Chez Lucien, Τρώων 32. Ανω Πετράλωνα.

Γαλλική (μια σταλιά) ταβέρνα. Πηγαίνετε την ώρα που ανοίγει (20.30) αλλιώς θα αναγκαστείτε να περιμένετε όρθιοι στο δρόμο για τραπέζι. Βρίσκτε πάρκινγκ. Με €20 τρώτε τρία πιάτα της επιλογής σας (πρώτο, κυρίως, επιδόρπιο). Τα μοσχάρια σερβίρονται με το αίμα τους, επομένως αν δε θέλετε να μουγκανίζει το πιάτο σας παραγγείλτε πουλερικό που είναι άριστα ψημένο. Κάκιστο σέρβις αλλά κάνεις τη θυσία μπροστά στις ονειρεμένες γεύσεις που σου σερβίρονται. Δοκίμασα εκπληκτική κρεμμυδόσουπα, κόκορα κρασάτο που ‘χε βράσει σε τουλάχιστον ένα μπουκάλι κρασί και σουφλέ σοκολάτα (αλλά η κρεμ μπρουλέ –έκλεψα με το κουταλάκι από τον διπλανό μου- είναι η καλύτερη που έχω δοκιμάσει ποτέ). Μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα η πάπια και θα φάω τα λυσσακά μου αν δε τη δοκιμάσω σύντομα.

Maracana Grill, Κολοκοτρώνη 55, Καλλιθέα

Βραζιλιάνικο εστιατόριο. Βρίσκετε πάρκινγκ. Το μεγάλο μενού (€21) περιέχει όση σαλάτα θέλετε από ένα μεγάλο μπουφέ (οι σαλάτες είναι πεντανόστιμες), 5 κλασικά πιάτα για τη μέση (ρύζι – δε με ενθουσίασε, φασόλια - οκ, τηγανιτές πατάτες - οκ, κροκέτες – πολύ νόστιμες, τηγανιτές ράβδους από καλαμποκάλευρο – θεϊκή γεύση) και 10 υπέροχα ψημένα κρέατα που σας τα σερβίρουν από τη σούβλα (καρδιές κοτόπουλου, κοτόπουλο, μοσχάρι, αρνί, χοιρινό). Τα κρέατα που σας αρέσουν μπορείτε να τα επαναλάβετε μέχρι να σκάσετε! Υπάρχει και μίνι μενού (€17) - μακριά από μας.

Μάθαμε σέρβικα, ουγγρικά και άλλες ξένες γλώσσες στο

Σταυρό Χαλκιδικής. Οταν ζητήσαμε μεγάλο μπουκάλι νερό αντί για μικρό, μας απάντησαν «εδώ δεν είναι σούπερμάρκετ». Φάγαμε σουβλάκι (πίτα γύρο το λένε αλλά στην ουσία είναι ένα hot dog wannabe) με κέτσαπ και μουστάρδα (το τζατζίκι και το κρεμμύδι το έχουν εξορίσει) και πατάτες τρικολόρε (από αυτές που τις κόβεις στο χέρι και γίνονται τα χέρια σου τρικολόρε). Επίσης δε συναντήσαμε πουθενά κόκα κόλα light, σημάδι πως οι βόρριοι δεν κάνουν δίαιτα (φακλάνες).

Βρεθήκαμε μπροστά στο ΥΠΕΡ-ΚΙΟΣΚΙ χωρίς να μπορέσουμε να προσδιορίσουμε τι είναι. Οποιος το βρεί, κερδίζει σουτζούκ λουκούμ.

Διαπιστώσαμε ότι τα ταξί στην Καβάλα έχουν το ίδιο χρώμα με τα κοραλί νύχια μου.

Είδαμε ότι η Καβάλα, παρά τα κοραλλιογενή ταξί, μοιάζει με, αλλά δεν είναι, νησί.

Μπουκωθήκαμε σαραγλί, σαράι καταϊφ και χανούμ μπουρέκ του Νεντίμ στην Ξάνθη. Οι κόρες των ντόπιων ματιών διαστέλλοντο όταν τα αφτιά τους άκουγαν ότι ερχόμαστε από την Αθήνα.

Ψωνίσαμε, όχι όλα όσα θα θέλαμε, από την αγορά.

Ορκιστήκαμε να επιστρέψουμε το χειμώνα για να κάψουμε τουλάχιστον δύο τόνους ξύλα στο τζάκι.

Χαλαρώσαμε στο μπαλκόνι μας με θέα τη λίμνη Τυχερού στον ¨Εβρο διαταράσοντας την ησυχία του δυστυχή Ακρίδα τον οποίο και βαφτίσαμε Διγενή.

Μας τσίμπησαν εκατομμύρια κουνούπια και γεμίσαμε παράσημα σε όλο το σώμα, παρ' όλες τις προφυλάξεις. Αποδείχτηκε ότι τα κουνούπια προτιμούν τα νόστιμα κορίτσια γι αυτό και περιορίστηκαν στο δικό μου τρυφερό ψαχνό. Μια άλλη εκδοχή λέει πως ο Θεούλης καλά προνόησε και εφοδίασε τις γάμπες μας με τρίχες αλλά εμείς οι αμαρτωλές τις βγάζουμε οπότε και καλά να πάθουμε!

Αν δεν είχαμε το νού μας μόνο στο φαϊ, θα κάναμε και ιππασία (τώρα που το ξανασκέφτομαι, άλογο δε φάγαμε).

Οι αγελαδίτσες δε μας άφηναν σε χλωρό κλαρί. Τις συναντούσαμε παντού!

Μας πλησίασαν σε άκρως επικίνδυνη (για εκείνες) απόσταση.

Μείναμε με το στόμα ανοιχτό (αν και χορτάτοι) στο Δέλτα Έβρου.

Ο τσίφτης, ο ψαλιδιάρης, ο θαλασσαετός, ο μαυρόγυπας, η λαγγόνα, ο αργυροπελεκάνος, ο θαλασσοκόκορας, η βαλτόπαπια, ο βασιλαετός, το κιρκινέζι, η λεπτομύτα και το διπλομπεκάτσινο είναι μόνο μερικά από τα εκατοντάδες σπάνια πουλιά που βρίσκουν καταφύγιο στον υγροβιότοπο. Δεν έχω ιδέα αν συναντήσαμε κάποια από αυτά καθώς θα δυσκολευόμουν ακόμα και να ξεχωρίσω το ψαχνό από το κόκκαλο στην περίπτωση που θα βρισκόταν ένα από αυτά στο πιάτο μου.

Πάντως, οι πουλολόγοι πρέπει να είναι πολύ ανώμαλοι, αλλιώς δε θα ονόμαζαν έτσι τα πετούμενα.

Στον ίδιο χώρο συνυπήρχαν ειρηνικά μοσχαράκια-μοντέλα που πόζαραν όταν τα έβγαζες φωτογραφία.

Δοκιμάσαμε γουλιανό και γριβάδι, νοστιμότατα ποταμίσια ψάρια (αν έχεις όρεξη να καθαρίζεις..), βυθίσαμε τα δόντια μας σε ντόπια λουκάνικα και καβουρμά (χοιρινό κρέας τσιγαρισμένο σε πολύ σιγανή φωτιά που διατηρείται μέσα στο λίπος του και ποζάρει στη φωτό). Αποφύγετε να τον φάτε τηγανητό με αυγά εκτός κι αν έχετε πολύ γερό στομάχι. 

Ευχαριστηθήκαμε οδήγηση στην Εγνατία οδό, η οποία εκτός από την έλλειψη διοδίων, παρέχει και λογική σήμανση.  Πρώτη φορά αντίκρυσα ταμπέλα 130 (που να μην είναι τα κιλά ή η ηλικία μου) και δάκρυσα από συγκίνηση (τελικά θα το πιστέψω ότι είμαι γκαζιάρα).

Η χάρη μας πέρασε από την Αλεξανδρούπολη αλλά έφτασε μέχρι το Σουφλί, το Διδυμότειχο και την Ορεστιάδα. Αφήσαμε για την επόμενη φορά την Ανδριανούπολη.

Αιθεροβατούσαμε κάνοντας σχέδια για ξένοιαστη αγροτική ή έστω κτηνοτροφική ζωή στη Θράκη.

Μπήκαμε στο δάσος της Δαδιάς μετά από μια πανέμορφη καταπράσινη διαδρομή.

Είδαμε ήλιους να φυτρώνουν.

Και ήλιους να δύουν.

Σημειώσαμε την ερημική παραλία για του χρόνου.

Στην επιστροφή, κάναμε την απαραίτητη στάση στα τρία πιο χότ σημεία της Θεσσαλονίκης : Στον Τερκενλή για τσουρέκια, στον Ελενίδη για τρίγωνα και στο Χατζή για τουλούμπες, βεζύρ παρέ και σαραγλάκια γεμιστά με βουβαλίσιο καϊμάκι. Το πορτπαγκάζ σχεδόν γέμισε.

Πεταχτήκαμε και μέχρι το εργοστάσιο της Νεογάλ στη Δράμα για να προμηθευτούμε όσους τενεκέδες (της νοστιμότερης ever) φέτας χωρούσαν στο λιγοστό χώρο που μας απέμεινε. Aν ήξεραν τι διαφήμιση τους κάνουμε, θα μας την έδιναν δωρεάν!

 H περιπέτεια μας χτύπησε την πόρτα αλλά εμείς προσποιηθήκαμε ότι λείπαμε, όταν μας άναψε το λαμπάκι του λαδιού ένα χιλιόμετρο πριν τους Κατρατζήδες στο δάσος της Δαδιάς. Γυρίσαμε πίσω στο κοντινότερο χωριό και συμπληρώσαμε χάνοντας τους Κατρατζήδες και την πολυποθητη περιπέτεια...

Λυσσάξαμε να τρώμε αυτό που ξεκινάει από ΜΠΟΥ και τελειώνει σε ΤΣΑ, έχει μέσα τυρί ή σπανάκι ή κιμά ή κρέμα.

Πληρώσαμε διόδια στην εθνική οδό μέχρι τη Θεσσαλονίκη €13.40 στο πήγαινε και €12.50 στο έλα.

Υπολογίσαμε πως συμφέρει να ναυλώσεις τσάρτερ παρά να βγείς με το αυτοκίνητο στην εθνική οδο της μίας (άντε και μίαμισης) λωρίδας.

Η έρευνα έλαβε χώρα αφού γυρίσαμε, αλλά καλό είναι να το έχουμε υπόψη την επόμενη φορά που θα βγούμε σε οποιαδήποτε Εθνική Οδό :

“Σύμφωνα με την ευρωπαϊκή οδηγία 1999/62/EC περί επιβολης τελών, διόδια και τέλη χρήσης επιβάλλονται μόνο στους χρήστες αυτοκινητοδρόμων ή άλλων οδών με περισσότερες από μία λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, όταν οι οδοί αυτές έχουν χαρακτηριστικά ανάλογα προς τα χαρακτηριστικά των αυτοκινητοδρόμων, καθώς και στους χρήστες γεφυρών, σηράγγων και ορεινών διαβάσεων. Ως αυτοκινητόδρομος ορίζεται κάθε οδός που διαθέτει για τις δύο κατευθύνσεις της κυκλοφορίας διακεκριμένα οδοστρώματα τα οποία χωρίζονται μεταξύ τους είτε με διαχωριστική νησίδα, που δεν προορίζεται για την κυκλοφορία, είτε, κατ’ εξαίρεση, με άλλα μέσα. Επίσης δεν διασταυρώνεται στο ίδιο επίπεδο με άλλη οδό, με σιδηροδρομική ή τροχιοδρομική γραμμή ή με λωρίδα για πεζούς (αυτό που ονομάζουμε κλειστός αυτοκινητόδρομος)».

Στην Πατρών-Κορίνθου οι οδηγοί ήδη αρνούνται να πληρώσουν τα διόδια και, σύμφωνα με τη νομαρχία Αχαϊας, οι υπάλληλοι των διοδίων είναι ενήμεροι και δε φέρνουν αντίρρηση στους οδηγούς που επικαλούνται την άνω ευρωπαϊκή διάταξη, σηκώνοντας τις μπάρες για να περάσουν χωρίς να πληρώσουν.

Σας αφήνω με μια γκροτέσκο εικόνα (ο καλλιτέχνης του μπλόγκ να της δώσει σάρκα και οστά) :  

Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε σε διόδια, ανοίξτε την οροφή και τα παράθυρα του αυτοκινήτου, ανεμίστε μια μαύρη σημαία μαζί με αυτή της Ευρωπαϊκής Ενωσης, βάλτε στη διαπασών Ζωζώ Σαπουτζάκη – Κάντε πέρα να περάσω, κάντε πέρα να διαβώ, μη τα κάνω όλα λίμπα, μη τα κάνω ρημαδιώ - και βούρ!!!

.

Κάθε γκαντέμης, που σέβεται τον εαυτό του, οφείλει, αμέσως μετά το κόψιμο του τσιγάρου, να επισκεφτεί την Τυνησία.

Μιλάμε για τη χώρα, στην οποία το κάπνισμα επιτρέπεται μέχρι και στα ασανσέρ, τα οποία φυσικά είναι εξοπλισμένα και με ειδικό σταχτοδοχείο.

Ο τουρίστας στην Τυνησία πρέπει πάντα να μεταφράζει αυτά που βλέπει.

Στα ξενοδοχεία για παράδειγμα δεν εννοείται ότι το δωμάτιο 352 είναι στον τρίτο όροφο. Επίσης δεν εννοείται ότι πατάς το 3 για να πας στον τρίτο όροφο. Kολάνε και αυτοκόλητα για να το τονίσουν. Με αυτό τον πολύ απλό και λογικό τρόπο, πατάτε 1 για να πάτε στον δεύτερο όροφο στο δωμάτιο 352.

Η επικοινωνία με τους Τυνήσιους είναι εύκολη καθώς μιλάνε όλοι γαλλικά (το ότι δεν τα μιλάμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι δεν παίζει κανένα ρόλο).

Φυσικά μπορείτε να συνενοηθείτε μαζί τους σε άπταιστα Ελληνικά.

Πώς περπατάς στην Κωνσταντινούπολη και ακούς να σε φωνάζουν Μαρία Μαγδαληνή? Ε, στην Τυνησία φωνάζουν «Μαρία, καλημέρα, καλησπέρα, τι κάνεις», « Μητσοτάκης, Σημίτης, Παπαρήγα!» !!!!!! Στην όαση της Ντούζ άκουσα και τα κορυφαία "ναργιλέ Ζωνιανά" και «Βας βας ο Παρασκευάς», μέχρι εκεί φτάνει η χάρη τους.

Το καμάκι τους κυμαίνεται στα επίπεδα Γαρδέλη/Μιχαλόπουλου σε βιντεοταινίες του 80. «Εχεις πολυ ωραια ματια», «γεια σου κούκλα μου», και άλλα γλυκόλογα έναντι ενός δηναρίου.

Οσες το παίζετε εδώ ωραίες θα σκάσετε από το κακό σας. Στους Τυνήσιους αρέσουν οι παχουλές. Ετσι, ενώ εσάς δε σας παίρνει κανείς ούτε για χάρισμα, για μένα σφάχτηκαν σε δημοπρασίες και τελικά με διεκδίκησε ο Σαϊκ, φοιτητής της ιατρικής με υπέροχα μάτια, για μόλις 14,000 καμήλες και 2 φεράρι.

Οι ανεπανάληπτοι Ελληνες τουρίστες, που έγιναν διάσημοι για το «ΕΕΕΕΕΕ ΟΟΟΟΟΟ» στην Πορτογαλία, είχαν γράψει νωρίτερα την ιστορία τους στην Τυνησία, μαθαίνοντας σε όλους να φτιάχνουν φραπέ και να το διαφημίζουν σε (σχεδόν) άπταιστα Ελληνικά :

Ετσι, οι απολίτιστοι έμαθαν τον φραπέ με παγάκι και με καλαμάκι. Πολλοί μάλιστα φωνάζουν «με δύο καλαμάκια» αφού έχουν την πεποίθηση ότι τα περισσότερα καλαμάκια δίνουν και κάτι τις στη γεύση.

Πάντως μην παίρνετε και πολύ φόρα καθώς πολλές ελληνικές λέξεις μεταφράζονται με πολύ αστείο τρόπο στη γλώσσα τους. «Μια χαρά» θα πεί «εκατό σκατά», «Νίκο» θα πεί «πήδα τον», «τέρμα» θα πεί πέος, «Ασπασία» το ίδιο.

Επίσης, τo παγωτάκι νεστλέ που βλέπετε από πάνω, μη το λιγουρεύεστε. Οι Τυνήσιοι αγνοούν την πραγματική γεύση της σοκολάτας. Το παγωτό τους μοιάζει με μους και τα γλυκά τους είναι κάτι απίθανες αηδίες πλασμένες ως επι των πλείστων με χουρμάδες και σιρόπι.

Αν έχετε ζάχαρο, ο γιατρός συστήνει one way ticket για Τυνησία.

Πρόκειται για τη χώρα των αντιθέσεων. Πράσινη στα παράλια, ξερή στο νότο. Υγρασία στο βορρά, 5% υγρασία στην έρημο. Βρέθηκα στη μέση του πουθενά με 41 βαθμούς και 5% υγρασία και ένιωθα λες και είχε 25 βαθμούς (και μιλάμε για άνθρωπο που δεν ανέχεται τη ζέστη). Χα! Παρατηρώ μόλις τώρα ότι ο ίσκιος μου έχει παχύνει λίγο, θα τον βάλω σε δίαιτα.

Οι καμήλες είναι συμπαθέστατα και τεμπελχανέστατα ζώα. Δίνουν το γάλα τους, το κρέας τους, τα δόντια και τα κόκκαλά τους για κολιέ. Και φυσικά, αν θές να ταξιδέψεις στην έρημο με την ιλιγγιώδη ταχύτητα των 20 χιλιομέτρων ανά ημέρα, η καμήλα είναι ο μόνος τρόπος.

Μπορούν να περπατάνε για μέρες χωρίς σταματημό, ζουν βδομάδες χωρίς τροφή και χωρίς νερό.

Το ανέβασμα και το κατέβασμα από την καμήλα είναι αστεία υπόθεση, παρά τις φήμες. Το περπάτημα ποδοσφαιριστή μετά από το καβάλημα είναι κι αυτό μύθος. Δικαιολογίες όλων όσων δεν κλείνουν μπούτι όλη νύχτα.

Οταν ανεβαίνεις στην καμήλα, έχεις τα πόδια σου χαλαρά και δεν πιάνεσαι καθόλου. Η βόλτα είναι άκρως χαλαρωτική και ο έρωτας με την καμήλα αναπόφευκτος. Τη δική μου τη βλέπετε στην αριστερή φωτό, τη βάφτισα Μαγδάλω και της χάιδεψα το λαιμουδάκι (όταν επέστρεψα στο ξενοδοχείο τρίφτηκα με σκοτσμπράιτ καθώς οι καμήλες δεν πλένονται ποτέ. Αν τις αγγίξει νερό τρελαίνονται).

Το κρέας της καμήλας μοιάζει με χοιρινό στην όψη, με μοσχάρι στην κόψη και με ζαρκάδι στη γεύση. Προσοχή! Οι καμήλες διασχίζουν το δρόμο !

Το φαγητό, ένας πικάντικος συνδιασμός μεσογειακής και αραβικής κουζίνας, είναι υπέροχο. Με λίγα λόγια θα πήξετε στο κους κούς.

Oι Τυνήσιοι είναι τόσο αργοκίνητοι όσο και οι καμήλες τους. Χρειάζεται τεράστια υπομονή και αυταπάρνηση για να μη τους βρίσεις το σόι.

Ζητάς ένα μπουκάλι νερό κι ο σερβιτόρος έρχεται μετά από 20 λεπτά με 4 ποτήρια. Αδεια φυσικά. Τον αναζητάς για ένα ακόμα 20λεπτο κατά το οποίο αγνοείται. Οταν τον ανακαλύψεις και του θυμίσεις ότι περιμένεις ένα μπουκάλι νερο, χαμογελάει και σε βεβαιώνει πως έρχεται. Οταν πια το φέρνει, έχεις λιποθυμήσει από τη δίψα.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, βρήκα απόλυτα φυσιολογική την πεντάωρη καθυστέρηση στο αεροδρόμιο κατά την επιστροφή. Και μιλάμε για ένα αεροδρόμιο με μία και μοναδική αεροπορική εταιρεία.

Το δεύτερο καλύτερο πράγμα που μπορείς να κάνεις στην έρημο, μετά το καβάλημα της καμήλας, είναι να κάνεις μια βόλτα με το ανεμόπτερο και να δείς την έρημο και την όαση από ψηλά.

Οι τουαλέτες στην Τυνησία έχουν κάτι το μυστηριώδες και εξωτικό. Εκτός του ότι τις συναντάς στη μέση της ερήμου, έχουν διάφορα σχέδια και σχήματα που καταφέρνουν να μπερδέψουν το θύλη με το άρρεν, με αποτέλεσμα να κατουριέσαι απ’έξω ενώ πασχίζεις να καταλάβεις ποιά πόρτα να χτυπήσεις. Το παράδειγμα της φωτογραφίας τα λέει όλα. Τέσσερις πόρτες, τρία ανθρωπάκια (ανδρών, γυναικών, παιδιών?), η μόνη διαφορά ανάμεσα στα ανθρωπάκια είναι τα σκούρα ή ανοιχτόχρωμα ρούχα.

Στις τουαλέτες των ξενοδοχείων, αεροδρομίων και άλλων δημόσιων χώρων, παραμονεύουν ένστολες καθαρίστριες, οι οποίες παρέχουν τις εξής (υποχρεωτικές) υπηρεσίες για ένα δηνάριο :

1. Μεταφράζουν την πινακίδα έξω από την τουαλέτα και σου λένε πού να πάς ανάλογα αν είσαι αγοράκι ή κοριτσάκι.
2. Σου πατάνε το κουμπί του βιλανόβα για να πέσει το σαπούνι στα χέρια σου.
3. Σου ανοίγουν τη βρύση για να πλύνεις τα χέρια σου.
4. Σου προσφέρουν κωλόχαρτο για να σκουπίσεις τα χέρια σου.
5. Παίρνουν το κωλόχαρτο με το οποίο σκούπισες τα χέρια σου και το πετάνε στα σκουπίδια.

Για σφουγγάρισμα ούτε λόγος!

Το μπέρδεμα του αρσενικού και του θυληκού προκύπτει φυσικά από τα έθιμα της μουσουλμανικής θρησκείας. Παρότι ως λαός είναι αδιάφοροι σε θέματα θρησκείας, ειδικά στο νότο τηρούν δια ροπάλου τα έθιμα.

Ετσι, όταν η νότια Τυνήσια δε βγαίνει από το σπίτι της για να μη τη μασκάνουν τα αγόρια, τι να κάνουν τα παλικάρια, τη βρίσκουν μόνοι τους.

Κι εδώ η χώρα βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση. Ο νόμος επιτρέπει στον άντρα να κατηγορήσει τη γυναίκα του για μοιχεία και έτσι να την καταδικάσει σε θάνατο (! !!!). Από την άλλη, η Τουζέρ είναι η πόλη-παράδεισος των γκέι.

Το καθεστώς είναι προεδρική δημοκρατία με 1:7 αναλογία αστυνομικών/πολιτών.

Οι Τυνήσιοι ψηφίζουν κάθε 5 χρόνια, αλλά ψηφίζουν πάντα τα ίδια κι έτσι δεν αλλάζει ποτέ τίποτα. Ολοι αγαπάνε τον πρόεδρο, όλοι τον ψηφίζουν και δεν παραπονιέται κανείς.

Ετσι, οι πρόεδροι μένουν στην εξουσία μέχρι να παραιτηθούν λόγω γηρατιών.

Οι Τυνήσιοι είναι ολιγαρκείς και χαρούμενοι. Απαξ κι έχουν ένα κεραμύδι πάνω από το κεφάλι τους κι ένα πιάτο φαϊ στο τραπέζι τους, χαμογελάνε και σε κάνουν να πιστεύεις ότι είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στον κόσμο.

Τα μπουρδέλα στην Τυνησία είναι δημόσια (σε αντίθεση με τη χώρα μας που το δημόσιο είναι μπουρδέλο), επομένως το να είσαι δημόσιος υπάλληλος στην Τυνησία μπορεί να σημαίνει πολλά...

Το παρακαλετό για σοκολατάκι και καραμέλα υπάρχει και εδώ.

Τα πιτσιρίκια σε τριγυρίζουν και σου πουλάνε κολιέ για ένα δηνάριο (μισό ευρώ), ζητάνε τσίχλα, καραμέλα, σοκολάτα, να τους δώσεις τη διαφημιστική τσάντα του πρακτορείου για να πάνε σχολείο. Αν είσαι καλά οργανωμένος τουρίστας, κυκλοφορείς με τις τσέπες σου γεμάτες και σκορπίζεις τη χαρά. Αν είσαι Σακαφιόρα, κυκλοφορείς όλες τις μέρες με τα γλυκά που λιώνουν στις τσέπες και αποφασίζεις να τα αφήσεις στο ξενοδοχείο τη μοναδική μέρα που θα μαζευτούν τριγύρω σου πιτσιρίκια. Ακολούθως, επιστρέφεις στην Ελλάδα με μια βαλίτσα γλυκά, τα οποία τρώει η μαμά σου που έχει ζάχαρο.

Στην αγορά το παζάρι πάει σύννεφο. Αρχίζουμε από την τριπλάσια τιμή για να καταλλήξουμε στην πραγματική αξία του προϊόντος. Αν βαριέσαι πραγματικά, λές το 1/3 της τιμής κι αφήνεις τον πωλητή να τρέχει στο κατόπι σου κατεβάζοντας την τιμή.

Τα περισσότερα πράγματα στην Τυνησία κοστίζουν ένα δηνάριο. Ενα δηνάριο ο αχθοφόρος, ένα δηνάριο το κολιέ από κόκκαλο καμήλας, ένα δηνάριο το κατούρημα, ένα δηνάριο η φωτογραφία, ένα δηνάριο το νερό.

Και φυσικά ένα δηνάριο το άτομο για να μεταφερθείς με το απόλυτο όχημα :

Θα ακούσετε από πολλούς φήμες που συνδέουν το νερό και το καρπούζι με τη λεκάνη της τουαλέτας. Το νερό βγαίνει φυσικά από γεωτρήσεις και είναι άνοστο, αυτό είναι αλήθεια. Αλλά δε θα πάθετε και τίποτα αν βουρτσίζετε τα δόντια σας μ’αυτό ή αν πιείτε λίγο πάνω στη δίψα σας.

Την ίδια φήμη έχει και το καρπούζι που ποτίζεται με το ίδιο νερό. Εγώ πάντως έφαγα κι απ’αυτό και δεν έπαθα τίποτα, αν εξαιρέσει κανείς μια καλλιτεχνική επιφοίτηση που είχε σαν αποτέλεσμα αυτό :

Και τώρα νομίζω ότι είμαι έτοιμη για το ΜΟΜΑ!  

Δε λέω, ωραία η Τυνησία αλλά σα τη Νέα Υόρκη πουθενά! Αχ!

Μόλις αδυνατίσω να γράψω τα γαστριμαργικά μου απομνημονεύματα ή έναν γαστριμαργικό θούριο? Αυτή είναι η ψηφοφορία του μήνα.

(τα πόδια, όπως κι η ζυγαριά δεν είναι δικά μου)

Γράφεις ένα χειρόγραφο, το φωτογραφίζεις, το σκανάρεις, το ανεβάζεις στο μπλόγκ σου.

Σημειώνεις απλά, για το http://autographcollectors.blogspot.com ώστε να ειδοποιηθούν τα παλικάρια και να σε συμπεριλάβουν στο λεύκωμα που ευελπιστούν να εκδόσουν (τι άλλο θα ακούσουμε).

Αποφάσισα να ξεκινήσω κι εγώ ένα παιχνίδι. Οι κανόνες είναι απλοί :

1. Καθίστε μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή σας.

2. Φέρτε το μεγάλο δάχτυλο του αριστερού ποδιού σας στο δεξί σας ρουθούνι.

3. Εισπνεύστε 3 φορές βαθιά.

4. Αποφασίστε αν αυτό που εισπνεύσατε ανήκει στην κατηγορία "ελαφρύ άρωμα", "υποψία βρώμας", "συστηματική απλυσιά", "αφόρητη μπόχα".

5. Επιλέξτε το αγαπημένο σας φαγητό/γλυκό.

6. Αν ανήκετε στην πρώτη κατηγορία "ελαφρύ άρωμα", πεταχτείτε στο κοντινότερο σουβλατζίδικο/παγωτατζίδικο/κρεπερί/πιτσαρία, αγοράστε αυτό που λαχταράτε π.χ. ένα σουβλάκι, μια μπάλα παγωτό, μια κρέπα ή μια ατομική πίτσα και καταβροχθίστε το.

7. Ποστάρετε αναφέροντας τα λεπτομερή αποτελέσματα και το χρόνο σας. Π.χ. Η πατούσια μου αναδύει ένα ελαφρύ άρωμα βερύκοκου ποτισμένου με δυόσμο παλαιωμένο σε κελάρι με υπερβολική υγρασία για 12 συναπτά έτη, λαχτάρισα σουβλάκι, πήγα στο τάδε σουβλατζίδικο, αγόρασα ένα με γύρο απ'όλα και το έφαγα μέσα σε 2 λεπτά. Προαιρετικά προσθέστε τη γαστριμαργική κριτική σας και τον ύμνο σας προς το αντικείμενο του πόθου.

8. Αν ανήκετε στη δεύτερη κατηγορία "υποψία βρώμας" κάνετε το ίδιο με δύο σουβλάκια/δύο μπάλες παγωτό/δύο κρέπες/μια πίτσα κλπ.

9. Αν ανήκετε στην τρίτη κατηγορία "συστηματική απλυσιά", κάνετε το ίδιο με τρία σουβλάκια / τρεις μπάλες παγωτό/δύο πίτσες κλπ.

10. Αν ανήκετε στην τέταρτη κατηγορία "αφόρητη μπόχα", κάνετε το ίδιο με πέντε σουβλάκια / ένα κιλό παγωτό / τρείς πίτσες κλπ.

11. Καλέστε στο παιχνίδι όλους όσους νομίζετε ότι βρωμάν τα πόδια τους.

12. Δεν πιστεύω να περιμένετε να εκδοθείτε?

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΠΛΥΘΕΙΤΕ

Καλώ στο παιχνίδι τους one happy dot, naf, xipasmenos, mpampakis, coachp, zamuc, gsus, firfiris, art_em_is_free. H dot πρέπει να παίξει το παιχνίδι τρεις φορές και μετά να ζυγιστεί (πόσο πιο κακιά να γίνω).

Aν ξέχασα κάποιον που βρωμάν τα πόδια του, ας με συμπαθάει και ας παίξει από μόνος του. 

Μερικές φορές, ο περιορισμός στην κουζίνα σε οδηγεί σε απίστευτες ανακαλύψεις.

Κοιτάξτε τι ανακάλυψα παλαιότερα πριν από μια δίαιτα, σε 4 απλά βήματα :

• Κάνω την προετοιμασία της δίαιτας με μια επίσκεψη στο Βασιλόπουλο. Γεμίζω το ψυγείο με σαλατικά, λαχανικά και γιαούρτια.
• Μετά αποφασίζω να φάω το τελευταίο πατατάκι που 'χει ξεμείνει στο ντουλάπι και να αρχίσω τη δίαιτα από αύριο. Μην πάει χαμένο το πατατάκι, υπάρχουνε παιδάκια που πεινάνε (ξαφνικά απέκτησα ουμανιστικές ανησυχίες) κλπ κλπ κλπ.
• Μετά, επειδή είμαι πολύ λογικός άνθρωπος, σκέφτομαι ότι το γεγονός της πείνας των παιδιών στον τρίτο κόσμο δε θα έπρεπε να συνεπάγεται ένα σωσίβιο γύρω από τη μέση μου. Είναι δύο εντελώς άσχετα πράγματα και σε ουδεμία περίπτωση δε θα έπρεπε να μπλέκονται μεταξύ τους και να επηρρεάζουν το ένα το άλλο. Αποφασίζω να πετάξω το πατατάκι και να φάω γιαούρτι αρχίζοντας τη δίαιτα ΑΜΕΣΩΣ.
• Εχουν μείνει όμως 2-3 πατατάκια στο πιάτο μου τα οποία τελικά ξαναποφασίζω να φάω (είμαι και αδύναμος χαρακτήρας). Για να μετριάσω κάπως την αμαρτία, πιάνω το πατατάκι και το βουτάω στο γιαούρτι.

Δε μπορώ να σας περιγράψω πόσο πάνε αυτά τα δύο. Ανακάλυψα το υπέρτατο μάτς, υο τέλειο προξενειό, τον αιώνιο έρωτα, την απόλυτη ηδονή! 

(νηστεύω κι ό,τι θέλω λιγουρεύομαι κι ό,τι θέλω λέω)

Μια πρώτη ματιά

Στη Ν.Υόρκη όλα είναι μεγάλα.

 Ακόμα και τα hummer κυκλοφορούν σε λίμο.

 Ακόμα και τα ποτήρια νερό, με παγάκια, χωρίς μπουρμπουλήθρες, τα οποία σου φέρνουν χωρίς καν να τα ζητήσεις! Παράδεισος!

 Καλέ? Αυτή δεν την γκρέμισε το τέρας στο Cloverfield? Ευτυχώς, υπάρχει Θεός κι η γέφυρα έμεινε στη θέση της.

 O εφιάλτης στο δρόμο με το χρηματιστήριο. Μα τι φωτογραφίες τραβάω επιτέλους!

Της παγκοσμιοποίησης

Το καλό με τη Ν.Υόρκη είναι ότι διακτυνίζεσαι σε διάφορες χώρες του κόσμου απλά παίρνοντας το μετρό ή σταματώντας ένα ταξί.

 Chinatown. Αν είσαι Κινέζος έχεις 90% πιθανότητες να γίνεις μανάβης στη Ν.Υόρκη.

Αν είσαι ινδός γίνεσαι ταξιτζής.

Αν είσαι αραπίνα με παραπανίσια κιλά και "attitude" είναι πολύ πιθανό να αποκτήσεις ταμπελάκι με το όνομα "Tanika" για το στήθος σου και να σερβίρεις wendy's, burger king και mcdonalds.

Aν είστε 1.85, 75 κιλά, μπρατσομένος, με πλάτες, κοιλιακούς και θεληματικό πηγούνι, ή εναλλακτικά 1.75, 55 κιλά και πλούσιο στητό στήθος, πιθανότατα θα καταλήξετε να λέτε "καλημέρα τι κάνετε" σε όσους μπαίνουν στα Abercrombie & Fitch. Υποτίθεται ότι πουλάτε ρούχα, αλλά στην ουσία επιδεικνύετε την τέλεια οδοντοστοιχία σας και, αν κάποιος πελάτης σας ζητήσει κάτι, χαμογελάτε και λέτε "δεν ξέρω". Ευχαριστημένος θα μείνει, πιστέψτε με.

 Little Italy. Αν είσαι Ιταλός θα πήξεις στο προσούτο.

 Gymtown

Μικρή Κορέα, δρόμος Αμστερνταμ...

Μόνο Κουάλα Λουμπούρ δεν είδαμε.

Τι φάγαμε

 Παγωτογεύσεις Haagen Dazs που δεν υπάρχουν εδώ. Butter pecan, chocolate peanut butter, black walnut.

 Μπισκότα με κομμάτια μαύρης σοκολάτας και μακαντέμια.

 Επιτέλους! Θυμάστε αυτές οι καντίνες που βλέπουμε σε όλες τις αμερικάνικες ταινίες, που σταματάει η πετσοκόκαλη πρωταγωνίστρια και ζητάει ένα απ' όλα και το τρώει και της τρέχουν οι κέτσαπ δεξιά κι αριστερά από το λιπγκλός? Υπάρχουν. Το χοτ ντογκ κοστίζει $2 και το απ'όλα (δηλαδή με προσθήκη τυριού τσένταρ και τσίλι) $3. Πάντως παχαίνει, το δοκιμάσαμε ιδίοις στόμαχι.

 Πεντανόστιμη Soul kitchen στο Ηarlem. Ρε μαύρισε το μάτι μας (όχι ότι στην υπόλοιπη Ν.Υόρκη άσπρισε). Το φαϊ είναι κάπως πιο ακριβό στη Ν.Υόρκη. Θες $50 για ένα απλό φαγητό. Στο Χάρλεμ μπορείς να φάς και με $30. Μιλάμε για εστιατόρια πάντα, στα φαστφούντ τρως και με $2.

Αν πάτε στο Χάρλεμ, μη σκεφτείτε "θα πάω και θα 'ρθω με ταξί και δε θα έχω πρόβλημα" γιατί θα έχετε. Με ταξί πας στο Χάρλεμ. Το πρόβλημα είαι στο να φύγεις αφού εκεί δεν κυκλοφορεί ταξί. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, βγαίνεις έξω από το εστιατόριο, ξεροσταλιάζεις στο πεζοδρόμιο 10 λεπτά γιατί νομίζεις ότι θα περάσει ταξί. Περνάνε διάφορα άλλα συμβατικά αυτοκίνητα που κάνουν τα ταξί, σου σφυράνε, ανοίγουν το παράθυρο και σου λένε κάτι σκουρόχρωμες φάτσες να μπεις μέσα. Εσύ φυσικά δε μπαίνεις. Μπαίνεις στο πρώτο λεωφορείο που θα σταματήσει αν έχεις εισητήριο. Αν δεν έχεις εισητήριο, πάλι μπαίνεις στο λεωφορείο και εξηγείς στη σκουρόχρωμη οδηγό ότι είσαι ένας πτωχός πλην τίμιος τουρίστας και την παρακαλάς να σε πάει σε ένα ξέφωτο όπου να υπάρχουν ταξί. Μέχρι να γίνουν όλα αυτά, φροντίζεις να έχεις τα λεφτά, τα διαβατήρια, το κλειδί του ξενοδοχείου και τις πιστωτικές σου κάρτες σκορπισμένα σε διάφορες τσέπες των ρούχων σου με την ελπίδα ότι, αν σου επιτεθούν, κάτι θα σου μείνει.

Παρόλα αυτά, τίποτα δε συγκρίνεται με την εμπειρία να είσαι το μοναδικό ξανθό κεφάλι μέσα σε ένα εστιατόριο και να λες μετά από 100 χρόνια στα δισέγγονά σου δίπλα στο τζάκι ότι πήγες εκεί.

Τι φέραμε μαζί μας

 Βιβλία για το μεγάλο μας έρωτα. Μη χαίρεστε. Κι εκεί με το τουφέκι τα ψάχνει κανείς. Θα μου πείτε, τουλάχιστον εκεί τα βρίσκει.

 ΜΒΤ (Masai Bareboot Technology) για να περπατάμε όπως οι Μασάι και να αποκτήσουμε κορμί κυπαρισένιο. Το παπούτσι με την καμπύλη σόλα η οποία σχεδιάστηκε κατόπιν μελέτης του περπατήματος των Μασάι και του περπατήματος με γυμνό πόδι στην άμμο. Σύμφωνα με τις φήμες, γυμνάζει, ξεκουράζει, γιατρεύει, αδυνατίζει και κοστίζει μόνο $300 (σύνολο και το αριστερό και το δεξί, τσάμπα πράμα). Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν, ούτε προβλέπεται να υπάρξουν ποτέ.

 Αpple i-phone. Οσα κάνει το παραπάνω παπούτσι συν καφέδες, τσάγια και ζεστές σοκολάτες με φυστικοβούτυρο και μαρσμέλοου. $399. Στην Ελλάδα ακόμα το περιμένουμε και λογικά θα κοστίζει €500-600.

Τέχνες και γράμματα

Τα γραμματόσημα στη Ν.Υόρκη είναι αυτοκόλητα καθώς οι Αμερικάνοι έχουν αρχίσει έναν τεράστιο αγώνα κατά του γλειψίματος. Σειρά δε σας λέω τι έχει, πάντως αφήστε τρίχα για καλό και για κακό.

Μετά από την επίσκεψή μας σε όλα τα μουσεία, αποφάσισα ότι έχω όλα τα προσόντα για να γίνω καλλιτέχνης, όπως κι εσείς βέβαια. Να μερικοί απλοί τρόποι για να γίνετε πλούσιοι και να εκθέσετε τα έργα σας στο ΜΟΜΑ (Museum of modern art) και στο Guggenheim :

 Η τέχνη είναι μορφή έκφρασης, η οποία δε μας χαλάει καθόλου αν είναι άμεση. Εκφραστείτε λοιπόν ελεύθερα. Γράψτε σηχτίρ, ούφ, κλαψ, λυγμ(περισσότερα θα βρείτε σε παλιά Μίκυ Μάους) και πουλήστε το μια περιουσία.

 Αν βαριέστε πραγματικά, παίρνετε έναν άσπρο καμβά, τον πηγαίνετε στον κορνιζά και του ζητάτε να σας τον κορνιζάρει. Αν το κάνετε τρις, είναι τέχνη.

 Στηρίζετε τον καμβά σας στον τοίχο κι απέναντι ακριβώς ένα μεγάλο ανεμιστήρα. Παίρνετε 2-3 κουτιά μπογιά. Βουτάτε το πινέλο και το τοποθετείτε ανάμεσα στον καμβά και στον ανεμιστήρα πολλάκις.

 Τα κακάκια του Λαλάκη τα θυμάστε? Τα πετάξατε? Κρίμααααααα, θα μπορούσαν να κοστίζουν ίσα με 3 εκατομμύρια δολλάρια.

 Τα κιλίμια της θειάς Αμερσούδας που τα έβαζε για να καλύπτει το μωσαϊκό που είχε βρωμίσει? Τα πετάξατε κι αυτά? Αμάν αυτό το Ικέα, καταστρέφει την τέχνη!

 Παίρνετε δύο καρέκλες και τις καρφώνετε στον τοίχο. Καλά, αυτό είναι έτσι κι αλλιώς ξεπερασμένο.

 Αν υποψιαστώ ότι το καλσόν μου βρίσκεται στο ΜΟΜΑ, θα το σκίσω !

Τι δεν έχω εγώ που το έχουν αυτοί

Οσο ζηλιάρης και να μην είσαι (που είμαι δηλαδή), ε ορισμένα πράγματα δε μπορείς να μη τα ζηλέψεις :

 Κρεββάτια στα μουσεία. Η πιο χρήσιμη εφεύρεση ever.

 Hershey's. Από τις πιο νόστιμες σοκολάτες ever.

 Broadway. O πιο φωτεινός δρόμος ever.

Central park και σκιουράκια. Θέλω, θέλω, θέλω!

 Abercrombie & Fitch  Το μαγαζί-ταμιευτήριο. Παρόλο που κατέθεσα όλη μου την περιουσία, συνεχίζω να θέλω θέλω θέλω !

 Manolo Blahnik. (θά θελες, θά θελες, θά θελες)

Τι θα μας μείνει αξέχαστο

 Οι Νεοϋορκέζοι, οι οποίοι είναι ανοιχτόκαρδοι, εξυπηρετικοί και καλοκάγαθοι, αρκεί να κρατάς τους τύπους και τους κανόνες, όπως πχ να στέκεσαι στη σωστή ουρά με το σωστό τρόπο και να μην πηγαίνεις στο γκισέ αν δεν φωνάξουν "NEXT".

 H μόδα. Ας το έβλεπε αυτό ο Τσαϊκόφσκυ και θα σού 'λεγα εγώ τι λίμνες των κύκνων θα έγραφε.

Τα εκατομμύρια ταξί που κυκλοφούν στους δρόμους σε αναλογία με τα συμβατικά αυτοκίνητα 8 προς 10. Κάνεις έτσι το χέρι σου και μέχρι να πείς "κοτόπουλο" έχουν σταματήσει δέκα τριγύρω σου. 9 στα 10 ταξί είναι Φορντ. 6 στα 10 ταξί έχουν τηλεόραση και navigator στο πίσω κάθισμα. 10 στους 10 οδηγούς ταξί είναι αλλοδαποί. Πολλοί από αυτούς φοράνε και τουρμπάνι.

 Τα τσιγάρα, τα οποία δεν προκαλούν καρκίνο, καρδιοπάθειες, πρόωρο θάνατο και ανικανότητα! Επίσης, όταν βλέπουν τα δικά μας πακέτα με τα μαύρα warnings τα χαζεύουν λες και πρόκειται για αρειανά τσιγάρα. (Μη σας περάσει από το μυαλό οτι το ξανάρχισα, ο ιδιοκτήτης του πακέτου είναι άλλος).

 Moonvertising. Σκέφτομαι να κάνω κάτι παρόμοιο σε άλλες τεράστιες επιφάνειες όπως πχ πισινοί, κοιλιές και μπούτια.

 Η τραμπάλα, η οποία απαγορεύεται δια ροπάλου ! Για τσουλήθρα ούτε λόγος.

 Οι αρχαίων ημών πρόγονοι με τα κέρατα στο φυσικό τους μέγεθος. Τίποτα δεν έχει αλλάξει.

 Το δωμάτιο 627 που έιχε μονίμως το do not disturb κρεμασμένο. Τελικά ο Greeklover είναι μύθος.

 Οι τουαλέτες που τραβάνε μόνες τους το καζανάκι μόλις εξαφανιστεί ο πωπός μας από τον ορίζοντα (πουτάνα τεχνολογία). Τα ταμπόν κι οι σερβιέτες $0.25 έκαστο (ε, δεν είναι και always).

Τα WENDY'S. Mushroomelt δεν υπάρχει βέβαια, αλλά φάγαμε το καινούριο baconator!

(αυτό το κρατούσα για το τέλος)

Ανεπισήμως, άρχισα να λιγουρεύομαι όλα αυτά τα νηστίσιμα φαγητά που δε μπορούν παρά να σε κολάζουν.

Οποιος θέλει να διαβάσει για μύδια, στρείδια, γαρίδες, καραβίδες, κουκιά και φασόλια να πάει σε άλλο μπλογκ. Εδώ υμνούμε μόνο αυτά που αρέσουν στη Σακαφιόρα.

Πιο πολύ από τη νηστεία θα μου λείψει το αυγό και τα τυροκομικά (αχ παγωτομανία) παρά το κρέας. Τι να το κάνω ρε κακομοίρηδες το κρέας όταν μπορώ να φάω φασολάκια, πατάτες, ρεβύθια, μελιτζάνες και φακές?

Παίρνετε δυο ολόκληρες πατάτες και τις πετάτε στη χόβολη, αφού έχετε κάψει μισό δάσος στο τζάκι. Εναλλακτικά τις ψήνετε στους 180 για μια ώρα στο φούρνο (μιλάμε για μεσαίο μέγεθος, αν είναι γκρουμούτσες αφήστε τις παραπάνω). Τις βγάζετε και, όπως είναι καυτές, τις κόβετε στη μέση. Χαράζετε με το μαχαίρι τη σάρκα της πατάτας και περιχύνετε με λάδι. Τρίβετε αλάτι και πιπέρι.

Πατάτες τηγανιτές. Χωρίς γυφτιές. Κομμένες στο χέρι κατά προτίμηση κοντόχοντρες και με φρεσκοτριμένο αλάτι με το που θα βγουν από τη φρυτέζα.

Πατάτες φούρνου, πατάτες γιαχνί, πατάτες ροδέλες, πατατίαση θα πάθω !

Πατάτες βραστές σαλάτα. Τις ξεφλουδίζετε όσο είναι καυτές και τις περιχύνετε με λάδι να το ρουφήξουν. Αλατοπίπερο, λεμονάκι κι έτοιμη η πατατοσαλάτα.

Φακές, ρεβύθια. Χωρίς λόγια. Οποιος δεν τρώει είναι γαστρονομικά ανέραστος.

Φασολάκια. Τα έχω υμνήσει σε προηγούμενο ποστ, ας μην επαναλαμβανόμαστε.

Χοντροκομένες φέτες μελιτζάνας ψητές στα κάρβουνα. Είναι κρίμα να ανάψετε κάρβουνα και να μη ρίξετε δίπλα στις μελιτζάνες και μερικά μανιτάρια πλευρώτους για συνοδεία.

Λεπτές φέτες από κολοκυθάκια τηγανισμένες στη φρυτέζα.

Μπριάμ. Ηταν που ήταν φαγητό-θρύλος, μετά την ταινία Ρατατούη παράγινε! ¨Οχι αδίκως.

Ρύζι με κουκουνάρια και κάστανα.

Ρύζι με μανιτάρια και πιπεριές.

Ρυζότο.

Κριθαράκι με ντομάτα και βασιλικό στο φούρνο.

Μακαρονάδες. Μακαρονάδες τραβάτε σε άλλο μπλογκ. Εμείς είμαστε οπαδοί του ρυζιού. Παρόλα αυτά είναι κι αυτή μια επιλογή για τις "βασανιστικές" μέρες της νηστείας.

Αγγινάρες με αρακά. ΘΕΪΚΟ !

Καλαμαράκια. Τα προτιμώ τηγανιτά, αλλά και γεμιστά με ρύζι δε με χαλάνε.

Πράσινες τηγανιτές ντομάτες (όχι την ταινία, το πιάτο). Κόβουμε τις ντομάτες σε χοντρουλές ροδέλες, αλατοπιπερώνουμε, αλευρώνουμε και τηγανίζουμε στη φρυτέζα.

Τηγανιτά κρεμμύδια (όπως Friday's)

Μπάμιες, γεμιστά, ντολμαδάκια, ρεβυθοκεφτέδες, ντοματοκεφτέδες, μπρόκολα, καρότα, χταπόδι λεμονάτο και σουπιά (άντε μωρή) !

Για επιδόρπιο τώρα. Εδώ είναι που θα μας λείψει κάπως το παγωτάκι, ειδικά τώρα που ζεσταίνει κι ο καιρός. Εχουμε όμως εναλλακτικές :

Σοκολατάκια νηστίσιμα. 2 κούπες φρυγανιά τριμμένη, 2 κούπες άχνη ζάχαρη, 1 κούπα νερό, καρύδια, 3 κουταλιές κακάο, 2 βανίλιες. Ανακατεύουμε, πλάθουμε μπαλάκια και τέλος. 

Μελομακάρονα, ισλί, φοινίκια. Θα μου πείτε ότι δεν έχουμε Χριστούγεννα. Κι όμως το μελομακάρονο είναι νηστίσιμο και πεντανόστιμο και θεϊκό και γιατί να μην το τρώμε όλο το χρόνο?

Κέικ. Κυκλοφορούν τόσες συνταγές για νηστίσιμα κέικ που αν κάνετε search μπορεί να σας βγάλει και εννέα τρισεκατομμύρια αποτελέσματα. Ούτε στο τζόκερ τέτοιο τζακ ποτ.

Προσθέστε σε όλα τα παραπάνω μπανάνες, φρούτα. Ε, τι άλλο να φας πια!

Κατόπιν τούτου, μην ακούσω κανέναν να παραπονιέται για τη νηστεία. 

Προσωπικά, υπολογίζω να πάρω γύρω στα 5 κιλά το λιγότερο (παίζει να πήρα κι ένα κιλό όση ώρα έγραφα τα παραπάνω) !

Ο χρήστης Marina λέει: giati? mia xara ta grafeis kai moni sou

Ο χρήστης Mania λέει:allo talento omws esy, ase pou sterepsa kai den exw ti na grapsw

Ο χρήστης Marina λέει:egw exw talento sti zwgrafiki kai to tragoudi, ekastos sto eidos tou

Ο χρήστης Mania λέει:wraia na dhmosieysoume tote mia zwgrafia h ena mp3. yparxei dynatothta kai gia fwtografia kai gia mousikh. an exeis kai sto xoro, mporw na sou kanw video 

Ο χρήστης Marina λέει:afta den einai gia to evry koino. ta apolambanete mono ligoi eklektoi

Ο χρήστης Mania λέει:dineis mono prive parastaseis?

Ο χρήστης Marina λέει: e vevaia ti me perases. eides ti eipe i efi thwdi?

Ο χρήστης Mania λέει:ti?

Ο χρήστης