Πάντα η καλύτερη διαφήμιση για τον ελληνικό τουρισμό ήταν οι Χολιγουντιανές ταινίες: «Το παιδί και το δελφίνι», «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι», «Αλέξης Ζορμπάς», «Ποτέ την Κυριακή» κ.λ.π. Οι ταινίες αυτές έφτιαχναν ένα προφίλ στη χώρα του τύπου: «Σουβλάκι, τζατζίκι, φραπέ, super Paradise, στάσου μύγδαλα, rooms to let, Parthenon tavern κ.λ.π.».

Φαίνεται όμως πως το προφίλ αυτό δεν τραβάει πια. Υπάρχουν πολλές χώρες που παρέχουν τα ίδια, αλλά πολύ φτηνότερα. Είναι σημάδι των καιρών πως πρέπει να δώσουμε κάτι άλλο στους τουρίστες. Κάτι που κανένας άλλος δεν μπόρεσε ή δεν τόλμησε να δώσει. Βία, σφαγές, δράση, φόνους και αίμα.

Το φετινό καλοκαίρι έδειξε το πραγματικό μας πρόσωπο: ξυλοδαρμοί μέχρι θανάτου στη Μύκονο, σπλάτερ αποκεφαλισμοί στη Σαντορίνη, ψυχοπαθείς πατροκτονίες στην Κρήτη, ιδιοφυείς απαγωγές στη Θεσσαλονίκη. Για να μην αναφέρω ότι ένα θεαματικό ναυάγιο το χρόνο είναι μέσα στα στάνταρ μας.

Καιρός λοιπόν αυτά να αποτυπωθούν στις ταινίες που αφορούν την Ελλάδα. Στρατιές από φαν του τρόμου και της αγωνίας θα γεμίσουν του χρόνου τα Ελληνικά νησιά.

Από του χρόνου ο τουρισμός θα αλλάξει:

ο τρόμος έχει ελληνικό πρόσωπο!

Μικρότερος δεν είχα και ιδιαίτερη συμπάθεια στα βιβλία. Τα έβλεπα σαν βάσανο και χάσιμο χρόνου. Χρόνο που θα μπορούσα να αξιοποιήσω διασκεδάζοντας και κάνοντας όλα αυτά, τα κουλα που κάνουμε σαν έφηβοι.

Σε πιό μεγάλη ηλικία, άρχισα να διαβάζω φανατικά και άρχισα να εκτιμώ και να καταλαβαίνω την αξία ενός καλού βιβλίου...

Έχω καταπιαστεί με βιβλία τρόμου/φαντασίας και συγγεκριμμένα με ένα συγγραφέα.

Πιό μικρός,  είχα δεί έργα φαντασίας/τρόμου και μου είχε κάνει εντύπωση ένα συγκεκριμένο που είχε τίτλο "IT".

Eίχε θέμα δολοφονίες παιδιών στην δεκαετία του 60 στο Μέϊν(Maine) στην Αμερική και μια παρέα παιδιών που ανακαλύπτουν οτι οι φόνοι γίνονται απο ένα πλάσμα που ξυπνάει κάθε 30 χρόνια, πέρνει μια μορφη που του επιτρέπει να τραφεί και ξεκινάει να ψάχνει θύματα...

Το πλάσμα αυτό είναι στη μορφή ενός παλιάτσου και το όλο έργο με είχε ενθουσιάσει τόσο πού που το είδα τουλάχιστον μια ντουζίνα φορές.

Όταν το έψαξα, ανακάλυψα οτι το είχε γράψει κάπoιος Stephen King...

Έψαξα και βρήκα βιβλία του και απο τότε, έχω διαβάσει τα περισσότερα. Επίσης είδα τα πλείστα απ όσα έχουνε μεταφερθεί τηλεοπτικά (ταινίες/σειρές). Φυσικά τα περισσότερα, έχαναν κάτι στη μεταφορά απ το βιβλίο στην οθόνη της τηλεόρασης αφού η φαντασία του αναγνώστη (που δουλεύει αδιάκοπα όταν διαβάζει το βιβλίο), περιορίζεται σ'αυτο που του δίνει η οθόνη να δει. Επίσης σε πολλές περιπτώσεις κομμάτια απο την ιστορία όπως έχει γραφτεί στο βιβλίο, έχουνε κοπεί απ το σενάριο.

Τα βιβλία του σε ταξιδεύουνε σε ένα εντελώς διαφορετικό κόσμο όπου δε ξέρεις τι να περιμένεις. Kαι η φαντασία του King είναι απρόβλεπτη και ατελείωτη...

Παλιότερα, έγραψε βιβλία με το ψευδόνυμο Richard Bachman, ενώ δύο απο τα βιβλία του που έχω διαβάσει, είναι σε συνεργασία με τον Peter Straub (The Talisman & Black House).

Το αριστούργημά του (όπως ο ίδιος λέει), είναι μια σειρά απο 7 βιβλία που ονομάζεται "The Dark Tower" και το συνηστώ ανεπιφύλακτα σε όλους. Μου πήρε περίπου ένα χρόνο να διαβάσω και τα 7 και θυμάμαι οτι πολλά βράδυα, πίεζα τον εαυτό μου να μείνει ξύπνιος για να διαβάσει λίγες ακόμα σελίδες.

Μερικά απο αυτά που έγραψε και έχω δεί ή/και διαβάσει, είναι:

1408

Bag of bones

Black house

The Boogeyman

Carrie

Cell

Cycle of the Werewolf

The Dark Half

The Dark Tower - Books I - VII

Dreamcatcher

Everything is Eventual

The eyes of the Dragon

Firestarter

From a Buick 8

The Green Mile

Hearts in Atlantis

Insomnia

It

Misery

Needful things

Pet Sematary

Riding the Bullet

Salem's Lot

The Shining

The Stand

Shawshank Redemption

Road Virus Heads North

Storm of the Century

The Talisman

Thinner

Τα πιο πάνω είναι πραγματικά βιβλία που αξίζει να διαβάσει ο καθένας, ειδικότερα οι λάτρεις του είδους. Να θυμάστε οτι ο King πολλές φορές περιγράφει και λέει για οχι και τόσο ευχάριστα πράγματα και καταστάσεις αλλά αυτό είναι ακόμη κάτι που τον κάνει μοναδικό.

Ειπώθηκαν για τον King:

'A fabulous teller of stories who can create an entire new world and make the reader live in it' Express

'One of the great storytellers of our time' Guardian

'An incredibly gifter writer, whose writing...is so fluid that you often forget that you are reading' Guardian

'King is blessed with an apparently inexhaustible imagination and a talent for storytelling...In his hands, at least, the art is far from being lost' Daily Mail

'An unusual and disturbing mix that no other modern writer could pull off' The Times

'King can make the flesh creep half a world away' The Times

'As a storyteller, he is up there in the Dickens class' The Times

_________________________________________________________________________________________

Ο Stephen King αναγνωρίζεται ως ένας απο τους καλύτερους στο είδος του τρόμου και της φαντασίας αλλά και σαν ένας απο τους πιό χαρισματικούς συγγραφείς του 20ου αιώνα. Του έχει απονεμηθεί επανελειμμένα το Διεθνές Βραβείο Φαντασίας, τα βραβεία Bram Stoker, O. Henry, Nebula και άλλα , ενώ τιμήθηκε από την Ένωση Συγγραφέων Τρόμου για το συνολικό του έργο. Εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να ζει στο Maine, μαζί με τη σύζυγό του Tabitha.

Η ομίχλη είναι -μαζί με τις αστραπές- το πιο αγαπημένο καιρικό φαινόμενο των ταινιών και των βιβλίων τρόμου. Παρούσα και απούσα ταυτόχρονα, να την αισθάνεσαι στο κορμί και να μη μπορείς να την πιάσεις, να κρύβει, αλλά όχι τελείως, είναι το ιδανικό περιβάλλον για να ξεμυτίσουν μέσα από αυτό τέρατα, υπερφυσικά όντα, πλάσματα που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, όπως συμβαίνει και σε αυτή την ταινία, που αν έμενε σε αυτό μόνο θα ήταν μια "αξιοπρεπής" ταινία τρόμου. Ευτυχώς όμως, τόσο ο Κινγκ όσο και Ντάραμποντ επεκτείνουν την ομίχλη και μέσα στα μυαλά των ανθρώπων που παγιδεύονται σε ένα ναό της ομίχλης του σύγχρονου νου, σε ένα σούπερ μάρκετ. Η ομίχλη της δυσπιστίας, των εσφαλμένων αποφάσεων, του φόβου, του θρησκευτικού φανατισμού, του συλλογικού νου, της πρωτόγονης βίας γεμίζει τους ήρωες και την ταινία απ' άκρη σ' άκρη, για να καταλήξει σε ένα τέλος που καταδεικνύει το πέπλο της ομίχλης που σκεπάζει το μέλλον του κάθε ανθρώπου.

Ο Κινγκ σίγουρα ψάχνει στα περισσότερα από τα βιβλία του τρόπους για να τρομάξει τους αναγνώστες*, αλλά εκεί που δείχνει όλη του τη μαστοριά είναι στην ανατομία της ανθρώπινης ψυχής από τη μια και της κοινωνίας (ιδιαίτερα της αμερικανικής) από την άλλη. Οι χαρακτήρες που δημιουργεί είναι τόσο αληθινοί, τόσο καθημερινοί, που όλοι μας μπορούμε να ανακαλύψουμε σε κάποιον από αυτούς κομμάτια, μεγάλα ή μικρά, του εαυτού μας. Και είναι τόσο αληθινοί όχι μόνο γιατί τους περιγράφει με αληθοφάνεια, αλλά γιατί τους βάζει να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους έτσι όπως θα περίμενε κανείς από τέτοιους απλούς ανθρώπους. Η λεπτομέρεια σε κάθε επίπεδο είναι πραγματικά αυτή που κάνει τη διαφορά στα έργα του.

Η ταινία, όπως και τα βιβλία του Κινγκ, όπως σε τελική ανάλυση και τα βιβλία κάθε σοβαρού συγγραφέα, δεν "περνάει μηνύματα", με την έννοια ότι δεν έχει την πρόθεση να μας δώσει ηθικά διδάγματα ή παραινέσεις προς τη μια ή την άλλη συμπεριφορά. Έτσι λειτουργούν κάτι αποτυχημένοι συγγραφείς ή η προπαγανδιστική τέχνη. Δεν είναι τίποτε άλλο από την αφήγηση μιας ιστορίας, από τη δική τους βέβαια οπτική γωνία και να είναι αρκετά ειλικρινείς ώστε να μας πουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο: "Αυτή την ιστορία είχα να σας πω. Ελπίζω να την αφηγήθηκα όσο καλύτερα μπορούσα. Τα συμπεράσματα δικά σας."

Αν αντέχει το στομάχι σας τέρατα και αίμα, δείτε την "Ομίχλη". Αν όχι, το λιγότερο που έχετε να κάνετε, αν δεν το έχετε κάνει ήδη, είναι διαβάσετε κάτι δικό του ή να δείτε μια από τις επιτυχημένες μεταφορές βιβλίων του στην οθόνη.

*Γράφω "στα περισσότερα" γιατί μπορεί ο Κινγκ να θεωρείται από τους περισσότερους που τον έχουν ακουστά ως "ο βασιλιάς του τρόμου" ή ως "ο  μαιτρ της ανατριχίλας", αλλά στην πραγματικότητα έχει γράψει και αρκετά μυθιστορήματα, διηγήματα και νουβέλες που έχουν ελάχιστη ή καμία σχέση με τον τρόμο. Διασκεδάζω απίστευτα όποτε συζητάω με κάποιον που δηλώνει ότι σιχαίνεται τον Κινγκ και του λέω ότι ταινίες όπως το "Ρίτα Χέιγουορθ: Τελευταία Έξοδος", το "Στάσου Πλάι μου", το "Μίζερι", το "Ντολόρες Κλέπμπορν", όλες τους ρεαλιστικές ταινίες μυθοπλασίας, βασίζονται σε βιβλία ή νουβέλες του εν λόγω συγγραφέα.

ΥΓ. ΓΙα μια πιο "ορθόδοξη" κριτική της ταινίας δείτε εδώ και εκεί.