψεις.

Είναι όμως κάτι άλλο, κάτι ακατανόητο, κάτι ακαταμάχητο. Κάτι που άλλοτε το νιώθω μέσα μου σαν φωτιά και άλλοτε σαν σαράκι. Αυτή η επιθυμία που δεν χορταίνει, αυτή η λαχτάρα. Κι αν κάποτε το ονόμαζα, λαχτάρα για ευτυχία και αγάπη, τώρα, λίγο μετά τα 30, το λέω ανάγκη, ανάγκη για εσωτερική γαλήνη και ηρεμία, ανάγκη για ολοκλήρωση. Παιδευτήκαμε σε αυτή τη ζωή, αναζητώντας μία τελειότητα πολύ πιο πάνω και μακριά από μας. Μια τελειότητα τόσο άπιαστη που στο βάθος μας πληγώνει.

Άτρωτη δεν είμαι.  Πάντα θα με λυγίζει ότι καταφέρνει να αγγίζει την ψυχή.  Πάντα θα με ξαφνιάζουν όσα μπορώ να νιώσω και όσα μπορώ να εμπνέω στους άλλους. Πάντα θα χάνω λίγο το βήμα μου, παρασυρόμενη από πάθη που αρχικά είναι δύσκολο να ελέγξω, όμως ξέρω ποιος είναι ο δρόμος μου, ακόμα και όταν δεν ξέρω ποια είμαι εγώ. Η αλήθεια μου είναι αλλού, μακριά από όλα αυτά. Και αυτό το ταξίδι είναι επικίνδυνο αλλά και γοητευτικό.

Γενικά

Αλλού.

Το Λονδίνο, η Ρώμη, το Εδιμβούργο.

Το άλλου που ζει μέσα μου.

Η Πράγα, το Μπέλφαστ, η Νίκαια.

Το άλλου του χθες και του σήμερα.

Ανήκω παντού και πουθενά, σαν να πηγαίνω χωρίς ποτέ να γυρίζω.

Συντεταγμένες που οδηγούν μέσα μου.

Γενικά

Νέες Λειτουργίες στην Τoluna

Αγαπητά Μέλη,

Ίσως να έχετε παρατηρήσει ότι υπάρχουν κάποια μικροαλλαγές στο site. Ακόμα και εάν ήταν σχετικά μικρές, ορισμένοι από εσάς τις έχετε ήδη παρατηρήσει! 9 επιπλέον λέξεις

Γενικά