φύλλα-γραφής « WordPress.com Tag Feed

φύλλο 20

stratos — Fri, 10 Oct 2008 20:32:29 +0000

.
.

η πόλη απλώνεται· μια καμινάδα αχνίζει, ένα γκρίζο τ’ ουρανού μονοπάτι διακλαδώνεται. όλα αυτά πάνω απ’ της πόλης το μουγκρητό καθώς εδώ· οι κουβέντες μπλέκουν μ’ έναν φοβισμένο φθινόπωρο, λέξεις εκδίδονται σε χώρους κάτω από το γκρίζου τ’ ουρανού μονοπάτι, μακριά από δυσεύρετες πια· χειροποίητες επιστολές. λέξεις πολλές σ’ ένα πυκνό και δυσδιάκριτο δίχτυ, εκεί που πάλλουν ποικίλες σημειώσεις. η παρέα. οι κουβέντες. μια μουσική χωρίς ύφος.

φύλλο 19

stratos — Wed, 30 Jul 2008 17:05:07 +0000

κάποια ανεπαίσθητα νήματα μας ακολουθούν. πάντα. μπορούμε να τα ονομάσουμε και βιώματα αν θέλουμε, δεν είναι όμως απαραίτητος ένας όρος γιατί ότι είναι ανεπαίσθητο κουβαλά τη γοητεία της ασάφειας, ενός θολού ατμοσφαιρικού τοπίου, ενός μίγματος ας πούμε ομίχλης ή αχλής μέσ’ την καθαρότητά του. αυτά τα «ανεπαίσθητα» μπορεί να τα έχουμε ζήσει, μπορεί και όχι· μην ξεχνάμε πως τόσα συνδέονται με μνήμες άλλων αισθήσεων· γι’ αυτό λοιπόν κι εγώ δεν τολμώ αυθαίρετες προσεγγίσεις, τις αφήνω σε αυτούς που καταγίνονται με τις ερμηνείες των ονείρων.

φύλλο 17

stratos — Tue, 15 Apr 2008 04:45:42 +0000

λίγες οι λέξεις· περιορισμένη η αινιγματική γοητεία των καθημερινών φορτίων, η συνάντηση των αγαλμάτων για μία ακόμη φορά θα αναβληθεί λόγω της συνεχούς συνομιλίας των πραγμάτων περί των ανθρώπων τη φιλάνθρωπη διάθεση, την απόλυτη αμηχανία μπρος σε δραματουργικές σχέσεις· στην υψηλή ψυχαγωγική αξία στη ψηλάφηση κλειστών σχημάτων· ασφυκτικών διαδρόμων. οι ολόκλειστες δομές, οι εύκολες συγκινήσεις, αχ μύθε της Κάρμεν· κρίμα. τόσοι ελιγμοί ποιητικού ψεύδους.

Alighiero e Boetti Aerei 1978 © DACS, London 2007

φύλλο 16

stratos — Wed, 19 Mar 2008 06:26:54 +0000

τι αέρας και πως μάζευε τα φύλλα μαζί με το χώμα κι έτρεμε ολόκληρη η γειρτή λεύκα, θυμήθηκα εκείνη την πλαστική καουμπόικη άμαξα που κάποτε κυνηγούσα ενώ τα φύλλα της μουριάς έπεφταν σωρηδόν σκεπάζοντας τη μικρή αυλή· και άλλες σκέψεις έρχονται με τρένα και· άλλο χρόνο δεν διαθέτω να σκαλίζω στοίβες τυπωμένων βιβλίων. άστοχοι, αμφίβολοι χειρισμοί μιας ανύπαρκτης εκφραστικής επάρκειας που παραλύουν κάθε διάθεση. πολλά δίνουν αφορμή να διατυπωθούν σκέψεις, να βοηθήσουν να προσδιοριστεί ένα στίγμα προσέγγισης, ίσως από εκεί να ξεπηδήσουν αιτίες και άλλα αποτελέσματα, στο μεταξύ ξέχασα να σημειώσω ότι η καουμπόικη εκείνη πλαστική άμαξα με τα έξι άλογα των παιδικών μου χρόνων είχε τότε χαθεί μυστηριωδώς.

φύλλο 15

stratos — Mon, 25 Feb 2008 16:44:20 +0000

περασμένα μεσάνυχτα, παρέα. σηκώθηκαν όλοι κι έμεινε σκόπιμα πίσω, η συζήτηση συνεχίζονταν. άκουγε σιωπηλός· σκεφτόταν το απεριποίητο σπίτι, το βλέμμα του ακούμπησε τα μισοφωτισμένα παράμερα δρομάκια. καμία φιγούρα δεν περίμενε κουρασμένα βήματα· το χάραμα αργούσε ακόμα, οι στέγες των σπιτιών αχνές, ονειροπόλες και βελούδινες στο θολό ημίφως, σκέπαζε τους σωρούς από χαλάσματα κι έκρυβε την ασχήμια και το πικρό χαμόγελο του άλλου που τον κοιτούσε. «Αφήστε ένα γέρο άνθρωπο να ησυχάσει» -μ’ αυτό τελειώνει κάποιο Κάντο του Έζρα Πάουντ- νομίζω.

φύλλο 14

stratos — Fri, 08 Feb 2008 03:25:37 +0000

την ένιωθες την έμφυτη ευγενική επιφυλακτικότητα· πότιζε τα πάντα γύρω σου, μαζί με τη γραμμή που τραβήξαμε προς αλλού· τι τρελή επιλογή κι αυτή σε μια μη πρόσφορη εποχή όπου όλα κουβάλαγαν ξεχωριστές διαψεύσεις, ασυνείδητες αφορμές και εκείνο το· κέντρισμα για ζωή. που σκέψεις τότε για εκείνο το «...δέκα μονάχα στίχοι μας να μείνουνε...» του Καρυωτάκη. τίποτα. ψάχναμε τους τεράστιους σκοροφαγωμένος τόμους, ανοίγαμε τα κιτρινισμένα εντόσθιά τους και τα χέρια μας ακουμπούσαν το χάρτινο φετίχ. ένα χάδι του παρελθόντος στο μέλλον. τι γεύσεις κι αυτές με την ολέθρια ποίηση Εκείνου με την έμφυτη ευγενική επιφυλακτικότητα.

photo©S.F.- οδηγώντας προς την Πόθια, Καλύμνος, 2006.

φύλλο 13

stratos — Wed, 23 Jan 2008 06:15:58 +0000

ότι υπάρχει εδώ υπάρχει και στο κόσμο, ότι καταγράφεται εδώ είναι μία μόνο από τις επονομασίες του γίγνεσθαι υποταγμένο στη σκέψη· σε αυτή την υποταγή δεν υπάρχουν νόμοι· ούτε ρυθμοί, το φυσικό ακόμα και όταν ξεθωριάσει· είναι μια ζωτική ανάγκη· κι όταν έρχονται οι στιγμές του πλαστού θυμόμαστε ότι «Η ομορφιά είναι αλήθεια, η αλήθεια ομορφιά. Είναι το μόνο που γνωρίζουμε στη γη, κι ότι χρειάζεται να γνωρίζουμε»*

*"Beauty is truth, truth beauty,"—that is all
Ye know on earth, and all ye need to know.

John Keats (1795–1821). Ode on a Grecian Urn

φύλλο 11

stratos — Fri, 30 Nov 2007 16:01:03 +0000

έχουν κατασκηνώσει εκεί στα πάνελ· στις καθημερινές στήλες των εφημερίδων, κλαίνε κι οδύρονται απειλούν εικάζουν προφητεύουν και πολλά άλλα τονίζονται τα της «φθοράς» και της «διαφθοράς» και συνεχώς μας σώζουν νοσηρά από τις νοσηρότητες σαν κάτι γλυκά πικρά του κουταλιού που σφίγγουν της φτώχιας το στομάχι μέσα από το «διακριτικό» ύφος του κραυγαλέου εστιάζουν· πυροβολούν αφήνοντας το γκρίζο ν’ απλώνει· να κυριεύει· εκθειάζοντας τα τώρα και τα ευτελή χτεσινά που τα ντύνουν με εκείνο του νόστου το φτηνό· το μελιστάλακτο.

φύλλο 10

stratos — Sat, 10 Nov 2007 10:52:21 +0000

πολλά πωλούνται, μάλλον όλα· στο εμπόριο των αναμνήσεων· τα άσχημα του τότε δοκίμαζαν τη χλεύη, σήμερα εξυμνούνται λόγω της «πατίνας του χρόνου»· πάνω σ’ ένα κίβδηλο παρελθόν που καμία γενιά δεν αξίζει να κληρονομεί και παρά την όποια αγνότητα των αναμνήσεων και όσα αυτές κουβαλούν ελάχιστη σχέση έχουν με το αυθεντικό, ο στόχος ορισμένων να εξαγνίσουν μάλλον έχει πετύχει· η μυρωδιά της λάμπας πετρελαίου έχει ξεχαστεί.

φύλλο 9

stratos — Sat, 20 Oct 2007 07:18:47 +0000

για πια υποχρέωση μιλάς όταν υπάρχει πάντα μια έμεση αναφορά σε κάποια αταξία· σε εκείνες τις αναπαραγόμενες συγκρούσεις όταν δεν υπάρχει καμία αντισυμβατική διάθεση και τα βαθύχροα μέταλλα δεν είναι εύκολα αναγνωρίσιμα· διατηρούν μια θέση που άλλοι φαντάζονται· και την κρατούν ευχαρίστως· αυτό κάνει τη νέα μετάγγιση σχεδόν αδύνατη συνεχίζοντας τη πλεκτάνη του λόγου μέσα σε μια μηχανική παραδοχή· για πια εντιμότητα μιλάς.

φύλλο 8

stratos — Sun, 01 Jul 2007 06:57:14 +0000

δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει το μέγεθος πίστευε μόνο ότι πίστευε και πριν ότι η ιδέα να κατανοήσει επέστρεφε στολισμένη με καινούργια ντεκόρ και η συνήθεια είχε εξασθενίσει την ένταση ενώ στην πραγματικότητα δεν έχουν πάψει να βαραίνουν πάνω του ότι και άλλοι έτρεφαν όνειρα με απλές μεταμφιέσεις για το σημαντικό γεγονός του βλέμματος που συναντούσε εικόνες μόνο που καθένα από αυτά τα γεγονότα πρόσθετε πάνω στις απόψεις του ανεξίτηλες πινελιές· οι άλλοι όμως ήξεραν πως γνώριζε και δίσταζαν μήπως τους κάνει να το ξανασκεφτούν και γυρέψουν να βρουν τα ίχνη της φανερής απάτης.

φύλλο 7

stratos — Sat, 30 Jun 2007 05:51:47 +0000

θλιμμένος αέρας αδύναμος καυτός η γκρίζα μαυρίλα της καταιγίδας τα μαύρα απειλητικά χάσματα της γέφυρας οι καπνοί του τρένου τα καμένα φύλλα με τους ανεπαίσθητους θορύβους η μυρωδιά του φρέσκου καφέ ένα τσιγάρο σκέψεις και το γεγονός να πλησιάζει σαστισμένο όπως κι αυτός· η αναπνοή βγήκε ορεξάτη από το ρυθμό του ύπνου· ένας κάδος απορριμμάτων δίπλα στη πολύχρωμη καρέκλα επάνω της ένας πλαστικός κούκλος στραπατσαρισμένος να κάθεται· να ρεμβάζει την αρρώστια αποτυχημένων στεναγμών· ήταν πρωί γιατί οι νύχτες περνούν γρήγορα.

φύλλο 6

stratos — Thu, 28 Jun 2007 03:18:13 +0000

δεν περνά λέει ο καναπές από το παράθυρο από εκεί μόνο η ζωή μου περνά και φεύγει τόνισε με λυγμούς και το δάπεδο γέρνει προς τα εκεί κάνοντας την ντουλάπα να κουνά επικίνδυνα σε κάθε άνοιγμα της πόρτας τα πράγματά μου αχ τα έπιπλά μου που με τόσο κόπο αγόρασα και χάρηκα τώρα συντρίμμια και τα ρούχα πεταμένα εδώ κι εκεί με τι όρεξη να τα τακτοποιήσω κι εγώ άνθρωπος είμαι ξέρεις και σε μισή ώρα έχω να δω πρόσωπα σημαντικά δεν έχω δυνάμεις που να βρω το κουράγιο έχω και τις κουρτίνες πως τις κρεμάνε και που είναι η σκάλα που την έβαλαν· είμαι μια ξεφούσκωτη μαξιλάρα· έτσι νιώθω· έτσι.

φύλλο 5

stratos — Tue, 26 Jun 2007 16:19:45 +0000

η πρώτη περίοδος ήταν της γωνιάς που κρατάς στα χέρια σου η δεύτερη είναι αυτή που μου χάρισες μια μέρα· η αίσθησή σου γέμισε μια πλαγιά βουνού γεμάτη στάχτες και κλαδιά αυτά που κοιμίζουν τους ήχους εκείνους τους γεμάτους φιλοδοξίες δάκρυα και φιλιά ίσως φταίνε εκείνα τα κανάτια γεμάτα από τη χίμαιρά σου που τα θέλει τρανά παρά σοφά η τρίτη περίοδος είναι εκείνο το μεσημέρι· ναι ήταν ντάλα μεσημέρι όταν τέσσερα φύλλα μουριάς ήρθαν και σου χάιδεψαν το πρόσωπο.

φύλλο 3

stratos — Mon, 02 Apr 2007 05:33:56 +0000

το πρωί η αυγή ο χειμώνας η αιωνιότητα των κινήσεων οι πόρτες όλα διασχίζουν τη σιωπή εκεί βηματίζω εκεί κινούμαστε ιδιοκτήτες του μεγάλου κενού· το πρωί η αυγή είσαι μακριά είμαι σε σταθμούς εκεί όπου είμαι πάντα στο ενδιάμεσο των βαγονιών ξέρεις κρυώνω λίγο· ο ύπνος βαρύς αυτή τη νύχτα δεν ήξερα τι ψάχνω και επανήλθα την αυγή με ανακριβείς εικόνες τα τρένα το πρωί χάνονται στην όψη.

φύλλο 2

stratos — Sat, 28 Oct 2006 11:35:32 +0000

αν και κατά ένα τρόπο κανένας δε θα είχε προβλέψει ίσως ένας αλλά δεν έχω ακόμη δει το πρόσωπό του γιατί μάλλον πρόκειται για αυτόν που είχε εντρυφήσει στο χρονογράφημα εκείνο του Προυστ που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ και του οποίου οι μελέτες για τις μεταφράσεις του Ομήρου ενέπνευσαν εκείνους που καταγράφουν τη μέρα που ακολουθεί η νύχτα όπως το σκοτάδι ακολουθεί το φως κατόπιν τούτου οι κατά κανόνα σιωπηλοί εκείνοι οι μοναχικοί ταξιδευτές συνέχεια κοιτάζουν προς τα έξω συμπεραίνοντας ότι η μέρα με χτύπους στη καρδιά νιώθει την έκσταση της σκέψης γιατί τα έργα πληρώνονται πάντα αντικαταβολή.

φύλλο 1

stratos — Sun, 02 Jul 2006 08:34:51 +0000

γιατί η μούσα υπήρξε μηχανή και το ότι δεν είναι φοβερό μυστικό αυτό είναι γιατί είχε λάβει το μήνυμα εκείνος ο ιδιοκτήτης του θερινού κινηματογράφου στο Νέο Παγκράτι που δεν υπάρχει πια γιατί στη θέση του έγινε εκείνο το αποτυχημένο εμπορικό κέντρο και καλώς απέτυχε αφού παρ’ όλες τις αντιρρήσεις μου και η παιδεία του «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» με «Το ξυπόλυτο τάγμα» να καλπάζουν πολύ πριν την πρώτη φορά που πήγα σινεμά με εκείνη την σαΐτα έτοιμη να ενοχλήσει εκείνες τις όμορφες που κάθονταν τρεις σειρές μπροστά· και να φανταστείτε ότι είναι μόνο αυτά που μου έρχονται τώρα στη μνήμη.