My sentiments toward my hometown are stuffs that I will always treasure. There may be some foolish men trying to brand it with unwanted titles, but still, my heart will always strive to work towards its greater glory. And in pursuing its beauty to be held in pedestal, I got convinced that there are realistic zeroes that I should consider. And one of those is the unintelligible neighborhood. I can and will always accept the fact that those who are living within the boundaries of my fallen Eden are so unfortunate when it comes to education attainments. Many institutions have tried to settle the learning disciplines in the heart of town, but my townsmen acted out of proportion with these institutions. And worse, schooling is something a not-so-valuable activity. The call for survival is so attractive that my place seemed to neglect the part of education in making the breed of human fit for our unfriendly planet. Even the spiritual chambers have not tapped the town’s overemphasis on survival, and we, churchians are partly to be blamed.

Some may disagree that the crisis over the lack of fluency in the English language, the confusing directions of Physics, endless counting of the alphabet in Math and wrongly interchanged dates in History are the unpaid debts of the church, but it is true. While some men strive for living, the church strives for expansion as well, with basic education simply overlooked. Evangelistic crusades, worship concerts, multimedia productions and enthusiastic church activities are everywhere to be found, but the presence of educating fools are so rare. And if there is any, of those men whose heart finally found the need for that call, he can hardly pursue it. Why? It is because demanded materials in this activity need a big shot from white-collared men, or better, from the church funds. And most people especially here in the Philippines are having difficulties in finances even just for themselves. How then, can they be of great effect if their hands are tied within the bounds of economical unstability? Another thing, most men whose hearts have been captivated by the importance of schooling, are unlearned themselves. And despite their great will to advance its cause, their limited capacity hinders them as well. Faulty exegesis, ungrammatical interpretation and unpracticed truths are the proofs of having illiterate bible students, which also applies to ministers. In simpler terms, illiteracy and ignorance are so common even in the spiritual realms.

The educational system in Baclaran is something worrisome. With the increasing number of out-of-school pranks, bullying gangsters, thieves and vice-dependent creatures, the town’s glory is being held hostaged. And unless the church does it part in deploying programs that will strengthen the value of it, it will remain plagued with hundreds of unwanted circumstances. Years from now, it is either a place of honor or a place of horror. And the only key to open the door of that great place of honor is to instill the importance of education in the mindset of all men, first with the church, then with the entire community.

Λέω να την εγκαινιάσω με αφορμή τη νέα ταινία του George Romero "Diary of the Dead". Έχει μερικές μέρες που την είδα, και παρόλο που μπορεί να μην είναι η καλύτερή του ταινία, την απόλαυσα.

Το θέμα (προφανώς) δεν είναι κάτι καινούριο, ούτε και η διάθεση για ειρωνεία της κοινωνίας. Αυτά είναι χαρακτηριστικά που έχουμε δει στις προηγούμενες ταινίες του. Αυτό που κάνει ο Romero σ'αυτήν την ταινία είναι να πάρει το good ol' mixture του από ειρωνεία, αλληγορία και gore, και να το βάλει στη "new age" εποχή του internet, των blog και της (παρα)πληροφόρησης. Ενδιαφέρον twist είναι το γεγονός οτί χρησιμοποιεί handcams αν και πάλι ίσως δεν είναι αρκετό για να μας κάνει να πούμε "zomfgwtf!?!?!". Και μη φέρετε στο μυαλό σας εικόνες απ'το επίσης γυρισμένο με handcams "Blair Witch Project". Στην approach του Romero δεν κάνεις εμετό απ'το "κούνα-κούνα".

Μου φαίνεται ότι δεν έχει το punch που είχαν οι προηγούμενες ταινίες, με την έννοια του ότι δεν έχει αυτή την άμεση σχέση-αναφορά με την εποχή που βγήκε. Όπως π.χ. το "Night of the Living Dead" [1968] που κριτικάρει την Αμερικάνικη κοινωνία των 60's, ή το εξαιρετικά γαμάτο "Dawn of the Dead" [1978] που στην ουσία είναι μία ειρωνική προσέγγιση στον (υπερ)καταναλωτισμό. Ακόμα και στην προηγούμενή του ταινία "Land of the Dead" [2005], που είναι ένας σχολιασμός στην κοινωνία δύο "ταχυτήτων" και του ever-growing gap πλόυσιων και φτωχών. (Παρακάμπτω το τρίτο στη σειρά "Day of the Dead" [1985] καθώς έχω την εντύπωση ότι δεν παρουσιάζει ανάλογα χαρακτηριστικά. Βέβαια το gore γαμεί as ever! :D ) Φυσικά, το Diary έχει διάσπαρτα μέσα ειρωνικά σχόλια αλλά σημειακά (lol σα δελτίο καιρού ακούστηκε αυτό).

Πέραν αυτού είναι καλογυρισμένη και με μπόλικη αιματοχυσία και καφρίλα, for the pleasure of our gore-hungry eyes! Σεναριακά, δεν έχει και πολλά να πούμε, αφού έτσι κι αλλιώς πρόκειται για ένα diary. Ένα είδος ντοκιμαντέρ δηλαδή, οπότε και απλά παρακολουθούμε την "πορεία" μιας παρέας φοιτητών σχολής κινηματογράφου (και ενός καθηγητή τους), από το outbreak του χάους και μετά. Όσο για τις ερμηνείες είναι cool, και προσωπικά καταγούσταρα με το χαρακτήρα καθηγητή.

Afterword: Ο τίτλος του post είναι quote απ'την ταινία. Ένας προβληματισμός που συναντάται σε όλες του τις ταινίες...Όταν ο εφιάλτης των νεκρών γίνεται καθημερινότητα για τους ζωντανούς, οι τελευταίοι καταφεύγουν σε άνευ προηγούμενου καφρίλες και διασκεδάζουν εις βάρος των νεκρών. Και ο Romero αναρωτιέται. And he might be damn right. Are we?

Links: George A. Romero (στο Filmography για τις ταινίες, μην κουράζομαι :P ), "Diary of the Dead" trailer