Πρώτα οι φράσεις που παρέλαβα:

1α «Το σεξ δεν είναι ροντέο, για να καλπάζω μόνη μου» (της γνωστής επικοινωνιολόγου και ηθοποιού Μαρίας Θανασσούλια)

Η φράση από την πρώτη κιόλας στιγμή μας κερδίζει με την πηγαία θυμοσοφία της που συμπλέκεται με μια εκ βαθέων εξομολόγηση. Μετά την πρώτη όμως εντύπωση προκύπτουν ορισμένα καυτά ζητήματα. Πρώτα-πρώτα, πρέπει να παρατηρήσουμε ότι στο ροντέο δεν έχουμε καλπασμό, αλλά έναν αναβάτη που προσπαθεί να κρατηθεί απεγνωσμένα για όσο περισσότερο μπορεί στη σέλα ενός αγριεμένου αλόγου (ή ταύρου) -θα έγραφα "ερεθισμένου", αλλά θα πήγαινε αλλού το μυαλό σας. Άρα, αν αντικαταστήσουμε τον αναβάτη με τη Μαρία και το άλογο με τον ερωτικό της παρτενέρ, τότε θα διαπιστώσουμε ότι αυτός που "κοπιάζει" είναι ο από κάτω, ενώ η Μαρία προσπαθεί να κάνει ότι μπορεί για να κρατηθεί επάνω στον ασυγκράτητο εραστή της. Βέβαια, για να δώσουμε και κάποιο δίκιο στη φράση, ίσως εδώ έχουμε μια αναφορά στην ανταγωνιστική σχέση ανάμεσα στον αναβάτη του ροντέο και στο άλογο που προσπαθεί με κάθε τρόπο στην κυριολεξία να τον ξεφορτωθεί, πράγμα που στην ερωτική ζωή της Μαρίας θα αντιστοιχούσε σε έναν εραστή που θέλει να τελειώνει όσο πιο γρήγορα μπορεί με τη Μαρία που βρίσκεται επάνω του. Ίσως πάλι το κλειδί στη φράση να είναι εκείνο το "μόνη μου" στο τέλος και το ζητούμενο για τη Μαρία είναι να αποτελεί το σεξ ένα καλπασμός μαζί με κάποιον άλλο στα απέραντα λιβάδια της απόλαυσης. Κάτι ακόμα που με απασχολεί σε τούτη τη φράση είναι το γεγονός ότι αρνείται την επιθετικά φεμινιστική ερωτική στάση (η γυναίκα από πάνω για να έχει τον έλεγχο), την οποία μάλιστα την αντιλαμβάνεται ως κάτι δύσκολο, επίπονο και μοναχικό. Μια φράση που τελικά προσφέρεται για βαθυστόχαστες αναλύσεις του ρόλου των ερωτικών υποκειμένων και ταυτόχρονα παρέχει ένα πλήθος πληροφοριών για τη δαιδαλώδη προσωπικότητα της Μαρίας Θανασσούλια.

1β «Της κοντής ψωλής τα μαλλιά της φταίνε»

Για τη φράση αυτή θα παραθέσω τις απόψεις μου όπως τις εξέθεσα στον ίδιο τον Άμμο σε ένα τ[σιπουρ]έτ α τ[σιπουρ]έτ που είχαμε τις προάλλες εμπλουτισμένες με σχετικές σκέψεις που τριγυρνούσαν αδιαμόρφωτες στην κούτρα μου όλες αυτές τις μέρες: το ερμηνευτικό κλειδί της φράσης είναι η απάντηση στο ερώτημα "τίνος είναι τα μαλλιά;". Η πρώτη σκέψη είναι ότι πρόκειται για τα μαλλιά της ίδιας της ψωλής, τα οποία κατηγορούνται αδίκως απ' αυτή ότι δεν της επιτρέπουν να φανερωθεί σε όλο της το μεγαλείο. Υπάρχει όμως και μια δεύτερη εκδοχή: να κατηγορεί η ψωλή τα μαλλιά κάποιου θηλυκού προορισμού της, τα οποία δεν επιτρέπουν τη διείσδυση δήθεν λόγω μήκους και πυκνότητας. Βέβαια, μια τόσο κομπλεξική ψωλή το πιθανότερο είναι ότι θα εγκολπώνει και τις δύο εκδοχές αποσείοντας κάθε ευθύνη από την ίδια. Από αυτή την τόσο σοφή παροιμία πρέπει πάντως να προσέξουμε ιδαίτερα την εύστοχη προσωποποίηση, η οποία έρχεται προς επίρρωση των γυναικών που υποστηρίζουν ότι η ανδρική ψωλή διαθέτει δική της βούληση -ισχυρότερη συχνά από αυτή του κατόχου της.

Οι δικές μου φράσεις τώρα:

2α " Τα πολλαπλά θαυμαστικά είναι βέβαιο δείγμα ενός άρρωστου μυαλού" (Terry Pratchett)

Τα θαυμαστικά γενικώς τα αντιπαθώ, ιδιαίτερα όταν δεν χρησιμοποιούνται για να αποδώσουν κάποιο συναισθηματικό χρωματισμό που διαφορετικά θα χανόταν στο γραπτό λόγο, αλλά ουσιαστικά προσπαθούν να εκβιάσουν μια αντίδραση εκ μέρους του αναγνώστη. Τώρα σκεφτείτε έναν τύπο που δε χρησιμοποιεί ΕΝΑ -υπερβολικό λόγω της ίδιας του της φύσης- αλλά τρία-τέσσερα στη σειρά. Τι να φανταστούμε άραγε για αυτόν; Το λιγότερο ότι έχει διαταραγμένη προσωπικότητα και θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για μανιακός δολοφόνος ή για υστερική πεθερά. Αν τα θαυμαστικά είναι τα καρυκεύματα του γραπτού λόγου, τότε όποιος τα συσσωρεύει είναι σα να ρίχνει στα φαγητά αλάτι με τη σέσουλα και πιπέρι με τους κουβάδες. Ε, σίγουρα κάτι δεν θα πηγαίνει καλά με αυτόν τον τύπο!!!!!

2β "Τις προάλλες είχα δει στο λιμάνι ένα κότερο από δω μέχρι μεθαύριο!" (Βαγγέλης Νταταλίκας)

Αυτή τη φράση την άκουσα περίπου έξι χρόνια πριν από κάποιον συμφάνταρο και τη θυμάμαι πολύ συχνά. Τη θεωρώ εξαιρετικό δείγμα του πώς η σουρεαλιστική γλώσσα μπορεί να εκφράσει με ακρίβεια νοήματα του καθημερινού λόγου χωρίς να υπάρχει κανένα πρόβλημα κατανόησης. Εδώ έχουμε τη χρήση της χρονικής έκτασης για να δηλωθεί μια έκταση στο χώρο και αυτή η ευφάνταστη φράση μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο για σκέψεις γύρω από τον χωροχρόνο, τη θεωρία της σχετικότητας, τη κβαντομηχανική και της κοινωνίας τη διαφορά που σε άλλους δίνει κοτεράκλες και σε άλλους ούτε μπρατσάκια...

Η σκυτάλη τώρα στους tanguera, Πάνο, freecat, nosyparker, Αταίριαστο για να σχολιάσετε τις 2α-2β και δύο δικές συνεισφορές.

Ανανέωση: Επειδή η nosyparker δε μπορεί αυτή τη στιγμή, τη σκυτάλη της την παραλαμβάνει η coolplatanos

----------------
Now playing: Γιώργος Νταλάρας - Αυγερινό παράπονο
via FoxyTunes