Ετικέτες » εκκλησια

Εκκλησιασμός στην κατασκήνωση των Πλατανιών

Κάθε Δευτέρα, ως είθιστε επισκέπτεται την κατασκήνωση του Σώματος Προσκόπων Κύπρου, στα Πλατάνια ο πατήρ Κωνσταντίνος Κυριακίδης και τελεί Λειτουργία.

Είναι ένας γλυκός άνθρωπος, που μπορεί κάποιος να τον πλησιάσει εύκολα και στην γλύκα της μορφής του να αντιληφθεί την ιερότητα του.

Τον είχα ξαναγνωρίσει το 2007 που ήρθε και πάλι στην κατασκώνωση να προσευχηθεί με τα παιδιά.

Τώρα στην κατασκήνωση, υπάρχει μια υπαίθρια εκκλησία όπου γίνεται η προσευχή μας και κάθε Δευτέρα συνεχίζει οικιοθελώς να επισκέπτεται και να προσεύχεται για τα παιδιά.

Το πιο όμορφο και αξιοσημείωτο όμως είναι, ότι δεν προσεύχεται μόνο για τα παιδιά αλλά προσεύχεται ΜΑΖΙ με τα παιδιά και κάνει και εκπαιδευτική συνομιλία μαζί τους.

Μας εξήγησε πότε κάνουμε τον Σταυρό μας, πότε λέμε «Κύριε Ελέησον» και διάφορα άλλα ενώ καθ΄όλη την Λειτουργεία διακόπτει και επεξηγεί σημείο με σημείο τι κάνει ο ιερέας, πως γίνεται η δέηση στον Θεό και μέσω του ιερέα τοποθετούμε τα αιτήματα μας προς Αυτόν. Μας ανάφερε ότι καλούμε σε κάποιο σημείο την Παναγία και τους Αγίους κλπ για να μεσολαβησουν στον Δημιουργό, επειδή και Αυτοί ήταν άνθρωποι και μαζί Αγιοι και μπορούν να πουν για μας μια καλή κουβέντα στον Θεό.

Επίσης, μας εξήγησε πολλά σχετικά με τα εξαπτέρυγα, με την Θεία Κοινωνία, με το τραπεζομάνδηλο που μπαίνει πάνω στην Αγία Τράπεζα και όλη την σχετική πορεία ώστε να γίνει το απλό κρασί και ψωμί Σώμα και Αίμα Χριστού. Μας εξήγησε δε, ότι Σώμα και Αίμα Χριστου – η Θεία Κοινωνία, δηλαδή, είναι αυτό που σου δίνει με το κουταλάκι ο ιερέας. Το αντίδωρο που παίρνουμε από το καλαθάκι είναι απλά ευλογημένο ψωμί, σαν κεραστικό, σαν δώρο. Καθώς ετοίμαζε την Θεία Κοινωνία ο πατήρ Κυριακίδης, βγήκε έξω με το Ζέον. Μας εξήγησε τη χρησιμότητα του και τι έχει μέσα. Μέσα λοιπόν, έχει ζεστό νερό περίπου 36 βαθμούς κελσίου, δηλαδή στην θερμοκρασία που έχει ένα ζωντανό σώμα, ένας ζωντανός άνθρωπος. Και μπαίνει μέσα στην Θεία Κοινωνία, αυτό είναι το θαύμα που γίνεται πράξη , που ο ίδιος ο Χριστός σιγα – σιγά κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας και της προσευχής μας από κοινού δηλαδή μαζί του ιερέα, των πιστών, των Αγίων μπαίνει και ο ίδιος ο Χριστός μαζί μας και όλοι μαζί προσευχόμαστε στον Ουράνιο μας Πατέρα για να μας δώσει «τον αρτο ημών τον επιούσιο, την υγεία και χαρά. Να φέρει στο νησί μας και στον κόσμο ολόκληρο αγάπη, ειρήνη, γαλήνη και να μας χαρίσει την Ευλογία Του».

Ενιωσα πρώτη φορά τόσο όμορφα,τόσο αληθινά και αληθινή – ζωντανή την Θεία Λειτουργία, την παρουσία της Παναγίας, των Αγίων, των Αγγέλων, του Υιού και Κυρίου Χριστού ανάμεσα μας. Πρώτη φορά άκουσα, και πρώτη φορά μπήκε στον κόπο κάποιος να εξηγήσει τι κάνουμε.

Πραγματικά, ήταν μια πολύ ωραία λειτουργία, μια πολύ αληθινή λειτουργία από την οποία μικροί και μεγάλοι προσκομίσαμε τόσα πολλά.

Κοινωνήσαμε όλοι οι κατασκηνωτές με ευλάβεια, με σειρά, ταξη και εχοντας ήδη πάρει την Ευλογία και Χάρη του Θεού.

Κάποια από τα λυκόπουλα μας βοήθησαν με τα κεριά και τα εξαπτέρυγα και όλα κύλησαν τόσο όμορφα, σε ένα μικρό, λιτό χώρο μέσα στο δάσος, σε ένα υπαίθριο ναό, που ήταν γεμάτος με παιδιά προ πάντων.

Με τυχερά παιδιά θα έλεγα αφού πλέον κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει σε αυτά ή και γενικότερα στους άλλους πολλά από τα πράγματα που γίνονται γύρω μας και που καλούμαστε να ξέρουμε…

Μετά το πέρας της Λειτουργίας, ένιωσα  την ανάγκη να ευχαριστήσω ον Πατέρα Κωνσταντίνο για την προσφορά του αυτή και για το ότι είχε την όρεξη και όλη την καλή διάθεση να μας εξηγήσει πέντε πράγματα.

Αν όλοι οι ιερείς έπρατταν όπως τον πατέρα αυτόν είμαι σίγουρη ότι όλες οι εκκλησιές θα ήταν γεμάτες από πιστούς, οι αυλές τους γεμάτα παιδιά να παίζουν ζωηρά και χαρούμενα. Τα κατηχητικά θα είχαν παιδιά και η κατήχηση των πιστών θα ήταν πραγματική.

Θα ξέραμε τι είναι τι, τι κάνομε και πότε, τι συμβολίζει αυτό, τι συμβολίζει εκείνο.

Θα είμαστε πιστοί που θα ξέραμε τι εστί το κάθε τι στην πίστη μας και δεν θα πηγαίναμε στην εκκλησία και απλά θα κάναμε ότι κάνουν και οι άλλοι. Παίζοντας έτσι ένα θεατρικό μονόπρακτο κάθε φορά. Με λύπη μου αναφέρω ότι αρκετοί ιερείς ντύνονται απλά με τα ράσα και απότερος σκοπός είναι το χρήμα, είναι να πάρουν όλο και πιο πολλά λεφτά, άρτους, κρασιά και ότιδήποτε άλλα μπορούν να καρπωθούν εκμεταλλευόμενοι ακριβώς την πίστη των ανθρώπων που πραγματικά ανήκουν στους «μάκαριους που δεν είδαν και επίστευσαν», αλλά δεν είναι έτσι. Η πραγματικότητα ιερείς πρέπει να γίνονται και να υπάρχουν αυτοί που θέλουν να συνεχίσουν το έργο των Πατέρων, των ιεραποστόλων, και να μεταφέρουν στους ανθρώπους Τον Λόγο και το έργο, τα Θαύματα και την πίστη στους ανθρώπους. Το πόσο όμορφα μάζευε τα πλήθη ο Κυριος και μιλούσε γλυκά, σοφά, με παραβολές και αγάπη, με προσευχή και μετέφερε έτσι τον κόσμο πιο κοντα στον Δημιουργό.

Τώρα είναι μετρημένοι οι γέροντες ιερείς που είναι ιερείς πραγματικά, και αυτό δεν είναι λόγια απλά και μόνο για να το πω, απλά να υπενθυμίσω ότι υπάρχουν ντοκουμέντα και έχουν καταγραφεί πολλές περιπτώσεις όπου ιερείς ήταν όντως «ντυμένοι με ράσα» και εκμεταλλεύονταν τους πιστούς με υπερχρεώσεις σε κηδείες, γάμους ή βαπτίσεις ή σε άλλες περιπτώσεις οι ίδιοι λειτουργούσαν και ως τουριστικοί πράκτορες διοργανώνοντας εκδρομές και προσκηνήματα ή συνεργάζονταν με συγκεκριμένα τουριστικά γραφεία αποκομίζοντας χρηματικό κέρδος για τον εαυτό τους.

Ακόμα δε, θα αναέρω ότι δεν είναι και λίγες οι περιπτώσεις όπου ιερείς ήταν ανίεροι και σάτυροι και εκμεταλλεύονταν παιδιά, γυναίκες και τους εκμεταλεύονταν σεξουαλικά ιδιαίτερα όντας αρρωστημένα μυαλά οι ίδιοι.

Εισηγούμαι λοιπόν στην εκκλησία, να το ψάχνει λίγο περισσότερο πρωτού ντύσει κάποιον με τα ιερά άμφια, γιατί δεν είναι ανάγκη από καρναβαλλιστές που έχουμε και που οι ίδιοι έχουν κατά νου τον πλούτο.

Ανάγκη, έχουμε από ανθρώπους που θα είναι ικανοί να μας εξηγήσουν τι λένε οι γραφές, τις είναι ο Λόγος του Θεού, και έτσι θα μπορέσουμε και μεις να ενεργούμε κατά πως πρέπει και να γεννιέται, να γίνεται το Θέλημα του Θεού και Δημιουργού μας.

Θα ξέρουμε γιατί είμαστε Χριστιανοί και τι είναι αυτό που πιστεύουμε και μόνο τότε είμαι σίγουρη θα υπάρχουν οι Χριστιανοί που θα γνωρίζουν τι είναι ο Χριστιανισμός, γιατί όλο αυτό μου θυμίζει ένα παλιό προσκοπικό τραγουδάκι που λέει ότι κάποτε ένα παιδάκι είχε πάει με τον μπαμπά του βόλτα και συνάντησαν ανθρωπους που τους λέγαν προσκόπους, με παντελονάκια κοντά. Και που άρεσαν στον μπαμπά, ο οποίος χωρίς να ρωτήσει το γιο του τον έκανε προσκοπάκο και καμάρωνε κιόλας ενώ ό μικρός ήταν μες την απορία πως κατάληξε έτσι και το μόνο που κατάλαβε ήταν πως από δω και μπρος θα φορούσε στολή και πλατύγυρο καπέλο, στο χέρι ραβδί και από δώ μπρός θα κάνει ότι προστάζει ο αρχηγός…

Όχι φίλοι μου, πρέπει να ξέρουμε και γιατί είμαστε Χριστιανοί, τι σημαίνουν όλα αυτά που ζούμε και που κάνουμε μέσα στην Θεία Λειτουργία.

Πρέπει να ξέρουμε γιατί είμαστε πρόσκοποι και τι είναι προσκοπισμός, και γιατί αξίζει να είσαι πρόσκοπος, τι κερδίζεις μπαίνοντας σε αυτή την οικογένεια των Προσσκόπων παγκόσμια. Γιατί και σε αυτή την περίπτωση μετά λύπης μου παρατηρώ ότι κάποιοι γονείς στην ουσία φέρνουν τα παιδιά τους στην προσκοπική οικογένεια για να μπορούν οι ίδιοι δύο  – τρεις ώρες του Σαββάτου να πίνουν τον καφέ τους άνετοι και άνενιοι στα Mall και στι καφετέρειες.

Όχι κύριοι. Πρέπει να ξέρουμε γιατί πάμε σχολείο (που κι αυτό έχει αρχίσει να ξεφτίζει και πιο πολλά πλέον μαθαίνεις έξω από το σχολείο παρά μέσα), πρέπει να ξέρεις γιατί είσαι Χριστιανός και γιατί πιστεύεις σε αυτή την Θρησκεία, πρέπει να ξέρεις γιατί είσαι στους προσκόπους  και τι εστί προσκοπισμός, πρέπει να ξέρεις γιατί είσαι περήφανος για αυτή την πατρίδα και γιατί πρέπει μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματος σου να υπερασπιστείς και να θυσιαστείς για την σημασία όλων αυτών.

Αντί αυτού, κάποιοι εσκεμμένα προσπαθούν να μας μεταλλάξουν στα πάντα. Αφαιρώντας αρχικά την γραμματική, την σύνταξη, το παλιό, καλό, μοναδικό ελληνικό κι αγαπημένο Αλφαβητάριο, με την φθηνή δικαιολογία ότι τάχα τα παιδιά μαθαίνουν σε τρεις μήνες να διαβάζουν, αλλά στην πραγματικότητα για μια ζωή έχουν στραβωθεί και δεν ξέρουν αν είναι «ξύπνιοι ή όξυπνοι».

Εξυπηρετώντας άλλα και άλλων συνφέροντα σιγά – σιγά καταργούνται και αποσύρονται και τα Θρησκευτικά από τα σχολεία και εντελώς βαδίζουμε με σίγουρη πορεία, σωστό αζιμούθιο και αλάνθαστη πυξίδα στο ξελιμό μας σαν έθνος, σαν θρησκεία, σαν οντότητα επειδή έτσι βολεύει τον καραγκιοζοπαίκτη που κινεί τα νήματα, που κινεί εμάς που καταντήσαμε άβουλοι και μαριονέττες…

Καθως επίσης μας έχουν καταντήσει μειονότητα στον ίδιο μας τον τόπο αφού όποιος χάσει το μπούσουλα τον καταδεχόμαστε και αντί να έρθει και να ακολουθήσει τα πιστεύω και τα ιδεώδη της πατρίδας μας, της εκπαίδευσης μας, των ηθών, εθίμων και παραδόσεων μας καταντήσαμε εμείς να αλλάζουμε και δεν δεν απέχει πολυ – ένα γράμμα είναι η διαφορά – από το αλλάξουμε και να χαθούμε μια καλή από την Οικουμένη, αφού σιγά – σιγά χάνουμε την ταυτότητα μας, χάνουμε αυτό που μας κληροδότησαν οι προγονοι μας και που έπρεπε να συνεχίσουμε να το μεταφέρουμε και να το παραδόσουμε στις επόμενες γενεές…

Είναι πολλά που πρέπει να επανέλθουν πίσω, που πρέπει να έρθουν για να ξαναθυμηθούμε ποιοι είμαστε κι από που ερχόμαστε. Μόνο έτσι θα έχουμε δρόμο να συνεχίσουμε. Λαός που δεν ξέρει από που έρχεται, δεν ξέρει ποιος είναι δεν ξέρει και που θα πάει. Άρα μείον τα περιθώρια, επέρχεται ο ξελημός…

Κάποτε, αυτοί που ασχολούνταν με τον τουρισμό, στην προσπάθεια τους να φέρουν τουρίστες έλεγαν στους ξένους για το καλό φαϊ, το καλό κρασί, τον ήλιο, την θάλασσα, και την φιλοξενία του λαού μας. Σιγά – σιγά πότισαν και μας τους ίδιους με όλο αυτό, αλλά καιρός είναι να συνέλθουμε και να αντιληφθούμε σε ποιο κρισιμο σημείο είμαστε. Γιατί Κύπρος ή Ελλάδα δεν είναι σουβλάκι με τζαντζίκι, δεν χαλλούμι με παττίχα, δεν ειναι μαστίχα, ούτε τερατσόμελο.

Αν με εννοείσατε, αναλογιστείτε τι είμαστε και ποιοι είμαστε και αν μας αξίζει έτσι που μας κατάντησαν.

Αμόρφοτους και άβουλους. Και επειδή η ιστορία μας έχει καταγράψει ότι πάντα η εκκλησία δρούσε και έσωζε, συντόνιζε, αγώνες, τα πλήθη, την μόρφωση και όλα όσα έπρεπε ας ξεκινήσουμε κάνοντας μια καινούργια αρχή. Από την εκκλησία, την παιδεία, με σωστή κατήχηση, γνώση, μάθηση, ορθογραφία, συντακτικό, ελληνική γλώσσα, σύμβολο σοφίας ανά τους αιώνες. Και σε όσους αρέσει. Οι υπόλοιποι να πάνε στα σπίτια τους, στις πατρίδες τους, σε αυτά  που θεωρούν άριστα και όχι έχουν έρθει τα άγρια και αγάλι – αγάλι μας έριξαν στο περιγυάλι και μας παίρνει ο ποταμός…

Πολύ λυπηρό, και σκέψεις που πάντα με ταλαιπωρουν, με βασανίζουν, γιατί την γλώσσα μου έδωσαν Ελληνική και δεν κάνω βήμα πίσω! Περηφανη Ελληνίδα, περήφανη Χρ. Ορθόδοξη και ας αντιλαμβάνομαι που και που ότι δεν ξέρω όσα έπρεπε να ξέρω για την Θρησκεία και την Πίστη μου. Ίσως μια υποτροφία για σπουδές Θεολογίας να με βοηθούσε μια και το μόνο που με σταματά μέχρι σήμερα είναι το οικονομικό και όχι η αγάπη μου προς μόρφωση και προς το να γίνω καλύτερος άνθρωπος την κάθε μέρα που περνάει…

Μαρία Μασούρα

Η Ιερά Σύνοδος ζήτησε να αλλάξει το «Λόλα να ένα Μήλο» στο αναγνωστικό !!!

Μια σειρά αλλαγών πάνω στην διδακτέα ύλη της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, απαίτησε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος από τον Κώστα Γαβρόγλου κατά την συνάντηση εργασίας που είχαν σήμερα το πρωί στο γραφείο του Μακαριότατου στο υπουργείο Παιδείας.

Συγκεκριμένα, ανάμεσα στα άλλα, ο Αρχιεπίσκοπος εξέφρασε την αντίθεση της επιτροπής εκπαίδευσης της Ιεράς Συνόδου, για τη χρήση του μήλου ως παράδειγμα στο αναγνωστικό της Α’ Δημοτικού, δεδομένου ότι το συγκεκριμένο φρούτο είναι ο γνωστός απαγορευμένος καρπός και στο συγκεκριμένο χωρίο γίνεται σαφής παραίνεση προς την Λόλα να το δει, άρα να μπει στον πειρασμό και να το φάει.

.

Ψέματα και άλλες αμαρτίες ...

Μεγάλη αμαρτία το ψέμα, αλλά όταν λέγεται ενώπιον του Θεού, όταν λέγεται ενώπιον του Αρχιεπισκόπου, τότε η αμαρτία είναι θανάσιμη!

Κατά την πρόσφατη προ ημερησίας διατάξεως στη Βουλή συζήτηση για την Παιδεία, ο συνεταίρος του κ. Τσίπρα, ο κ. Καμμένος έφθασε ασθμαίνων στο βήμα, προερχόμενος από (πυροσβεστική) συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο.

Και δεν είπε ψέματα μόνο από το βήμα της Βουλής, αλλά αποδείχθηκε πως είχε πει ψέματα και στον Αρχιεπίσκοπο!

.

Ιερώνυμος προς Φίλη: Κάνουμε ξεφίλια ...

Η ιστορική στιγμή της οριστικής ρήξης κράτους-Εκκηλησίας
με τον Αρχιεπίσκοπο να ζητάει από τον Νίκο Φίλη να «κόψει»

«Κόψε φιλία. Δεν σου μιλάω πια…»



Ο δύο θεσμικοί παράγοντες έπεσαν ο ένας πάνω στον άλλο στο γραφείο του Αλέξη Τσίπρα στο Μέγαρο Μαξίμου. Ο Νίκος Φίλης ήταν εκεί για να συζητήσει με τον Πρωθυπουργό τις αλλαγές στην Παιδεία ενώ ο Αρχιεπίσκοπος εμφανίστηκε αιφνιδιαστικά προκειμένου να μεταφέρει τις απόψεις της Ιεραρχίας για το δημοψήφισμα χωρισμού Κράτους Εκκλησίας.

.