Ετικέτες » Απόψεις

Από την κηδεία του Fidel, στην αποθέωση Trump στον Λευκό Οίκο, ένας... ΣΥΡΙΖΑ δρόμος



«Ελευθερία ή θάνατος ήταν το σύνθημα της ελληνικής επανάστασης το 1821. Patria o muerte (Πατρίδα ή θάνατος), το σύνθημα της κουβανικής επανάστασης το 1959». Τάδε έφη Αλέξης Τσίπρας, στην Αβάνα κατά τη διάρκεια της κηδείας του Fidel Castro, τον Νοέμβριο του 2016. 15 επιπλέον λέξεις

Απόψεις

Μας κλέψανε και τα σκουπίδια, οι αδιάντροποι!

Το είπε η κυρία Κουντουρά, η υπερδεξιά υπουργός, ότι αυτή η κυβέρνηση μας έσωσε, ότι δεν τρώμε πλέον από τα σκουπίδια. Έχει δίκιο η κυρία Κουντουρά. Στη διάρκεια της κρίσης μειώσαμε δραστικά την παραγωγή σκουπιδιών. Που να βρει, κυρία Κουντουρά μας, ο Έλληνας να φάει από τα σκουπίδια, όταν δεν υπάρχουν σκουπίδια; Τα μνημόνια μας έκλεψαν και τα σκουπίδια!

Από την ώρα που η κυρία Κουντουρά είπε αυτά που είπε για τους Έλληνες που δεν τρώνε πλέον από τα σκουπίδια, άρχισα να ερευνώ τα σχετικά στοιχεία. Είναι προφανές ότι η κυρία Κουντουρά ήθελε να μας πει ότι στην εποχή του Σαμαρά και του Βενιζέλου οι Έλληνες έκαναν πικ νικ στη Λιοσίων. Φανταστείτε να λέει ο άνδρας στη γυναίκα: «Δεν αντέχω άλλο, αγαπημένη μου, να βλέπω τα παιδιά μας να πέφτουν λιπόθυμα το πρωί στο σχολείο. Άκουσα ότι στα Λιόσια, στη Χωματερή, οι σύντροφοι ανιχνεύουν τρόφιμα στα σκουπίδια. Από εκείνα που πετάνε οι πλούσιοι στα πάρτι τους». Εντάξει, μοιάζει σαν να έχει βγει από δακρύβρεχτη ταινία του ελληνικού κινηματογράφου. Είναι λίγο μελό και περιλαμβάνει Βασίλη Καΐλα και μερικούς αστικούς μύθους. Ότι είναι εξωφρενική! Σαν τις δηλώσεις, δηλαδή, της κυρίας Κουντουρά.

Τώρα, όμως, δεν υπάρχουν τέτοια! Τώρα οι Έλληνες γλεντάμε την Ελευθερία μας στο Σύνταγμα και χορταίνουμε με υπερηφάνεια. Η υπερηφάνεια είναι η σούπερ τροφή που κάνει τους Έλληνες να σφύζουν από υγεία. Δεν μας τρομάζει η κατάρρευση των κοινωνικών δαπανών που έχει σημειωθεί τα τελευταία δύο χρόνια. Έξι δισεκατομμύρια ευρώ λιγότερα δαπανούμε επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για κοινωνικούς λόγους. Έξι δισεκατομμύρια λιγότερα από όσα δαπανούσαν οι ανάλγητοι Σαμαράς και Βενιζέλος. Και το αποτέλεσμα είναι – κατά Κουντουρά – οι Έλληνες να περνάνε καλύτερα. Θα μας τρελάνουν εντελώς! Λίγο ακόμη θέλουν να μας πουν ότι θα καταργήσουν εντελώς τις κοινωνικές δαπάνες για να ζούμε περισσότερο!

Στην έρευνα για την κατανάλωση σκουπιδιών βρήκα ενδιαφέροντα στοιχεία. Δεν έχουν άμεση σχέση με την κυρία Κουντουρά, αλλά από τη στιγμή που τα βρήκα είπα να μην πάνε χαμένα! Το 2008 και πριν ξεσπάσει η κρίση η μεγάλη, τρεις ήταν οι πρωταγωνίστριες χώρες στην Ευρώπη στο πρωτάθλημα για την παραγωγή περισσοτέρων σκουπιδιών: Η Ιρλανδία, η Κύπρος και η Ελλάδα. Δεν είναι εντυπωσιακό;

Κι εκεί που ήμασταν στην κορυφή της Ευρώπης, η κρίση μας οδήγησε στον πάτο της βαθμολογίας! Έφερε τα πάνω κάτω. Τελικά, τίποτα δεν θυμίζει εκείνα τα ωραία χρόνια. Ούτε καν τα σκουπίδια!

Να επιστρέψουμε στο θέμα μας. Στην κυρία Κουντουρά. Πίστευα ότι η κρίση θα είχε ως αποτέλεσμα να αλλάξουν οι άνθρωποι. Να πάψουν να είναι τόσο αλαζονικοί, τόσο απερίσκεπτοι. Δεν είναι τυχαίο ότι τότε πετάγαμε περισσότερα σκουπίδια, δανειζόμασταν με φοβερή ευκολία και καταναλώναμε σαν να μην υπήρχε αύριο. Πίστευα, λοιπόν, ότι όλα θα ερχόντουσαν σιγά – σιγά στη θέση τους. Θα γινόμασταν καλύτεροι άνθρωποι, επειδή έτσι γίνεται κάθε φορά που μας βρίσκουν οι δυσκολίες. Και στο τέλος, θα στέλναμε στη Βουλή πιο άξιους πολιτικούς. Ότι η κρίση θα μας ανάγκαζε να σκεφτούμε με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο απ’ ότι στο παρελθόν. Δεν ξέρω με ποιο κόμμα θα κατέβει η κυρία Κουντουρά. Θα ήταν ενδιαφέρον, όμως, να δούμε αν θα είναι στην επόμενη Βουλή. Όπως και πολλοί άλλοι συνάδελφοί της, απ’ τα άλλα κόμματα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για τη χειρότερη Βουλή της μεταπολίτευσης…

Θανάσης Μαυρίδης
thanasis.mavridis@liberal.gr

Απόψεις

Καρδιά καρδερίνας και ψυχή Μποδοσάκη

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης συνήθιζε να χρησιμοποιεί το παράδειγμα της καρδερίνας, όταν ήθελε να δείξει ότι κάποιος θα λιποψυχούσε. Επειδή η καρδερίνα έχει ευαίσθητη καρδιά και δεν αντέχει τις… έντονες συγκινήσεις. Το είχε χρησιμοποιήσει (κατά Αλέξη Παπαχελά) για τους αστούς – δεξιούς – πολιτικούς. Κι όπως μας πληροφόρησε ο τότε στενός συνεργάτης του προέδρου, Θοδωρής Σκυλακάκης, χρησιμοποιήθηκε και για πλείστες άλλες περιπτώσεις.

Αν σήμερα κάποιοι φαίνεται να έχουν καρδιά καρδερίνας είναι οι εκπρόσωποι της επιχειρηματικής ελίτ. Είναι οι μόνοι ίσως που μπορούν να διακρίνουν με απόλυτη καθαρότητα την καταστροφή που έρχεται εξαιτίας της υπερφορολόγησης και της έλλειψης στρατηγικού σχεδίου για την χώρα και την Οικονομία ειδικότερα. Είναι οι μόνοι που μπορούν να βγουν και να κάνουν μία αξιόπιστη κριτική στον πολιτικό κόσμο συνολικά και πολύ περισσότερο στην σημερινή κυβέρνηση.

Αλλά δεν βγαίνουν. Έχουν λουφάξει βαθιά μέσα στις πολυθρόνες και περιμένουν. Περιμένουν να δουν τι θα… συμβεί! Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζονται. Προφανώς και δεν λένε την αλήθεια. Κάνουν αυτό που έκαναν πάντα! Διότι πάντα είχαν καρδιά καρδερίνας και ψυχή Μποδοσάκη. Ήταν πάντα με το γκουβέρνο. Χτες με τον Σαμαρά, σήμερα με τον Τσίπρα και αύριο με τον Μητσοτάκη. Κανονικά θα έπρεπε να έχουν στο γραφείο τους την εικόνα του «μπέη» και από πάνω την επιγραφή «ο επιχειρηματίας είναι πάντα με το γκουβέρνο». Ο Μποδοσάκης είναι ο «άγιος προστάτης» τους.

Τέσσερις ήταν οι κρίσιμες περίοδοι που θα μπορούσαν να παρέμβουν αποφασιστικά και σωτήρια, από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Η  πρώτη όταν ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας ο Ανδρέας Παπανδρέου και εφάρμοσε τα σοσιαλιστικά πειράματα του Οργανισμού Προβληματικών Επιχειρήσεων. Διαλύθηκε το σύμπαν και τότε ο ΣΕΒ βρήκε την… ευκαιρία να «μυήσει» τον Ανδρέα στα της επιχειρηματικότητας. Έτσι βάφτισαν τότε το αλισβερίσι με την εξουσία. Η δεύτερη φορά ήταν όταν ο πρόεδρος Προκόπης μοίραζε τους διορισμούς μαζί με το ξυστό. Τσιμουδιά δεν έβγαλαν! Η τρίτη όταν άνοιξαν την πόρτα του ΣΕΒ στον Αλέξη της δραχμής, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για αυτά που συμβαίνουν σήμερα. Και η τέταρτη συμβαίνει τώρα. Κοιτούν αμήχανοι την χώρα να καταστρέφεται.

Ας κοιτάξουν στο παρελθόν και ας μετρήσουν πόσα μέλη αριθμούσε κάποτε η συμπαθής τάξη τους. Ας μην έχουν αμφιβολία! Σε δέκα χρόνια θα είναι ακόμη λιγότεροι. Κι η χώρα ίσως να είναι μικρότερη…

Θανάσης Μαυρίδης

thanasis.mavridis@liberal.gr

Απόψεις

Μισθοί Βουλγαρίας, τιμές Γαλλίας

Είναι αυτή η χαρακτηριστική άνεση με την οποία παραμορφώνουν την πραγματικότητα, που σοκάρει περισσότερο και από την ίδια την πραγματικότητα! Προχθές ο Παναγιώτης Κουρουμπλής έκανε τελετή παράδοσης (!) της ακτής του Π. Φαλήρου χωρίς όμως τη… θάλασσα. 
Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη*

Χθες, ο Δημήτρης Τζανακόπουλος χαρακτήρισε «ολίγον υπερβολική» (sic) τη φασαρία που κάνουν τα ΜΜΕ και ο πολιτικός κόσμος για τα 2,4 δισ., δολάρια για την αναβάθμιση των F-16. Ακολούθησε ο Γιώργος Σταθάκης, ο οποίος, ανακοινώνοντας ότι τον επόμενο μήνα θα έρθουν αλλαγές στον τρόπο τιμολόγησης του ρεύματος, ώστε να είναι πιο ομαλές, είπε πως δεν είναι και τόσο ακριβό το ρεύμα στην Ελλάδα σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Αφού μπάνιο στο Π. Φάληρο δεν πρόκειται να κάνουμε προσεχώς, ούτε να πετάξουμε ακόμα με τα αναβαθμισμένα F-16, ας δούμε τουλάχιστον κάτι πιο πρακτικό, όπως είναι το ρεύμα. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς πώς κοστολογεί το ακριβό ή το προσιτό ο κ. Σταθάκης, αν για παράδειγμα θεωρεί υψηλούς τους λογαριασμούς των 300 ή και 400 ευρώ που έλαβαν πέρσι το χειμώνα πολλά νοικοκυριά, ας δούμε, όμως, πού κατατάσσει την Ελλάδα η Eurostat ως προς την τιμή του ρεύματος.

Βρισκόμαστε λοιπόν στην 11η πιο ακριβή θέση μεταξύ των κρατών-μελών της Ε.Ε., και μάλιστα η αύξηση των τιμών ρεύματος από το 2008 έως και το β’ εξάμηνο του 2016 ήταν 65%, όταν ο αντίστοιχος μέσος όρος αύξησης στην Ευρώπη ήταν μόλις 23%! Οσο για τις χώρες που πληρώνουν ακριβότερα από εμάς, είναι κράτη όπως η Δανία, η Γερμανία και το Βέλγιο, ενώ χαμηλότερα τιμολόγια από εμάς πληρώνουν κράτη όπως η Γαλλία, το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία και η Φινλανδία. Το φθηνότερο ρεύμα από όλους πληρώνουν οι κάτοικοι της Βουλγαρίας, της Ουγγαρίας και της Λιθουανίας. Δηλαδή, αν το καλοσκεφτούμε, η σύγκλιση που έχουμε πετύχει είναι να πληρωνόμαστε με μισθούς Βουλγαρίας και να πληρώνουμε με τιμές Γαλλίας.

Κατά τα άλλα, όλα καλά. Κυριολεκτικά καλά, αφού όπως είπε ο πολιτικός φίλος του Μαδούρο, Αλέξης Τσίπρας, για τον φανατικό εχθρό του Μαδούρο, Ντόναλντ Τραμπ, «μπορεί η προσέγγισή του στα πράγματα και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει την πολιτική ορισμένες φορές να μοιάζει διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό».

Για το καλό μας, ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μας.

*Η Δέσποινα Κονταράκη είναι αρχισυντάκτρια του Ελεύθερου Τύπου

Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου

Απόψεις

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεγυμνώνεται. Ο ψηφοφόρος του το καταλαβαίνει;

 

Όσο κυλάει ο πολιτικός του χρόνος ο ΣΥΡΙΖΑ – ως κόμμα, ως ιδεολόγημα, ως φορέας- μοιραία, ξεγυμνώνεται από τις εξελίξεις. Το ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα στην Αμερική, απέδειξε ότι δεν υπάρχουν πλέον, αρχές και κανόνες για να συγκρατήσουν τον πολιτικό αμοραλισμό της κυβέρνησης.

Ο πρωθυπουργός μιας σχεδόν χρεοκοπημένης χώρας υπογράφει μία   εξοπλιστική συμφωνία 2,4 δις δολαρίων– επωφελέστατη για τις ΗΠΑ- προκειμένου  να φωτογραφηθεί με τον πρόεδρο των ΗΠΑ και να εισπράξει μερικές ένθερμες αλλά αόριστες ευχές για επενδύσεις στην Ελλάδα.

Όλα αυτά θα μπορούσαν βέβαια, να αξιολογηθούν διερευνητικά από κάποιον που αποτιμά θετικά τον καπιταλισμό. Μιλώντας δηλαδή, για επενδυτικό περιβάλλον, η αγορά πάντα δίνει μεγάλη σημασία στις προσδοκίες της αμερικανικής ηγεσίας. Όπως επίσης και των ευρωατλαντικών παραγόντων που δημιουργούν ένα κλίμα «αυτοεκπληρούμενης προφητείας» για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας.

Επομένως, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ο Τσίπρας σιγά σιγά, αλλάζει και γίνεται φιλελεύθερος σοσιαλδημοκράτης, με ισχυρές πια διασυνδέσεις με την Μέκκα του καπιταλισμού, την Αμερική.

Τι γίνεται όμως, με τον παραδοσιακό αριστερό ψηφοφόρο που βλέπει να γκρεμίζονται το ένα μετά το άλλο, τα κάστρα των αξιών του; Πώς ας πούμε, ερμηνεύει τους εναγκαλισμούς Trump- Τσίπρα; Πώς αντιδρά στις ιδιωτικοποιήσεις, στις προσεγγίσεις της Εκκλησίας, στην πλήρη αποδοχή των πλειστηριασμών για κάθε τραπεζίτη; Ποια είναι τέλος πάντων, η εικόνα που έχει για το πολιτικό μέλλον του κόμματος που τον έπεισε ότι είναι το καταλληλότερο για το ζήτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης;

Παρόλα αυτά, και οι δημοσκοπήσεις και η πολιτική ατμόσφαιρα δεν δείχνουν ότι το απροκάλυπτο ξεγύμνωμα της Αριστεράς απασχολεί ιδιαίτερα το κοινό του ΣΥΡΙΖΑ. Στην πραγματικότητα, μόνο ένα μικρό κομμάτι δείχνει δυσαρεστημένο για την δεξιά στροφή της κυβέρνησης. Οι περισσότεροι βρίσκονται, προφανώς, σε θέση άμυνας αλλά συνεχίζουν να θεωρούν ότι δεν πρέπει να επιστρέψουν στην εξουσία οι περίφημοι «προηγούμενοι». Ή στην καλύτερη εκδοχή τους οι «άλλοι».

Η αλήθεια  δεν βρίσκεται στον αξιακό κώδικα επικοινωνίας του Αλέξη με τους οπαδούς του αλλά στην ψευδαίσθηση της στοιχειώδους ασφάλειας που έχει καταφέρει να τους εμφυσήσει, έναντι της απειλής των «άλλων». Θυμίζει κάπως τις παλιές εποχές του ΠΑΣΟΚ, κατά τις οποίες κανείς δεν είχε πιστέψει ποτέ ότι η χώρα θα βγει από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ αλλά τα συνθήματα κυριαρχούσαν στην πολιτική ζωή για πολλά χρόνια. Και τότε και τώρα, εκείνο που υφέρπει ως υποσυνείδητο αξίωμα δεν είναι το βίωμα αλλά η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διάρκεια της ιδεολογικής προσδοκίας.

Συμπέρασμα: Όσο και να προσπαθούμε να «εικονογραφήσουμε» τα μοτίβα εξευτελισμού του ΣΥΡΙΖΑ, δύσκολα θα βρούμε συμπαραστάτες στους ψηφοφόρους του. Δεν υφίσταται  διάψευση, από τη στιγμή που δεν υπήρχε ουσιαστική προσμονή για κάποιο ρεαλιστικό ιδεολογικό αφήγημα. Με λίγα λόγια, δεν ψήφισε κανείς τον Αλέξη επειδή ήταν Αριστερός. Τον ψήφισε για τον ΕΝΦΙΑ, την ελπίδα των παροχών και το μίσος για όσους δεν ανταποκρίθηκαν στις υποχρεώσεις των παλιών πελατειακών δικτύων.

Σε κάθε περίπτωση, ας μην έχουμε αυταπάτες για ηθική ρήξη του ΣΥΡΙΖΑ με τους οπαδούς του. Δικαίωμα για αυταπάτες έχουν άλλωστε, μόνο οι «οραματιστές» που ξέρουν καλά να κεφαλαιοποιούν την ήττα τους. Και για αυτόν ακριβώς το λόγο την επιδιώκουν.

Από εκεί και πέρα, ο εξευτελισμός είναι μία έννοια που αφορά μόνο τον πολιτισμό της «πόλης» και της «συνάθροισης». Της έκθεσης του ανθρώπου στη «δίκη» και στην «αιδώ» μιας πολιτικά οργανωμένης κοινότητας που διαθέτει στοιχειώδεις αρχές στη δημοκρατία. Όχι σε κοινωνίες με στοιχεία πολιτικού πρωτογονισμού, πελατειασμού και τυχοδιωκτικής απαξίας.

Άδικα περιμένουν κάποιοι να πέσει ο Τσίπρας επειδή πρόδωσε τον ψηφοφόρο του. Η μόνη διέξοδος προκειμένου να επιστρέψει η χώρα στην ανάπτυξη, είναι να αναδειχθούν, μέσα στο πολιτικό σύστημα, δυνάμεις που θα εξηγήσουν καθαρά στον κόσμο τις θέσεις τους. Αποφασισμένες να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και έτοιμες να τελειώνουν με την  σήψη, εδώ και τώρα. Δυνάμεις που θα ξεχάσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ψηφοφόρους του (ούτε το 1/5 των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων δεν είναι), πείθοντας το τεράστιο ποσοστό της αποχής (45%) να πάει στην κάλπη.

Ξεχάστε τον ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ. Θα συνεχίσει να συμπαθεί τον Τσίπρα, ακόμα κι αν ταχθεί ανοιχτά υπέρ της Βασιλευομένης Δημοκρατίας…Υπάρχουν και άλλοι Έλληνες που μπορούν να αλλάξουν  τη μοίρα της χώρας.

Του Ανδρέα Ζαμπούκα

liberal.gr

Απόψεις

Συμφωνίες με τον διάβολο στη Λιβύη

Η​​ αποτυχία της μεταναστευτικής πολιτικής της Ε.Ε. ήταν κάποτε εύκολο να μετρηθεί. Κάθε χρόνο ο αριθμός των προσφύγων και των μεταναστών, εισερχομένων κυρίως μέσω της Ιταλίας, αυξανόταν, και μαζί τους σκαρφάλωνε και ο αριθμός των νεκρών στη θάλασσα.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Κέρουακ, η φωνή μιας νέας γενιάς

Την πρώτη φορά που άκουσα τον όρο «γενιά των μπιτ» ήταν στην Α΄ Λυκείου, όταν η τότε (ηρωίδα) φιλόλογός μας, παρουσίασε στο μάθημα της Εκθεσης ως παράλληλο, κάποιο πεζό κείμενο του Αλεν Γκίνσμπεργκ.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ