[audio=http://fshelp.wordpress.com/files/2008/05/massive-attack-01-angel.pdf]

You are my angel
Come from way above
To bring me love

Her eyes
Shes on the dark side
Neutralize every man in sight

Love you, love you, love you...

You are my angel
Come from way above

Love you, love you, love you...

The Artificial Sea - City Island

Download Helicopter Girl - Voodoo Chic

Maga az album 2007-ben készült. Duplalemezes válogatás album az eddig kiadatlan számokból. Nem egy túl ütős Hip-Hop album, nyugtatóan hat (rám legalábbis).
LINK

Przepraszam za powyższy tekst, ale po jedenastu latach wytężonego czekania, trudno uniknąć pół-religijnego podejścia. Zwłaszcza w przypadku zespołu, który jeszcze "za życia" czczony był jak bóstwo, chociaż trudno mówić o ogromnych rzeszach "wyznawców". Całe szczęście Portishead to nie żadne bóstwo, a jedynie trójka niezwykle zdolnych ludzi, na dodatek bardzo prostolinijnych. Goeff Barrow zwykł podobno mówić, że "po prostu chce tworzyć dobrą muzykę". Nie sposób o lepszy powód i być może również dzięki temu prostemu podejściu dwie pierwsze płyty zespołu z Bristolu były wyjątkowo dobrymi produkcjami. Chociaż zwyczajowo ich twórczość zalicza się do nurtu trip-hopowego, każdy jego szanujący się entuzjasta, zdając sobie sprawę z plastyczności tegoż stylu, czuje różnicę pomiędzy Massive Attack, Tricky i Portishead. Wynika ona rzecz jasna z indywidualnego podejścia do idei, która przecież wiąże się głównie z techniką "składania" utworów i ich specyficznym "klimatem" (z tego właśnie powodu trudno mówić, że Goldfrapp czy Moloko to zespoły trip-hopowe). Pozostaje więc ogromna przestrzeń, którą można zapełniać zgodnie z własną wizją. Jedną z najważniejszych cech odróżniających Portishead od pozostałych formacji trip-hopowych jest "ambicja" do tworzenia pięknych melodii, której zdawał się nie wykazywać ani Tricky, ani Massive (mam nadzieję, że nie zostanę posądzony o zbyteczną przesadę). Czy po jedenastu latach przerwy twórczej zostało coś z "dawnego" Portishead? To ważne pytanie, jednak ostatecznie warto chyba ustosunkować się inaczej i zadać podobne, lecz nieco odciążające nasz punkt widzenia - jaki jest dzisiejszy Portishead?

__Zasada Trzech

"Miej zawsze na uwadze zasadę Trzech. Trzy razy powróci do ciebie to co sam dajesz, a tej lekcji dobrze się wyucz. Wszak otrzymuje tylko ten kto zasłużył." To pierwszy tekst (w wolnym tłumaczeniu) niemuzyczny, który możemy usłyszeć na "Third" (w języku portugalskim, wcale nie śpiewany przez Beth, ale recytowany przez Brazylijczyka) i tak jak cały otwierający kawałek zatytułowany "Silence" - daje do myślenia. Czy to jeszcze jest trip-hop? Zdaje się, że został już sam trip. Statyczna perkusja, powtarzające i zlewające się dźwięki gitary elektrycznej, wałkowany w kółko schemat harmoniczny wspierany przez bas i syntetyczne skrzypce..aż nagle uspokojenie i wokal. Pierwsze spostrzeżenia wiążą się z jego barwą - nie jest to już głos młodej dziewczyny, brzmi za przeproszeniem... staro. Nie zmienił się jednak sposób śpiewania. Tak naprawdę wciąż jest to ten sam rozchwiany, delikatny wokal..tylko bardziej rozchwiany i delikatniejszy. "Silence" urywa się nagle po pełnych pięciu minutach i nagle wszystko staje się jasne - to będzie zupełnie nowa muzyka. Portishead sprzed 11 lat istnieje jedynie w naszej podświadomości. Zostali tylko ludzie i ich lekko muśnięte siwizną mądre głowy.

Siłę tego chwilowego przekonania osłabia już kolejny utwór "Hunter". Na pierwszy rzut ucha bardzo przypomina Goldfrapp. Rzut drugi jednak upewnia w przekonaniu, że mimo wszystko nadal słuchamy Portishead - melodia jest wręcz dla nich typowa. "Hunter" bowiem to piękna, choć bardzo prosta ballada o miłości opowiedziana w charakterystyczny dla Portishead sposób. Utwór jest jednocześnie napakowany nowościami. Nie znajdziemy w nim łamanych beatów, loopów z winylowych płyt, a cała tkanka instrumentacyjna zdaje się być zsyntezowana lub nagrana. Co więcej - syntetyczne brzmienia są "brzydkie", quasi-industrialne, a co za tym idzie - apetyt na więcej rośnie... przynajmniej mój.

Kolejny utwór, podobnie jak "Silence" zaczyna się wprowadzającym w trans, monotonnym wstępem. Perkusja w "Nylon Smile" ograniczona została do przytłumionego werbla i ledwo słyszalnej grzechoteczki. Mocno modyfikowane dźwięki gitary elektrycznej i sporadycznie dopełniające "chórki" tworzą całość tkanki harmonicznej. Tym razem nie wspomaga jej żaden bas, a trzon całości stanowi oczywiście linia melodyczna wokalu - w ciągłym nerwowym napięciu, dokładnie takim do jakiego przyzwyczaiły nas poprzednie dwie płyty, z charakterystycznym, natychmiast rozwiązywanym skokiem trytonowym, który dodatkowo podkreśla nerwowość całości. Jednolitość utworu łamie jedynie lekko orientalizująca gitarowa "solówka" z nałożonym delayem, pełniącym wręcz strukturalną rolę. Dokładnie w momencie w którym nieustające napięcie zaczyna męczyć utwór po prostu się kończy, a zmęczenie o dziwo zastępuje... niedosyt.

__Stary nowy Portishead

"The Rip" to zupełnie inna bajka. Przyjemny, pulsujący dźwięk i szum, przypominający deszcz natychmiast zdejmują ze słuchacza cały bagaż nałożony przez "Nylon Smile". Wokal znów bardzo przypomina Goldfrapp, ale w kontekście klasycznej gitary to chyba całkiem niezły pomysł. Muzyka spokojnie kołysze, przy czym zdaje się powoli przyspieszać, chociaż puls pozostaje ten sam. Stopniowo nad całością zapanowują miękko syntezowane dźwięki, układające się w opadające arpeggia rodem ze "starej, dobrej elektroniki".

Jeśli będziemy się upierać przy poszukiwaniach "starego Portishead" na "Third" to możemy sobie od razu puścić piąty utwór z płyty - "Plastic". Delikatna gitarka, subtelne organy i przede wszystkim perkusja - świetnie rozdysponowana zresztą - która wreszcie mogłaby pojawić się na "Dummy". Największe wrażenie jednak znów robi to co najmniej charakterystyczne - refren. Bardzo psychedeliczny, płaczliwy, hałaśliwy, oparty na nierozwiązanym napięciu harmonicznym - po prostu kawał muzyki mocno naładowanej emocjami.

"We Carry On" to kolejny raz typowo Portisheadowa melodyka, lecz już cała reszta jest (aż) przytłaczająco obca. Wwiercający się w głowę dźwięk jakby próby nawiązania połączenia telefonicznego, szybka perkusja "raz i, raz i", w kółko powtarzający się schemat harmoniczno-melodyczny - esencja mocnego tripu. Co więcej, wyjątkowo intensywne "We Carry On" z pewnością nie przypadkowo zostało umiejscowione tuż przed utworem "Deep Water" o wyjątkowo lekkim, wręcz żartobliwym charakterze. Półtora minutowy kawałek jest poniekąd parodią samego siebie. Muzyka będąca pastiszem wokalnej muzyki amerykańskich chórków męskich z lat pięćdziesiątych nijak ma się do introwertycznego tekstu. Mimo wszystko znów uspokaja i choć też porusza to już nie tak gwałtownie.

Inaczej sprawy mają się w utworze "Machine Gun". Trudno o muzykę bardziej nachalnie oddziałującą na emocje. Przesterowany na różny sposób werbel przez cały utwór ostrzeliwuje słuchacza. Prócz jego "akompaniamentu" usłyszymy jeszcze tyko praktycznie samotny wokal (w "refrenowy" segment melodii wpleciono delikatne, ostrożnie formujące miniharmonię dźwięki). Gdy już wszystko zostanie odśpiewane - czas na zabawę w przetwarzanie brzmienia werbla, dzięki której wyraźna staje się jego rola harmoniczna - a nie tylko rytmiczna. Utwór kończy się instrumentalną "codą", którą wygrywają elektroniczne "organki". Gdy je usłyszałem dotarło do mnie z czym od początku kojarzył mi się "Machine Gun", mianowicie ze ścieżką muzyczną filmu Terminator 2. Skojarzenie z wielu względów jest oczywiste i każdy kto wspomnianą muzykę zna - zapewne przyzna mi rację. Proszę nie zrozumieć mnie źle - nie chcę tu umniejszać wartości tego utworu. Prawda jest taka, że jestem nim wręcz zachwycony.

__Sztuka tworzenia sztuki

Po "Machine Gun" jest już "z górki". "Small" byłaby kolejną balladą przy akompaniamencie gitary grającej rozłożone akordy gdyby nie środkowy, zdziczały fragment (trochę w stylu Massive Attack). Podkreślenie nieparzystego rytmu z akcentem na trzy "wychodzi utworowi na dobre". I mimo, iż część pierwsza jeszcze powraca, to zakończenie i tryumf należy do drapieżcy.

Jeśli jakikolwiek utwór z "Three" miałby odnieść sukces komercyjny to chyba najprędzej byłby to "Magic Doors". Bynajmniej nie twierdzę przy tym, że jest to kawałek łatwy i przyjemny. Po prostu odznacza się pewnymi cechami, które mogą podobać się nie tylko fanom alternatywnej elektroniki czy poszukiwaczom nietypowych brzmień. Ujmujący jest przede wszystkim refren - czytelny, akompaniowany najzwyklejszym w świecie fortepianem. Linia melodyczna całość jest łatwo wpadająca w ucho i w zasadzie nic (może prócz nużącej perkusji) nie przeszkadza w swobodnym odbiorze treści i emocji. Trudno się nim jednak prawdziwie zachwycić pamiętając to co już za nami. W kontekście pozostałych utworów "Magic Doors" zdaje się mówić zbyt mało.

Cały album zamyka świetne "Threads", płynnie wynurzające się z poprzedniego utworu. Znów minimum środków - wokal, plumkająca coś gitara, werbel i syntetyczne skrzypce trzymające jeden wysoki dźwięk. Całość doprawia świetny "izorytmiczny" motyw kulminacyjny, podkreślany gównie poprzez rozbudowanie aparatu perkusyjnego. Przy końcu utworu motyw ten zostaje rozwinięty, a następnie stopniowo wyciszony, żeby ustąpić miejsca złowrogiemu, glisowanemu motywowi, przypominającemu wojenny sygnał grany na rogu, albo dźwięk wydawany przez trójnogi Wojny Światów. Sygnał ten to wyjątkowo wymowne zakończenie całego albumu, podkreślające jego psychedeliczność i mroczność.

Po przesłuchaniu i wstępnym przeanalizowaniu "Third" można wreszcie pokusić się o odpowiedź na pytania postawione na początku. Czy trzeci album Portishead jest inny, nowy? Ewidentnie. Co prawda gdzieniegdzie można doszukać się podobieństw, łączących wszystkie trzy płyty, ale nie czarujmy się - mamy do czynienia z czymś zupełnie oryginalnym. "Third" ma chyba więcej cech wspólnych z muzyką Stiny Nordenstam czy Goldfrapp niż "dawnym" Portishead. Co prawda szukanie podobieństw samo się narzuca, jednak w przypadku tego albumu rzeczywiście lepiej podejść do niego jak do tworu z innego już świata muzycznego niż Bristol lat dziewięćdziesiątych. Trzeci album Portishead to tak naprawde pierwszy album nowej formacji, dzieło ludzi których zmęczyła zabawa w robienie "dobrej muzyki" i postanowili stworzyć dzieło sztuki. Czy się udało? Trudno powiedzieć. "Third" jest trudny, wymagający skupienia oraz dużej samoświadomości emocjonalnej i estetycznej. Jednoczesnie nie jest to muzyka, która zachwyca "pozytywnym" pięknem, ale raczej przytłacza różnymi emocjami... raczej negatywnymi. Nie zapominajmy jednak, żę sztuka powinna dostarczać nam doznań wszelakiego rodzaju, a przekaz którym posługuje się dojrzały Portishead jest wyjątkowo intensywny. Już chociażby z tego względu "Third" jest albumem, którego nie wolno zlekceważyć, a w niejednym domu z pewnością zagości na bardzo wysokiej półce.

__
efiel

http://www.rjd2site.com/

Download Waldeck - The Night Garden

[dailymotion id=x569jv&v3]

As she walks in the room
Scented and torn
Hesitating once more
And as I take on myself
And the bitterness I felt
I realize that love lost

Wild, white horses
They will take me away
And the tenderness I feel
Will send the dark underneath
Will I follow

Through the glory of life
I will scatter on the floor
Disappointed and sore
And in my thoughts I have bled
From the riddles I've been fed
Another lie moves over

Wild, white horses
They will take me away
And the tenderness I feel
Will send the dark home to me
Will I follow

Well, white horses
They will take me away
And the tenderness I feel
Will send the dark underneath
Will I follow

Hay discos que nacen con la vitola de clásicos, otros lo hace con la de polémicos. Este regreso de Portishead más de diez años después de su última aportación discográfica, reúne algo de ambas características. Third tiene mucho de "gran obra", ya que es un disco que no deja indiferente a nadie. Las críticas de los aficionados oscilan entre la decepción absoluta y el culto a uno de los mejores discos de la última década. Creo que hay mucho de prejuicio en la actitud de los primeros, incapaces de abrir su mente hacia la evolución de un grupo que no podía quedarse anquilosado en un pasado de éxito (Dummy, 1994) y en un estilo, el trip-hop, de los que se les considera padres fundadores junto a Massive Attack y Tricky.

Las primeras notas de Third ya descolocan al oyente habituado al sonido elegante, de club nocturno, al que Portishead nos habían acostumbrado en sus otros dos discos anteriores. Comienza "Silence" con un ritmo de batería galopante y una sensación de agobio evidente e inusual en la música del combo hasta hoy. La "irreverencia" de Silence se completa con un corte abrupto al final, cuando parece que la canción entra en plena catarsis. No obstante, aún hay ramalazos de "lo que tradicionalmente llamaríamos Portishead" en Hunter, quizás lo más cercano al sonido clásico del grupo.

El agobio vuelve a ser protagonista en "Nylon Smile", y el sentimiento surge en "The Rip", uno de los puntos álgidos del discos. Arriba y abajo, el disco es una continúa sucesión de estados de ánimo y sensaciones. Especialmente brillante es la segunda mitad del disco, que se abre con un tema afterpunk como "We Carry On", donde las guitarras retumban con fuerza. También hay tiempo para el rock industrial en "Machine Gun" y para guitarras lánguidas propias del slowcore en "Threads". Incluso se atreven con una breve (y leve) pieza de folk desnudo en "Deep Water", en medio de toda la vorágine apocalíptica del sonido del disco. Y "Small", y "Plastic" y "Magic Doors"... Todas las canciones tienen ese "algo" que las hace especiales.

Angustia y dolor, son las sensaciones más comunes que despiertan estas canciones, gracias, sobre todo a la voz de Beth Gibbons, que parece a punto de quebrarse en algún momento (el inico de "Small", estremecedor), junto con el corazón del oyente. "Me mantengo en el filo de un cielo roto", canta Gibbons en "Hunter", y nosotros con ella, sufrimos hasta la última nota, en plena explosión en los últimos minutos de "Threads", cuando la voz se ahoga entre las guitarras y las percusiones del dolor.

Un clásico

MACHINE GUN (primer single)

WE CARRY ON (vídeo de aficionado)

MAGIC DOORS

The first time I saw them was on the also deceased TV channel Viva 2, which was airing their live concert. It really was something! I recorded them and watch their live show over and over again.. They were so full of energy and funny...

So - to all of you, who have not heard any of their songs yet I put a few videos here - I hope you'll like them.

The Time is Now (for D.! ;-) ):

Sing It Back:

Familiar Feeling:

Indigo:

Pure Pleasure Seeker:

The Flipside:

Wanna know more?

Moloko - official site

Moloko - wikipedia

Have a nice day!

RB

----------------

Czech version of my blog can be found here:

bednarik.blog.idnes.cz

Pretty cool new artist I found out about recently; give his track a listen below and his myspace is here with more beats from his album. Something tells me he is a gamer, word.
[vodpod id=ExternalVideo.549581&w=425&h=350&fv=] from www.urb.com posted with vodpod

El segundo trabajo largo de The Atomica Project, Grayscale (2008), recuerda poderosamente a los inolvidables Portishead de Dummy (1994) aunque nada a los actuales de Third (2008), más oscuros e industriales. Como la banda de Beth Gibbons, The Atomica Project también mezcla una excelente voz femenina (Lauren Cheatham), downtempo  y Trip Hop. Dos Mp3 cortesía  de 4 Ohm Entertainment para disfrutar y conocer a esta buena banda de Chicago.

Delorian     Salt

]]> http://rkzx.wordpress.com/?p=383 Tue, 13 May 2008 19:10:36 +0000 Funk Xero http://rkzx.wordpress.com/?p=383
Went to a show recently and had a great time despite the fact that I forgot to charge the batteries in my new camera. So ended up being a expensive paperweight for the night which sucked but still an awesome show. Luckily my friend brought his and is a prolific master of english grammar and literature, so lucky for you! =p

So check it out, its a great post and covers everything superbly well. Click HERE for the post!!!

Como si hubieran sido concebidos para estar juntos, el productor rapper Ill Poetic tomó el aclamado mixtape Mood Musik 3, de Joe Buddens, y lo remixó con Third, el primer álbum de Portishead en diez años. Las texturas emotivas de la superbanda de trip-hop junto a la voz de Budden –que tiene mucho para decir– conforman un mix oscuro y atmosférico. Escuchalo.

Más conocido por su hit ‘Pump It Up’ (2003), a Joe Budden le ha llegado la consagración con su serie de mixtapes Mood Muzik, de la cual este año editó la tercera y última, Mood Muzik 3. Aunque sus fans saben de su introspección y de afán al componer las letras.

Todo el mundo conoce a Portishead, y ha sabido de la buena repercusión de su último álbum. Mientras que pocos saben de ill poetic. En 2007 editó su álbum debut, The World is Ours, que fue festejado y en sintonía salió de gira por Estados Unidos y Europa.

Productor de notables del underground y con apariciones en la prensa especializada, posee además mucho sentido del humor: en la gacetilla del lanzamiento de Joe Budden Meets Portishead - Mood Musik’s Third, de donde proviene esta información, dice literalmente que nadie lo conoce.

El tracklist:
1 - Hiatus
2 - Dear Diary
3 - Roll Call
4 - Family Reunion [Feat. Ransom, Hitchcock & Fabolous]
5 - I’m Serious (Long Way To Go)
6 - Secrets
7 - Warfare [Feat. Joell Ortiz]
8 - Thou Shall Not Fall
9 - Ventilation
10 - All of Me [Feat. Emanny]

Download | Descargar :
acá o acá.

Jag är kanske den sista i världen som upptäckt detta men visst känns det som att det råder 90-tals revival inom musikvärlden just nu?! Jag menar - Portishead har nyligen släppt nytt, bob hund verkar vara på g, Massive Attacks nya album finns i butikerna i år etc. Idag fick jag veta att min trip hop-favorit Tricky också kommer med nytt material!! Enligt bloggen tram7.se släpps hans nya cd Knowle West Boy den 1 juli!! Jättespännande!

Download Kosheen - Resist

HA, I knew it, this album makes me want to kill myself, and that's a good thing!!!

Nah not really, but it's sounds like a soundtrack for suicide. Seriously, this album is the darknest thing I've heard in along time. I knew we were in for something off the wall when I first listened to leading single 'Machinegun' a few months ago, and I was right.
This album is excellent, dark, industrial, forbiding and intense. I read in a magazine recently that people apparently liked to have sex to the old Portishead stuff...??? Well they certainly won't be anyone shagging to this album, that's for freakin' sure. It'd be like having sex with a walrus in an abandoned mineshaft that's collapsing. Beth Orton sounds so tortured on nearly every track, it's as if she slit her wrists and recorded the vocals while sitting in a bathtub as it fills with her own blood. Not in the least bit sexy I can tell you!
But seriously, this is a very excellent album, one that I would recommend wholly. Don't let my review fool you, it's dark and deep but worth listening to, if just for the sheer pleasure of hearing something that's so dark and industrial you wander where all the light in the world has gone.

Below is another review I found of it as well which pretty much echoes my sentiments.

A.

Third - Portishead
By CHRIS SCHULZ - Stuff.co.nz | Thursday, 24 April 2008

It's been 10 years since the last Portishead album, but if you thought the Bristol trip-hop act spent that time cheering up, you'd be wrong.

Third is brutally dark, chillingly intense and way more paranoid than anything on the trio's first two albums. Dummy, the band's 1994 debut, sounds like Mariah Carey in comparison.

Fortunately, the darker mood suits them.

Third is still distinctively Portishead. Plastic could be an outtake from their second, self-titled album, with its woozy breakbeats, off-kilter keyboards and Beth Gibbons' warbled vocals fraying around the edges.

But - as opener Silence proves - it's a sparser affair, as the frail singer is given more room to show off her ghostly lungs. Check out ballads The Rip and Deep Water for the best of that.

A strong industrial feel permeates everything, with mood-influencing samples scattered around like leaves. The synths and guitars in We Carry On sound like something from a Nine Inch Nails track, while Machine Gun could have been recorded in a small arms factory.

The only lighter moment is Nylon Smile, but even that sounds like Dido doing emo.

Previously, Portishead operated in grey areas, that time before day becomes night. Now, they're hiding under the bed with the doors locked, the lights out and their hands over their eyes.

As long as there are no razor blades around, it's the best place for them.

www.portishead.co.uk

www.myspace.com/azumuthmusic

www.azumuth.com

Download:

Portishead - 3 (Third)

Portishead banda formada en 1991 por el tecladista Geoff Barrow y la cantante Beth Gibbons que tomaron el nombre de la localidad natal de Barrow, situada a 15 km al oeste de Bristol. Barrow había trabajado anteriormente con otras dos bandas de trip hop de Bristol, Massive Attack y Tricky.

Third (3), es la más reciente producción de este grupo despues de 10 años sin sacar algo nuevo al mercado. Y la verdad no defraudan nada. Es una gran muestra de trip-hop.

Nota: Petición Cumplida para Mike.

Tracklist:

1. "Silence"
2. "Hunter"
3. "Nylon Smile"
4. "The Rip"
5. "Plastic"
6. "We Carry On"
7. "Deep Water"
8. "Machine Gun"
9. "Small"
10. "Magic Doors"
11. "Threads"

E esse parece ser o ano do renascimento do Trip Hop. Além do Portishead (e de Róisín Murphy, Morcheeba, Supreme Beings of Leisure etc.), Tricky (Adrian Thaws) lançará também novo trabalho.

Produzido por ele mesmo, "Knowle West Boy" terá treze faixas. Sai no dia 7 de junho na Inglaterra, e dia 9 de setembro no resto do mundo. Veja a tracklist do álbum abaixo:

1. Puppy Toy
2. Bacative
3. Joseph
4. Veronica
5. C’mon Baby
6. Council Estate
7. Past Mistake
8. Coalition
9. Cross To Bear
10. Slow
11. Baligaga
12. Far Away
13. School Gates