Βλέπω απ’ το παράθυρο το σκοτάδι να πέφτει σιγά-σιγά πάνω από τη Λισαβόνα. Τα κορίτσια κοιμούνται κι εγώ μετρώ ώρες – δε μου έχουν μείνει πολλές – για την αναχώρησή μου από την πόλη.… more →
Αδαήςwrote 2 years ago: Βλέπω απ’ το παράθυρο το σκοτάδι να πέφτει σιγά-σιγά πάνω από τη Λισαβόνα. Τα κορίτσια κοιμούν … more →
wrote 2 years ago: Κάθομαι στο παράθυρο και βλέπω έξω, στο σούρουπο, να βρέχει θλίψη, αν και οι αντανακλάσεις … more →
wrote 2 years ago: Να κάθεται εκεί, μονάχη μες στην παρέα των έξι και ν’ αναρωτιέται:«Τι γυρεύω εγώ εδώ;»Οι γύρω της … more →
wrote 2 years ago: και τίποτα δεν είναι όπως παλιά, και γι’ αυτό θλίβεται, εκνευρίζεται, μετανιώνει. Θέλει να βγά … more →
wrote 2 years ago: Και να που σιγά-σιγά άρχισα να επιστρέφω σ’ ένα κόσμο, τον οποίο πίστευα ότι είχα οριστικά ε … more →
wrote 3 years ago: Αργά το απόγευμα και βγαίνω για μια βόλτα. Θα πάω στο μέρος όπου συνήθως την αράζω, έτσι για καμιά ω … more →
wrote 3 years ago: «Μου αρέσει το μαύρο πολύ,» μου είπε. «Αλλά όχι επειδή μιλά για την ψυχή μου ή στην ψυχή μου, ή κουρ … more →
wrote 3 years ago: Όλοι έβλεπαν την εικόνα της, αλλά κανένας την ουσία της. Άκουγαν το γέλιο της, μα δεν παρατηρούσαν τ … more →