Μέρες που είναι, μην χάσετε την ευκαιρία να καθίσετε κάτω από το νυχτερινό ουρανό. Θαυμάστε το μόνο φυσικό δορυφόρο της Γης, τη Σελήνη, το κοντινότερο ουράνιο σώμα στη Γη. Είναι από τα λίγα πράγματα που είναι ακόμα δωρεάν!

Ανθρωπος στο φεγγάρι
Τα ταξίδια των αστροναυτών του προγράμματος Απόλλων
ΑΝΤΡΙΟΥ ΤΣΑϊΚΙΝ
Terzo Books

Εξαιρετικό χρονικό των αποστολών για την κατάκτηση και την εξερεύνηση της σελήνης, από τον πρώτο συνολικό σχεδιασμό του 1962 μέχρι την επιστροφή των τελευταίων ανθρώπων που περπάτησαν στο φεγγάρι στα 1972.
Πρόκειται ουσιαστικά για μια αποκαλυπτική εξιστόρηση, της ξέφρενης πορείας προς τη νύχτα της 20ής Ιουλίου του 1969, όταν δύο άνθρωποι, ο Νιλ Άρμστρονγκ και ο Έντγουιν Όλντριν, περπάτησαν στο φεγγάρι.
Τα βήματά τους είδε σε ζωντανή μετάδοση ολόκληρος ο κόσμος. Όλοι μοιράστηκαν την αίσθηση ότι βρίσκονται μπροστά σε μια ιστορική στιγμή μεγάλης κλίμακας, γιατί, αν ξεχωρίζει κάτι από τον αιώνα μας ύστερα από άλλα 2.000 χρόνια, μάλλον θα πρόκειται γι' αυτόν το μικρό σεληνιακό περίπατο. Ο συγγραφέας, γνωστή αυθεντία για τις διαστημικές πτήσεις, επικεντρώνεται στη μεγάλη προσπάθεια με πίστη στην αξία του σκοπού, από επιστήμονες και πιλότους, οι οποίοι μπόρεσαν τελικά να πανηγυρίσουν τη συλλογική επιτυχία τους εκείνη τη μαγική νύχτα του Ιουλίου. Τονίζει μάλιστα ιδιαίτερα την ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε ότι οι δύσκολοι και μακρινοί στόχοι μάς δένουν περισσότερο με τους άλλους ανθρώπους, αυτούς που μόνο με τη συνεργασία τους θα γίνουν τα όνειρα πραγματικότητα. Μήπως μ' αυτή την αισιοδοξία που χαρακτήριζε τις αποστολές του Απόλλων, απολαύσαμε τόσο αυτό το βιβλίο; Ή επειδή μοιάζει να επανέρχεται η εποχή του Space is the place και η φαντασία μας στρέφεται πάλι προς τα αστέρια; Τι τα θέλετε, φαίνεται πως θα διψάμε πάντα για ουρανό.

Μπροστά και κάτω απο το φεγγάρι απλώνονται άλλες ταράτσες και πολλές πολλές κεραίες. Για αυτές τις κεραίες έχω ακούσει διάφορα πράγματα. Δεν θα σταθώ καθόλου στην ακτινοβολία των κεραιών κινητής τηλεφωνίας, ούτε σε κάποια άλλη βλαβερή συνέπεια της ύπαρξής τους. Θα σταθώ στο αισθητικό του θεάματος...

Ένας φίλος μου περιέγραφε την θέα μιας γνωστής του ταράτσας "έβλεπες όλη την Αθήνα...αν δεν υπήρχαν αυτές οι κεραίες." Και για να μην τα πολυλογώ οι κεραίες υπήρξαν τις περισσότερες φορές αιτία απογοήτευσης. Γιατί μας χαλάνε την θέα. Και προχτές, κοιτώντας το μεγάλο πια φεγγάρι πάνω από τις κεραίες, αναρωτήθηκα μα γιατί? Τι άλλο περιμένεις να δείς από μια ταράτσα στο κέντρο της Αθήνας και γιατί να θέλεις να το δεις εκεί; Υπάρχουν σίγουρα πολλά μέρη για να αράξεις. Και λόφοι και πάρκα, όσα έχουν απομείνει και όσα δεν σε τρομάζουν μόλις νυχτώσει αρκετά. Εγώ σκοπεύω να υπερσπιστώ την αξία της καλωδιομένης ταράτσας και του αστικού τοπίου.

Συχνά το αστικό τοπίο συνδέεται με την θλίψη, την καταπίεση. Δημιουργεί στους κατοίκους του την επιθυμία να το εγκαταλείψουν για να νιώσουν την ελευθερία που τους στερεί. Η πόλη, ως αρχιτεκτονική δομή περισσότερο, όχι ως κοινωνικό σύνολο ( αν και προβάλλεται και με αυτό τον τρόπο) είναι μια ασφυκτική αναπαράσταση. Κίνηση στους δρόμους, κορναρίσματα, φασαρία. Καυσαέριο και οξυγόνο ανίκανο να επιβιώσει ανάμεσα από τα ψηλά τσιμεντένια κτίρια. Υψηλές θερμοκρασίες και τεντωμένα νεύρα οδηγών και πεζών. Έχετε βρεθεί στην Ομόνοια, μεσημέρι καλοκαιρινό, φορτωμένη να ψάχνεται ταξί; Τότε μάλλον καταλαβαίνετε τι θέλω να πω. Όλο αυτό το άσχημο συμφερτό λοιπόν , ενώνεται με την σκόνη του δρόμου και γίνεται μια γκρίνια, μια κακή ενέργεια. Είμαι σίγουρος πως η Αθήνα έχει πολύ κακό φενγκ σούι. Και αυτή η ενέργεια συσσωρεύεται μέσα στους ανθρώπους, που έχουν και άλλους χίλους δυο λόγους να είναι μουτρωμένες και ξεσπάει ο ένας πάνω στον άλλη.

Οι ταράτσες (για να επανέλθω στο θέμα μου) είναι οι ιδανικοί τόποι αποδέσμευσης από την κακή ενέργεια. Για έναν πολύ απλό λόγω αρχικά, είναι ψηλά και μπορείς να εισπνεύσεις περισσότερο καθαρό αέρα. Το βράδυ είναι εξαιρετικά ήσυχες. Όταν έχει φεγγάρι είναι πολύ απαλά φωτισμένες και λαμπερές. Δεν έχουν μυρμήγκια ή άλλα φιλύσηχα αλλά ενοχλητικά έντομα του εδάφους. Τα σπίτια γύρω μοιάζουν μονοκατοικίες, φτιάχνουν μια γειτονιά, που αν δεν κοιτάξεις πολύ προσεκτικά, γίνεται πραγματική. Οι ταράτσες και τα διαμερίσματά τους είναι κοντινά και μακρινά ταυτόχρονα, Μακρινά γιατί χωρίζονται από τάφρους ολόκληρους ανάμεσά τους. Είναι αστείο πόσες αμερικάνικες ταινίες έχουν γυριστεί εκεί και ποσο λίγο χρησιμοποιούνται πραγματικά. Οι ταράτσες είναι δημόσιοι χώροι αλλά ύποπτοι και παρεξηγημένοι. Συνήθως όλοι οι δημόσιοι χώροι της πολυκατοικίας είναι ύποπτοι και παραξηγημένοι, όπως οι σκάλες ή ο ακάλυπτος, κυρίως την νύχτα.

Την νύχτα όμως συμβαίνουν τα πιο μαγικά πράγματα. Όλα γύρω ακινητοποιούνται και ο χρόνος δεν έχει λόγω ύπαρξης. Μια από τις φίλες, στην χτεσινή παρέα της ταράτσας, είπε πως μοιάζουν όλα ψεύτικα. Και μετά από λίγα λεπτά ξημέρωσε και ξαφνικά ένα ένα όλα αρχισαν να ζωντανεύουν. Να αναπνέουν. Ένα πουλί, ένα αυτοκίνητο. Μόλις εμφανίστηκε το πρώτο φως. Αν δεν είναι αυτό μαγεία τότε τι είναι; Μια μαγεία πολύ ανθρώπινη, απτή και καθημερινή. Που αν την χάσεις δεν έχει σημασία που μένεις, όλα καταπιεστικά θα φαίνονται και μοναχικά. Εγώ την ονομάζω "η μαγεία της αίσθησης του συνανήκειν" και προτείνω να φτιάξουμε ένα νέο αντάρτικο πόλεων που θα την αράζει στις ταράτσες τα βράδυα για να βλέπει τον ουρανό μεγαλύτερο.

Τα χτεσινά μου ερεθίσματα ήταν : H γιορτή της μουσικής από της 10 και μετά, το Γκάζι και το θερινό ηλιοστάσιο.

Ίσως να φταίει το φεγγάρι που μου έδειξε έναν δρόμο για το όνειρο.

Είπα να τον περπατήσω το ίδιο εκείνο βράδυ

με γυμνά τα πόδια πάνω στα θαλάσσια ύδατα

και μια κόκκινη καρδιά στα χέρια να διώχνει τις σκιές των φόβων

κι όπου με βγάλει.

Έτσι έπρεπε..... να δοκιμάσω.

"Χα!" σκέφτηκα, "σαν άλλος Χριστός πάνω στα κύματα,

εν δυνάμει Θεά, μα όχι λιγότερο Θεϊκή στην αθωότητά μου μέσα ".

Ίσως να ήταν ο ασημένιος δείκτης του φεγγαριού

που χάραξε στη θάλασσα όλες τις οδύνες μου,

τις θλίψεις και τις μοναξιές και τις σπαραγμένες μου αγάπες

που θα με φέρουν πίσω, εκεί όπου ανήκω,

εκεί που δεν μπορούσα απ' την αρχή να ξέρω πως ανήκω.

Δεν μπορούσα….

Ούτε εσύ θα μπορούσες.

Ούτε κανείς.....

Τι κι αν είναι το ίδιο λιμάνι απ' όπου ξεκίνησα ή άλλο ;

(Γιατί πρέπει να υπάρξει μια διαδρομή)

Έπειτα, στο κέντρο μιας πόλης που δε λέει ν' αποφασίσει αν έχει φθινόπωρο ή άνοιξη, ένα γλυκό δίωρο με τη θεά Αθηνά (ακόμα κι αν κάποια βλέμματα έμειναν μετέωρα και κάποιες φράσεις λειψές -ή ίσως ακριβώς γι' αυτό), μπυρίτσα με την Ελευθερία στο Urban ακούγοντας τις ωραίες μουσικές και τις ακόμα πιο ωραίες ιστορίες του Ίνδικτου.

Και ευτυχώς η βραδιά δεν τελείωσε εκεί, χάρη στη φαεινή ιδέα της καλής μου Ελευθερίας: Barωδος για ζωντανή μουσική από τρεις καταπληκτικούς μουσικούς. Υπέροχα τραγούδια, καταπληκτικές εκτελέσεις και διασκευές γνωστών κομματιών, τρομερή ενέργεια, επικοινωνία με το κοινό και ένας τραγουδιστής που, εκτός από την ανατριχιαστικά χαμαιλεοντική φωνή (αν δεν τον βλέπεις, στα περισσότερα τραγούδια νομίζεις ότι ακούς τον αυθεντικό εκτελεστή!), μου θύμισε (πολύ) παλιές εποχές. Πάνω από τέσσερις ώρες ήμασταν εκεί και δε βαρεθήκαμε στιγμή, ενώ μετά το τέλος του προγράμματος βρέθηκα να αναρωτιέμαι αν ο τραγουδιστής-κιθαρίστας είχε παραπιεί ή έχει πρόβλημα στα μάτια, αφού με έκανε 18 χρονών :-) (άσε που μπορεί επιτέλους να βρήκα στο πρόσωπό του και κάποιον που θα μου μάθει να παίζω κιθάρα και όχι να την ταλαιπωρώ).

Και τώρα, μετά από μια βόλτα στους δρόμους που παραπαίουν ανάμεσα στα υπόλοιπα του Σαββατόβραδου και στην κυριακάτικη ραστώνη, κοιτώ από το παράθυρό μου μια φλούδα φεγγαριού παρέα με τον Αυγερινό να επιθεωρούν αφ' υψηλού την πόλη στην πιο μαχμουρλίδικη στιγμή κάθε εβδομάδας.

Η ζωή δεν είναι απλά όμορφη. Είναι απλή όμορφα...

Technorati Profile

Λιμάνια που ξεμείναν από πλοία

Φιλί που έχασε το δρόμο για τα χείλη

Και στον ουρανό μια φέτα πεπόνι που δεν τη δάγκωσε

κανείς.

Μέσα σε όλα αυτά τα λειψά το μόνο που δεν είναι σχεδόν είναι η ομορφιά.

----------------
Now playing: the beatles - All You Need Is Love
via FoxyTunes

Και τούτη η νύχτα, μεσ' τη σιγή των πεύκων και της θάλασσας
των αραγμένων καραβιών θα πέσει.
Μεσ' το μυστήριο ετούτης της σιωπής
θα περιμένεις πάλι να φανεί τ' ολόγιομο φεγγάρι
μα 'κείνο αδιάφορο, χωρίς να σου μιλήσει
ανάμεσα στα σύννεφα, αργόσυρτα
το πέρασμα του θα διανύσει.