Οκει μεχρι εδω δεν ειναι συγκλονιστικη η ανακαλυψη. Τωρα ομως γινεται!!

Το κουκουτσι του κουκουτσιου της βανιλιας εχει γευση ...βανιλιας!!! Και πολυ εντονη μαλιστα.

Συμπερασμα: γιαυτο τις λενε βανιλιες!!!

Το πακετο ειναι να κοψεις το κουκουτσι το πρωτο σε μακρος, γιατι το κερατο ειναι μικρο και πολυ σκληρο. Μια φορα μονο τα καταφερα, (την πρωτη χεχε) και κατα λαθος, οταν πηγα να κοψω τη βανιλια με ενα τεραστιο κρεατομαχαιρο. Αλλα διαολε, η γευση αυτη αξιζει!

(τι μαθαινει κανεις αμα κατεβει να φαει μια βανιλια πριν πεσει για υπνο, ε?)

Για οποιον απορει τι διαολο καθομαι και κανω τοσο καιρο θαμενος σπιτι μου, το αποπανω διαγραμμα δινει μια μικρη ιδεα. Απο τα δυο μοντελακια στο μεσαιο επιπεδο, χρησιμοποιωντας τους κανονες στο πανω πανω επιπεδο, φτιαχνουμε το μοντελακι στο κατω επιπεδο.

Η "τριπλη γραμματικη γραφων" για τη συγκεκριμενη περιπτωση ειναι το συνολο των κανονων στα μπλε στρογγυλα κουτακια και δεν ειναι ακριβως ορθη triple graph grammar (τολαχιστον οχι οπως περιγραφεται εδω), αλλα ειναι πανω κατω στο ιδιο πνευμα.

Δεν ξερω αν φταιει η φυσιολογικη ροπη του φοιτητιλικιου στο ξενυχτι, αλλα νομιζω οτι γενικα η συγχρονη Ελληνικη κουλτουρα μας ειναι ...βραδυνη. Οκ, σιγουρα οι εργαζομενοι ανθρωποι εχουν πιο σαφως πρωινο ωραριο, αλλα νομιζω οτι γενικα, ειμαστε πολιτισμικα προδιατεθειμενοι στο νυχτοπουλιασμα.

Νομιζω οτι η αιτια ειναι προφανης: τη μερα κανει ΖΕΣΤΗ! Επισης, με καποιο περιεργο τροπο, η Αθηνα τις νυχτες γινεται πιο υποφερτη σαν πολη. Σαν εκεινη την ατακα του Διογενη, μολις σβησει το λυχναρι, η Αθηνα μεταμορφωνεται. Αν ηταν ετσι και τη μερα ισως να ηταν και ενα καλο μερος για να ζει κανεις: δεν εχει κινηση (οκ, αν θες να πας με το αμαξι στου Ψυρρη, εσυ φταις), δεν εχει τοσο ζεστη, δεν εχει την πολυκοσμια και τη φασαρια της μερας και -πανω απολα- το σκοταδι κρυβει πολλα.

Και βεβαια, καλο ειναι να θυμομαστε πως η τυραννια του ρολογιου και η προδιαγραφη που θελει "8 ωρες δουλεια, 8 ωρες ξεκουραση, 8 ωρες υπνο" ειναι πολυ πολυ προσφατη υποθεση. Καταρχην, το παραδοσιακο μεσογειακο ωραριο προβλεπει αποχη απο τη συνειδητοτητα τις ωρες που κανει πολλη ζεστη. Μεσημεριανες σιεστες και πολυ πρωινα ξυπνηματα. Να σημειωθειεπισης  πως περιπου αυτο ειναι και το καθημερινο ωραριο στο Αγιο Ορος, οπου επιπλεον μετρανε το χρονο και με βαση τις βυζαντινες ωρες, που αν θυμαμαι καλα αρχιζουν να μετρανε με τη δυση και τελοσπαντων ειναι πολυ πιο ανθρωποκεντρικες απο το ρολοι. Ποσο μαλλον απο το ξυπνητηρι.

Το μονο προβλημα ειναι οταν αποφασιζει κανεις να βαμπιριασει τα καλοκαιρια για να γλυτωσει μια και καλη απο το βραχνα της ζεστης ειναι που αναγκαζεται να κοιμαται την χειροτερη ωρα: το πρωι. Οι μπουλντοζες απο τις τρεις(!) γειτονικες οικοδομες, μαζι με το κερατο τη ζεστη δυσχεραινουν τον υπνο, και να σημειωθει πως στο σπιτι το δικο μας δεν εχει πατησει το ποδι του κανενας ερκοντισιος.

Τελοσπαντων, σταματαω το rant γιατι ηδη σπαταλησα ενα πολυτιμο τεταρτο νυχτερινης δροσιας και θελω να γραψω καμιαδυο σελιδες διπλωματικη ακομα πριν ξαναξεκινησει η πρωινη βαρβαροτητα και σας αφηνω με το εντελως αναποδο απο οσα εγραψα αποπανω:

Σε καποιο σημειο, το θεμα της κουβεντας ηταν η C++. Καποιος απο τους ομιλητες (δεν ξερω ποιος, αν καποιος μπορει ας με συμπληρωσει) ειπε το εξης απιθανο:

If your only tool is a hammer, everything starts to look like a nail.

If your only tool is C++, everything starts to look like your left thumb.

:lol:

Εχει ενδιαφερον και το φορμα στο οποιο προσφερονται τα βιβλια για τα κινητα τηλεφωνα. Ειναι ενα απλο JAR αρχειο, δηλαδη ενα "εκτελεσιμο" ζιπακι για Java. (Αν το κινητο σας δεν εχει πανω Java, μαλλον ηρθε η ωρα να παρετε καινουριο κινητο -θα εχετε και τοσων χρονων επιδοτηση). Δεν χρειαζομαστε καποια αλλη εφαρμογη για να διαβασουμε το βιβλιο, απλα περναμε το JARακι στη μνημη του κινητου και το τρεχουμε. Το JARακι περιεχει και το βιβλιο και τον υποτυπωδη reader που χρειαζεται.

Μια τετοια κατασταση τη ζηταγα πολυ καιρο τωρα... Ηδη το τηλεφωνο μου εχει ηδη φορτωθει με πεντεξι βιβλια και δεν περιμενω την ωρα που θα διαβαζω το Free Culture (κατεβαστε το στο κινητο σας απο εδω) στο μετρο! Χεχεχε ποζεριες ρουλ! Το μονο που μενει ειναι να βρω με ποιο τροπο μπορει κανεις να φτιαχνει δικα του JARακια και τι αλλο...

Το θυμηθηκα στο εντελως ασχετο: ο Τολκιν, μεσω του Γκανταλφ μας δινει ενα ακαταμαχητο επιχειρημα εναντια στη θανατικη ποινη. Μου ειχε κανει εντυπωση τοτε που το πρωτοδιαβασα, και παραμενει μια απο τις αγαπημενες μου ατακες απο τον Αρχοντα των Δαχτυλιδιων.

Σε καποια φαση λοιπον, ο Γκανταλφ συζηταει με τον Φροντο για τον Γκολουμ. Ιδου ο διαλογος:

-What a pity Bilbo did not stab the vile creature, when he had a chance!

-Pity? It was Pity that stayed his hand. Pity, and Mercy: not to strike without need.

-I do not feel any pity for Gollum. He deserves death.

-Deserves death! I daresay he does. Many that live deserve death. And some die that deserve life. Can you give that to them? Then be not too eager to deal out death in the name of justice, fearing for your own safety. Even the wise cannot see all ends.

(η φωτογραφια της Karva Javi, αδεια CC-by-sa)

Απιθανο, ε? Περισσοτερα στην Wikipedia.

Εμαθα σημερα για ενα data structure που φαινεται να ειναι ιδανικο για την απεικονιση κατευθυνομενων γραφων. Προκειται για την "συμμετρικη λιστα γειτνιασης" (symmetric incidence list) η οποια φαινεται να ειναι ιδιαιτερα αποδοτικη ειδικα οταν κανεις ενδιαφερεται να κανει διασχιση του γραφου προς οποιαδηποτε κατευθυνση.

Tο μονο προβλημα της συμφωνα με τον Jürgen Ebert ειναι πως δεν ειναι και τοσο αποδοτικη οταν μας ενδιαφερουν υπαρξιακα ερωτηματα του τυπου "υπαρχει η ακμη ταδε?". Περισσοτερα δεν εχω κουραγιο να γραψω τωρα, και σιγουρα θελω να κατσω να το μελετησω λιγο παραπανω, αλλα η καλυτερη πηγη που βρηκα σχετικα στο δικτυο ειναι ενα πειπερ του Ebert απο το 1987 με τιτλο A Versatile Data Structure For Edge-Oriented Graph Algorithms.

Μη φοβηθειτε την Algol μονο :-)

(ο διακοσμητικος κατευθυνομενος γραφος στην κορυφη ειναι απο τα commons)

Εθνικη ταυτοτητα και Αριστερα.

Η δυσκολια βρισκεται κατα βαση στην προβληματικη της αντιφασης μεταξυ της αντιληψης του Εθνους σαν Συντακτικο Λαο και του Εθνους σαν Γενος. Η εθνικη ταυτοτητα, η παραδοση, το κοινο πολιτισμικο υποβαθρο ειναι οπλισμενο πυροβολο και πρεπει κανεις να προσεχει προς τα που το στρεφει. Το αιτημα του μαχητικου εθνικου αυτοπροσδιορισμου μπορει να ειναι επαναστατικο (πχ Παλαιστινη, Τσιαπας) αλλα μπορει και να ειναι βαθια αντιδραστικο (πχ Τουρκια, ΗΠΑ). Ο αντιιμπεριαλιστικος παραγοντας περιπλεκει ακομα περισσοτερο τα πραγματα.

Απο την αλλη, ακριβως εξαιτιας της τεραστιας δυναμης του, θα ηταν κουτο για μια αριστερη πολιτικη να αγνοηθει το οπλισμενο πυροβολο και, κατα τη γνωμη μου, οποιοαδηποτε συνολικη πολιτικη θεωρηση πρεπει να το λαμβανει υποψη. Στα πλαισια μιας αριστερης πολιτικης, εχει σημασια λοιπον ποια ειναι η αναγνωση του ζητηματος της εθνικης ανεξαρτησιας και της εθνικης ολοκληρωσης.

Η Εκκλησια σαν πολιτικο φαινομενο

Οπως εχω ξαναγραψει, δεν ειμαι αντικληρικαλιστης, αλλα καταλαβαινω οσους ειναι. Η βασικη μου αντιληψη για την Εκκλησια μεσα στην πολιτικη ζωη ειναι εκεινη που λεει πως πρεπει η ιδια η Εκκλησια να θελει τον διαχωρισμο με το Κρατος (εχω γραψει: "Δωστε στον Καισαρα τα δικα του και στον Θεο το δικα του. Και μη τα μπλεκετε γιατι του Καισαρα ειναι συνηθως βρωμικα") . Ομως, συνηθως ειναι απο τη μερια της Εκκλησιας (και δη της Ιεραρχιας) που προερχονται οι παρεκβασεις, οχι απο τη μερια του Κρατους.

Ποια ειναι η σταση που πρεπει να τηρειται απεναντι σε αυτες τις παρεκβασεις, αλλα και απεναντι στην "πολιτικη Εκκλησια" συνολικα? Αν απορριφθει ο συλληβδην αντικληρικαλισμος σαν υπερβολικη και αδικη γενικευση, πώς μπορουν να αποφευχθουν οι περιπλοκες που εμφανιζονται αν μπει κανεις στη διαδικασια της στηριξης των "υγειων στοιχειων", αφου αυτο παραβιαζει την αρχη του διαχωρισμου?

Ο αντισημητισμος

Ο αντισημητισμος εναι "δυσκολη δουλεια", οπως εχω γραψει παλιοτερα. Και επισης: "τα συνεχιζομενα εγκληματα του Ισραηλ ειναι ευκαιρια για διαφορους να βγαινουν και να πουλανε ανθρωπισμο ενω στην πραγματικοτητα το προιον τους ειναι καθαρος αντισημιτισμος. Απο την αλλη, τα διαφορα παπαγαλακια (ακομα και κυριλε “φιλοσοφοι” τυπου Μπερναρ-Ανρι Λεβι) του Ισραηλ και των …συμμαχων, πολυ πολυ ευκολα σταμπαρουν για αντισημιτη καθε εναν που μπορει να τους κοντραρει… Και στη μεση (οπως παντα) οι ζωες Αραβων και Ισραηλινων".

Ομως γιατι πρεπει η προβληματικη του αντισημητισμου να συνδεεται με το Ισραηλ και τις (φασιστικες) πολιτικες του? Αυτο που σιγουρα συνδεεται με το Ισραηλ ειναι ο αντισιωνισμος, με την σαφη εννοια της αντιθεσης στον Εβραικο εθνικισμο. Οποτε, το ζητημα εδω νομιζω πως αναγεται σε ενα πιο θεμελιωδες ερωτημα: τι ειναι το "Εβραιος"? Θρησκευτικος ή εθνικος προσδιορισμος? Ναρκοπεδιο...

Η πολιτικη και η βια

Ο Μαο ελεγε πως "η πολιτικη ισχυς φυτρωνει απο την καννη ενος οπλου". Νομιζω πως αν επεκτεινουμε την εννοια του οπλου στην απειλη της βιας, στην επικληση της λαικης θελησης που μπορει να μετατραπει σε βια ή στην συμβολικη βια, τοτε ισως να εχουμε μια πληρη αποψη για το τι ειναι στην πραγματικοτητα η πολιτικη. Αναποφευκτα το ζητημα παει στο ρολο του Κρατους και της θεσμικης βιας. Και αναποφευκτα το ζητημα φευγει και προς τη μερια της διακρισης μεταξυ κυβερνησης και εξουσιας που τοσο απασχολει τον πολιτικο χωρο του ΣΥΡΙΖΑ τον τελευταιο καιρο.

Ποιος ειναι ομως εν τελει ο ρολος των θεσμων? Ειναι απλα αναχωματα τα οποια ο ισχυρος χρησιμοποιει κατα το δοκουν, παραβιαζοντας τα ατιμωρητα οταν τον βολευει (χαρακτηρηστικοτατο παραδειγμα η βια του ΜΑΤατζη ή η νομιμη παρανομια της ΕΥΠ) ή μηπως εχουν πραγματικο χαρακτηρα κοινωνικου συμβολαιου? Ειναι παρα πολυ ευκολο να τους απορριψει κανεις συλληβδην σαν εργαλεια των κρατουντων, αλλα ειναι οντως ετσι?

Τα δικαιωματα

Νομιζω οτι συμφωνω με την αντιληψη εκεινη που λεει οτι στην πραγματικοτητα δεν υπαρχουν "φυσικα δικαιωματα" για ολους τους ανθρωπους. Το ζητημα συνδεεται και μετην προβληματικη για τη βια. Νομιζω οτι τα δικαιωματα υφιστανται μονο οταν υπαρχουν σαν πολιτικα δικαιωματα, οταν δηλαδη υπαρχει μια απειλη βιας απο πισω που τα διασφαλιζει. Ομως, η επικληση των δικαιωματων απο μονη της ειναι και η ιδια μια πολιτικη πραξη, "επικλησης στην αυθεντια", ακομα και οταν γνωριζει κανεις οτι η αυθεντια των δικαιωματων εχει προαπαιτουμενα.

Νομιζω επιπλεον οτι το θεμα συνδεεται και με το χαρακτηρα της πολιτικης παρεμβασης. Η φραση του Πουλατζα οτι "ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή αλλιώς δεν θα είναι σοσιαλισμός" εμπεριεχει μια τετοια προβληματικη. Εν τελει εχουμε απο τη μια την παραδοχη οτι χρειαζεται μια σοσιαλιστικη πολιτικη για να μπορεσουν να υπαρξουν φυσικα δικαιωματα ενω απο την αλλη θελουμε μιαα τετοια σοσιαλιστικη πολιτικη που να βαζει στο κεντρο αυτα τα δικαιωματα. Το αυγο την κοτα ή η κοτα το αυγο?

(Σημειωση για τα σχολια που ισως ερθουν: δεν θα επιτραπει το μπαχαλεμα της κουβεντας! Επιχειρηματα και αντεπιχειρηματα δεκτα, κραυγες οχι.)

Οκει, πεστο ετσι. Τωρα βγαζει νοημα.

(Σουρεαλιστικη ιδεα που θα ζηλευε ο Μπιλαλ: διαθλο με φορμουλα ενα και υψηλη ραπτικη. Σε φαση κοινοπραξιες απο οικους μοδας και εταιρειες αυτοκινητων να διαγωνιζονται σε ενα γραν πρι οπου οι μοδιστροι παρουσιαζουν την τελευταια λεξη της μοδας και μετα τα μοντελα τρεχουν αγωνες φορωντας τα ρουχα που μολις μοστραρισαν. Τυπου Ντιορ-Φεραρι εναντιον Λακρουα-Μακλαρεν και Σανελ-Γουιλιαμς. Γαματο?)

Επιτελους, καταλαβα. Ειναι απλα θεμα να παρατηρησεις το 1hp=746W. Ε, ειναι απλο λοιπον: 4 αλογα ειναι 3 κιλοβατ. Ετσι, μπορει και το δικο μου το μυαλουδακι να καταλαβει τι παει να πει οτι το ταδε αμαξι βγαζει τοσα αλογα. Αρα το Kia Rio μας, με τα 75 αλογακια του βγαζει γυρω στα 56kW. Πεστο ετσι ντε, να το καταλαβουμε και εμεις που ολα τα δουλευουμε σε SI...

Οποτε ο τυπος πανω λογικο ειναι να σπρωχνει. Που πας ρε καραμητρο με εναμισι κιλοβατ στην αμμο?

(Οταν πιανουν κουβεντα για αμαξια κοιταμε σαν χανοι. Οταν πιανουμε κουβεντα για πληροφορικη μας κοιτανε σαν χανοι. Κατι αντιστοιχο ειναι και με τα οπαδικα και τα της αριστερας. Υπαρχουν και οι all around βεβαια, αλλα εκαστος στο ειδος του, ε?)

(η φωτογραφια ειναι του rougerouge, με αδεια CC-by-nc-nd-2.0)

Στην κοινωνική παρα­γωγή της ζωής τους, οι άνθρωποι έρχονται σε καθορισμένες, αναγκαίες, ανεξάρτητες από τη θέληση τους σχέσεις, σε παρα­γωγικές σχέσεις πού αντιστοιχούν σε μια ορισμένη βαθμίδα ανά­πτυξης των υλικών παραγωγικών τους δυνάμεων. Το σύνολο αυτών των παραγωγικών σχέσεων αποτελεί την οικονομική διάθρωση της κοινωνίας, την πραγματική βάση, πού πάνω της υψώνεται ένα νομικό και πολιτικό εποικοδόμημα και στην οποία αντιστοιχούν ορισμένες μορφές κοινωνικής συνείδησης.

Ό τρόπος παρα­γωγής της ολικής ζωής καθορίζει την κοινωνική, πολιτική και πνευματική πορεία (προτσές) της ζωής γενικά. Δεν είναι ή συ­νείδηση των ανθρώπων πού καθορίζει το είναι τους, μα αντί­θετα το κοινωνικό είναι τους καθορίζει τη συνείδηση τους.

Σε μια ορισμένη βαθμίδα της εξέλιξης τους, οι ολικές παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας έρχονται σε αντίφαση με τις υπάρχουσες παραγωγικές σχέσεις ή —πράγμα πού αποτελεί μονάχα τη νο­μική γι' αυτό έκφραση— με τις σχέσεις ιδιοχτησίας, μέσα στις οποίες είχαν κινηθεί ως τώρα. Από μορφές ανάπτυξης των πα­ραγωγικών δυνάμεων οι σχέσεις αυτές μεταβάλλονται σε δεσμά τους.

Τότε έρχεται μια εποχή κοινωνικής επανάστασης. Με την αλλαγή της οικονομικής βάσης ανατρέπεται, αργότερα η γορ­γότερα, ολόκληρο το τεράστιο εποικοδόμημα. Όταν εξετάζουμε τέτοιες ανατροπές, πρέπει να κάνουμε πάντα τη διάκριση ανά­μεσα στην ολική ανατροπή στους οικονομικούς όρους της παρα­γωγής, πού μπορούμε να τους διαπιστώσουμε με ακρίβεια φα­σικών επιστημών, και στις νομικές, πολιτικές, θρησκευτικές, καλλιτεχνικές ή φιλοσοφικές, κοντολογίς τις Ιδεολογικές, μορφές, μέσα στις οποίες οι άνθρωποι συνειδητοποιούν αυτή την σύγ­κρουση και παλεύουν ως τη λύση της. Όσο λίγο μπορούμε να κρίνουμε ένα άτομο από τη γνώμη πού έχει το ίδιο για τον εαυτό του, άλλο τόσο μπορούμε να κρίνουμε μια τέτοια εποχή ανατροπής από τη συνείδηση της, μάλλον πρέπει να εξηγήσουμε τη συνείδηση αυτή άπ' τις αντιφάσεις της ολικής ζωής, απ' τη σύγκρουση πού υπάρχει ανάμεσα στις κοινωνικές παραγωγικές δυνάμεις και στις παραγωγικές σχέσεις.

Ένας κοινωνικός σχη­ματισμός ποτέ δεν εξαφανίζεται προτού αναπτυχθούν όλες οι παραγωγικές δυνάμεις, πού μπορεί να χωρέσει, και νέες, ανώ­τερες παραγωγικές σχέσεις ποτέ δεν εμφανίζονται, προτού ωρι­μάσουν οι υλικοί όροι της ύπαρξης τους μέσα στους κόλπους της ίδιας της παλιάς κοινωνίας. Γι' αυτό ή ανθρωπότητα βάζει πάντα μπροστά της μόνο τα καθήκοντα εκείνα πού μπορεί να λύσει, γιατί με μια προσεχτικότερη εξέταση γίνεται πάντα φα­νερό, ότι το ίδιο το καθήκον ξεπηδάει μόνο τότε, όταν οι ολικοί οροί για τη λύση του υπάρχουν κιόλας η τουλάχιστο βρίσκονται στην πορεία του γίγνεσθαι.

Σε γενικές γραμμές μπορούν, ο ασιατικός, ο αρχαίος, ο φεουδαρχικός και ο σύγχρονος αστικός τρόπος παραγωγής να χαρακτηρισθούν σαν προοδευτικές εποχές του οικονομικού κοινωνικού σχηματισμού. Οι αστικές παραγωγικές σχέσεις είναι ή τελευταία ανταγωνιστική μορφή του κοινωνικού προτσές της παραγωγής, ανταγωνιστική όχι με την έννοια του ατομικού ανταγωνισμού, αλλά ενός ανταγωνισμού πού ξεπηδά από τους κοινωνικούς ορούς ζωής των ατόμων, οι παραγωγικές δυνάμεις όμως πού αναπτύσσονται στους κόλπους της αστικής κοινωνίας δημιουργούν ταυτόχρονα τους ολικούς ορούς για τη λύση αυτού του ανταγωνισμού. Μαζί μ' αυτό τον κοινωνικό σχηματισμό κλείνει επομένως ή προϊστορία της ανθρώ­πινης κοινωνίας.

Καθαρος, 100% αγνος παρθενος μαρξισμος, ε? Ειναι απολαυστικο το κειμενο, ακομα και με τους αβανγκαρντ γλωσσικους κουκουεδισμους (κατι "προτσες", κατι "ιδιοχτησια" και τετοια).

Καλο μηνα! :-D