[googlevideo=http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=-8791022173527165666&hl=el&fs=true]

http://www.onisimos.gr/default.asp?id=9&ACT=5&content=30&mnu=4

Χρόνια τώρα του μιλάω, προσεύχομαι κάθε πρωΐ καί βράδυ, κάθε ώρα καί λεπτό άλλωστε δεν έχω σε κανέναν άλλο νά μιλήσω. Τόν αδελφό μου καί την μάνα μου τους σκότωσαν μέσα στην φυλακή πριν πολλά χρόνια. Ό αδελφός μου πέθανε από δηλητηρίαση. Βρέθηκε νεκρός στό κρεβάτι του, καί ή μητέρα μου αρρώστησε ενώ δέν είχε τίποτε. Τήν πήγαν στον γιατρό καί στον δρόμο πέθανε από οξύ πνευμονικό οίδημα. Ό Θεός νά τους συγχωρέσει καί νά τους χαρίσει τόν παράδεισο.

Από τότε καλημέρα δέν έχω πει σέ άνθρωπο, μόνον μέ τόν Κύριο μιλάω, όμως απογοητεύτηκα. Νόμιζα δτι καί Εκείνος μέ ξέχασε. Νόμιζα ότι κανένας δέν μέ αγαπά. Έτσι κυλούσαν οι μέρες καί τά χρόνια χωρίς νόημα καί σκοπό, χωρίς νά ξέρω γιατί... Περιμένοντας καί τήν δική μου τήν ώρα κάθε μέρα.

Τά βασανιστήρια πολλά, τό ξύλο ακόμη πιό πολΰ. Λείπουν τά δυό μου δάχτυλα..., τό ένα μου τό κόψανε, μέ τόν μπαλτά, καί τό δώσανε στό σκύλο. «Έτσι νά ψοφήσης σάν τόν σκύλο», μου είπανε, «κομματάκι κομματάκι θά σέ κόψουμε, φέτες φέτες, γουρούνι, βρωμοχριστιανέ, αλήτη».

Μέ τιμωρήσανε γιατί χάραξα στον τοίχο του κελιού μου ένα σταυρό, γιά νά παίρνω δύναμη. Είχαμε μούχλα και υγρασία και ό σοβάς ήταν μαλακός και τό είδαν και τό πλήρωσα μέ τά δύο μου δάχτυλα. Δέν πειράζει δύο δάχτυλα πού λείπουν από ενα νεκρό σώμα, σέ μιά πεθαμένη ψυχή. Έτσι νιώθω.

Έτσι, τουλάχιστον, ένιωθα μέχρι χτες, πού κάποιος άγνωστος μου έφερε αυτόν τόν φάκελλο. Τά μάτια μου τρέχουν συνέχεια. Λύγισα από τήν αγάπη αυτού πού έγραψε τό γράμμα. Ό Θεός νά τόν έχει καλά και νά τόν φυλά από κάθε κίνδυνο, και μιά ευχή του δίνω: ούτε στό όνειρό του νά μήν ζήση μιά μέρα αυτό πού εγώ ζω τόσα χρόνια μέσα εδώ.

Τό μήνυμα της ελευθερίας πού προαναγγέλετε στό γράμμα σας, είναι γιά μάς ελπίδα, ανάσα ζωής. Γίνεσθε αίτια νά ελπίζουμε και πάλι νά χτυπήσουν οι καρδιές μας και νά περιμένουν.

Άς ευχηθούμε μόνο νά μήν είναι φάρσα. Ποιός και γιατί νά νοιαστεί γιά μάς; Και γιατί νά τό κάμει; Γιά ποιό λόγο;

Εγώ δέν έχω κανέναν, όμως δίνω κουράγιο στην νεκρή ψυχή μου και περιμένω. Ελπίζω και περιμένω, ώρα μέ τήν ώρα και μέρα μέ τήν μέρα, νά γίνει τό θαύμα.

Θα προσεύχομαι γιά σάς ώσπου τά μάτια μου νά κλείσουν, γιατί μόνον ένας καλός άνθρωπος μπορεί νά γράψει τέτοια πράγματα. Σάς ευχαριστούμε πάρα πολύ... Μήν μάς ξεχάσετε. Ευχαριστούμε και γιά τά ωραία βιβλία σας και τά άλλα...

Ξανά και απόψε είμαι εκεί

Ξάγρυπνος και κοντά σας

Μήπως τρομάξω με κραυγή

την όποια μοναξιά σας

Σας γράφω απ’ το πουθενά

Να έρθει εκεί η φωνή μου

Και να σας πω ευχαριστώ

Που στείλατε λίγη χαρά

εδώ μες το κελί μου.

Ίσως τρομάξουν μερικοί

Να στείλουν τη γραφή τους

Μα μην ξεχνούν ότι κι εγώ

Χαμένο είμαι παιδί τους

και ξαγρυπνώ μαζί τους.

Ήρθαν εδώ στο χώρο μου

γραφές ευλογημένες

γεμάτες από αισθήματα

και ελπίδες φορτωμένες.

Όπλισαν το κουράγιο μου

να αντέξω τα δεσμά μου

και έγινε η παρέα σας

η οικογένεια μου.

Εδώ που όλα είχανε

της μοναξιάς το χρώμα

άνθισε το χαμόγελο

πατήσατε το χώμα.

Μου είπε ο φίλος μου ο Andre

ελπίδες να υφαίνω

και οι χαρές που έχει η ζωή

θα 'ρθουν, να περιμένω.

Ως και ο καθρέφτης μου

κι αυτός χαμογελάει

πήρα ανάσα κι η ποινή

πιο εύκολα κυλάει.

Δεν είμαι ο Δράκος ο κακός

ούτε και δολοφόνος

είμαι ένας άνθρωπος απλός

ευαίσθητος και μόνος.

Μονάχοι και ταξιδευτές

του χρόνου είμαστε όλοι

σ’ ένα κελί αν είμαστε

ή μέσα σε μια πόλη.

Καθένας βάζει νοητά

κάγκελα στη ζωή του.

Ποιος δικαστής θα έβγαζε

ένοχη τη ζωή του;

Έτσι παρηγορούμαστε

με κάποια ελευθερία

μα αυτήν την πέτυχαν οι (τρελοί)

και τ’ άγρια θηρία.

Αν πω ότι είμαι άγριο θεριό

θα είναι ψέμα

γιατί ποτέ δεν έβαψά

τα χέρια μου με αίμα.

Αν πω πως είμαι λογικός

ποίος θες να με πιστέψει;

Αφού ότι δικάστηκα

τους το 'χω επιστρέψει.

Έτσι δεν μένει τίποτα

άλλο για να δηλώσω.

Θα πω πως έγινα τρελός

απ΄ όλα να γλιτώσω.

Κανείς δεν θα με κρίνει πια

για τόσα που αγαπάω.

Που μέσα απ' τον άγρυπνο

στους άγρυπνους μιλάω.

Χαμογελώ στον φύλακα

που με τριπλοκλειδώνει

και προκαλώ τον φίλο μου

να με ξεαγκειλώνει.

Τραγούδια πλάθω της σκλαβιάς

για να την υμνήσω

να’ ρθει σε κάποιο ραντεβού

να τη δολοφονήσω.

Να μην υπάρχουν πια λαοί

Κι άνθρωποι σκλαβωμένοι.

Είναι η ελευθερία μου

Πουλί που περιμένει.

Μου το παν χίλιοι κυνηγοί

που την πυροβόλησαν

πως είναι τόσο όμορφη

που σκόπιμα αστοχήσαν.

Τις λέξεις τις τρελές πετώ

στ’ άσπρο χαρτί που καίει

γιατί κι αυτή η τρέλα μου

για μοναξιά του λέει.

Φίλε μου Αντρέ που κάνεις χίλιες σκέψεις

με τρέλα και με λογική

που κρύβουνε οι λέξεις.

Είσαι εδώ και το εκεί

το ξέρω το ζητάω

μα είναι μακριά τόσο μακριά

που ίσως τ' ακουμπάω.

Έγινες εσύ τα μάτια μου

να βλέπω τα εκεί σου

και πλησιάζεις ήρεμα

με τ' ατίθασο ατί σου.

Ίδια Αντρέ, είναι τα δεσμά μας

ίδιος και ο φύλακας μας.

Νοητά και οι δύο φευγάτοι

κάπου όμως θα σε βρω.

Σαν μοναχοί πλανήτες

ενός σύμπαντος κομήτες.

Δύσκολο να ανταμωθούμε,

οι αποστάσεις μακρινές.

Μα γνωρίζω τη μορφή σου

και την αύρα τη δική σου

και κουβέντες που θα πούμε

ξέρω θα 'ναι αληθινές.

Τελείωσα εδώ Αντρέ

ετούτη τη γραφή μου

που βγαίνει ολοκάθαρη

μέσα απ’ την ψυχή μου.

Σήμερα μάθαμε ότι ο πρώην πρύτανης του Παντείου Αιμίλιος Μεταξόπουλος, ο οποίος έχει καταδικαστεί σε κάθειρξη 25 ετών για την υπόθεση της κακοδιαχείρισης στο πανεπιστήμιο του αφέθηκε ελεύθερος.

Συγκεκριμένα αφέθηκε με βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών με περιοριστικούς όρους -καταβολή εγγύησης ύψους 100 χιλιάδων ευρώ, απαγόρευση εξόδου από τη χώρα και εμφάνιση σε αστυνομικό τμήμα.

Ο Μεταξόπουλος είχε αρχίσει απεργία πείνας από τις 18 Δεκεμβρίου 2007, μετά την απόρριψη και της δεύτερης αίτησης για αναστολή εκτέλεσης της ποινής του για λόγους υγείας. Ο πρώην πρύτανης αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας, συγκεκριμένα βρίσκεται στο τρίτο στάδιο κίρρωσης του ήπατος.

Ο κύριος αυτός που ήταν πρύτανης του Παντείου αγόραζε τζακούζι για το πανεπιστήμιο του, ferrari για να μετακινούνται οι φοιτητές και ατελείωτα μέτρα χαλιών για τους κρύους διαδρόμους των σχολών. Εύγε, τέτοιους πρυτάνεις θέλουμε!

Να έκανε λέει κρύο πολύ. Να ήταν νύχτα με βροχή και αέρα δυνατό, που φοβερίζει, ξύνει τα παράθυρα και κάνει το δωμάτιο να μοιάζει κούφιο καθώς μονολογείς : «έρχεται, λίγο ακόμα και έρχεται».

Στη στροφή ένιωσε ένα σπρώξιμο και μετά το υγρό πεζοδρόμιο στο μάγουλό του.

Φωνές, χειροπέδες, περιπολικό, σπρωξιές, ειρωνικές ματιές στον καθρέφτη, καθαριστήρες που σαρώνουν ασήμαντες σταγόνες.

Να τα είχε καταφέρει λέει. Να ήταν νύχτα, με βροχή και αέρα δυνατό, που κάνει τα χέρια να σφίγγουν πιο πολύ καθώς τον φυγαδεύει στο σώμα της.

Σε κάποια αίθουσα δικαστηρίου που παρουσιάζονταν υποθέσεις οικογενειακής βίας, ο αξιότιμος δικαστής κ.Robert Restaino άκουσε κάποια στιγμή, το 2005, ένα κινητό να χτυπάει στο ακροατήριο. Όπως φαίνεται από τη συνέχεια, το πήρε πολύ βαρέως, ειδικά δε όταν από τα 46 άτομα κανένα δεν ανέλαβε την ευθύνη να σηκωθεί και να παραδεχθεί ότι ήταν ο ιδιοκτήτης του αμαρτωλού κινητού.

Έτσι, ο δικαστής, αφού τους είπε «ε, λοιπόν, θα πάτε όλοι στη φυλακή εάν δεν πάρω εδώ και τώρα το κινητό» και δεν μπόρεσε να εντοπίσει το δράστη, πραγματοποίησε την απειλή του!

Μάλιστα, επειδή το κρατητήριο γέμισε ασφυκτικά, 14 άτομα μεταφέρθηκαν με κλούβα στην παρακείμενη φυλακή! Μόνο η παρέμβαση των δημοσιογράφων οδήγησε τελικά στην αποφυλάκισή τους αργά το απόγευμα εκείνης της ημέρας...

Διαβάστε περισσότερα για την κατάληξη της καριέρας του δικαστή στο σχετικό κομμάτι της Sydney Morning Herald κάνοντας κλικ εδώ.

Το θέμα ίσως να είναι γνωστό. Στον πρώτο κύκλο, μία ομάδα φυλακισμένων καταστρώνει σχέδιο απόδρασης. Στον δεύτερο κύκλο δεν μπορώ να πω τι γίνεται, γιατί θα δώσω το τέλος του 1^ου, αν το κάνω.

Η σειρά είναι καλή, γιατί έχει έντονη δράση, κυνηγητό, πιστολίδι, ξύλο κ.λπ. Επίσης, έχει ένα τεράστιο σενάριο, ένα story line που δεν τελειώνει με τίποτα και ξεδιπλώνει συνέχεια καινούρια στοιχεία, ολοκαίνουριους χαρακτήρες και πολλούς, μα πάρα πολλούς κακούς (villains) με ιεραρχία...

Την είχα ευχαριστηθεί 2 χρόνια τώρα, την έβλεπα με αγωνία και χαρά μαζί. Οι πρωταγωνιστές (οι φυλακισμένοι) δεν είναι ούτε καλοί ούτε κακοί και ο καθένας έχει τους λόγους του για ό,τι κάνει. Οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές (FBI, κυβερνητικοί πράκτορες, φύλακες φυλακών κ.λπ.) επίσης δεν είναι ακριβώς καλοί ή ακριβώς κακοί. Όλοι έχουν κάπου να δώσουν λόγο και δε άγονται μόνο από τα προσωπικά τους συμφέροντα ή από τις επιθυμίες τους.

Είδα όλα τα επεισόδια που έχουν μεταδοθεί μέχρι τώρα στην αμερικανική τηλεόραση. Το τελευταίο επεισόδιο (το 22 της 2^ης σεζόν) μεταδόθηκε τον Απρίλιο του 2007. Το επόμενο επεισόδιο προβλήθηκε χτες, 17 Σεπτεμβρίου 2007. Έχω αποφασίσει ότι δε θα συνεχίσω να βλέπω τη σειρά, γιατί φοβάμαι ότι απλά οι σεναριογράφοι το τραβάνε από τα μαλλιά. Δε φοβάμαι ότι θα κάνει κοιλιά, αλλά μάλλον δεν αγαπάω αυτή τη σειρά τόσο...

Ο λόγος είναι ότι το τελευταίο επεισόδιο της 2^ης σεζόν θα μπορούσε πολύ εύκολα και ικανοποιητικά να είναι το τελευταίο επεισόδιο για πάντα. Η θεματική κλείνει εκεί και κακώς συνεχίζει με νέο κύκλο επεισοδίων. Το σενάριο θα μπορούσε να φτάσει σε ένα τέλος, αλλά αντί για αυτό, κάνει μια στροφή και ξεκινάει από το 0!

Σίγουρα αξίζει σαν σειρά. Έχει κάνει παντού θράυση! Το σενάριο είναι (μέχρι στιγμής) επινοητικό, η σκηνοθεσία έντονη και η δράση καταιγιστική. Η ηθοποιία είναι μάλλον μέτρια, αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει σε show τέτοιου τύπου.

Το Prison Βreak το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους αγαπάνε σειρές με δράση, περιπετεια, αγωνία, μυστήριο και δολοπλοκίες.