Ετικέτες » ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Για τον "Φιλοκτήτη" του Σοφοκλή (1): βιντεομάθημα

Στο βίντεο που ακολουθεί καταγράφεται η 1η Ομαδική Συμβουλευτική Συνάντηση της Θεματικής Ενότητας ΕΛΛ411: Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο Ι (Τραγωδία) του Προγράμματος «Σπουδές στον Ελληνικό Πολιτισμό» του Ανοικτού Πανεπιστημίου Κύπρου. Η συνάντηση έλαβε χώρα στις 15 Σεπτεμβρίου 2018.

Στη συνάντηση επιχειρήθηκε εισαγωγή στην τραγωδία του Σοφοκλή Φιλοκτήτης. Η διάρκεια του μαθήματος είναι 3 ώρες και 22 λεπτά.

Μπορείτε να κατεβάσετε τις διαφάνειες της παρουσίασης από δω.

Η δομή του βίντεο είναι η ακόλουθη:

00:00:0000:20:04 Εισαγωγή στη ζωή και το έργο του Σοφοκλή

00:20:0501:19:25 Επισκόπηση της πλοκής του «Φιλοκτήτη»

01:19:2501:58:20 Ο μύθος: παράδοση και καινοτομία στις τραγικές πλοκές

01:58:3502:56:25 Ο Νεοπτόλεμος και η τραγική σύγκρουση

02:56:2803:22:46 Η πρώτη γραπτή εργασία

Μπορείτε να κατεβάσετε το βίντεο από δω.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Για τον "Φιλοκτήτη" του Σοφοκλή (2): Οι παρεμβάσεις του Σοφοκλή στον παραδεδομένο μύθο

Παράδοση και καινοτομία στις τραγικές πλοκές

Σε ένα διάσημο απόσπασμά του (189 Κ.-Α), ο κωμικός ποιητής Αντιφάνης (4οςαι. π.Χ.) μακαρίζει τους τραγικούς ποιητές, διότι δεν χρειάζεται να κοπιάσουν, για να εφεύρουν την πλοκή των έργων τους: οι βασικοί άξονες της πλοκής ( 13 επιπλέον λέξεις

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Για τον "Φιλοκτήτη" του Σοφοκλή (3): ο Νεοπτόλεμος και η τραγική σύγκρουση

[Οι φωτογραφίες είναι από την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου (1991) και έχουν ανακτηθεί από το διαδικτυακό Αρχείο του Εθνικού Θεάτρου]

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Για την "Άλκηστη" του Ευριπίδη: ἄφυκτον δῶρον και ευριπίδεια ειρωνεία

Ένα από τα βασικά ερμηνευτικά ζητούμενα της ευριπίδειας Άλκηστης (438 π.Χ.) είναι το περιεχόμενο της ηθικής κρίσης που ως θεατές καλούμαστε να εκφέρουμε για τον Άδμητο.

Πώς είναι δυνατόν να αποδέχεται τόσο εύκολα να θυσιαστούν άλλοι γι᾽ αυτόν, να απαιτεί μάλιστα την αυτοθυσία του πατέρα του και να μην επιχειρεί να αποτρέψει τελικά τον θάνατο της αγαπημένης του γυναίκας; Τι άνθρωπος είναι αυτός;

Ως συνήθως, ο Ευριπίδης κάνει ό,τι μπορεί, ώστε η απάντηση να μην είναι ούτε μονοδιάστατη ούτε εύκολη.

  • Ο Απόλλωνας εμφαίνει την ηθική ποιότητα του Αδμήτου.
  • Η Άλκηστη τονίζει με κάθε τρόπο ότι στον άντρα της αξίζει η θυσία που κάνει (ζητά μόνο να μην την αντικαταστήσει μεάλλη γυναίκα, που θα υποβλέπει τα παιδιά της).
  • Η στάση του βασιλιά έναντι του Ηρακλή καταδεικνύει άνθρωπο με ηθικό μεγαλείο και αίσθηση καθήκοντος.
  • Ο ποιητής επιλέγει χορό ανδρών, Φεραίων αριστοκρατών, ο οποίος φιλτράρει τα γεγονότα με τρόπο προσφυή και φίλα διακείμενο προς τον βασιλιά.

Τι άνθρωπος είναι αυτός;

Επιπλέον, στο έργο δεν ξεκαθαρίζεται το πότε η Άλκηστη έκανε την προσφορά της:  την έκανε αμέσως μόλις ανακοινώθηκε ο επικείμενος θάνατος του Άδμητου ή σε κάποιο αμνημόνευτο παρελθόν; Μήπως συνέβη το δεύτερο, μήπως ο Άδμητος την αποδέχθηκε σε ανύποπτο χρόνο, χωρίς πλήρη συνείδηση του τι έκανε; Το κείμενο δεν παρέχει κανένα στοιχείο.

Τι πρέπει εμείς να σκεφτούμε;

Επίσης, διερωτάται κανείς αν πράγματι το γεγονός ότι ο Άδμητος προσεγγίζει τους γονείς του και τους ζητά να πεθάνουν αντί γι᾽ αυτόν σημαίνει πως διαθέτει όντως περιθώριο διαπραγματεύσεων σχετικά με τη μοίρα του. Μήπως τελικά μπορούσε να απορρίψει την πρόταση της Άλκηστης και να προτιμήσει να πεθάνει αυτός, ηρωικά και ωραία; Αν ναι, γιατί δεν το κάνει; Τι άνθρωπος είναι αυτός; Και πάλι όμως, το κείμενο δεν αφήνει κανένα στοιχείο.

Δεν αντιλαμβάνεται ο Ευριπίδης το κενό;

Αντί να επιμένει στους παράγοντες που επισύρουν την καταδίκη του Άδμητου, η τραγωδία φαίνεται αντιθέτως να ζητά από μας να βιώσουμε τα γεγονότα μέσα από την υποκειμενική ματιά του βασιλιά, να νιώσουμε τη γνήσια τραγικότητα του ανθρώπου που χάνει τη γυναίκα του χωρίς να μπορεί να αποτρέψει το κακό· το ψυχικό μεγαλείο του βασιλιά που δεν παραμελεί το ιερό καθήκον της φιλοξενίας ακόμη και μέσα στο καμίνι του μαρτυρίου του· και τη δικαιοσύνη που ενέχει τελικά η απαλλαγή ενός τέτοιου ανθρώπου από τον πόνο.

Έτσι όμως πρέπει να δούμε τα πράγματα;

Πρέπει να αναστείλουμε κάθε διάθεση κριτικής προς τον βασιλιά;

Δεν μπορούμε βεβαίως να απαντήσουμε στα ερωτήματα, αλλά μπορούμε να τα υποβάλλουμε. Και τα ερωτήματά μας γίνονται ακόμη πιο ιλιγγιώδη, όταν διερωτηθούμε εν τέλει τι νόημα έχει το δώρο του Απόλλωνα. Τι νόημα έχει η υπηρεσία αυτή θεού προς θνητό, στον οποίο χαρίζει τη ζωή αναγκάζοντάς τον να βιώσει φρικτό πόνο, απαρηγόρητη απώλεια, την αίσθηση της προδοσίας από τους φιλτάτους, τους γονείς, το συναίσθημα, ακόμα, της ντροπής (αφού ο Φέρης τον ξεμπροστιάζει φέρνοντας στο προσκήνιο για πρώτη φορά στα μισά του έργου τη δυνατότητα να δούμε τον Άδμητο και κάπως διαφορετικά), αλλά επίσης —κι αυτό δεν είναι λιγότερο— της υπονόμευσης και της προσβολής έναντι των υπηκόων του, οι οποίοι ούτε λίγο ούτε πολύ θεωρούν ότι είναι ανάξιος να βασιλεύσει, είναι ανάξιος ακόμη και να θεωρείται άνδρας, αφού δέχθηκε μια τέτοια προσφορά από γυναίκα;

Αυτό που φαίνεται να προκύπτει από το κείμενο ως η φυσικότερη ερμηνεία είναι ότι το δώρο του Απόλλωνα εντάσσεται στο γνωστό τραγικό σχήμα του χάσματος μεταξύ των θνητών και των αθανάτων.

Με τη γνωστή ευριπίδεια ειρωνεία, ο Απόλλωνας, χωρίς  να… ψειρίζει πολύ τα πράγματα, «τιμά» τον Άδμητο με ένα δώρο που θα τον κατεβάσει στο πιο πηχτό σκοτάδι πριν του επιτραπεί να ανέλθει και πάλι στο φως· που θα τον αναγκάσει σε ζωντανό θάνατο και καταισχύνη πριν τον αποκαταστήσει στην αρχική του κατάσταση. Ο θεός γνωρίζει —και αναγγέλλει εξαρχής— το θετικό αποτέλεσμα δείχνοντας να αδιαφορεί για το τι θα μεσολαβήσει. Γιατί οι θεοί δεν μπορούν να νιώσουν τον πόνο των ανθρώπων.

Η τραγικότητα του Αδμήτου προκύπτει από την υποχρέωσή του να δεχθεί το δώρο του Απόλλωνα, γιατί, όπως είπε ήδη ο Σόλωνας, τα δώρα των θεών είναι ἄφυκτα, δεν έχεις περιθώριο να τα διαπραγματευτείς ή να τα αρνηθείς. Το κείμενο δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι το δώρο, δηλαδή το να πεθάνει άλλος στη θέση του Άδμητου, είναι δεδομένο και ο βασιλιάς οφείλει να το αποδεχθεί παρά τις συνέπειες που αυτό θα έχει στην οικογένειά του (ο θρήνος του γιου του, του Εύμηλου, εμφαίνει και την οικογενειακή διάσταση πέραν της συζυγικής), στις σχέσεις του με τους γέρους γονείς του, αλλά και στην ίδια τη θέση του ως βασιλιά.

Σε μια χαρακτηριστικώς ευριπίδεια κίνηση περιπλέκεται το (παρα)μυθικό υλικό από το οποίο προκύπτει η τργαωδία και παραμερίζονται, χωρίς όμως να είναι δυνατόν να απαλειφθούν, τα ερωτήματα για την ηθική ευθύνη του Άδμητου. Το κείμενο εστιάζει στις προσωρινά έστω τραγικές συνέπειες του δώρου του Απόλλωνα —μία από τις οποίες δεν είναι άλλη και από το γεγονός ότι δημιουργούνται εις βάρος του Άδμητου υπόνοιες ηθικής ευθύνης!

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Πορεία

Πορεία

 

Περιπλανήθηκες
στις γκρίζες θάλασσες των φιλοσοφημένων ενδοιασμών
Και γαλουχήθηκες
στις εθνικές παλιγγενεσίες των άστρων
Πλανήθηκες
κι επέστρεψες
στο λίκνο της σιωπής
Αναστημένος.

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Αρχαίο δράμα, σύγχρονα ποιήματα (7): Τέσσερα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου εμπνευσμένα από τον μύθο των Επτά επί Θήβας

Τα ποιήματα πρωτοδημοσιεύθηκαν στη συλλογή Μαρτυρίες: Σειρά Δεύτερη (1964-1965). Αναδημοσιεύονται στα Ποιήματα, Τόμος Θ’, σσ. 270-271. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν ο βουβός θρήνος της γυναίκας στο πρώτο ποίημα («Οι εφτά») και οι ομοερωτικοί απόηχοι, υπόρρητοι σχεδόν στην «Περιγραφή» και στο «Μετά τη νίκη», σαφέστεροι στην «Παραλλαγή».

Οι εφτά

Τράβηξαν τους κλήρους μέσ’ απ’ το κράνος· πήραν τις θέσεις τους
τις ορισμένες σχεδόν απ’ τη μοίρα. Όταν νύχτωσε,
κανείς απ’ τους εφτά δεν ήταν εκεί. Μονάχα
μια σκεπασμένη γυναίκα ήρθε και κάθισε στις πέτρες
ανάμεσα σε μια στάμνα κρασί και σε μια στάμνα λάδι.

Περιγραφή

Θυσίασαν τον ταύρο, έβαψαν στο αίμα του τα χέρια τους,
έβαψαν και τα πρόσωπά τους. Δε γνώριζες κανέναν.
Όμοια σχεδόν τα γυμνά σώματά τους, ρωμαλέα,
με κόκκινα χειρόκτια, κόκκινες προσωπίδες,
όμοια στο σφρίγος και στο κάλλος (άγνωστα κι ελεύθερα)
έτοιμα για τον έρωτα ή το θάνατο. Οι φρουροί,
πάνω απ’ τα τείχη, παρακολουθώντας τη σκηνή, ξεχάσαν
να διαβάσουν τους οιωνούς απ’ τις σκιές των πουλιών στην πεδιάδα.
Τ’ ακόντια έτρεμαν στα χέρια τους κι ή στήλη του καπνού
ανέβαινε πίσω απ’ τους ώμους τους ολόισα προς τον ήλιο.

Μετά τη νίκη

Ο άντρας κλείστηκε στη μέσα κάμαρα.
Κρέμασε τα λάφυρα στον τοίχο, κι εκείνο
το σκουτάρι με την παράσταση του οπλίτη
που ανεβαίνει μια σκάλα. Οι γυναίκες
έμειναν στην τραπεζαρία, κοιτάζοντας
κρυμμένες κι αμίλητες πίσω απ’ τα παράθυρα
τους καρπούς τους χυμένους στο δρόμο
και τους τροχούς απ’ τα σπασμένα αμάξια.
Όταν απ’ τις Νηστές Πύλες κατέφθασε
ο αγγελιαφόρος, είχε βγει το φεγγάρι.
Άνοιξε το στόμα του· δε μίλησε· κι ακούστηκε
η μεγάλη ησυχία πάνω απ’ την πόλη
καθώς κοιμόνταν οι πολεμιστές στο ζεστό χώμα,
γυμνοί, δίπλα στα πλαγιασμένα αγάλματα.

Παραλλαγή

Μόλις που φύτρωνε στα μάγουλά του τ’ άνθος
σγουρής τρίχας πυκνής· — ωραίο παλικάρι
ο Αρκαδηνός Παρθενοπαίος, από μάνα βουνίσια,
με κάποιο κομπασμό για τ’ άρματά του,
ίσως και για την ομορφιά του. Μπρος στην Πέμπτη Πύλη
τον έκλαψαν φίλοι κι εχθροί. Κι η Σφίγγα της ασπίδας του,
τον ένα απ’ τούς Καδμείους άφησε απ’ τα νύχια της,
για να του βγάλει τα βέλη απ’ το στήθος. Το βράδυ,
έκλεψε τον νεκρό η ιέρεια να κοιμηθεί μαζί του.
Τη σκότωσαν. Δε βρέθηκε ο νεκρός. Και τότε,
όλοι αμπαρώθηκαν στα σπίτια τους, νιώθοντας ένοχοι
όχι καθόλου για το φόνο, μα γιατί καθένας χώρια
εκείνον το νεκρό στην κλίνη του είχε μεταφέρει.

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Επιλεγμένο λήμμα

Ο Πύρρος της Ηπείρου (318 – 272 π.Χ.) ήταν Έλληνας βασιλιάς των Μολοσσώνελληνικού φύλου που κατοικούσε στην Ήπειρο, καθώς κι ένας από τους σπουδαιότερους ηγεμόνες της πρώιμης ελληνιστικής περιόδου. Ήταν γιος του βασιλιά Αιακίδηο οποίος κυβέρνησε κατά την περίοδο 330 έως 313 π.Χ., και της Φθίας Β’. Θεωρείται κορυφαίος στρατηγικός νους, ένας από τους λαμπρότερους της παγκόσμιας στρατιωτικής ιστορίας. Υπήρξε δε συγγενικό πρόσωπο του έτερου περίφημου στρατηλάτη της αρχαιότητας, Αλεξάνδρου του Μέγα, καθώς η γιαγιά του πρώτου, Τρωάδα Α’, ήταν αδερφή της μητέρας του δεύτερου, Ολυμπιάδας.

Τα νεανικά χρόνια του Πύρρου υπήρξαν ιδιαίτερα δύσκολα, καθώς μεγάλωσε μακρυά από την πατρογονική του εστία και μέχρι την ηλικία των 17 ετών απώλεσε τα δικαιώματά του στο θρόνο δύο φορές. Ωστόσο αξιοποίησε αυτή την περίοδο συνάπτοντας σχέσεις με τους Διαδόχους του Αλεξάνδρου, εδραιώνοντας τελικά την εξουσία του στην Ήπειρο με τη βοήθεια του Πτολεμαίου. Μέσα στα επόμενα χρόνια είχε συγκεντρώσει τόση δύναμη στα χέρια του ώστε να διεκδικήσει τα εδάφη της Μακεδονίας. Οι φιλοδοξίες του είχαν σε πρώτη φάση άδοξο τέλος.

Αρχαια Ελλαδα