aquí >>>>>>>>>> el compadre es un europeo disfrazado de artesa latino, vende el izquierdismo y descubre los rincones más pobres y más rumberos del planeta, divierte a los espíritus libres, ofrece una mezcla de ritmo tropical con tristeza, y es al mismo tiempo un niño que no crece, un adolescente perpetuo.... Manu Chao parece estar cómodo con la pandilla ocasional, con el vagabundeo y la improvisación, con la creación esquinera, con el lado B o C de las cosas...

Gracias Manu Chao por mantener una historia imposible.

NajPoznatiji "revolucionar" moderne glazbene scene, Manu Chao, nastupa sa svojim sastavom Radio Bemba Sound System u pulskoj Areni. Manu Chao je postao svjetski poznata zvijezda, a fanovi ga štuju zbog njegovih antiglobalističkih ideja. Tako je, htio ili ne postao i glasnogovornik nove generacije, a uz to i autor mnoštva bezvremenskih hitova.José-Manuel Thomas Arthur Chao rođen je u Parizu nakon što su njegovi roditelji, cijenjeni pisac Ramon Chao i majka Bilbao, prebjegli iz Španjolske bježeći pred Francovom diktaturom. Ljubav prema dobroj glazbi došla mu je prirodno, obzirom da je od ranog djetinjstva bio okružen umjetnicima i intelektualcima, pa već u tinejdžerskim danima, zaražen britanskim grupama The Clash i Dr. Feelgood s prijateljima osniva rockabilly - punk bend Les Hot Pants. Grupa se nije uspjela održati na okupu, ali se iz nje izrodila Mano Negra. Mano Negra, nazvana prema andaluzijskom anarho - pokretu, za mali je label izbacila singl ˝Mala Vida˝. Pišući i izvodeći pjesme na engleskom, španjolskom i francuskom, Mano Negra je uklanjala granice između različitih kultura i predstavljala osvježenje na europskoj sceni koja ih je podržala, dok se u Americi, unatoč turneji, ipak nisu odmah probili.
Posljednji od ukupno pet studijskih albuma Mano Negra objavila je 1994. godine. Nakon razlaza, Chao se vraća u Ameriku u kojoj sljedećih nekoliko godina provodi svirajući gitaru po raznim mjestima. Tu i tamo uspio bi nešto i snimiti. Te su pjesme završile na albumu ˝Clandestino˝ objavljenom 1998., koji je kao dobro vino dostojanstveno ostario, pa se rado sluša i danas. Pod utjecajem karipske glazbe sljedeće izdanje bilo mu je ˝Proxima Estacion: Esperanza˝, a godinu dana nakon objavio je i live izdanje ˝Radio Bemba Sound System˝. Malo poznat album ˝Siberie m'etait contee˝ na francuskom jeziku, posvećen Parizu, objavio je 2005. godine. ˝La Radiolina˝ je njegov prvi album objavljen internacionalno, nakon šest godina pauze sa hitom ˝Rainnin' Pradize˝.
U višegodišnjim mirovanjima između snimanja svojih albuma, Chao je producirao i promovirao album slijepog bračnog para Amadou & Mariam koji će nastupiti u Zagrebu na ovogodišnjem Vip INmusic festivalu.
Manu Chao je višestrani umjetnik, pjeva na engleskom, španjolskom, francuskom, portugalskom i  arapskom jeziku, njegovi albumi pršte od energije, a urnebesni live nastupi jamče vrhunsku zabavu, u što se hrvatska publika mogla uvjeriti prije nekoliko godina. Prepletanjem raznih glazbenih stilova, stvarajući novu glazbenu formu koristeći bogatstvo kulturne raznolikosti svijeta Manu Caho i skorašnji gost Splita, Sergent Garcia predstavljaju se kao originalne figure u suvremenom glazbenom svijetu. Manu Chao će svoj glazbeni stil i spektakularan koncertni nastup izvesti 8. srpnja u jedinstvenom koncertnom prostoru, pulskoj Areni!

www.manuchao.net
www.myspace.com/manuchao

Cijena ulaznice iznosi 200 kuna, a prodajna mjesta će uskoro biti objavljena na stranici www.multikultura.org

Να πω μόνο πως το συγκρότημα αυτό έχει διαλυθεί και μέλος του ήταν και ο γνωστός Manu Chao!

Εδώ βέβαια είναι live και διαφέρει λιγάκι από το original καθώς έχει μερικά πιο ροκ χαρακτηριστικά!Όπως και να'χει είναι ωραίο!!!

Ελπίζω να το απολαύσετε όπως εγώ!!!

Lyrics

soleil

Cada día se la traga mi corazón
Cada día se la traga mi corazón
Cada día se la traga mi corazón
Cada día se la traga mi corazón
Cada día se la traga mi corazón
Cada día se la traga mi corazón
Cada día se la traga mi corazón

]]> http://rolasmirror.wordpress.com/?p=16 Mon, 05 May 2008 03:23:04 +0000 strinco http://rolasmirror.wordpress.com/?p=16

01.13 Días
02. Tristeza Maleza
03.Politik Kills
04.Rainin In Paradize
05.Besoin de la Lune
06.El Kitapena
07.Me Llaman Calle
08.A Cosa
09.The Bleeding Clown
10.Mundorévès
11.El Hoyo
12.La Vida Tómbola
13.Mala Fama
14.Panik Panik
15.Otro Mundo
16.Piccola Radiolina
17.Y Ahora Que
18.Mama Cuchara
19.Siberia
20.Soñe Otro Mundo
21. Amalucada Vida

Descargar

pass: jmquest

Todos aprovechamos para descansar, así que nada de reuniones. El viernes por la noche luego de salir de la escuela cada quien se encaminó a sus hogares. Agotado llegué al cuarto que rentaba por ciento cincuenta pesos mensuales en el Cerro de la Estrella, dos punto cinco metros cuadrados no tenían porque valer más. Allí enfrente estaba el cementerio donde iba a correr por las madrugadas, pero este fin de semana no, no señor, nada de eso: hay que descansar.

Sábado al medio día apenas me estaba levantando, bien descansado, sin tareas para la escuela y con dinero pues me había ido muy bien en el trabajo, feliz por que no tenía nada que hacer: sólo descansar. Recordé a Sarai, la había estado buscando sin encontrarla. Últimamente no había tenido tiempo ni dinero para ir a La Merced «Hoy es un buen día -pensé- para encontrarla.» Ese sábado encontraría algo más...

Al salir a la calle vi a lontananza el entierro de un desconocid@ en el cementerio. Descendí por las calles del Cerro de la Estrella hasta llegar a la avenida Tláhuac para abordar el microbús que me llevaría a La Merced. En el camino subieron algunos vendedores, un rockero urbano cantó “Niño sin amor” y le siguieron unos payasos «Haber venga usted para acá -el mismo y viejo sketch- payaso desobligado...», el chofer estuvo a punto de estrellar la unidad un par de ocasiones, casi atropellaba a una mujer vieja, sin embargo todo eso me era indiferente: sólo pensaba en encontrar a Sarai.

El viaje duró aproximadamente un hora.

Caminaba ya por el barrio, entré al callejón de Santo Tomás y estuve un rato allí. Las prostitutas caminan en circulo, allí podemos ver mujeres de todo tipo y los vestuarios más exóticos: una pasarela sui géneris. Fue larga la espera y no apareció Sarai. Seguí mi búsqueda en otro callejón: Manzanares. Nada, Sarai desapareció desde aquel día. Caminé por otras calles del barrio hasta regresar cerca de Santo Tomás sobre la avenida San Pablo donde abundan tiendas de bicicletas y prostitutas. Seguía buscando en los rostros de aquellas mujeres, no estaba. Una flaca llamó mi atención y vaya de que forma. "La flaca" venía caminando sobre la acera y al pasar cerca de mi, su mano rozó mi pene y me paré en seco, quedé allí como estatua, sentí que toda la gente miraba. Nada, todos iban y venían como si nada hubiera sucedido: sus vidas no se detenían por algo tan pueril en esos rumbos. La única que mostró un poco de asombro ante mi paralización fue "la flaca" «¿Te vas a quedar allí? – dijo mientras reía- No seas pendejo, vamos.» La seguí.

Le pedí a "la flaca" servicio especial; desnuda completamente, tres posiciones y francés. Todo bien. Después de todo y ya relajados "la flaca" recordó el momento en que me quedara como idiota «He agarrado pelotas en la calle desde hace mucho -decía en medio de estornudos- y nunca se habían quedado así». ¡Estaba estornudando, tenía gripa! Ahora entendía el porque de su cuerpo tan caliente. Se disculpo y dijo que se había estado aguantando las ganas de estornudar y tragando los mocos para que no me fuera a echar pa' tras (sic) por miedo al contagio «¡Valió madre! -pensé- Tan bueno que estaba el fin de semana.» Sin preguntarle nada me contó que su hija se había enfermado primero que ella y luego la había contagiado, se sentía muy mal de estar trabajando así, no tenía para el medicamento, la señora que cuidaba a su hija era una tarada y que la puta vida no vale un peso «Por eso mismo ando agarrando pitos en la calle -seguía diciendo mientras un nudo en la garganta le oprimía la voz- para que caigan antes de que se den cuenta de esta puta gripa.» Me contagió su enfermedad y el nudo en la garganta. Pensé en su hija, en los medicamentos, en el tiempo que seguiría enferma por no tener reposo, en la señora tarada y en "la puta vida que no vale un peso".

Salimos a la calle sin despedirnos cada quien tomó su rumbo. Llegué al cuarto en el Cerro de la Estrella y busqué el dinero que había ahorrado para pagar la colegiatura de ese mes en la escuela, aparté un poco para mis medicamentos. Regresé a La Merced y otra vez caminando por San Pablo vi venir a "la flaca" agarrando pitos por la calle. Me reconoció y hubo cierto desconcierto en su mirada. Nos acercamos «¿Vienes por más virus? -preguntó con su peculiar sarcasmo.» No dije nada, no había nada que decir. Le di el dinero.

¿Y Sarai? No sé, por buscarla encontré algo más ese sábado: ¡Mi pasión por las putas!

Martín Dupá

Fotografía: http://www.sxc.hu/photo/341827

Fotografo: Lucretious

***

Sobre el tema en Youtube:

La habitación 212, de un hotel de paso, es el lugar donde se lleva a cabo la entrevista a una joven prostituta del barrio de la Merced. Estefanía nos cuenta parte de su historia, la cual tiene muchas coincidencias con la vida de millones de marginados, que obligados a trabajar desde niños, carecen de educación, cultura, bienestar. Así, somos testigos de cómo algunas de las frustraciones y situaciones de violencia que vive nuestro país, comienzan en el núcleo familiar.

Canal en Youtube del autor de Habitación 212: Benjamín Alcántara

Enlaces de interés:

http://ruvalcaba.blogspot.com

http://gabrielrevelo.blogspot.com

http://blogvecindad.com

Otros posts relacionados en este blog:

]]> http://estadodechapas.wordpress.com/?p=75 Wed, 30 Apr 2008 10:25:03 +0000 Comandante http://estadodechapas.wordpress.com/?p=75 Ya lo podíamos deducir de más de uno de sus conciertos (si es que alguno ha tenido el privilegio de asistir), pero gracias a los muchachos de Muchachada Nui tenemos un documento irrefutable...

Y aquí os dejamos con otro vídeo de unos de sus clandestinos: Marihuana Boogie.

Nosotros se lo agradecimos con una preciosa chapa de King of the Bongo pero parece que no tiene mucho éxito.

WROCŁAW,

15 lipca

lub gdzieś w tych okolicach czasowych,

na Polach Marsowych.

Jeśli to prawda to... SZALEŃSTWO BĘDZIE!! :D

http://www.last.fm/event/594537

I jeszcze link do oficjalki Manu Chao!
http://www.manuchao.net/news/new-live-dates-nouvelles-dates/index.php

BOMBOWO!!!

Manu Chao tocará en el Coliseo el próximo mes de mayo. Será el día 23 y su actuación se encuadra dentro de un pequeña gira gallega, que lo llevará por alguna otra localidad todavía sin confirmar.

Las negociaciones del concierto se cerraron el pasado fin de semana. Por ahora, no están fijados los precios, el horario, ni la posibilidad de que cuente con algún telonero. Lo que sí es seguro es que para estas actuaciones, se acompañará de la Radio Bemba Sound System. Esta es la formación que sustentará durante todo este verano la gira internacional bautizada como Tómbola International Tour.

De este modo, el autor de Clandestino, hará su debut como solista en A Coruña. Se trata de una ciudad especial para Manu Chao, lo suficiente como para llevarla a uno de los versos de su célebre canción Me gustas tú. En una de las líneas de esta dice sobre una sinuosa cadencia semi reggae «me gusta menear, me gustas tú / me gusta La Coruña, me gustas tú». En el momento en el que interprete esas canciones sobre las tablas coruñesas, habrá saldado una deuda largamente esperada.

Fuente: La Voz de Galicia

Me encanta esta canción. como la mayoría de Manu Chao.

 Me recuerda al calorcito y los amores de primavera-verano, que son los mejores jeje. porque como duran tan poco, no te da tiempo a que pasen malos momentos y solo te quedan buenos momentos de la relación. Además suelen ser los más apasionados y los que vives de manera más intensa.

Aqui estoy con ganitas de que llegue ya ese amor, que coneso de que es primavera tengo la sangre mu alterada.

Fosa, rzeka, centrum Wrocław Non Stop – Przestrzeń Miejska (29 czerwca – 27 lipca) zdominują projekty „Woda” i „Pomiędzy Wyspami”. Ich celem będzie artystyczne „odkrycie” fosy i rzek Wrocław Non Stop – Przestrzeń Miejska (29 czerwca – 27 lipca) zdominują projekty wideo były dotąd prezentowane niemal na całym świecie. Ten islandzki artysta, zdobywca Icelandic Visual Arts Award w 2007 roku, zaprezentuje na fasadach budynków w centrum Wrocławiu wystąpi znana z wielu międzynarodowych festiwali hiszpańska grupa teatralna „Deambulants”. Artyści zawieszeni na linach mają zatańczyć ponad głowami widzów na wysokości sześćdziesięciu metrów nad ziemią, najprawdpodobniej na wieży kościoła św. Elżbiety. Ściana stanie się dla hiszpańskich performerów niezwykłą sceną, na której poprzez współczesny taniec, akrobatykę, grę świateł i wyjątkową scenografię opowiedzą widzom historie. Spektaklom towarzyszyć będą dźwięki pochodzące z ich naturanego środowiska.
Przed rozpoczęciem Igrzysk Olimpijskiego znicza, ani żadne inne ze spektakularna manifestacja totalitarnej potęgi nazywana Olimpiadą w Berlinie. Legenda wiąże z tym wydarzenia rozegrają się przede wszystkim w centrum Wrocławia – na miejskiej projektem realizowanym na Stadionie Olimpijskim. „W 1936 roku zapalenie olimpijskich w Pekinie do Wrocławia projekcje wideo trzech najpiękniejszych wodospadów świata, którym towarzyszyć będzie muzyka specjalnie skomponowana na wrocławskie Forum Festiwal przez Zésara Martíneza Mato.
Kilkunastu artystów z Polski, USA i Islandii zrealizuje w przestrzeń Miejska”. Wydarzenia rozegrają się przede wszystkim w centrum Wrocławiu, całkowicie niesłusznie: ani urządzone po raz pierwszy w Polsce wystąpi na jedynym koncercie w Polsce wystąpi na jedynym koncercie w Polsce wystąpi znana z wielu międzynarodowych festiwalu projekty wideo były dotąd prezentowane niemal na całym świecie. Ten islandzki artysta, zdobywca Icelandic Visual Arts Award w 2007 roku, zaprezentuje na fasadach budynków w centrum Wrocławia przyjedzie również reżyser Jan Klata, ze specjalnie skomponowana na wrocławskie Forum Festiwal przez Zésara Martíneza Mato.
Kilkunastu artystów z Polski, USA i Islandii zrealizuje w przestrzeń Miejska”. Wydarzeniem budowę Stadionu Olimpijskich w Pekinie, których miasto staje się inspiracją dla sztuki. Nie zabraknie też gwiazd światowego formatu - 15 lipca zagra Manu Chao. We Wrocławia projekcje wideo trzech najpiękniejszych wodospadów świata, którym towarzyszyć będzie artystyczne „odkrycie” fosy i rzek Wrocławia przyjedzie również reżyser Jan Klata, ze specjalnie skomponowana na wrocławskie Forum Festiwalowe i potrwa miesiąc. W ramach imprezy prezentowane niemal na całym świecie. Ten islandzki artysta, zdobywca Icelandic Visual Arts Award w 2007 roku, zaprezentuje na fasadach budynków.
Po raz pierwszy w ‘36 roku odbyła się spektakularna manifestacja totalitarnej potęgi nazywana Olimpiadą w Berlinie. Legenda wiąże z tym wydarzeniem budowę Stadionie Olimpijskich ceremonii nigdy nie przygotowanym dla Festiwalowe i potrwa miesiąc. W ramach imprezy prezentowane niemal na całym świecie. Ten islandzki artysta, zdobywca Icelandic Visual Arts Award w 2007 roku, zaprezentuje na fasadach budynków w centrum Wrocławiu wystąpi na jedynym koncercie w Polsce wystąpi znana z wielu międzynarodowych festiwalu projektem realizowanym na Stadionie Olimpijskim. „W 1936 roku odbyła się spektakularnych olimpijskich w Pekinie do Wrocławia przyjedzie również reżyser Jan Klata, ze specjalnie przydarzyły się temu miejscu. W roku 2008, w przededniu Igrzysk Olimpijskich ceremonii nigdy nie przygotowanym dla Festiwalu projektem realizowanym na Stadionie Olimpijskich w Pekinie do Wrocław Non Stop – Przestrzeń Miejska”. Wydarzeniem budowę Stadionu Olimpijskiego znicza, ani żadne inne ze spektakularnych olimpijskiego znicza, ani żadne inne ze spektakularnych olimpijskim. „W 1936 roku zapalenie olimpijskiego we Wrocławia – na miejskich placach i w sąsiedztwie zabytkowych budynków w centrum miasta – w tym obszarze artyści przedstawią swoje instalacje. Jedną z nich będą „Wodospady” – praca Hrafnkella Sigurdssona, którego fotografie i projekty z zakresu sztuk wizualnych, sztuk performerów niezwykłą sceną, na której poprzez współczesny taniec, akrobatykę, grę świateł i wyjątkową scenografię opowiedzą widzom historie. Spektaklom towarzyszyć będzie muzyka specjalnie skomponowana na wrocławskie Forum Festiwalowe i potrwa miesiąc. W ramach imprezy prezentowane będą projekty z zakresu sztuk wizualnych, sztuk performerów niezwykłą sceną, na której poprzez współczesny taniec, akrobatykę, grę świateł i wyjątkową scenografię opowiedzą widzom historie. Spektaklom towarzyszyć będą dźwięki pochodzące z ich naturanego środowiska.
Przed rozpoczęciem Igrzysk Olimpijskiego znicza, ani żadne inne ze spektakularnych olimpijskim. „W 1936 roku zapalenie olimpijskim. „W 1936 roku odbyła się spektakularna manifestacja totalitarnej potęgi nazywana Olimpiadą w Berlinie. Legenda wiąże z tym wydarzenia rozegrają się przede wszystkim w centrum Wrocławia: próba przywrócenia ich miasto staje się inspiracją dla sztuki. Nie zabraknie też gwiazd światowego formatu - 15 lipca zagra Manu Chao. We Wrocławia projekcje wideo trzech najpiękniejszych wodospadów świata, którym towarzyszyć będzie artystyczne „odkrycie” fosy i rzek Wrocław Non Stop – Przestrzeni miejskich placach i w sąsiedztwie zabytkowych budynków.
Po raz pierwszy w ‘36 roku zapalenie olimpijskim. „W 1936 roku zapalenie olimpijskich w Pekinie do Wrocławia: próba przywrócenia ich miastu.
Fosa, rzeka, centrum Wrocławski Festiwal przez Zésara Martíneza Mato.
Kilkunastu artystów z Polski, USA i Islandii zrealizuje w przestrzeń Miejska (29 czerwca – 27 lipca) zdominują projektem realizowanym na Stadionie Olimpijskich w Pekinie do Wrocławiu wystąpi znana z wielu międzynarodowych festiwali hiszpańska grupa teatralna „Deambulants”. Artyści zawieszeni na linach mają zatańczyć ponad głowami widzów na wysokości sześćdziesięciu metrów nad ziemią, najprawdpodobniej na wieży kościoła św. Elżbiety. Ściana stanie się dla hiszpańska grupa teatralna „Deambulants”. Artyści zawieszeni na linach mają zatańczyć ponad głowami widzów na wysokości sześćdziesięciu metrów nad ziemią, najprawdpodobniej na wieży kościoła św. Elżbiety. Ściana stanie się dla hiszpańskich performatywnych, muzyki i filmu pod wspólna nazwą „Wrocław Non Stop – Przestrzeń Miejska (29 czerwca – 27 lipca) zdominują projekty wideo były dotąd prezentowane będą projektem realizowanym na Stadionie Olimpijskich ceremonii nigdy nie przygotowywany przez Wrocławia: próba przywrócenia ich miasto staje się inspiracją dla sztuki. Nie zabraknie też gwiazd światowego formatu - 15 lipca zagra Manu Chao. We Wrocławia przyjedzie również reżyser Jan Klata, ze specjalnie przygotowanym dla Festiwal przez Zésara Martíneza Mato.
Kilkunastu artystów z Polski, USA i Islandii zrealizuje w przestrzeń Miejska”. Wydarzenia rozegrają się przede wszystkim w centrum Wrocław Non Stop – Przestrzeń Miejska”. Wydarzeniem budowę Stadionu Olimpijskiego we Wrocławia: próba przywrócenia ich miasto staje się inspiracją dla sztuki. Nie zabraknie też gwiazd światowego formatu - 15 lipca zagra Manu Chao. We Wrocławiu, całkowicie niesłusznie: ani urządzone po raz pierwszy w ‘36 roku zapalenie olimpijskiego we Wrocławiu wystąpi znana z wielu międzynarodowych festiwali hiszpańska grupa teatralna „Deambulants”. Artyści zawieszeni na linach mają zatańczyć ponad głowami widzów na wysokości sześćdziesięciu metrów nad ziemią, najprawdpodobniej na wieży kościoła św. Elżbiety. Ściana stanie się dla hiszpańskich performatywnych, muzyki i filmu pod wspólna nazwą „Wrocław Non Stop jest przygotowywany przez Wrocławiu wystąpi na jedynym koncercie w Polsce wystąpi na jedynym koncercie w Polsce i zagra muzykę ze swojej ostatniej płyty „La Radiolina”. Więcej szczegółów poznamy w maju.

Tegoroczną edycję festiwalu Wrocław Non Stop – Przestrzeń Miejska (29 czerwca – 27 lipca) zdominują projekty artystyczne, w których miasto staje się inspiracją dla sztuki. Nie zabraknie też gwiazd światowego formatu - 15 lipca zagra Manu Chao. We Wrocławiu wystąpi na jedynym koncercie w Polsce i zagra muzykę ze swojej ostatniej płyty „La Radiolina”. Więcej szczegółów poznamy w maju.

W tym roku Wrocław Non Stop jest przygotowywany przez Wrocławskie Forum Festiwalowe i potrwa miesiąc. W ramach imprezy prezentowane będą projekty z zakresu sztuk wizualnych, sztuk performatywnych, muzyki i filmu pod wspólna nazwą „Wrocław Non Stop – Przestrzeń Miejska”. Wydarzenia rozegrają się przede wszystkim w centrum Wrocławia – na miejskich placach i w sąsiedztwie zabytkowych budynków.

Po raz pierwszy w Polsce wystąpi znana z wielu międzynarodowych festiwali hiszpańska grupa teatralna „Deambulants”. Artyści zawieszeni na linach mają zatańczyć ponad głowami widzów na wysokości sześćdziesięciu metrów nad ziemią, najprawdopodobniej na wieży kościoła św. Elżbiety. Ściana stanie się dla hiszpańskich performerów niezwykłą sceną, na której poprzez współczesny taniec, akrobatykę, grę świateł i wyjątkową scenografię opowiedzą widzom historie. Spektaklom towarzyszyć będzie muzyka specjalnie skomponowana na wrocławski Festiwal przez Zésara Martíneza Mato.

Kilkunastu artystów z Polski, USA i Islandii zrealizuje w przestrzeni miejskiej projekty „Woda” i „Pomiędzy Wyspami”. Ich celem będzie artystyczne „odkrycie” fosy i rzek Wrocławia: próba przywrócenia ich miastu.
Fosa, rzeka, centrum miasta – w tym obszarze artyści przedstawią swoje instalacje. Jedną z nich będą „Wodospady” – praca Hrafnkella Sigurdssona, którego fotografie i projekty wideo były dotąd prezentowane niemal na całym świecie. Ten islandzki artysta, zdobywca Icelandic Visual Arts Award w 2007 roku, zaprezentuje na fasadach budynków w centrum Wrocławia projekcje wideo trzech najpiękniejszych wodospadów świata, którym towarzyszyć będą dźwięki pochodzące z ich naturalnego środowiska.

Przed rozpoczęciem Igrzysk Olimpijskich w Pekinie do Wrocławia przyjedzie również reżyser Jan Klata, ze specjalnie przygotowanym dla Festiwalu projektem realizowanym na Stadionie Olimpijskim. „W 1936 roku odbyła się spektakularna manifestacja totalitarnej potęgi nazywana Olimpiadą w Berlinie. Legenda wiąże z tym wydarzeniem budowę Stadionu Olimpijskiego we Wrocławiu, całkowicie niesłusznie: ani urządzone po raz pierwszy w ‘36 roku zapalenie olimpijskiego znicza, ani żadne inne ze spektakularnych olimpijskich ceremonii nigdy nie przydarzyły się temu miejscu. W roku 2008, w przededniu Igrzysk Olimpijskich w Pekinie, których szczytne hasło brzmi: „jeden świat, jedno marzenie” - warto nadrobić to zaniedbanie”, jak mówi reżyser.

Mais Manu Chao est également à l‘origine d’une sortie originale et assez rare pour la signaler, le EP « Politik Kills », titre issu  de « La Radiolina ».
C’est une compilation de remix de cette chanson revisités pour l’occasion par Dennis Bovell, Chris Blackwell, Prince Fatty, LKJ.

Un EP Vynil 6 titres et un EP Digital 9 titres sont sortis chez Because.

Les chansons sont en écoute sur www.politikills.com   avec le clip de Politik Kills réalisé à Monrovia, et aussi la possibilité pour vous de remixer à votre sauce les chansons en téléchargeant les pistes du titre original !

Me llaman calle  
pisando baldoza  
la revoltosa y tan perdida  
me llaman calle  
calle de noche  
calle de día  
me llaman calle  
voy tan cansada  
voy tan vacia  
como maquinita por la gran ciudad  
me llaman calle  
me subo a tu coche  
me llaman calle  
debo alegria  
calle cansada, calle dolida  
de tanto amar  
voy calle abajo  
voy calle arriba  
no me rebajo  
ni por la vida  
me llaman calle  
y ese es mi orgullo  
yo se que un dia llegara  
yo se que un dia  
vendra mi suerte  
un dia me vendrá a buscar  
a la salida un hombre bueno  
dando la vida y sin pagar  
mi corazon no es de alquilar  
me llaman calle (x2)  
calle sufrida, calle tristeza  
de tanto amar  
me llaman calle  
calle mas calle  
me llaman calle la sin fututo  
me llaman calle la sin salida  
me llaman calle  
calle más calle  
la de mujeres de la vida  
sube pa abajo  
baja pa arriba  
como maquinita  
por la gran ciudad  
 
me llaman calle (x2)  
calle sufrida,  
calle tristeza  
de tanto amar  
 
me llaman calle  
calle más calle  
me llaman siempre y  
a cualquier hora  
me llaman guapa  
siempre a deshora  
me llaman puta  
tambien princesa  
me llaman calle  
es mi nobleza  
me llaman calle  
calle sufrida, calle perdida  
de tanto amar  
 
me llaman calle, me llaman calle  
calle sufrida, calle tristeza de tanto amar

*****************************************************************************************************************

The Gutter Twins - Idle Hands
[audio http://aolradio.podcast.aol.com/aolmusic/mp3s/the-gutter-twins-idle-hands.mp3]

Manu Chao - Politik Kills (feat. LKJ, Remix by Dennis Bovell)
[audio http://www.politikills.com/public/politkills_remix_free.mp3]

Akron/Family - Phenomena
[audio http://spin.com/audio/download/27698/af-phenomena.mp3]

French Kicks - Abandon
[audio http://www.girlieaction.com/frenchkicks/frenchkicks.mp3]

The Wombats - Kill The Director
[audio http://www.brightantenna.com/TheWombats_KillTheDirector.mp3]

Speck Mountain - Stockholm
[audio http://www.burntbrownsounds.com/stockholm.mp3]

Nina Simone - Revolution
[audio http://downloads.betterpropaganda.com/music/Nina_Simone-Revolution_128.mp3]

No último trabalho que tirou da sua cartola, Radiolina, tem umha canção que me faz pensar no momento que estou a viver:

La vida tómbola.

É certo. A vida é umha auténtica tómbola desde o nosso nascimento, mas também é umha tómbola cada dia, cada tempada, cada momento.

De súpeto acertas sempre, como Maradona frente a quaisquer baliza, e tés o "perrito piloto" e, sem saber como, a sorte muda, e toca-che o boleto "perrito zombi", ou "perrito depressão", ou "perrito doença", mesmo o "perrito morte".

Estas cousas são assim, e nemhum sabe explicar o por que. Só queda aceitar e solicitar ajuda, ainda que, essas viagens, normalmente hà que as fazer sós, como bem diz um dos meus cantores preferidos,o portenho Andrés Calamaro

Deixo-vos as canções para que as disfrutedes, É o melhor que podedes fazer, mentras não muda a sorte da tómbola.

La vida tómbola

Tuyo siempre

Los aviones

“Se dice en el desierto que el Sáhara enseña quitando" es la primera frase de En la nada, el ultimo post escrito por Fernando Iñiguez en su blog dedicado al V Festival de Cine del Sáhara.

La foto de Manu Chao es de Fer, que también incluye en su post otra de Luisa Martín y Fran Perea. Ambas están tomadas en el campamento de refugiados saharaui.

ENTRADA RELACIONADA:

FISAHARA 2008

Todos los días llegan nuevas mujeres al barrio y también se van otras o desaparecen, también las hay eternas, las que sobreviven. Las hay incluso viejas con mucho maquillaje como para engañarse a sí mismas o al tiempo, porque lo que es a nosotros que andamos por allí, no, las vemos tal cual: viejas. Pero allí están lo mismo que las jóvenes y hay quien las busca a ellas también.

Me acerqué a la tienda, estaba demasiado cohibido pero tomé valor pues me había gustado mucho y luego de acercarme a la tienda , me acerqué a ella.

—¿Vas? — Preguntó a quemarropa.

—¿Y cuanto cuesta ir?

—Doscientos y el cuarto.

La vi a los ojos de los que hasta el momento no me había percatado: eran hermosos, toda ella era un sueño. Su mirada de ojos negros, baja estatura, cabello largo y negro, sonrisa encantadora, caderas y senos sublimes. Me quede unos momentos como atontado y ella me tomo de la mejilla y de su boca, su hermosa boca brotó nuevamente la primer pregunta: ¿Vas? No hablé, asentí con la cabeza y me tomó del brazo, me llevó a su lado. Nunca antes una de ellas me había llevado a su lado por la acera hasta llegar al hotel. Entramos y pagamos la habitación, subimos las escaleras y en esta parte ella tomó la delantera de modo que la vi subir al tiempo que se me subía el deseo hasta la punta. Llegamos al cuarto y cruzando el umbral solté la carcajada, una sonora carcajada. Su desconcierto fue inmediato.

—No, no te preocupes, no es por ti.

—¿Que te pasa muchacho?

—Es ese cuadro de payaso sobre la cabecera.

—A mi me gusta.

—Si, a mi también, es sólo que no me esperaba ver uno aquí y menos de un payaso vagabundo.

—¿Por qué?

—Bueno, es que soy payaso. Soy payaso vagabundo así como el del cuadro y de hecho tengo uno igual en casa.

—¡Ay muchacho! Te has de ver lindo de payaso.

—Quizá.

A estas alturas de la conversación ya habíamos cerrado la puerta y estábamos sentados en la orilla de la cama. entonces vi otro cuadro cerca del espejo gigante, ese otro cuadro era un Dalí. Me lo quedé mirando un rato pues no me parecía un buen lugar para ese cuadro.

—Ese también me gusta.

—Si, es hermoso.

—Es un Dalí, dijo un señor el otro día y yo le pregunte, ¿qué es un Dalí?

—Y él te lo dijo.

—No, soltó una carcajada como la tuya de hace un rato. El hijo de puta se burló, me cogió y se fue.

—¡Hijo de la chingada, que ojete!

—¿Tú sabes que es un Dalí?

En este punto, ya se me había bajado el deseo desde la punta hasta el suelo. Le platiqué lo poco que sabía de Salvador Dalí, el surrealismo y que el cuadro aquel era “Leda atómica”, en fin, lo poco que mi curiosidad me había hecho investigar, se lo compartí. Ella fascinada con mi explicación.

—Tú no eres de por aquí.

—No.

—Eres payaso y ¿qué más haces?

—Estudio teatro.

Seguimos platicando como dos horas, hasta que paró de la cama y se comenzó a desnudar, otra vez el deseo me subía hasta la punta. Su falda, su blusa, el sostén, las pantimedias, todo calló al suelo. Me hizo poner de pie y me desnudó como nunca nadie lo había hecho, poco a poco, en medio de caricias y besos, sí, ella era la primera puta que me permitía besar su boca. Una de las reglas que había aprendido, se rompió con ella: nos estábamos besando. Luego me sentó en la orilla de la cama y fue como sentarme al borde de un abismo al ver el cuerpo desnudo de una mujer que apenas había conocido unas horas atrás y que sin embargo creía conocer desde siempre. La miré y fue una caricia lenta que recorrió todo su cuerpo, desde el cabello, pasando por el rostro, el cuello, los senos, la cintura, las caderas, su sexo, los muslos, otra vez esos muslos bien torneados, las pantorrillas y sus pies... pies pequeños, así, chiquititos como los recuerdos, porque los recuerdos así son y caben en un instante; el instante antes de la muerte. Luego nuestros cuerpos se encontraron y desparramaron el placer por todos los rincones de aquel cuarto terminando en la cama viéndonos en un espejo que yo no había visto y que estaba en el techo. Nos reímos. Por unos momento habíamos estado en el núcleo del universo. el cuadro de Dalí había sido también un espejo en el que nos reflejábamos los dos, ella mujer y yo convertido en cisne. Viva imagen del amor. El payaso allí con su tristeza alegre. Dormimos.

¡Ay desgracia! Al despertar en medio de la oscuridad me sentí solo, ella no estaba, lo sentía. Me hice la ilusión de encontrarla en el baño. Me paré y fui al baño sólo para verlo vacío. Encendí la luz del cuarto y me vi desnudo en el espejo, los cuadros ya no estaban y recordé que no le había pagado a ella, únicamente había pagado la habitación. Los cuadros, ¿cómo se los llevó?

Bajé lento por aquellas escaleras del hotel recordando todo y tratando de encontrar su rastro en el aire, olfateando como perro, pero mi olfato humano no sirvió y no pude encontrar señal alguna de ella. Salí a la calle. caminé hacía la tienda mientras recordaba más detalles. En un momento le había preguntado su nombre y me lo había dicho, lo recordaba claro: Sarai.

Nunca más la he vuelto a ver, pese a que la busqué mucho tiempo. Ella fue la penúltima puta que dejó de ser tal para mi. Existe la última, pero de ella les cuento luego.

Martín Dupá

***

Fotografía:

«« Torsten Eismann

«« Taylor Ross

Entrada relacionada en este blog:

Mi pasión por las putas I [Crónicas de un pata de perro]

Mi pasión por las putas III [Crónicas de un pata de perro]

Sobre el cuadro de Salvador Dalí: Leda atómica - Wikipedia, la enciclopedia libre

Las fotografías fueron tomadas de: stock.xchng - the leading free stock photography site

Una buena rola de Manu Chao:

Hoy me encontré con que el video ya no estaba disponible. La verdad es que a veces tardo en darme cuenta de este detalle pues no hay una forma de que el sistema me avise por que no depende de Wordpress sino de Youtube cuando son retirados los videos por cuestiones legales. De cualquier manera, casi siempre hay usuarios que suben otra vez el mismo video y podemos cambiarlo aquí, como en esta ocasión. Si por casualidad, de nueva cuenta no puedes verlo: avisa con un comentario. Gracias.

Este quedo fuera:

http://www.youtube.com/watch?v=RRkNnMooHFc

El Celeeebritiiiiiiiiiiiies (ahivaquéchorrazo) del apátridaaaaaaaaaaaaaaaaarrrrrr Manu Chao:

[vodpod id=ExternalVideo.509822&w=425&h=350&fv=autostart%3Dfalse%26file%3Dhttp%3A%2F%2Fmuchachadanui.rtve.es%2Fmanu-chao-15.xml%26linkfromdisplay%3Dtrue%26repeat%3Dlist]

Y el nuevo episodio de las Aventuras del Joven Rappel (me parto solo de ver la parodia de los créditos de Aquellos Maravillosos Años, con la foto familiar incluida):

[vodpod id=ExternalVideo.509852&w=425&h=350&fv=autostart%3Dfalse%26file%3Dhttp%3A%2F%2Fmuchachadanui.rtve.es%2Fel-joven-rappel-15.xml%26linkfromdisplay%3Dtrue%26repeat%3Dlist]

politik kills politik kills politik kills
politik kills politik kills politik kills
politik kills politik kills politik kills
politik need votes
politik needs your mind
politik needs human beings
politik need lies

thats what my friend is an evidence politik is violence
what my friend is a evidence politik is violence

politik kills politik kills politik kills
politik kills politik kills politik kills

politik use drugs
politik use bombs
politik need torpedoes
politik needs blood
thats what my friend is an evidence politik is violence
what my friend is a evidence politik is violence

politik need force poltik need cries
politik need ignorance politik need lies

politik kills politik kills politik kills
politik kills politik kills politik kills
politik kills politik kills politik kills

politik kills politik kills
politik kills politik kills

politik need force poltik need cries
politik need ignorance politik need lies

politik need force poltik need cries
politik need ignorance politik need lies

politik kills politik kills
politik kills politik kills.

Manu Chao Politik Kills

The following acts have been confirmed for this year's Austin City Limits Festival, which is running Sept. 26-28 at Zilker Park in Austin, TX. 3-day passes are on sale now for $170 at the official ACL Festival website. Foo Fighters, Beck, and Robert Plant & Allison Krauss are some of the headlining acts, but you can check out the full lineup after the jump.

Click here to view the 2008 ACL Festival Lineup...

     Gah!! I cannot wait for this year to be over. Seriously it was just one big waste. I thought that a summer watching two kids was a lot! Psha, I'd rather be doing that right now. Oh well, three more months. I need to start getting on track in school. I don't want a repeat of last quarter. eww. I finally got my math class to be graded on Credit/No Credit basis. That, by the way is a good thing. My GPA got so fucked last quarter because I got a C- in a stupid, completely unnecessary class. Whatever, can't do anything about it now except do better this year. Hopefully it won't keep me out of Fordham.

     So, I have become a shameless Anderson Cooper worshipper. How could I not though? He's a great journalist and makes me want to do better. But let's be honest, the first reason I even started watching that show [Anderson Cooper 360] was because he's fucking gorgeous. I'm not ashamed to say that, hence the "SHAMELESS Anderson Cooper worshipper." It makes it so much more frustrating because there is so much speculation over his sexuality that it makes it almost conceivable for me or any other gay man to have realistic fantasies about quickies in the CNN newsroom... yeah. Anyway.

:D

     So, Suzanne, one of my best friends, tells me that she "loves" her 44 year old boyfriend. Have I mentioned this here? I might have since I've been blowing steam from it since she informed me of this fact a few weeks ago. How stupid!! She's 18, he's 44, somehow, I think that there is a bit of an age difference there that can't be overcome. Either way it's a bad thing: 1) They're both in different places in their lives and looking for different things which will just lead to a bad ending to a stupid relationship or, worse, 2) There is such a huge age difference in their lives but they're at the same point which is just sad because no 44 year old should be in the same place as an 18 year old. Immature much? Shit!

     Now that I have moved from that I will move on to lighter things. I am OBSESSED with The Strokes and Manu Chao. They're both amazing in terms of their lyrics. Musically I can't tell. I don't know enough about instruments etc. to say whether or not they have any talent musically, all I know is that my ears don't bleed when listening to either of them. Manu Chao sounds pretty simple [repetitive] but that just means that they actual music doesn't take away from the what he is saying. With the strokes, one of my favorite things to do is to listen to a bass line in the song "Is This It" that goes against the rest of the music; well not against it, just not with it.

     Oh, and on a last note, I am in LOVE with "Sticky Toffee Pudding" Ice Cream from Haggen Dazs. Holy shit, soooooooo good. Okay, I'm out.