Και ξεκινά η «σχέση» μου μαζί του πριν αρχίσω να έχω αναμνήσεις.. Αη Γιώργης ήταν η εκκλησία στη γειτονιά που γεννήθηκα και με βάφτισαν. Και μετά ήταν αυτός ο Αη Γιώργης. Στο Σεληνάρι. Η τελευταία στάση στη διαδρομή Ηράκλειο-χωριό. Η τελευταία στάση πριν τον παράδεισο των παιδικών μου χρόνων. Το ασφαλές σημάδι, ότι λίγο έχουμε ακόμα, πλησιάζουμε. Ένα πανέμορφο εκκλησάκι, μέσα στο βράχο, με μια εικόνα τρύπια από σφαίρες, με θρύλους να την ακολουθούν. Και σταματάμε –πάντα. Όσο κι αν βιαζόμαστε, όσο κι αν «τρέχουμε», έστω για ένα λεπτό. Ίσα για ένα κερί. Και μια ματιά στην εικόνα –ο όμορφος, λεβέντης «στρατιώτης» Άγιος, πάνω στο άλογο, να σκοτώνει το θεριό και να σώζει την όμορφη.

Και στο χωριό, η συνέχεια του παραμυθιού. Η θεία Πιπίνα. Η «θειά», η ανύπαντρη μικρή αδερφή της γιαγιάς, που έχει όλα τα ανίψια για παιδιά της, και τα παιδιά τους για εγγόνια της. Όλα τα όμορφα παιδικά μου καλοκαίρια, κοιμόμουνα σπίτι της –στην «κρεβατάρα», με τη Γιάννα. Και η θειά μας μάθαινε. Ιστορίες, παραμύθια, τον Ερωτόκριτο, τον Άη Γιώργη… Να τα μάθουμε να τα λέμε κι εμείς στα «κοπέλια» μας, όταν εκείνη φύγει… Ευτυχώς, πρόλαβε και τους τα είπε η ίδια. Και χάρη στην τεχνολογία, τα έχουμε για πάντα.

Κάθε χρόνο, του Άη Γιώργη, σκέφτομαι την αγαπημένη μου θειά, όπου κι αν είμαι. Φέτος, που ξέρω πως δεν θα την ξαναδώ, την σκέφτομαι πιο πολύ. Κι αποφάσισα να γράψω εδώ το τραγούδι που μου μάθαινε. Να της το αφιερώσω. Και να το μάθουν κι άλλα παιδιά, όπως ήθελε.

Είναι ένα όμορφο δημοτικό τραγούδι –δεν το βρήκα πουθενά τραγουδισμένο όπως το έλεγε η δική μου θειά, μόνο αυτή την εκδοχή του από το δίσκο του Πανεπιστημίου Αιγαίου «Μουσικά σταυροδρόμια στο Αιγαίο». Μοιάζει αρκετά, προφανώς το τραγουδούσαν και σε άλλα νησιά.

[audio=http://www.fileden.com/files/2007/10/15/1511985/36_-_Track_36.mp3]

Εδώ είναι η δική μας εκδοχή:

Άγιε μου Γιώργη, αφέντη μου και χρυσοκαβαλλάρη,
αρματωμένε με σπαθί και με χρυσό κοντάρι·
άγγελος είσαι στη θωριά κι άγιος στη θεότη·
παρακαλώ βοήθα με, άγιε στρατιώτη,
να λυτρωθώ απ’ το θεριό και Δράκοντα μεγάλο,
’π’ ά δε ντού ’πηαίναν άθρωπο κάθε πρωΐ και άλλο,
σταλιά νερό δεν ήφηνε να κατεβή στη Χώρα,
σα δε ντού ’πηαίναν άθρωπο πάντα την ίδιαν ώρα!
Τα μπουλλεθιά ερρίχνανε κι ότινος θέλ’ ας πέση,
ήπεμπε το παιδάκι ντου τού Δράκοντα πεσκέσι.
Τα μπουλλεθιά επέσανε κι εις τη βασιλοπούλλα,
απού την είχ’ η μάνα τζη μοναχορηγοπούλλα.
Κι ο βασιλιάς ως τ’ άκουσε, τούτο το λόγον είπε:
- «Το βιός μου όλο πάρετε και το παιδί μου αφήτε».
Εκεί σπαθιά συρθήκανε, μαχαίρι’ ακονισμένα:
- «Γή δώσ’ μας το παιδάκι σου, γή παίρνομε κι εσένα».
- «Στολίστε το παιδάκι μου και κάμετέ το νύφη
κι αμέτε το στο Δράκοντα, πεσκέσι να δειπνήση».
Πιάνουν και τη στολίζουνε ’πο το ταχύ ως το βράδυ
με δαχτυλίδια ολόχρυσα κι όλο μαργαριτάρι·
και παίρνου ντην οι βάγιες τση να πά’ να σεργιανίση
και πάνε και τη δένουνε στού Δράκοντα τη βρύση·
στα μάρμαρα τού πηγαϊδιού ρίξα ν-την αλυσίδα
κι εκειά την κατεβάσανε, άμοιρη κορασίδα!
Κι ο Άι-Γιώργης τό ’μαθε και τρέχει να τη σώση
κι από το άγριο θεριό να τήνε ’λετευρώση·
καβαλλικεύγει τ’ άλογο και το αντιποδίζει,
στο μάγουλο τού πηγαϊδιού πηγαίνει και καθίζει.
- «Μην το φοβάσαι το θεριό κι εγώ δα το ’ποθάνω,
άφησε ν’ αποκοιμηθώ στα γόνατά σου απάνω·
σίμωσε, κορασίδα μου, κοντά να με ψειρίσης
κι όντεν ακούσης το θεριό να μ’ αλαφροξυπνήσης».
Στα γόνατά τζη ακούμπησε, για νά τονε ψειρίση
κ’ ετρέχανε τα μάθια τζη σα θολωμένη βρύση·
σε λίγην ώραν ήκουσε μιαν ταραχή μεγάλη
κι ήτον ο Δράκος κι ήβγαινε μέσ’ από το πηγάϊ.
- «Ξύπνησ’ αφέντη, ξύπνησε και μη βαροκοιμάσαι
να το σκοτώσης το θεριό, που λες πως δε φοβάσαι·
σήκω, σήκω αφέντη μου και το νερό αφρίζει
κι ο Δράκοντας τ’ αντόδια ντου για μένα τ’ ακονίζει!»
Ο Άϊ-Γιώργης ’ξύπνησε σα μ-παραλοϊσμένος
και τ’ άρματά ντου ήρπαξε, ως ήτο μαθημένος·
γυρίζει στ’ ανατολικά και κάνει το σταυρό ντου
και το κοντάρι ’σήκωσε και μπήγει στο λαιμό ντου·
μια κονταριά τού έδωκε, την τρώει μές το στόμα
κι αμέσως τον εξάπλωσε χάμαι στσή γής το χώμα.
Με μια μπαμπακερή κλωστή πιστάγκωνα το δένει
τσή κορασίδας τό ’δωκε, μέσα στη Χώρα μπαίνει.
- «Νά, βασιλιά, το τέκνο σου· ορίστε το παιδί σου
κι απού τα φύλλα τσή καρδιάς δώσε του την ευκή σου».
- «Να ζήσης, καβαλλάρη μου· πώς λένε τ’ όνομά σου,
ένα μεγάλο χάρισμα να κάμω τσ’ αφεδιάς σου;»
- «Γιώργης στρατιώτης λέγομαι, απ’ την Καππαδοκία·
σα θες να κάμης τάξιμο, χτίσε μιαν εκκλησία
και βάλε και ζωγράφισε Χριστό και Παναγία·
στη δεξιά Ντου τη μ-πλευρά βάλ’ ένα γ-καβαλλάρη,
αρματωμένο με σπαθί και με χρυσό κοντάρι».

*** Μπουλλεθιά=κλήροι, πεσκέσι=δώρο, γή=ή

Και φυσικά, αφού έχω ήδη ομολογήσει ότι το όνομα Γιώργος είναι από τα πιο αγαπημένα μου, και το έχουν άνθρωποι που αγαπάω πολύ, να τους το χαρίσω σήμερα που γιορτάζουν. Σε όλους –τους φίλους και τις φίλες μου, τους γνωστούς μου και τους άγνωστους. Και στους «εδώ» Γιώργηδες. Και πιο πολύ, στον πιο αγαπημένο μου «εδώ» Γιώργο –που τόσο καιρό τώρα, μου επιβεβαιώνει το τραγούδι του Μητσάκη: «όπου Γιώργος και μάλαμα». Χρόνια σου πολλά, καλέ μου φίλε –να είσαι χαρούμενος και γερός. Και να σε χαίρεται η οικογένειά σου –κι εμείς που σ’ αγαπάμε, πράσινοι και κόκκινοι! (κι έχεις κι ένα μεγάλο e-φιλί, από τον e-ανιψιό) ;)

Καλημέρα :)

]]> http://natassaki.wordpress.com/2007/08/23/dad/ Thu, 23 Aug 2007 05:00:08 +0000 natassaki http://natassaki.el.wordpress.com/2007/08/23/dad/ [audio=http://www.fileden.com/files/2007/6/15/1179186/04%20Ta_Tlibera_mantata.mp3]
Δεν είχα σκοπό να "βγάλω" τα "Αγρίμια" μου τόσο γρήγορα, αλλά είδα ότι σήμερα είναι 23 Αυγούστου - πάει κι αυτός...

Σαν σήμερα, λοιπόν, εκτός από πολλά άλλα σημαντικά που σίγουρα θα συνέβησαν, γεννήθηκε ο μπαμπάς μου... και θα μπορούσα να του αφιερώσω τα "Αγρίμια" , αλλά σκέφτηκα κάτι που αγαπάει πιο πολύ.... (και κατάφερα να διορθώσω το DVD του υπολογιστή, επιτέλους! )

Ο Ερωτόκριτος, του Βιτσέντζου Κορνάρου, είναι μια έμμετρη μυθιστορία. Αποτελείται από 10.012 δεκαπεντασύλλαβους ομοιοκατάληκτους στίχους στην Κρητική διάλεκτο. Κεντρικό θέμα του είναι ο έρωτας ανάμεσα σε δύο νέους, τον Ερωτόκριτο (που στο έργο αναφέρεται μόνο ως Ρωτόκριτος ή Ρώκριτος) και την Αρετούσα, και γύρω από αυτό περιστρέφονται και άλλα θέματα όπως η τιμή, η φιλία, η γενναιότητα και το κουράγιο. Μαζί με την Ερωφίλη του Γεώργιου Χορτάτση είναι τα σημαντικότερα έργα της κρητικής λογοτεχνίας. Ο Ερωτόκριτος πέρασε στην λαϊκή παράδοση και παραμένει δημοφιλές κλασικό έργο, χάρη και στην μουσική με την οποία έχει μελοποιηθεί.

Βρήκα, λοιπόν το CD μου (ελπίζω να μην ακούσετε χρατς-χρατς, είναι μεταφορά από βινύλιο) και σας το χαρίζω. Μπορείτε να το ακούσετε ή και να το κατεβάσετε (Βασίλη, στο χρωστούσα! ) Στη Βικιθήκη μπορείτε και να το διαβάσετε - και ίσως χρειαστεί λεξικό...! ;) Αν και 10.012 στίχοι διαβάζονται καλύτερα σε βιβλίο!

Να γράψω μόνο πως στο δίσκο ακούγεται η φωνή του "αρχάγγελου" Νίκου Ξυλούρη και της Τάνιας Τσανακλίδου, η ενορχήστρωση της παραδοσιακής μελωδίας είναι του Χριστόδουλου Χάλαρη και το εξώφυλλο του Σπύρου Βασιλείου. Κυκλοφόρησε σε βινύλιο το 1976.

...και να σας "πω" και το κομμάτι που άκουσα πιο συχνά να λέει ο μπαμπάς μου-περήφανος για την κοινή (αν και αμφισβητούμενη) καταγωγή με τον ποιητή:

Θωρώ πολλούς και πεθυμούν, κ' έχω το γρικημένα,
να μάθουν τίς εκόπιασεν εις τ' απανωγραμμένα.
K' εγώ δε θέ' να κουρφευτώ, κι αγνώριστο να μ' έχουν,
μα θέλω να φανερωθώ, όλοι να με κατέχουν.

BITΣENTZOΣ είν' ο Ποιητής, και στη Γενιά KOPNAPOΣ,
που να βρεθεί ακριμάτιστος, σα θα τον πάρει ο Xάρος.
Στη Στείαν εγεννήθηκε, στη Στείαν ενεθράφη,
εκεί ήκαμε κ' εκόπιασεν ετούτα που σας γράφει.
Στο Kάστρον επαντρεύθηκε, σαν αρμηνεύγει η Φύση,
το τέλος του έχει να γενεί, όπου ο Θεός ορίσει.

Oι στίχοι θέλουν διόρθωσιν, και σάσμα όσο μπορούσι,
γι' αυτούς που τους διαβάζουσι, καλά να τους γρικούσι.

(αυτή η "αμφισβητούμενη" καταγωγή είναι που τον εξοργίζει, τον μπαμπά μου! Μέχρι που έστησε καυγά με τον ξεναγό στο μουσείο των κέρινων ομοιωμάτων στα Ζωνιανά, γιατί τόλμησε να πει ότι ο Κορνάρος ΔΕΝ είμαστε σίγουροι ότι ήταν από τη Σητεία! )

Πολύχρονος, μπαμπά! Να σε χαιρόμαστε! :)

Διαβάζω λοιπόν, στο Cretan Music:

Τα ριζίτικα είναι μη χορευτικά τραγούδια των ορεινών περιοχών της Κρήτης. [...] Ο όρος «ριζίτικα» δεν εχρησιμοποιείτο από τους ίδιους τους τραγουδιστές τους, αλλά επινοήθηκε από ερευνητές, επειδή επρόκειτο για τραγούδια της ρίζας, δηλ. των πλαγιών των βουνών και κυρίως των Λευκών Ορέων (Μαδάρες).

 

από τα 'Ριζίτικα' του Ψαραντώνη

Τα ριζίτικα ως προς τη γεωγραφική προέλευσή τους μπορούν να χωριστούν σε καθεαυτά ριζίτικα, που γεννήθηκαν στα «ριζιτοχώρια», και σε τραγούδια που εισήχθησαν σ' αυτά και προσαρμόστηκαν στους σκοπούς (μελωδίες) και στο ύφος του ριζίτικου(παραλογές, ακριτικά και ιστορικά τραγούδια διαδεδομένα στον ευρύτερο βυζαντινό ή τέως βυζαντινό χώρο).

Με βάση τις περιστάσεις, κατά τις οποίες τραγουδιούνται (εκτός από τα σύγχρονα «λυρίστικα» γλέντια που αναφέραμε παραπάνω), τα ριζίτικα διακρίνονται σε τραγούδια τση τάβλας (χωρίς συνοδία μουσικών οργάνων, με τρόπο τελετουργικό, στον οποίο θα επανέλθουμε προς το τέλος του άρθρου) και τση στράτας, δηλ. του δρόμου, της πορείας (π.χ. της γαμήλιας πομπής, της πορείας προς το σπίτι ενός εορτάζοντος φίλου κ.λπ.). Τα τραγούδια τση στράτας, συνοδευόμενα από μουσικά όργανα, λέγονται όλα στον ίδιο σκοπό. Συνήθως μακροσκελή αφηγηματικά τραγούδια (παραλογές κ.λπ.) λέγονται στα Χανιά ως τραγούδια τση στράτας. Δυστυχώς, λόγω της εξάπλωσης του αυτοκινήτου, το είδος έχει κατ' ουσίαν εκλείψει.

[...]
Σήμερα το ριζίτικο λειτουργεί ακόμη με τον παραδοσιακό τρόπο, κυρίως όμως στα πλαίσια ομάδων συνειδητοποιημένων φίλων του, που συχνά οργανώνονται σε συλλόγους για την προστασία του.

κι εδώ:

Το Ριζίτικο τραγούδι υπήρξε ο πιο διαδεδομένος τρόπος εξιστόρησης ενός σημαντικού ιστορικού γεγονότος. Μέσα από την απλή και κατανοητή γλώσσα του Ριζίτικου, ο Κρητικός, που στις πιο πολλές περιπτώσεις ήταν αγράμματος, κατάφερνε να μαθαίνει αλλά και να διαδίδει την ιστορία του νησιού διά μέσου των αιώνων. Τα Ριζίτικα τραγούδια που αναφέρονται σε ιστορικά γεγονότα είναι πολλά σε αριθμό και σε μελωδίες (σκοπούς) και μέσα από τους στίχους τους διηγούνται τα μεγαλύτερα γεγονότα που συνέβησαν στην Κρήτη, με τραχύ και επιβλητικό τρόπο, έτσι όπως αρμόζει σε αυτό το είδος.

[...]

Τα ιστορικά τραγούδια της Κρήτης δεν έχουν τέλος.[...] Ποτέ άλλοτε δεν έχει τραγουδηθεί η ανδρεία και η τιμή, η λεβεντιά και η πρεπειά, η ιστορία και ο πολιτισμός, όπως στα Ριζίτικα τραγούδια της Κρήτης. Και έτσι πρέπει να παραμείνουν, σαν φωτεινός φάρος στους «ύποπτους» και «παράλογους» καιρούς που έχουμε μπεί. Εν ονόματι όλων αυτών των αξιών που περιγράφονται στα ιστορικά τραγούδια μας, αναφέρεται και το παρακάτω κείμενο από τον Νικολή Αποστολάκη και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Σελίνου, ένα κείμενο πραγματικά «κρητικό»:

“Εδά και κάμποσους χρόνους ο Κρητικός έπαψε να λαγοκοιμάται στη Μαδάρα με τ’άρματα στο πλάϊ ντου. Ξέγνοιαστος θέτει στ’απαλό ντου στρώμα, τάξε πως στειρέψανε οι πίβουλοι και οι κουρσάροι. Κι έτσι αποστραβωμένος ο έρμος δε θωρεί τον μασκαρεμένο κατακτητή, που ωσάν και τον όφη ουλημερίς σέρνεται στα πόδια ντου. Και τ’ορμηνεύγει ήντα να τρώει, να πίνει, να φορεί, ήντα λογής να μιλεί και να γλεντίζει. Και άρχοντα τονε κάνει στο σπιτικό ντου και φαμέγιος ντου καταστένεται. Θεριό που δεν παλεύγεται με τουφέκια και σπαθιά. Την κεφαλή να του κόψεις, η ουρά θα τυλιχτεί στο λαιμό σου. Το κορμί να του κάψεις, η φωθιά θα γαήρει να σε κάψει. Άλλο δε σ’απομένει Κρητικέ, όξω να το κάψεις με το φώς του πολιτισμού σου. Τη μουσική, τα τραγούδια, τσι χορούς, την εμιλιά, τη θρησκεία και τα χούγια σου. Απού φέγγει πλιά’που δέκα ήλιους. Και τσ’οχθρούς σου αμπώθει στα γκρεμνά και στα φαράγγια. Ώς το’καμες, όντε δε φελούσαν τ’άρματα ουλωνώ απ’εβουλήθησαν να σε μαγαρίσουν. Βάνε αντισκάρι όντε γροικάς «αναβίωση», «αναπαράσταση», «αναπαλαίωση», «διασκευή». Κι αυτά λόγια του όφη!”

και τέλος, από εδώ:

Η λέξη πρεπιά στην κρητική διάλεκτο αντιστοιχεί περίπου στην ευπρέπεια της κοινής νεοελληνικής γλώσσας και σημαίνει:
α) το σεβασμό και την εκτίμηση που απολαμβάνει ένας άνθρωπος από την τοπική κοινωνία, στην οποία ανήκει (π.χ. του χωριού του)
πού 'ναι τα γλυκά σου χείλη κι η πρεπιά στη γειτονιά
(Κ. Μουντάκης, «Απομεινάρια της αγάπης»,
από τον τελευταίο του δίσκο «Στον Ψηλορείτη θ' ανεβώ»)
β) τη συμπεριφορά που πρεπίζει τον άνθρωπο, είναι δηλ. πρεπισμένο φέρσιμο και κάνει πρεπισμένο κείονά που το 'χει:
το κομπολόι τσ' αθρωπιάς, απού πρεπίζει τσ' άντρες,
χαράς του το που το βαστά με τση τιμής τσι χάντρες
(Λεαντρογιώργης, σύγχρονος μαντιναδολόγος, Ζαρός Ηρακλείου)

[...]
Το ριζίτικο τραγούδι, δημιούργημα κοινοτήτων με υψηλό αίσθημα τιμής, άρα και αυξημένη ευαισθησία για την πρεπιά, αυτήν εκφράζει κατά κύριο λόγο. Την εκφράζει μάλιστα με τέσσερις τρόπους, από τους οποίους οι δύο πρώτοι σχετίζονται με τους στίχους, δηλ. τα «ποιητικά κείμενα», των τραγουδιών
α) με τραγούδια που αναφέρονται στην πρεπιά, έχοντας άμεσα ή έμμεσα διδακτικό χαρακτήρα,
β) με τραγούδια που αναφέρονται σε άλλα θέματα, αλλά φανερώνουν πρεπιά με το ύφος του στίχου,
γ) με τη μουσική του,
δ) με τον τρόπο λειτουργίας του τραγουδιού γύρω από την τάβλα ή στη στράτα, που είναι τρόπος τελετουργικός και προσεγμένος στις λεπτομέρειες.
(έχει παραδείγματα από τραγούδια τση πρεπιάς, παρακάτω στο κείμενο)

Επίσης πληροφορίες μπορείτε να βρείτε κι εδώ.

(Και μέσα στη μέρα θα προσπαθήσω να "φορτώσω" στο box-net μερικά ριζίτικα - αλλιώς αύριο. )

Τέλος, να πω ότι κι εγώ έβαλα το "Αγρίμια κι αγριμάκια μου" - είναι έτσι κι αλλιώς το πιο αγαπημένο μου, και θεωρώ ότι είναι το πιο χαρακτηριστικό ριζίτικο της Κρήτης - εκφράζει ακριβώς αυτή την ψυχή, την ατίθαση, την άγρια, που δεν μπαίνει σε καλούπια, και που κάνει τόπο της τα “γκρεμνά” για να νιώθει λεύτερη…. Και με τη φωνή του αρχάγγελου Νίκου….

- Αγρίμια κι αγριμάκια μου,
λάφια μου μερωμένα,
πέστε μου πού 'ναι οι τόποι σας,
και πού 'ν ' τα χειμαδιά σας;

- Γκρεμνά 'ναι εμάς οι τόποι μας,
λέσκες τα χειμαδιά μας,
τα σπηλιαράκια του βουνού
είναι τα γονικά μας.

Είχα ετοιμάσει ένα αστείο κείμενο με τους προορισμούς που θα ήθελα να βρεθώ, αλλά μετά τα τελευταία γεγονότα, δεν έχω καμιά χαρούμενη διάθεση.

Θα γράψω λοιπόν, για τους τρεις προορισμούς (sorry, αλλά δεν αντέχω περισσότερο ψάξιμο!) που ήδη έχω αγαπήσει. Αφού σας ενημερώσω ότι το είδος των ταξιδιών που αγαπάω είναι αυτά που κάνει ο Ηλίας Μαμαλάκης: αναψυχή όλων των αισθήσεων, και γνωριμία με νέες γεύσεις.

Και θα γράψω για την Ελλάδα.Όχι πως δεν θα ήθελα να πάω αλλού, αλλά αγαπάω πολύ τούτη τη χώρα, και νιώθω πως δεν έχω δει ακόμα όσα θα ήθελα...

Πρώτος, λοιπόν, και πιο αγαπημένος προορισμός, η Κρήτη.

Το μεγάλο νησί, με τον απίστευτο πολιτισμό, τους σπουδαίους λογοτέχνες, ποιητές, πολιτικούς, ζωγράφους, (ναι, ναι, το παρατραβάω, το ξέρω, αλλά είναι η καταγωγή μου, γι' αυτό! ) τα σπουδαία αρχαιολογικά ευρήματα, το ενυδρείο, το μοναδικό σε ομορφιά Βάι...... (καλά- καλά, εντάξει...) και την πρότυπη, αναγνωρισμένη παγκόσμια, πλέον, μεσογειακή κουζίνα. Τι να πρωτοπώ ! Για τις παραλίες, τα βουνά, τα φαράγγια, τους μπουμπουριστούς χοχλιούς και τους γεμιστούς κολοκυθοανθούς , τα υπέροχα ψάρια, τα τυριά, τα χόρτα όπως το σταμναγκάθι, που έγινε τώρα μόδα..... (κατάλαβα, κατάλαβα, δεν λέω άλλα, αν θέτε περισσότερα, στα σχόλια...) Πάντως, αν πάτε, μην ξεχάσετε να περάσετε κι από αυτό το χωριό! ;)

Επόμενος σταθμός, το Πήλιο, το βουνό των κενταύρων. Βουνό και θάλασσα μαζί. Δάση (καμμένα... :( ) και παραλίες σε απόσταση αναπνοής. Αργαλαστή (εκεί που πιάσαν το Λιόντα, το ληστή...), Μηλιές, Τσαγκαράδα, Μούρεσι, Αηγιάννης, τα αγαπημένα μου χωριά. Και το τρενάκι, ο "Μουτζούρης" με τη μαγευτική διαδρομή - να πάτε! Έχει κι εκεί να δεις πολλά : το μουσείο του Θεόφιλου, τα παλιά αρχοντικά, κυρίως όμως την απίστευτα όμορφη φύση....κάθε εποχή. Και για να φας: αν πας χειμώνα, απίστευτα νόστιμες σούπες, το καλοκαίρι βρίσκεις παντού ψάρι - και όλο το χρόνο γλυκά του κουταλιού - πεθαίνω για φιρίκι και κάστανο!

Τρίτο σταθμό, λίγο μεγάλο, ειν' αλήθεια, έχω τα νησιά του Αιγαίου. Όλα, το καθένα για διαφορετικό λόγο, τα έχω λατρέψει. Να σας πω μόνο, έτσι λίγο: την Σαντορίνη για το ηφαίστειο, το ηλιοβασίλεμα, τα ντοματάκια και τη φάβα, - τη Νάξο για την Απείραθο (αγαπημένη μου δασκάλα...δεν σας ξέχασα!), τις παραλίες, τις πατάτες (που είναι πολλές σκάλες ανώτερες από τις Βέλγικες, Ροδάκινο! ;) ) και τα τυριά, - τη Ρόδο, με τη Λίνδο της, το Κάστρο και τα πιο φρέσκα ψάρια που έχω φάει ποτέ, - τη Χίο, με τα μαύρα βόλια της και τη μυρωδιά από τα μαστιχόδεντρα την άνοιξη....

Ε, άντε τι περιμένετε; Όλα εγώ θα τα γράψω;

Λοιπόν, για παρακάτω, γράψτε για πέντε, τρεις ή όσους θέλετε προορισμούς - ταξίδια οι :

AfMarx (Νεράντζι),

Кроткая (Ροδάκινο)

Mano S (βαρύ πεπόνι)

Μαριλένα (άνευ φρούτου - ε;;)

Έλενα (επίσης άνευ, αλλά είναι φίλη μου!)

Καλό καλοκαίρι, σας είπα;;;;