Στα ηχεία: Ροζ γραβάτα - Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Ο ένας.

Τίποτα δεν έχει κανένα νόημα. Έχουμε στεγανά στις ζωές μας, ξέρεις, επηρεαζόμαστε από ταινίες και τραγούδια. Από πράγματα που δεν υπάρχουν. Δε μετράει να αγαπάς, δεν αξίζει. Όταν αγαπάς πληγώνεσαι. Και γυρίζεις πίσω στη σπηλιά, και μιλάς για αυτό, και κλαις. Και όταν κλαις δεν είναι καλά τα πράγματα, τα προβλήματα παίρνουν τεράστιες διαστάσεις, τα πάντα μοιάζουν βουνά, δε ζεις. Έτσι κι αλλιώς δε ζεις. Πότε ζεις; Ζεις όταν κάνεις σεξ, και όταν ακούς μουσική με φίλους. Το σεξ μετράει, και τα λεφτά, και η μουσική, και το lost. Τα λεφτά για να αγοράζουμε πράγματα που κάνουν τη ζωή πιο εύκολη προσωρινά. Το σεξ για να χαίρεσαι. Το lost για να ξεχνιέσαι. Η μουσική για όλα. Εκτός από όταν αγαπάς. Τότε η μουσική είναι χάλια, αλλά δε φταίει αυτή, φταίει που αγαπάς. Που νομίζεις ότι αγαπάς δηλαδή, γιατί θα έρθει η μέρα που και αυτό θα τελειώσει. Οπότε τι νόημα έχει να έχεις ερωτευτεί; "Love's for idiots, so leave me alone on my liberties" (Madrugada) Διώξε τα στεγανά, που σε κάνουν να θες κλασικά πράγματα, να ζηλεύεις, να θες αστέρια και ουρανούς, μόλους και ταξίδια, να θες να έχεις την κοπέλα σου και να ζείτε μαζί υπέροχα, μοναδικά, σπουδαία πράγματα. Γιατί να είναι κοπέλα σου; Τι νόημα έχει; Ας είναι απλώς κοπέλα, κι ας χαίρεσαι απλά. Ας είναι απλώς εκεί για όταν θες, για να περνάς καλά. Ας έχει ωραίο σώμα, και ωραίο πρόσωπο, για να περνάς καλά. Και να είναι καλή στο κρεβάτι, για να περνάς καλά. Τα άλλα γιατί; Αχρείαστα και ανούσια. Μόνο για πληγές. Βλέπαμε ένα ζευγάρι σε ένα μόλο πρόσφατα. Κοιτούσαν τα νερά, και χαίρονταν με τον αέρα που φυσούσε τα μαλλιά στο γλυκό προσωπάκι της κοπέλας. Νόμιζαν ότι είναι ερωτευμένοι είπαμε ο ένας στον άλλο. Και νόμιζαν ότι ζουν μεγάλα πράγματα, που δεν υπάρχουν. Δεν υπάρχει τίποτα από αυτά, ούτε ο έρωτας, ούτε οι αναμνήσεις πλέον, τίποτα. Μόνο η ματαιοδοξία της προσωπικής επιτυχίας υπάρχει, να ξέρεις όμως ότι είναι ματαιοδοξία για να τη σαρκάζεις τα βράδια που θα τη γεύεσαι. Στεγανά. Ουστ. Time to leave.

Ο άλλος.

Το νόημα στα πάντα είναι να τα απολαμβάνεις. Και να βλέπεις ωραία πράγματα στο κάθετί. Όπως οι gay, που χαίρονται πάντα. Μετράει να πονάς. Όταν πονάς ζεις, και μετράει να τσαλακώνεσαι. Τσαλακώσου ρε φίλε. Πες τι νιώθεις, γίνε σκατά μπροστά της, πες της ωραία πράγματα, πρέπει να ερωτεύεσαι. Ο έρωτας είναι το πιο ωραίο πράγμα στον κόσμο. Και έχει να σου δώσει πάρα πολλά, κάνε σεξ με συναίσθημα. Ναι, μετράει και το πήδημα το απλό. Αλλά σαν το σεξ με συναίσθημα δεν είναι. Να μαζευόμαστε να μιλάμε για όλα, και να λέμε ιστορίες όμορφες. Να καπνίζουμε και να απολαμβάνουμε τη θέα από εκεί που είμαστε μαζεμένοι. Να πηγαίνουμε σε ωραία μέρη και να καθόμαστε να απολαμβάνουμε τη μυρωδιά των λουλουδιών. Να ξαπλώνουμε σε στρώμα από πεσμένα του φθινοπώρου φύλλα και να κλείνουμε τα μάτια. Να περπατάμε χέρι χέρι με το κορίτσι μας πλάι στο λιμάνι, να κοιτάμε τις βάρκες και τα φώτα, να τρώμε σε ταβερνάκι, να λέμε αστεία, και να μας αγαπάει, και να το αγαπάμε. Να πάμε μετά σε εκείνο το σκοτεινό μέρος και να νιώσουμε ασφάλεια ο ένας δίπλα στον άλλο. Να κατακτήσουμε πια εκείνον τον παιδικό έρωτα, γιατί αυτό θα μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους. Ο έρωτας υπάρχει και είναι σημαντικός. Πρέπει να τον βρούμε και να τον ζήσουμε δυνατά. Για να νιώσουμε άνθρωποι. Ψάξε τον έρωτά σου, και δώσε τα πάντα σε αυτόν, μη σε νοιάζει να κρατάς πράγματα. Μη φοβάσαι να ερωτευτείς, και μη σε νοιάζει το πριν. Ούτε το μετά, μόνο το τώρα. Μη σε νοιάζει η εικόνα, ζήσε για σένα, και για εκείνη. Ζήσε για την παρέα σου και τις στιγμές σας. Τα χρήματα δε μετράνε, δεν έχουν πραγματικά κανένα νόημα. Να φύγουμε για να ταξιδέψουμε, όχι απλώς για να φύγουμε. Έτσι κι αλλιώς και εδώ καλά μπορούμε να είμαστε. Να φύγουμε για να γνωρίσουμε νέα μέρη, νέους ανθρώπους, να ζήσουμε νέες εμπειρίες. Time to live.

Οι προπτυχιακές σπουδές τελειώνουν, το πτυχίο πλησιάζει απειλητικά, και η ανάγκη να συλλάβω τι ακριβώς είναι αυτό που με φρικάρει αναζητά διεξόδους. Είναι η επιλογή του σωστού μεταπτυχιακού? Ελλάδας ή εξωτερικού? Ή μήπως, η επιλογή ανάμεσα σε δουλειά, μεταπτυχιακό, στρατό - φυγή? Ή μήπως, είναι απλά η ..επιλογή, αυτή καθ'εαυτή?

Καλώ σε ανταπόκριση για τις παρακάτω αγωνίες, και η ελπίδα μου θα πεθάνει τελευταία - μετά από όλες τις άλλες.

Κάποιος, είπε κάποτε:

At every crossroads on the path that leads to the future, tradition has placed 10,000 men to guard the past.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, αναβάλλω τη λήψη αποφάσεων που με αφορούν. Αποφασίζω γρήγορα και αποτελεσματικά για οτιδήποτε δεν επηρεάζει τη ζωή μου και, προπάντων, την εξωτερική της, αξιολογήσιμη όψη, μα όταν έρθει η ώρα για αποφάσεις που απαιτούν αντίστοιχη ανάληψη προσωπικών ευθυνών, λουφάζω..

Πόσο μπορείς να αναβάλεις τη ζωή σου?

Μοναχογιός 24 ετών, ποτέ μου δε στερήθηκα τη δυνατότητα να απαλλαγώ ευθυνών. Μεγάλωσα ακολουθώντας προαποφασισμένες οδούς στρωμένες ροδοπέταλα, τρέφοντας την ενηλικίωση μου με ψευδαισθήσεις επιλογών που, υποσυνείδητα μονάχα, γνώριζα πως άλλοι είχαν τοποθετήσει και ευλογήσει για μένα. Ήμουν ήσυχος - δεν επέλεγα, δεν κρινόμουν..

Έτσι βρέθηκα στη ΓΣΑ. Υποτίθεται πως το διάλεξα εγώ - αλήθεια, ήμουν 11 χρονών και η μητέρα μου με ρώτησε: "Λεωνίδα, θέλεις να πας στη Γερμανική?". Μα για μένα το δίλημμα ήταν τελείως διαφορετικό: Θα επιλέξω εγώ για το μέλλον ή κάποιος άλλος? Δεν ήταν ότι δεν ήθελα να πάω στη Γερμανική - 11 χρονών ήμουν, ιδέα δεν είχα. Μα δεν την επέλεξα, απλά δεν την απέρριψα.

Έτσι έμαθα πιάνο, αγγλικά και γερμανικά, έτσι αγκάλιασα τις θετικές επιστήμες, προτίμησα την Πληροφορική από το Μαθηματικό, έμεινα φοιτητής στην Αθήνα, έχασα κάθε κοπέλα που δοκίμασε να φύγει. Go with the flow [*], σκεφτόμουν όταν η εφηβεία μου άρχισε να δίνει τη θέση της στην ενήλικη ωριμότητα. Ήξερα πια πολύ καλά τι έκανα, μα η ψευδαίσθηση της επιλογής δεν έπαψε ποτέ να τρέφει τις αυταπάτες μου. Έκανα πως αποφάσιζα.

Ώσπου ξαφνικά, βρέθηκα χωρίς προεπιλογή..

Πολιτισμικό σοκ - να η διαφορά! Σταυροδρόμια στη ζωή μου συνάντησα πολλά, μα πάντα ξέφευγα επιλέγοντας την προεπιλεμένη διαδρομή, πασάροντας εύκολα τις ευθύνες στον πλοηγό που τη σημείωσε. Μα τι κάνεις όταν το σταυροδρόμι σου δεν έχει σεταριστεί? Όταν οι πλοηγοί της ζωής σου δεν θέσουν default πορεία, εσύ τι κάνεις?

Εγώ κλονίστηκα. Όχι από το πρωτόγνωρο βάρος της ευθύνης της επιλογής - όχι στην αρχή. Η κεραμίδα ήρθε συνειδητοποιώντας ότι βρισκόμουν σε πρωτόγνωρα εδάφη. Δεν ήταν το πρώτο σταυροδρόμι που συναντούσα, ήταν όμως το πρώτο χωρίς ταμπέλες. Το πρώτο χωρίς χάρτη, χωρίς πλοηγό. Δηλαδή, ήταν το πρώτο.

Μα καλά, πότε σκόπευα να ξυπνήσω από το λήθαργο? Πότε σκόπευα να κόψω τον λώρο των προεπιλεγμένων αποφάσεων? Ανάθεμα με - ιδέα δεν έχω. Να όμως που τα ψωμιά των ψευδεπιλογών μου τελειώσανε - και μπορεί αυτή τη φορά οι ευθύνες να είναι βαρύτερες από όλα τα παρελθόντα σταυροδρόμια που στρατηγικά παρέκαμψα, μα όλα τα "ωραία" κάποτε τελειώνουν. Και ευθαρσώς αναφέρω ότι έχω χεστεί απάνω μου.

Αλλά, για πρώτη φορά, θα κοιμηθώ, όπως θα στρώσω εγώ. Όταν, βέβαια, ξαναβρώ με το καλό τον ύπνο μου.

]]>