Καλή εβδομάδα σε όλους με υγεία, χαρά και ειρήνη!

Άντε και με το καλό το φθινοπωράκι...

Στον αγαπημένο μου φίλο Άρη, που μου χάρισε αυτόν τον στίχο προχθές,

για τα τόσα πολύτιμα που μοιραζόμαστε εδώ και χρόνια!

Κική Δημουλά ~ Πέρασα

[Face of a Woman Looking Down
paint by Andrea del Sarto]

Δυο φορές κοιτάξαμε ένα βλέμμα. Δεν το αφήσαμε να μας αγγίξει. Όχι ότι δεν το θέλαμε. Απλά δεν το αντέχαμε. Κομμάτι γυαλί ήτανε. Χάραζε. Ό,τι μπροστά του υπήρχε. Εμείς αντίκρυ, απλά δινόμασταν στο παρελθόν. Στου τώρα την στιγμή πάλι δεν ζούσαμε. Δεν ανασαίναμε. Κοιτούσαμε την απόσταση. Την διαδρομή. Την ανακάλυψη της ή την κάλυψη της; Το μυαλό μέχρι εκεί δεν μπορούσε να φτάσει. Κοιτούσε να σωθεί κι αυτό. Σιωπηλό να μείνει. Όμως μέσα στην σιωπή σίγουρα σώζεσαι; Είναι λες σίγουρη η σιγουριά; Το σίγουρο δεν το θέλει ούτε ο Θεός. Κι εμείς; Τι λαχταρήσαμε λες περισσότερο; Άσε μην απαντάς. Άσε δεν απαντώ. Ας μείνει μόνο το βλέμμα. Εκεί, γυαλί. Κι εμείς πάνω του καρφωμένες ζωές…

[Silence paint by Fabio Calvetti]
[Μανόλης Αναγνωστάκης - Η αγάπη είναι ο φόβος]

Παντελής Θαλασσινός ~ Της μάνας η καρδιά
Συμμετέχει η Αρχοντούλα Σαββιδάκη και η Μαριώ στο ρόλο της μάνας

[Mother and Child paint by Pablo Picasso]

Όταν στρώνεις το τραπέζι
πριν καθίσεις
να ελέγχεις σχολαστικά
την αντικρινή σου καρέκλα

αν είναι γερή μήπως τρίζει
μήπως χαλάρωσαν οι εγκοπές
μήπως φαγώθηκαν οι αρμοί
αν υποσκάπτει το σκελετό
σκουλήκι

γιατί εκείνος που δεν κάθεται
γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο βαρύς.

Πρόσεχε ~ Κική Δημουλά
Από την νέα της ποιητική συλλογή ‘Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως’
Εκδόσεις Ίκαρος

[Woman Seated at a Table by a Window paint by Carl Holsoe]

on your palm an endless wonder
lines that speak the truth without a sound
in your eyes awaits the tireless hunger
already looks for prey to run down

so why do we keep up this charade
how do we tell apart the time to leave from the time to wait

what does tomorrow want from me
what does it matter what i see
if it can't be my design
tell me where do we draw the line

the dance of flames and shadows in the street
make poetry nobody's ever heard
the weight of lonelinesss stands on your feet
the cage already there around the bird

so why don't we join the masquerade
before it falls apart before our love becomes insatiate

what does tomorrow want from me
what does it matter what i see
if i can't choose my own design
tell me where do we draw the line

what does tomorrow want from me
what does it matter what i see
if we all walk behind the blind
tell me where do we draw the line

where's the cooling wind, where's the evergreen field
where's my mother's open arms, where's my father lionheart
s'like the sun's gone down, sleeps in the hallowed ground now
with the autumn's brown leaves, with the one who never greeves

so why do we keep up this charade
how do we tell apart the time to leave from the time to wait

what does tomorrow want from me
what does it matter what i see
if it can't be my design
tell me where do we draw the line

what ever tomorrow wants from me
at least i'm here at least i'm free
free to choose to see the sign ... this is my line

το σημείο του Σταυρού ας είναι η δική μας γραμμή που θα κρατάει το σκοτάδι μακρυά απ΄ τις καρδιές μας και θα συντονίζει τους παλμούς μας σε μια μονάχα λέξη: ΑΓΑΠΗ!

Στα μισά αυτού του δρόμου που πήραμε περίπου πριν τέσσερις εβδομάδες, ατενίζουμε το Σταυρό και φωτίζουμε τις αγωνίες μας και τις ζωές μας με την ελπίδα της Ανάστασης. Καλή συνέχεια να έχουμε...

Ευχαριστώ ειλικρινά τον αγαπητό φίλο sot, που χάρη σε εκείνον γνώρισα τους poets of the fall, το υπέροχο αυτό γκρουπ από τη Φινλανδία, οι οποίοι με άφησαν άναυδο για τη δυναμική των στίχων τους στα περισσότερα από τα τραγούδια τους.

Το τραγούδι αυτό το αφιερώνω στους πολύ αγαπητούς μου Α&Α που ξέρουν τον τρόπο να μου δείχνουν πού πρέπει να χαράζω τη δική μου τη γραμμή...

Η φωτογραφία είναι του Alexander Shurlakov.

Here comes that day
Here comes the rain on your parade
There's a price to pay
For a life of insincerity

Always smiling - Never with a frown on
A mask of hidden tears
Have the courage
To say what you mean now
And mean what you say

Here comes that day
Here comes the rain on your parade
There's a price to pay
For a life of insincerity

You wanted life uncomplicated
Only pleasantries
And like a fool
You thought life could be cheated
Of life's realities

Here comes that day
Here comes the rain on your parade
There's a price to pay
For a life of insincerity

(Από το άλμπουμ της Siouxsie Sioux "Mantaray")

"...Τὸν τρόπο τῆς ζωῆς τὸν σπουδάζουμε πάντοτε σὰν χαμένο παράδεισο. Τὸν ψηλαφοῦμε στὴ στέρηση, στὸ ἐκμαγεῖο τῆς ἀπουσίας του. Ἔγγλυφο ἴχνος τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς εἶναι ἡ πίκρα τῆς μοναξιᾶς στὴν ψυχή μας, ἡ ἀνέραστη μοναχικότητα. Γεύση θανάτου. Μὲ αὐτὴ τὴ γεύση μετρᾶς τὴ ζωή. Πρέπει νὰ σὲ ναυτολογήσει ὁ θάνατος γιὰ νὰ περιπλεύσεις τὴ ζωή, νὰ καταλάβεις ὅτι πρόκειται γιὰ τὴν πληρότητα τῆς σχέσης. Τότε ξεδιακρίνεις τὶς ἀκτὲς τοῦ νοήματος: Ζωὴ σημαίνει νὰ παραιτεῖσαι ἀπὸ τὴν ἀπαίτηση τῆς ζωῆς γιὰ χάρη τῆς ζωῆς τοῦ Ἄλλου. Νὰ ζεῖς, στὸ μέτρο ποὺ δίνεσαι γιὰ νὰ δεχθεῖς τὴν αὐτοπροσφορὰ τοῦ Ἄλλου. Ὄχι νὰ ὑπάρχεις, καὶ ἐπιπλέον νὰ ἀγαπᾶς. Ἀλλὰ νὰ ὑπάρχεις μόνο ἐπειδὴ ἀγαπᾶς, καὶ στὸ μέτρο ποὺ ἀγαπᾶς.

Διψᾶμε τὴ ζωὴ καὶ δὲν τὴ διψᾶμε μὲ σκέψεις ἢ νοήματα. Οὔτε καὶ μὲ τὴ θέλησή μας. Τὴν διψᾶμε μὲ τὸ κορμὶ καὶ τὴν ψυχή μας. Ἡ ὁρμὴ τῆς ζωῆς, σπαρμένη μέσα στὴ φύση μας, ἀρδεύει κάθε ἐλάχιστη πτυχὴ τῆς ὕπαρξής μας. Καὶ εἶναι ὁρμὴ ἀδυσώπητη γιὰ σχέση, γιὰ συν-ουσία: Νὰ γίνουμε ἕνα μὲ τὴν ἀντι-κείμενη οὐσία τοῦ κόσμου, ἕνα μὲ τὸ κάλλος τῆς γῆς, τὴν ἀπεραντοσύνη τῆς θάλασσας, τὴ νοστιμιὰ τῶν καρπῶν, τὴν εὐωδιὰ τῶν ἀνθῶν. Ἕνα κορμὶ μὲ τὸν Ἄλλον. Ὁ Ἄλλος εἶναι ἡ μόνη δυνατότητα νὰ ἔχει ἀμοιβαιότητα ἡ σχέση μας μὲ τὸν κόσμο. Εἶναι τὸ πρόσωπο τοῦ κόσμου, ὁ λόγος κάθε ἀντι-κείμενης οὐσίας. Λόγος ποὺ ἀπευθύνεται σὲ μένα καὶ μὲ καλεῖ στὴν καθολικὴ συν-ουσία. Μοῦ ὑπόσχεται τὸν κόσμο τῆς ζωῆς, τὸ ἔκπαγλο κόσμημα τῆς ὁλότητας. Στὴ μία σχέση..."

(Χρήστου Γιανναρά: Σχόλιο στο Άσμα Ασμάτων. Δείτε ολόκληρο το κείμενο στις Επιφυλλίδες του)

Σε πάω σε δρόμο μικρό, σε σοκάκι παλιό
σ' ένα αιώνια ποτισμένο απ' το κρασί καπηλειό,
μέρος κακόφημο, ακόμα και για το στοχασμό μου
που ούτε κι ο φόβος δε με φέρνει στ' όνειρό μου.

Εδώ λοιπόν, θα μοιραστώ μια ιστορία μαζί σου
που 'ναι σα να συνέβη χθες και ορκίσου
αν σε πειράξει τόσο που ντραπείς
πουθενά να μη τη πεις.

Καλώς ήρθες, ξένε στο τόπο μου
άραξε δίπλα να σου βάλω ένα κρασί να πιεις
συγχώρεσέ με λιγάκι για τον τρόπο μου,
μα με βρήκες στην αγκαλιά της ντροπής.
Ξέμεινα μόνος μου, πάρε και κάτσε όπου θες
κουρασμένο σε βλέπω, πρέπει καιρό να γυρίζεις,
όμως μέσα στη ζαλάδα μου και πίσω απ' τις σκιές
σα να μου φαίνεται πως κάτι μου θυμίζεις.

Γεια σου και σένα, έλειπα χρόνια ήμουνα κάπου μακριά
με φέραν πίσω δυνατές φωνές
και κάποιες τύψεις που μου είπαν πως εδώ κοντά
έχω γεννηθεί κι έχω πεθάνει δυο χιλιάδες φορές.

Ω, να τα μας, καλά είπα όταν σε είδα
πως σίγουρα παράξενα θα πρέπει να μιλάς
από άλλο κόσμο έχεις απάνω σου σφραγίδα
αυτά τα αγκάθια στο κεφάλι και τα ρούχα που φοράς.

Κάποτε κάποιοι μου το φόρεσαν για στέμμα
και με χλευάζανε μεγάλο βασιλιά
ακόμα τρέχει από τότε φρέσκο αίμα
σ' αυτά που ανέβηκαν του χρόνου τα σκαλιά.
Γι' αυτό με βλέπεις μέσα στις σκιές
σαν να φοβάμαι και να θέλω να γλιτώσω
μια προσευχή σ' ένα περβόλι με ελιές
δε με αφήσανε ποτέ να την τελειώσω.

Κι όμως μυρίζεις ουρανό και χώματα
κι αυτή την όμορφη δροσιά της σιωπής

Είναι που μ' έφεραν εδώ αλλόκοτα μαλώματα
άκου, λοιπόν, τι θα τους πεις:
Αφού φωνάζουν όλοι αυτοί
κι αφού σκοτώνουν στ' όνομα μου
πες αναβάλλεται η γιορτή
πάω να ξαπλώσω στα καρφιά μου.
Πες τους ο χρόνος πως τρελάθηκε
δε κάνει στάση Γολγοθά
πες ο παράξενος πως χάθηκε
κι έφυγε οριστικά.

Μπερδεμένα μου τα λες, αλλά γουστάρω
πρέπει να σπούδασες τη τέχνη του μυαλού
ή σαν κι μένα όταν με πιάνει και σαλτάρω
και πίνω εδώ, με πιάνει αλλού.

Γι' αυτό και εγώ ήρθα εδώ και σε διάλεξα πιωμένο
για να μπορέσεις την αλήθεια να τους πεις
κάτω από το φως το μέτωπο έχεις ιδρωμένο,
μα το προσέχεις καθαρό, δε θα ντραπείς.
Οι άλλοι παίξανε μαζί μου στους αιώνες
αυτοκράτορα με χρίσανε, με κάναν στρατηγό,
τα απλά μου λόγια τα σκορπίσαν σαν κανόνες
και δεν ήξερα τίποτα εγώ.

Που με βρήκες εδώ κάτω, τι με θες;
Το μυαλό μου δε σαλεύει από κούνια
σα να γεννήθηκα μου φαίνεται χτες
ενώ έξω υπάρχουν έξυπνοι μιλιούνια.

Αυτούς τους είδα, τους άκουσα, τους νιώθει το πετσί μου
προτιμώ τα καρφιά που με κρατάνε στο σταυρό
αυτοί πουλήσαν ακριβά τη γέννησή μου,
αυτοί φυλάνε το σκοτάδι θησαυρό.
Πες στους εχθρούς μου ότι είχαν λόγο καλό
και θα τους σέβομαι γιατί πιο τίμια σταθήκαν
όταν με σκοτώναν, κοιτούσαν ουρανό
κι έτσι πρόλαβαν από εκεί συγχωρεθήκαν.

Ωραίος, παράξενε φίλε μου, απόψε
για την ανημποριά μου βρήκες σκοπό
πάρε μια κούπα πάρε ψωμί και κόψε
να τελειώσω το κρασί μου και θα πάω να τους πω:
Αφού φωνάζουν όλοι αυτοί
κι αφού σκοτώνουν στ' όνομα σου
θα πω αναβάλλεται η γιορτή
πας να ξαπλώσεις στα καρφιά σου.
Θα πω ο χρόνος πως τρελάθηκε
δε κάνει στάση Γολγοθά
θα πω ο παράξενος πως χάθηκε
κι έφυγε οριστικά.

Είπε ο Κύριος: "Όταν θάρθει ο Υιός του Ανθρώπου με όλη του τη μεγαλοπρέπεια, και θα τον συνοδεύουν όλοι οι άγγελοι, θα καθίσει στο μεγαλόπρεπο θρόνο Του. Τότε θα συναχθούν μπροστά Του όλοι οι λαοί, και θα τους ξεχωρίσει όπως ξεχωρίζει ο βοσκός τα πρόβατα από τα κατσίκια. Τα πρόβατα θα τα τοποθετήσει στα δεξιά του και τα κατσίκια στα αριστερά του.

Θα πει τότε ο βασιλιάς σε αυτούς που βρίσκονται δεξιά του: "ελάτε οι ευλογημένοι από τον Πατέρα μου, κληρονoμήστε τη βασιλεία που σας έχει ετοιμαστεί απ΄ την αρχή του κόσμου. Γιατί πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ήμουν ξένος και με περιμαζέψατε, γυμνός και με ντύσατε, άρρωστος και με επισκεφτήκατε, φυλακισμένος κι ήρθατε να με δείτε". Τότε θα του απαντήσουν οι άνθρωποι του Θεού: "Κύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς και σε θρέψαμε ή να διψάς και σου δώσαμε να πιεις; Πότε σε είδαμε ξένο και σε περιμαζέψαμε ή γυμνό και σε ντύσαμε; Πότε σε είδαμε άρρωστο ή φυλακισμένο κι ήρθαμε να σε δούμε;" Κι ο βασιλιάς θα τους απαντήσει: "σας διαβεβαιώνω πως αφού τα κάνατε αυτά για έναν από τους άσημους αδελφούς μου, τα κάνατε για μένα".

Ύστερα θα πει και σ΄ αυτούς που βρίσκονται αριστερά του: "φύγετε από μπροστά μου καταραμένοι, πηγαίνετε στην αιώνια φωτιά που έχει ετοιμαστεί για το διάβολο και για τους δικούς του. Γιατί είνασα και δε μου δώσατε να φάω, δίψασα και δε μου δώσατε να πιω, ήμουν ξένος και δε με περιμαζέψατε, γυμνός και δε με ντύσατε, άρρωστος και φυλακισμένος και δεν ήρθατε να με δείτε". Τότε θα απαντήσουν και αυτοί: "Κύριε, πότε σε είδαμε πεινασμένο ή διψασμένο ή ξένο ή γυμνό ή άρρωστο ή φυλακισμένο και δε σε υπηρετήσαμε;" Και θα τους απαντήσει: "σας διαβεβαιώνω πως αφού δεν τα κάνατε αυτά για έναν από αυτούς τους άσημους αδελφούς μου, δεν τα κάνατε ούτε για μένα". Και αυτοί θα τιμωρηθούν αιώνια, ενώ οι δίκαιοι θα μετάσχουν στην αιώνια ζωή".

(Ευαγγελική περικοπή Κυριακής της Απόκρεω, Ματθ. κε΄ 31-46)

Φωτογραφία: Alexander Shurlakov "two mites"

Τραγούδι: Καλώς ήρθες ξένε στον τόπο μου (Active Member)

Ίσως από το σώμα
εκείνο που περισσότερο ξεχνιέται
να είναι η ηδονή.

Τίτος Πατρίκιος

[Touching the Sky paint by Zhaoming Wu]

One day near Christmas when I was just a child
Mama called us together and mama tried to smile
She said you know the cottoncrop hasn't been too good this year
There's just no spending money and well at least we're all here
I hope you won't expect a lot of Christmas presents
Just be thankful that there is plenty to eat
That's quite a blessing that'll make things a little more pleasant
And us kids got to thinking how really blessed we were
At least we were all healthy and best of all we had her
Roy cut down a pigapple tree and we drug it home Jack and me
Daddy killed a squirrel and Louise made the bread
Reba decorated the tree with popcorn strings before we went to bed
Mama and daddy sacrificed cause this Christmas was lean
But after all there was the babies Tom and Joanne babies need a few things
I whittled a whistle for my brother Jack and though we fought now and then
When I gave Jack that whistle he knew I thought the world of him
Mama made the girl's dresses out of flower sacks
And when she ironed them down you couldn't tell that they hadn't come from town
A sharecropped family across the road didn't have it as good as us
They didn't even have a light and it was way past dusk
And mama said well I bet they don't even have coaloil or beans to boil
A log apples cranges and such
Me and Jack took a jar of coaloil nd some hickernuts we'd found
We walked to the sharecropper's porch and set 'em down
A poor old ragged lady eased open the door
She picked up the coaloil and hickernuts and said
I sure do thank ye and quickly closed the door
We started back home me and Jack and about halfway we stopped looked back
And in the sharecropper's window at last was a light
So for one of the neighbors and for us it was a good Christmas night
Christmas came and Christmas went Christmas that year was heaven sent
Then daddy put on his gumboots waited for the thaw back home in Dyess Arkansas

http://www.johnnycash.com/ 

Το τραγούδι "The twelve days of Christmas" είναι ένα παραδοσιακό Αγγλικό κάλαντο στο οποίο απαριθμείται μία σειρά από όλο και περισσότερο πομπώδη δώρα, τα οποία δίνονταν ένα για κάθε μία από τις ημέρες του δωδεκαήμερου. Είναι ένα αθροιστικό τραγούδι υπό την έννοια ότι κάθε στίχος προστίθεται πάνω στους προηγούμενους στίχους.

Οι ρίζες του βρίσκονται σε ένα παιδικό τραγούδι το οποίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Λονδίνο το 1780 και αρχικά παιζόταν σαν ομαδικό παιχνίδι μνήμης όπου οι παίχτες σχημάτιζαν έναν κύκλο και κάθε παίκτης πρόσθετε σταδιακά τη μία ρίμα πάνω στην άλλη με σκοπό να μπορεί να τις θυμηθεί όλες στη σωστή σειρά τους. Στις αρχές του 20ού αιώνα ο Frederic Austin πρόσθεσε στους στίχους τη μελωδία που ξέρουμε ως σήμερα.

... On the twelfth day of Christmas, my true love gave to me ...
Twelve drummers drumming
Eleven pipers piping
Ten lords a-leaping
Nine ladies dancing
Eight maids a-milking
Seven swans a-swimming
Six geese a-laying
Five gold(en) rings
Four calling birds
Three French hens
Two turtle doves
And a partridge in a pear tree

(το τραγούδι στο βίντεο ερμηνεύεται από τα αξέχαστα Muppets!)

http://muppets.go.com/

ευχαριστία

(αναδημοσίευση από http://nightwhisper.wordpress.com)

Προσπαθούσε ώρα να κοιμηθεί.
Συνειδητοποίησε οτι είχε καταφέρει να κλείσει τα μάτια του όταν ξύπνησε απο τον εφιάλτη.
Δεν πολυπίστευε στα όνειρα. Έτσι απέδωσε το αναπάντεχο αυτό συμβάν σε κάποιο εξωτερικό και βίαιο συμβάν. Είχε καθαρή συνείδηση και δέν μπορεί να τον απασχολούσε κάτι άλλο.
Όταν ξανακούστηκε ο ήχος της καμπάνας ,βρέθηκε και ο ένοχος.
Αφού δεν είχε να του προσφέρει τίποτα άλλο πια το κρεβάτι του ,ντύθηκε βιαστικά ,λές και είχε αργοπορήσει σε κάποιο σημαντικό ραντεβού, έκλεισε πίσω του την βαριά σιδερένια πόρτα και χάθηκε στο ημισκότεινο και ψυχρό δρομάκι.
Δεν είχε κάπου συγκεκριμένα να πάει.
Ο πατέρας του είχε πεθάνει εδώ και καιρό.
Η μητέρα του έμενε πλέον πολύ μακριά.
Τα αδέρφια του είχαν φτιάξει καλά την ζωή τους και δεν χρειάζεται να διαταράσσεται από κάποια παραφωνία.
Φίλους είχε κάνει κάποιους συναδέλφους, μα και αυτοί δεν είχαν ώμους για πολλά πολλά.
Για σύντροφο είχε επιλέξει την μονιμότητα τους εφήμερου. Δεν τον έπαιρνε για παραπάνω.
Έτσι έλεγε τουλάχιστον.
Όμως τίποτα από αυτά δεν τον απασχολούσαν εκείνο το χειμωνιάτικο πρωινό.

-Συγνώμη, φωτιά έχετε?

Ακούστηκε μία φωνή από τα δεξιά.
Δεν είχε προσέξει ότι ήδη έφτασε στο πάρκο.
Ένας μεσήλικας άνδρας καθόταν στο παγκάκι. Φαινόταν να είναι ένα άλλο θύμα της καλοκουρδισμένης μηχανής που υπάρχει γύρω μας, και ξερνάει όποιο γρανάζι δεν της κάνει.

-Βεβαίως. Μισό λεπτό.

Ένοιωσε κάτι σαν οίκτο, αλλά μάλλον συναισθηματική φόρτιση λόγω των ημερών σκέφτηκε ότι θα ήταν.

-Με λυπάσαι?

-….

-Το βλέπω στο βλέμμα σου.

Τώρα τι να του πει. Είχε που είχε τα δικά του, μία ανάκριση του έλειπε από τον μεθυσμένο.

-Άνθρωπέ μου, χρόνια πολλά. Καλά Χριστούγεννα
Και έκανε να φύγει.

-Με λυπάσαι?
Τον ξαναρώτησε επίμονα.

-…..

-Μην με λυπάσαι. Συνέχισε ο άνθρωπος από το παγκάκι.
Να μην με λυπάσαι.
Ανθρώπους που αγαπάς έχεις?
Ανθρώπους που σε αγαπάνε?

-…

- Ανθρώπους που πλήγωσες και πληγώθηκες?
Ανθρώπους που άφησαν πάνω σου το στίγμα τους?
Εσύ έχεις αφήσει πουθενά το στίγμα σου?

Αυτό παραπήγαινε. Τί είπε ο γεροξεκούτης τώρα?

-Να σου πω άνθρωπέ μου…

Προσπάθησε να διακόψει τον γέρο, αλλά εκείνος με την ίδια σταθερή αλλά και ψυχρή φωνή συνέχισε.

-Αν κάτι έχεις αισθανθεί στα χρόνια της ζωής σου, κράτησέ το.
Ευχαρίστησε τους ανθρώπους που στο προσέφεραν.
Ευχαρίστησε τον εαυτό σου που το ένιωσες.
Και μην ξεχάσεις να τους το πείς.
Σε όλους.
Δεν θα έχεις πάντα αυτήν την ευκαιρία.

Καθόταν σκεφτικός. Το κρύο ήταν διαπεραστικό. Δεν του έδινε περιθώρια για κουβέντα. Έκανε πως πήγε να χαιρετήσει, αλλά δεν είδε κανέναν στο παγκάκι.
Ούτε αυτό το μισοάδειο μπουκάλι.

Η καμπάνα χτύπησε ξανά. Ήταν Χριστούγεννα.
Τουλάχιστον Αυτός είχε αγαπήσει όλο τον κόσμο, και στο τέλος υπέφερε κιόλας.
Του αξίζει ,σκέφτηκε, μία επίσκεψη στα γενέθλιά του.
Ας αρχίσω από εκεί…

Με την ευχή πάντα να αρχίζουμε από εκεί και να τελειώνουμε εκεί ...

Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα!

... και να αφεθείτε στη γοητεία του κειμένου του Πετεφρή όπως ερμηνεύεται από την αισθαντική φωνή της Όλιας Λαζαρίδου στο μικρό φιλμάκι που έφτιαξαν από κοινού με τον Μπερεκέτη και τον Κουκουζέλη.

Ονομάζεται "η εκδρομή" και βρίσκεται στο ολοκαίνουργιο blog "triaktini" που έστησαν Όλια, Μπερεκέτης και Κουκουζέλης από κοινού. Ελικρινά αξίζει το blogging και μόνο για αυτά τα μικρά διαμαντάκια...

[La vie en rose by Louis Armstong]

[The Last Dance, photo]

Θέατρο σκιών
Από την φωνή της Ρίτας Αντωνοπούλου σε μουσική του Θάνου Μικρούτσικου

[Shadow of a Woman photo by Todd Gipstein]

Αυτός ο πάγος που αποδέχτηκα
όλο κι απλώνει
μέσα κι έξω.
Απ' το γυμνό βουνό μου
πάνω από συνωστισμούς σωμάτων κι αισθημάτων
κερδίζοντας τα σύνολα που θέλησα
βλέποντας μόνο δάση
πάλι πεθαίνω για ένα δέντρο.
'Ενα δέντρο... ένα πρόσωπο...
Και πια δεν ξέρω
αν διάλεξα τη μοναξιά
ή αν μου την επιβάλατε.
Καθώς απλώνει ο πάγος
δεν καταδέχομαι
να ζητήσω τη βοήθειά σας.

Τίτος Πατρίκιος, Αντιδικίες, 1981

[Silence photo by Erin Clark]

Where the wild roses grow

(Nick Cave - Kylie Minogue)

They call me The Wild Rose
But my name was Elisa Day

Why they call me it I do not know
For my name was Elisa Day

From the first day I saw her I knew she was the one
She stared in my eyes and smiled
For her lips were the colour of the roses
That grew down the river, all bloody and wild

When he knocked on my door and entered the room
My trembling subsided in his sure embrace
He would be my first man, and with a careful hand
He wiped at the tears that ran down my face

On the second day I brought her a flower
She was more beautiful than any woman I'd seen
I said, "Do you know where the wild roses grow
So sweet and scarlet and free?"

On the second day he came with a single red rose
Said: "Will you give me your loss and your sorrow"
I nodded my head, as I lay on the bed
He said, "If I show you the roses, will you follow?"

On the third day he took me to the river
He showed me the roses and we kissed
And the last thing I heard was a muttered word
As he knelt (stood smiling) above me with a rock in his fist

On the last day I took her where the wild roses grow
And she lay on the bank, the wind light as a thief
And I kissed her goodbye, said, "All beauty must die"
And lent down and planted a rose between her teeth

από το οπισθόφυλλο του βιβλίου...
Με το βιβλίο αυτό ο Colin Blakemore, Kαθηγητής της Nευροφυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Oξφόρδης, πραγματοποιεί μια εξερεύνηση στον χώρο του ανθρώπινου εγκεφάλου και νου. Πρόκειται για μια ευφυή συνθετική και αναλυτική δουλειά που στηρίζεται στα δεδομένα των νευροεπιστημών, της νευρολογίας, της ψυχιατρικής και της ψυχολογίας. Mέσα από τις σελίδες του βιβλίου ο αναγνώστης οδηγείται στην κατανόηση περίπλοκων λειτουργιών όπως είναι η αντίληψη, η μάθηση και μνήμη, η σκέψη, η τρέλα και η κατάθλιψη, η εξάρτηση, η γλώσσα, οι βιολογικοί ρυθμοί, ο πόνος, η γήρανση κ.λπ. Στο τελευταίο κεφάλαιο, ο Blakemore εξετάζει τη βίαιη συμπεριφορά και αναρωτιέται κατά πόσον η ελευθερία της βούλησης είναι απλώς μια ψευδαίσθηση. H Mηχανή του Nου, αυτό το συναρπαστικό βιβλίο, παρέχει στον μη ειδικό αναγνώστη έναν οδηγό για την κατανόηση των νοητικών λειτουργιών που αποτελούν τη βάση της ανθρώπινης ύπαρξης.

Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης

Για τα νησιά γεμάτη νοσταλγία είναι η καρδιά μου,

ήχοι των νησιών αγαπημένοι ηχούν στ΄ αυτιά μου.

Θα μπορούσα άραγε να νιώσω

τον ήχο απ΄ τα παλαμάρια, όταν σέρνονται πάνω στα βότσαλα,

θα μπορούσα άραγε ν΄ ακούσω

το κελάρυσμα απ΄ τις φωνές των ψαράδων,

τον ήχο των κουπιών, καθώς χτυπούν τα κύματα κι ανοίγουν δρόμο,

τον ήχο της άμμου, την ώρα που στροβιλίζεται μέσα στα φύκια,

θα μπορούσα άραγε να δω

μια ψαροπούλα απ΄ τα νησιά με τα δάση των φυκιών,

θα μπορούσα άραγε ν΄ ακούσω

μια βάρκα, μια ψαρόβαρκα νά ΄ρχεται από εκεί

χτυπώντας τη θάλασσα με τα κουπιά της!

Αργό κωπηλατικό τραγούδι από το νησί Skye των Εβρίδων Νήσων.

Ακούστε το με την υπέροχη φωνή της Γεωργίας Συλλαίου.

Αφιερωμένο στο ναυτάκο μας nightwhisper.

Για ποια προδοσία του εαυτού σας οικτείρετε τους άλλους;
Δεν υπάρχει προδοσία του εαυτού. Αυτό που γίνεσαι, ήσουν πάντα.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα;
Όλα πληγώνουν, το τελευταίο σκοτώνει.

Ποιο είναι το πιο εξωφρενικό πράγμα που κάνετε;
Να περιμένω πάντα ένα θαύμα.

Απόσπασμα από το κεφάλαιο ‘Με τον τρόπο του Μαρσέλ Προυστ’ του βιβλίου ‘Ο ήχος της ζωής’ της Λούλας Αναγνωστάκη.

[Garden for Marcel Proust paint by Piet Bekaert]

Ανατομικά ο Χρόνος παρουσιάζει τα εξής φαινόμενα. Στην αρχή φανερώνεται ένας μολυβένιος ουρανός. Οι αρτηρίες των ωκεανών φωτίζονται εκτυφλωτικά. Μαύρα πουλιά οι περιφερόμενοι αναστεναγμοί. Σκιές οι θλίψεις των νεκρών. Το χρώμα γίνεται βαθυπράσινο. Μιά κόκκινη κηλίδα από αίμα στο βάθος μεγαλώνει. Μιά κραυγή. Το σχήμα εξαφανίζεται. Και μένει τέλος η απορία των καθηγητών μπροστά σε μία κατάμαυρη πλάκα ακτινογραφίας. Ο σκελετός του Χρόνου δεν έχει φύλλο. Είναι άντρας και γυναίκα μαζί...

απόσπασμα από την ενότητα ποιημάτων 'Ανασκαφές στο Ζυγό'
Μάνος Χατζιδάκις

[Couples Poses II paint by Christian Choisy]

[…] Μοναξιά είναι το ο, το λ, το ε, το θ, το υι, το ευ. Μοναξιά είναι να αποφεύγεις να αντιμετωπίζεις καταστάσεις που σου θυμίζουν τις πλάνες σου. Μοναξιά είναι ο τοίχος που αρχίζει από κάτω γκρίζος, καταλήγοντας σε λερωμένο κίτρινο. […] Μοναξιά είναι που δεν έρχεσαι και όταν έρχεσαι, μοναξιά είναι πάλι…

απόσπασμα από το οπισθόφυλλο του αφηγήματος ‘Ένα υπερβατικό γεγονός’ του Φαίδωνα Παρτικαλάκι.

[Books with Yellowed Pages Standing on End, poster]

"τώρα", μου λέει, "θα πάμε μακριά",
"μα δε βλέπεις", του λέω, "μας ξέχασαν",
"γι' αυτό" μου λέει...

Τάσος Λειβαδίτης
[Νυχτερινός επισκέπτης]

Time is like a dream
and now, for a time, you are mine.
Let’s hold fast to the dream
that tastes and sparkles like wine.

Who knows (who knows)
if its real
or just something we’re both dreaming of.
What seems like an interlude now
could be the beginning of love.

Loving you
is a world that’s strange,
so much more than my heart can hold.
Loving you
makes the whole world change
Loving you, I could not grow old.

No, nobody knows
when love will end,
so till then, sweet friend ...

Time is like a dream
and now, for a time, you are mine.
Let’s hold fast to the dream
that tastes and sparkles like wine

Who knows (who knows)
if its real
or just something we're both dreaming of.

What seems like an interlude now
could be the beginning of love.
What seems like an interlude now
could be the beginning of love.
What seems like an interlude now
could be the beginning of love.

Αφεθείτε στους στίχους, στη μουσική και στη μαγεία των φωνών των Morrissey & Siouxsie ...

(photo by Olga Peftleva)