Αράζω λοιπόν στην καλοκαιρινή Αθήνα, και απολαμβάνω το μπαλκόνι μου. Το πρωί κοιμάμαι, το μεσημέρι ξυπνώ, το απόγευμα τρώω κάτι, και το βράδυ μπαλκόνι. Μιας και δεν πολυβγαίνω μάλιστα λόγω χτυπημένης φτέρνας, δράττομαι της ευκαιρίας και καλώ τους φίλους μου και αράζουμε παρέα με μπυρίτσες και ξηροκάρπια - άλλο ένα παράδειγμα της μεγάλης αλήθειας που θέλει τα απλά πράγματα στη ζωή να είναι τα πιο όμορφα.

Συζητούμε τα πάντα. Με τις εξετάσεις πίσω μας, την περίοδο των διακοπών να έχει ξεκινήσει καιρό τώρα και τις σκέψεις μας αισθητά απεγκλωβισμένες, τίποτα δε μας φαίνεται αδιάφορο, τίποτα δε μοιάζει άσχετο - και οι καλοκαιρινές νύχτες είναι απλά μικρές.

Δυο-τρεις μέρες πριν ήταν, όταν πιάσαμε να κουβεντιάζουμε που θα είμαστε σε 10 χρόνια. Τι θα κάνουμε τις νύχτες, αν θα μας αρέσουν οι ίδιες γυναίκες, αν θα εξακολουθούμε να σηκώνουμε τηλέφωνα. Χτες αναρωτιόμασταν τι απ'όσα κάνουμε ή κάναμε θα αποδειχτεί κάποτε "τσάμπα". Αν η αξιοπρέπεια πρέπει να μπαίνει πάνω από τη ζωή ή όχι, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο "έτερον εκάτερον" και το "περί ορέξεως κολοκυθόπιτα". Μα οι πιο ωραίες στιγμές είναι πάντα οι ενδιάμεσες, εκείνες που κανείς δε μιλά, μα η σιωπή δεν είναι αμήχανη - γιατί όλοι κουρασμένοι, απολαμβάνουμε τη νύχτα.

Ιδέα δεν έχω που θα είμαι 26 Ιουλίου του 2018. Μα αν είμαι στην Αθήνα, θα είμαι στο μπαλκόνι μου, με καλή παρέα, με φεγγάρι, με ποτό και τσιγάρο. Γιατί ο Μιλτιάδης καλά τα έλεγε πάντα, μα ο καφές δε μ'αρέσει. Ιδέα δεν έχω αν η ζωή αξίζει χωρίς αξιοπρέπεια, όσο νιώθω πως είναι αμφότερα overrated. Και για την ελληνική ετυμολογία, πραγματικά, δεν έχω ιδέα..

Όσο για τα "τσάμπα" της ζωής μας, θα περιοριστώ στο σημερινό στριπάκι του Garfield που τα λέει όλα:

Ποια να είναι τελικά η μαγεία στα μπαλκόνια καλοκαιρινής νυκτός μας ? Τι είναι αυτό που κάνει το χώρο και το χρόνο να λιμνάζουν και να παύουν να μετρούν? Ποια είναι αυτή η μυστική συνταγή που μας μετατρέπει ξαφνικά όλους σε δυο παπούδες από το Muppet Show, που κάθονται και βλέπουν τη ζωή τους από ψηλά?

Ίσως το μπαλκόνι μου να είναι μαγικό. Ίσως, πάλι, να είναι κάτι που συμβαίνει σε κάθε μπαλκόνι το καλοκαίρι - ίσως μάλιστα στην ταράτσα να είναι ακόμα καλύτερα. Ίσως είναι η καλή παρέα, το ποτό και το τσιγάρο. Ίσως το βαθύ σκοτάδι, πριν την ανατολή.

Μα, εδώ που τα λέμε, δεν έχω ιδέα..

Το πρωτάθλημα στην Κύπρο αρχίζει τέλος Αυγούστου με τους αγώνες:

1η Αγωνιστική

Σάββατο 30 Αυγούστου 2008

ΕΝΠ - Ομόνοια

Αλκή - ΑΕΠ

Απόλλωνας - ΑΕΛ

Ατρόμητος - Εθνικός

ΑΠΟΕΛ - Δόξα

Κυριακή 31 Αυγούστου 2008

ΑΠΟΠ/Κινύρας - ΑΕΚ

Ανόρθωση - ΑΠΕΠ

__________________________________________________________________

Οι ομάδες, άλλες λιγότερο κι άλλες περισσότερο, έχουν κάνει μεταγραφικές κινήσεις για να ενδυναμώσουν τα ρόστερ τους.

Εδώ μπορούμε να συζητήσουμε για το Κυπριακό Πρωτάθλημα και να κάνουμε προβλέψεις για τα αποτελέσματα των αγώνων. Αργότερα, ότνα θα έχουμε μια πρώτη ιδέα απ τις ομάδες, θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για τις ομάδες που θα είναι κοντά στην κορυφή, τον πιθανό Πρωταθλητή και τις ομάδες που θα πέσουν κατηγορία.

Ποστάρετε για οτιδήποτε σκέφτεστε που έχει να κάνει με τις ομάδες και το Κυπριακό Πρωτάθλημα & Κύπελο Ποδοσφαίρου 2008-2009.

[image coming soon]

Τι έχουν πάθει οι άντρες με το ποδόσφαιρο;

Είναι πολλές μέρες αυτή η ερώτηση στο μυαλό μου, αλλά σήμερα στη δουλειά, μου ήρθε η επιφοίτηση της καταγραφής της απορίας - μαμούθ. Δεν ξέρω αν το γραφείο μας εμπνέει τέτοια έξαρση αθλητικών συζητήσεων ή είναι κοινό στα περισσότερα γραφεία, πάντως εγώ νιώθω ότι παρακολουθώ -χωρις να θέλω!- το derby της Κυριακής - εκπομπή δεν είναι αυτο; Με το που μπαίνει κάποιος γνωστός μας πελάτης, από την πόρτα ακόμα αρχίζει:

"Τι πάθατε χτες ρε μαλάκα";

Έντρομος κοιτάζω τον συνάδελφό μου, για να δω αν έγινε κάτι σοβαρό που δεν είχα μάθει ακόμα.

"Άσε ρε μαλάκα, αφού γαμιούνται". Αποκλείοντας αυτόματα οποιαδήποτε αναφορά σε σεξουαλικές δραστηριότητες, παίρνω στροφή και καταλαβαίνω ότι μιλάνε για μπάλα.

Απο εκείνη τη στιγμή και μετά νιώθω σα την Σκάρλετ Γιοχανσον στο "Χαμένοι στη Μετάφραση". Τα'χουν με κάποιον παίκτη που πάλι δεν έπαιξε καλά - και δεν είναι ο ΛουαΛουα, αυτόν τον ξέρω -, βρίζουν τους προέδρους - 'νταξει τον Ντέμη τον ήξερα αλλά για τους λάθους λόγους (!!!) -, τους προπονητές... Με απίστευτη ενημέρωση για τα εσωτερικά των ομάδων, τις επερχόμενες μεταγραφές, τα υπέρογκα ποσά, πελάτες και συνάδελφοι ουδεμία διαφορά έχουν από το πάνελ της αθλητικής Κυριακής - υπάρχει αθλητική εκπομπή που να έχει κατοχυρώσει άλλη μέρα, την Πέμπτη ας πούμε;

Και η απορία μου είναι η εξής: δεν έχουν άλλα πράγματα να πουν; Ακόμα και οι γκόμενες είναι απούσες από την κουβέντα τους. Δεν συμβαίνει κάτι άλλο που να είναι πιο άξιο αναφοράς στη ζωή τους; Αν δεν έπιανε το αυτί μου ερωτήσεις του στυλ, "πως είναι ο μικρός", ή "τι κάνει η Άννα", θα ορκιζόμουν ότι έχουν μόνο 2 πράγματα στη ζωή τους: την δουλειά τους (αναγκαστικά) και την μπάλα. Και φυσικά, πάλι η γυναίκα λείπει από το σκηνικό απλά γιατί χαλάει την φάση -"να ρε Μάκη, αυτός ο Ρονάλντο, δεν είναι φτυστός ο γκόμενος της Βίκυς. Ε;"

Οι οποίες γυναίκες, σε παρόμοια περίπτωση, θα είχαν αναλύσει 13 θέματα: 6 γκομενικά, 3 στυλιστικά και 4 γυναικολογικά. Κι όλα αυτά στο μισό χρόνο απ'ότι οι άντρες αναλύουν τον χτεσινό αγώνα. Φυσικά δεν περιμένω τους φίλαθλους πελάτες, μπαίνοντας στο γραφείο να λένε, για παράδειγμα, "νομίζω συναισθηματικά η Μαίρη δεν με καλύβει, θα ήθελα να συζητήσουμε. Ωραίο πουκάμισο, από το Glou το πήρες"; Αλλά θα ήθελα έστω και μια φορά, ν' ακούσω μια συζήτηση που να μην περιλαμβάνει ονόματα που τελειώνουν -ιτς και -αντο, να μην αναφέρονται  οι λέξεις κύπελλο, αποπάνω, αποκάτω και  οπωςδήποτε  να μην περιέχει προβλέψεις για το  "ποιος θα τό πάρει".  Οχι τίποτα άλλο, για να μην  ξαναζήσω άλλη φορά τον παρακάτω, αληθινό διάλογο:

Πελάτης: Εσύ Μανόλη, τι όμαδα είσαι;
Μανόλης: Δεν είμαι.
Πελάτης: (απογοήτευση) Δεν εισαι; (απορία) Και με τι ασχολείσαι;;

Ο Χώρος Εναλλακτικής Παρέμβασης "Κοινοτικόν", με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στα Βαλκάνια, διοργανώνει

εκδήλωση-συζήτηση με θέμα:

Βαλκάνια: Ώρα Μηδέν

Ομιλητές

Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας-εκδότης περιοδικού "Άρδην"

Δημ. Κωνσταντακόπουλος, δημοσιογράφος εφημ. "Κόσμος του Επενδυτή"

Θόδωρος Ντρίνιας, "Κοινοτικόν"

Γιάννης Σχίζας, συγγραφέας-οικολόγος ακτιβιστής

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα του Εμπορικού Συλλόγου, (άνω μέρος Πλατείας Γεωργίου), το Σάββατο 12 Απριλίου, στις 7.00 μ.μ.

Το θέμα της είναι:

"Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και η ένταξή τους στις τοπικές κοινωνίες"

Ομιλητές :  

Σωτήρης Ψημμένος- Μηχ/γος Μηχανικός Α.Π.Θ., Μέλος Δ.Ε. Τ.Ε.Ε. Κεντρικής Μακεδονίας

Σπύρος Ξανθόπουλος – Μηχ/γος Μηχανικός Α.Π.Θ. 

ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ 

·          ΑΠΕ και οι εφαρμογές σε τοπικό επίπεδο

·          ΑΠΕ και κέρδος

·          Κατανάλωση ενέργειας στην Ελλάδα και η διαχρονική της εξέλιξη

·          Υποχρεώσεις της χώρας για την υιοθέτηση των ΑΠΕ- Συσχέτιση με τα αέρια του θερμοκηπίου

·          Θεσμικό πλαίσιο και προβλήματα – Ιδιαίτερα θα αναφερθούν στοιχεία του προτεινόμενου χωροταξικού σχεδίου

·          Ηλιακά συστήματα (θερμικά – φωτοβολταϊκά)·          Βιομάζα (θερμικά - βιοαέριο και εφαρμογές)

·          Γεωθερμία (κτίρια- μικρές παραγωγικές μονάδες)

·          Υδροηλεκτρική ενέργεια ( αξιολόγηση υδατορεμάτων, εφαρμογές μικρών ΥΗΕ)

·          Αιολικά συστήματα (αξιολόγηση αιολικού δυναμικού, μικρές ανεμογεννήτριες)

·          Άλλες εφαρμογές ΑΠΕ / Υδρογόνο 

Στη διάρκεια των εισηγήσεων θα προβληθεί οπτικοακουστικό υλικό και θα ακολουθήσει συζήτηση. 

Για το ίδιο θέμα θα δοθεί συνέντευξη Τύπου, την Πέμπτη 13 Μαρτίου, στις 13.00, στο ξενοδοχείο «Εσπέρια».

16.01.05

I am a simple guy. Yes, I am.

Είμαι αυτό που βαριούνται τα κορίτσια της ηλικίας μου. Είμαι ένας απλός τύπος, θρυλικά προβλέψιμος, ίσως βαρετός. Είμαι χαρούμενος. Μου αρέσω.
Ξέρω ότι δεν θα είμαι ποτέ υπερ-ευτυχισμένος στη ζωή μου. Ξέρω ότι δεν θα είμαι ποτέ υπέρ το δέον δυστυχισμένος. Το ξέρω. Είναι λογικό επόμενο.
Μου αρέσουν τα πουκάμισα. Μισώ τις μπλούζες. Μισώ τα μποξεράκια. Μου αρέσει ό,τι είναι αυθεντικό. Ό,τι είναι όπως είναι, γιατί έτσι θέλει. Κι ας μη θέλω εγώ.
Μισώ τα ημερολόγια. Λένε ψέματα - δεν είναι αυθεντικά. Ποτέ δεν κατάφερα να γράψω την καθαρή αλήθεια σε ένα ημερολόγιο.

Μου αρέσουν οι συζητήσεις. Λατρεύω να συζητώ, επί παντός επιστητού, με λογικά σκεπτόμενους που διαφωνούν με μένα. Μ'αρέσει να ακούω και να προσπαθώ να καταλάβω τρόπους σκέψης. Προτιμώ τις συζητήσεις που δεν έχουν πρακτικό νόημα - που γίνονται πάνω σε υποθετικές βάσεις. Που σπουδάζουν μια θέση και ένα σκεπτικό.
Φοβάμαι πως δεν θα ευτυχήσω ποτέ στις ερωτικές μου σχέσεις. Αντίθετα, πιστεύω ακράδαντα πως οι φίλοι μου θα είναι παντοτινοί. Κάθε φορά.

Πιστεύω στην αλήθεια. Πιστεύω πως υπάρχει πάντα. Τις φορές που δεν μπορείς να την πεις, μπορείς να τη νιώσεις. Τις φορές που τη λες, μάλλον δεν μπορείς. Ξεμένεις με την αντίληψη.
Η αντίληψη είναι το ελάχιστο επίπεδο κατανόησης της αλήθειας.

Παίρνω τα πράγματα σοβαρά. Πάντα. Γι' αυτό, τα αντιμετωπίζω με χιούμορ. Δεν πανικοβάλλομαι εύκολα. Το χιούμορ βοηθάει σε αυτό. Και η πίστη βοηθάει.

Πιστεύω στον άνθρωπο. Πιστεύω ότι είναι παντοδύναμος. Είναι ικανός να εξωτερικεύσει τόση ενέργεια που ο κόσμος δεν θα τον ξεχάσει ποτέ.
Δεν πιστεύω στο Θεό. Η αλήθεια μας σέβεται αρκετά, για να μας αφήσει να ζήσουμε μόνοι.

Τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από έναν άνθρωπο.

Δεν υπάρχει μοίρα. Υπάρχει αίτιο, και αποτέλεσμα. Υπάρχει ελλιπής γνώση της αλήθειας - πάντα.

Αγαπώ δυνατά. Ερωτεύομαι νωθρά.

Ο έρωτας ποτέ δε με ενθουσίασε. Ο παραλογισμός του με κούραζε πάντα. Ο έρωτας μου παρουσιάστηκε πάντα εξοντωτικός.
Νομίζω πως δεν είμαι φτιαγμένος για έρωτα.

Η αγάπη μου φαινόταν πάντα πιο απλή. Πιο ειλικρινής. Σαν τα πουκάμισα.
Μ'αρέσει να αγαπώ. Με ξεκουράζει. Μ'αρέσει να μ'αγαπούν. Με δυναμώνει.

Ο έρωτας είναι σα τα στενά ζιβάγκο. Σε ζεσταίνει μα σε εγκλωβίζει ταυτόχρονα. Αν και, φορώντας τον, σου πάει!

Ακούω rock. Και άλλα, μα βασικά, ακούω rock. Καμιά φορά, και hard rock. Καμιά φορά και μπαλάντες. Αλλά, κυρίως, ακούω rock.
Είναι κι αυτή, σαν τα πουκάμισα.

]]> http://iliasantoniou.wordpress.com/?p=51 Tue, 04 Mar 2008 12:56:11 +0000 antoniou http://iliasantoniou.wordpress.com/?p=51
Απο την παραπάνω εικόνα ξεκινάνε πάρα πολλά ερωτήματα.Δεν θα γράψω τίποτα εγώ παρα μόνο θα σταθώ σε 2-3 άρθρα εφημερίδων αλλά και ατόμων που έχουν βρεθεί στην ίδια κατάσταση.Το τι θα κάνουμε εμείς δεν θα το πώ αλλά θα σας πώ μόνο αυτό. Η όλη ιστορία με τα βλαστοκύτταρα μου θυμίζει τις διαφήμισεις για τα φάρμακα για την φαλάκρα....σου υπόσχονται νέα μαλλιά τον ουρανό με τα άστρα αλλά πάντα σου λένε την μισή αλήθεια! και μερικές φορές ούτε αυτή.Δηλαδη ως παθών ξέρω ότι φάρμακο ακόμη για την φαλάκρα δεν υπάρχει.......guarantee αυτο! Όποτε τα ξυρίζω , έχω το κεφάλι μου ήσυχο - φαλακρό και όταν θα έρθει η θεραπεία , θα την κάνω. ;)

Κάτι παρόμοιο πιστεύω ότι ισχύει και εδω.

Ξεκινώντας θα σταθώ σε ένα post από ένα άλλο blog. Παρακάτω το παραθέτω για την ευκολία σας.Υπάρχουν βέβαια και τα links!

Η συλλογή και φύλαξη των βλαστοκυττάρων είναι ένα θέμα που με απασχόλησε πρόσφατα αλλά είμαι σίγουρη και πολλούς από εσάς. Ψάχνοντας λοιπόν για πληροφορίες, έπεσα πάνω σε δύο πολύ ενδιαφέροντα αρθράκια…

Αρχικά, ανακάλυψα ότι τα βλαστικά κύτταρα είναι αρχέγονα κύτταρα, που μπορούν να διαιρεθούν και να διαφοροποιηθούν σε συγκεκριμένα κύτταρα π.χ. καρδιάς, δέρματος κλπ., θεωρούνται δε οι δομικοί λίθοι του αιμοποιητικού και του ανοσοποιητικού συστήματος. Το ομφαλοπλακουντιακό αίμα – το οποίο συνήθως πετιέται - είναι πλούσιο σε βλαστικά κύτταρα, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε διάφορες κυτταρικές θεραπείες και μεταμοσχεύσεις. Το 1988 στη Γαλλία πραγματοποιήθηκε η πρώτη μεταμόσχευση αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων από ομφαλοπλακουντιακό αίμα σε πεντάχρονο ασθενή με αναιμία Fanconi. Τα βλαστικά κύτταρα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν απ’ το ομφαλοπλακουντιακό αίμα της νεογέννητης αδερφής του και μέχρι σήμερα δεν έχει νοσήσει.

Αυτές οι αναμφίβολα εντυπωσιακές πληροφορίες έχουν οδηγήσει χιλιάδες γονείς σε ιδιωτικές τράπεζες βλαστοκυττάρων με σκοπό να εξασφαλίσουν την υγεία των νεογέννητων παιδιών τους από μια πληθώρα σοβαρών ασθενειών, εάν αυτές εμφανιστούν μελλοντικά.

Έπειτα, βρήκα αυτά τα δύο άρθρα της Καθημερινής και προβληματίστηκα, γιατί αναφέρουν πολύ σημαντικές πληροφορίες για τις οποίες δεν κάνουν λόγο οι ιδιωτικές τράπεζες, για ευνόητους λόγους – αν ισχύουν τα στοιχεία αυτά.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_378571_27/05/2007_228575

Είναι ακατάλληλα για τη λευχαιμία

Στέλιος Γραφάκος / παιδίατρος-αιματολόγος, διευθυντής της Μονάδας Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία»

— Αν ένα παιδί πάσχει από λευχαιμία ή άλλη κακοήθη νόσο του αίματος η οποία απαιτεί μεταμόσχευση, μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη θεραπεία του τα λεγόμενα «βλαστοκύτταρα»;

— Ασφαλώς όχι. Η αυτόλογη μεταμόσχευση δεν έχει έννοια σε αυτές τις περιπτώσεις. Ψάχνουμε πάντα για συμβατό μόσχευμα από άλλο παιδί, υγιές, πιθανώς αδελφάκι. Εμείς έχουμε κάνει 19 μεταμοσχεύσεις στη μονάδα μας, χρησιμοποιώντας τις 9 φορές μόσχευμα από άλλα παιδιά που έχουμε βρει σε δημόσιες τράπεζες «βλαστοκυττάρων» –όπως είναι γνωστές– σε Αμερική, Ισπανία ή Ιταλία. Για τις υπόλοιπες 10 χρησιμοποιήσαμε συμβατό μόσχευμα από αδελφό ή αδελφή.

— Η συντριπτική πλειονότητα των γονέων, όμως, προτιμούν τις ιδιωτικές τράπεζες. Τι αποτέλεσμα έχει αυτή η πρακτική;

— Στην πραγματικότητα τα «βλαστοκύτταρα» αυτά δεν μπορούν, όπως έχουν τα πράγματα, να χρησιμοποιηθούν για κανέναν. Εμείς δεν γνωρίζουμε την ιστοσυμβατότητά τους, επειδή οι ιδιωτικές τράπεζες δεν ασχολούνται με αυτό κι έτσι δεν μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε. Τόσο η Αιματολογική Εταιρεία όσο και εγώ είμαστε εντελώς αντίθετοι με τις ιδιωτικές τράπεζες κι έχουμε κατ’ επανάληψη εκφράσει τις απόψεις μας στο υπουργείο Υγείας, χωρίς αποτέλεσμα. Πρόσφατα, απαγορεύτηκε και στην Ιταλία η λειτουργία τους. Η διεθνής τάση είναι υπέρ της κατάργησης των ιδιωτικών τραπεζών όπως λειτουργούν σήμερα. Πρέπει να αποκατασταθεί η κοινωνική αλληλεγγύη κι αυτό σημαίνει ότι τα «βλαστοκύτταρα» πρέπει να φυλάσσονται χωρίς κόστος για τον δότη και να είναι διαθέσιμα σε αυτόν που τα χρειάζεται με απόλυτη προτεραιότητα. Αν τα «κρύβουμε» είναι μη χρησιμοποιήσιμα και δεν έχουμε τέτοια πολυτέλεια για πολύτιμα μοσχεύματα.

— Λέγεται ότι μπορούμε, στο μέλλον από βλαστοκύτταρα να φτιάξουμε ιστούς ή όργανα π.χ. καρδιές. Αυτός δεν είναι αρκετός λόγος για να δοθούν προς φύλαξη βλαστοκύτταρα;

— Πρόκειται για παραπληροφόρηση. Τα λεγόμενα βλαστοκύτταρα – δεν πρόκειται για βλαστοκύτταρα, αλλά για στελεχιαία ή αρχέγονα κύτταρα– δεν είναι κατάλληλα για τέτοιους σκοπούς. Εκεί μπορούν να χρησιμοποιηθούν κύτταρα από τον μυελό των οστών του κάθε ασθενούς και, επομένως, δεν έχουμε ανάγκη το αίμα του ομφάλιου λώρου και τα κύτταρα που περιέχει. Ηδη σε συνεργασία με το Ωνάσειο χρησιμοποιούμε τέτοιες τεχνικές σε εμφραγματίες και δεν είναι κάτι άγνωστο στην Ελλάδα. Δεν έχει, όμως, καμία σχέση με τα «βλαστοκύτταρα»!

— Σύμφωνα με πληροφορίες, το υπ. Υγείας σκέπτεται να καλύψει τις δαπάνες φύλαξης βλαστοκυττάρων, μέσω των ασφαλιστικών Ταμείων. Τι γνώμη έχετε;

— Θεωρώ αδιανόητο κάτι τέτοιο. Προτιμώ να μην το σχολιάσω

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_419642_27/05/2007_228576

«Βλαστοκύτταρα», μια μεγάλη απάτη;

Οσοι γονείς πληρώνουν για τη φύλαξη αίματος του παιδιού τους σε ιδιωτικές τράπεζες ίσως να μην το χρησιμοποιήσουν ποτέ Tου Μιχαλη Πιτσιλιδη

Χιλιάδες γονείς κάθε χρόνο πληρώνουν τις ιδιωτικές τράπεζες βλαστοκυττάρων προκειμένου να εξασφαλίσουν την υγεία των παιδιών τους, αν κάποιο σοβαρό νόσημα εμφανιστεί στο μέλλον. Δεν γνωρίζουν, όμως, ότι τα βλαστοκύτταρα αυτά ιατρικώς αποκλείεται να χρησιμοποιηθούν στο παιδί τους, ότι σε ποσοστό έως 70% το αίμα που συλλέγεται πρέπει να απορριφθεί και ότι, στην πράξη, η προσφυγή σε ιδιωτικές τράπεζες μειώνει σημαντικά τις πιθανότητες να βρεθούν κατάλληλα βλαστοκύτταρα από άλλα παιδιά, αν κάποτε τα χρειαστούν για το δικό τους.

Τα τελευταία χρόνια μια νέα επιχειρηματική δράση αναπτύσσεται ραγδαία στην Ελλάδα. Πρόκειται για τις ιδιωτικές τράπεζες βλαστοκυττάρων, όπως είναι γνωστές στο ευρύ κοινό. Είναι χαρακτηριστικό ότι η χώρα μας διαθέτει ήδη το 20% των ιδιωτικών τραπεζών που λειτουργούν παγκοσμίως! Σε συνεργασία αποκλειστικά με ιδιωτικά μαιευτήρια, οι τράπεζες αυτές προωθούν στους εξαιρετικά ευάλωτους γονείς την ιδέα να διαφυλάξουν βλαστοκύτταρα (ο σωστός όρος είναι στελεχιαία κύτταρα ή αρχέγονα αιμοποιητικά κύτταρα - δεν πρόκειται για βλαστοκύτταρα) συλλέγοντας αίμα από τον ομφάλιο λώρο κατά τον τοκετό, με σκοπό να αντιμετωπιστούν αύριο σοβαρά προβλήματα υγείας των παιδιών τους, όπως π.χ. η λευχαιμία. Για τη διαδικασία λήψης, επεξεργασίας και φύλαξης, οι γονείς πληρώνουν περισσότερα από 2.000 ευρώ. Τα μισά περίπου αποτελούν αμοιβές μεσαζόντων.

Στην πραγματικότητα, όμως, από ιατρική άποψη αποκλείεται εντελώς η χρήση αυτών των κυττάρων για τα παιδιά στα οποία «ανήκουν», σε κάθε περίπτωση κακοήθους αιματολογικής νόσου, όπως η λευχαιμία! Η αυτόλογη, όπως λέγεται, μεταμόσχευση είναι άχρηστη επειδή και τα κύτταρα που έχουν φυλαχθεί θα εξελιχθούν αργότερα σε λευχαιμικά. Επομένως το άρρωστο παιδί δεν θα ωφεληθεί ποτέ από τα δικά του κύτταρα που φυλάσσονται(;) κάπου κατεψυγμένα. Θα χρειαστεί, προκειμένου να θεραπευτεί, κύτταρα από άλλο παιδί. Πώς και πού θα βρεθούν αυτά;

Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να εντοπιστούν συμβατά κύτταρα. Ωστόσο, οι ιδιωτικές τράπεζες δεν ασχολούνται με την ιστοσυμβατότητα των κυττάρων που φυλάσσουν. Με τον τρόπο αυτό δεν συμμετέχουν στην παγκόσμια δεξαμενή μοσχευμάτων και μειώνουν τις πιθανότητες εύρεσης του κατάλληλου μοσχεύματος για όλους! Δεν βοηθούν, δηλαδή, κανένα παιδί - ούτε καν αυτό για το οποίο πλήρωσαν οι γονείς. Οπως μας διαβεβαίωσε ο ειδικός συνεργάτης της τράπεζας βλαστοκυττάρων του Ιδρύματος Ιατροβιολογικών Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών, κ. Ανδρέας Παπασάββας, καμία ιδιωτική τράπεζα δεν συμμετέχει στο διεθνές δίκτυο αναζήτησης netcord. Τελικά, στην πράξη, αυτό που κάνουν οι ιδιωτικές τράπεζες είναι να βλάπτουν τη δημόσια υγεία, καθώς αποσύρουν τα κύτταρα που συλλέγουν από την παγκόσμια δεξαμενή μοσχευμάτων, με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται το έργο της ανεύρεσης. Οταν οι γονείς ανακαλύψουν ότι ναι μεν πλήρωσαν τις 2.000 ευρώ, αλλά δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν το αίμα του παιδιού τους για τη θεραπεία της λευχαιμίας του, θα είναι πολύ αργά...

Παράλληλα, από τα ΜΜΕ γίνεται μια συστηματική προβολή τού θέματος, στην οποία εμπλέκονται δυστυχώς και γιατροί «διεθνούς κύρους». Στο πλαίσιο αυτό, έως και καρδιές παραγόμενες από βλαστοκύτταρα βρίσκονται προ των πυλών (της φαντασίας!) οπότε η ψυχολογική πίεση προς τους γονείς διαρκώς αυξάνεται.

Από ηθικής, τέλος, απόψεως, η λογική των ιδιωτικών τραπεζών βλαστοκυττάρων εισάγει τους νόμους της αγοράς στο χώρο μοναδικών βιολογικών προϊόντων, καταργώντας την αρχή της αλληλεγγύης, όπως ισχύει, άλλωστε, στην αιμοδοσία ή τις μεταμοσχεύσεις οργάνων. Κανείς δεν δίνει αίμα με στόχο να φυλαχθεί για τον εαυτό του. Καλύπτει ανάγκες άλλων, οι οποίοι θα καλύψουν τις δικές του αν χρειαστεί.

Οι ευθύνες του υπουργείου Υγείας

Ασφαλείς δημοσιογραφικές πληροφορίες φέρουν το υπουργείο Υγείας εμπλεκόμενο σε μια διαδικασία με τελικό σκοπό την κάλυψη των εξόδων διατήρησης βλαστοκυττάρων από τα ασφαλιστικά Ταμεία. Η δαπάνη θα ξεπεράσει τα 100 εκατ. ευρώ το χρόνο. Κάτι τέτοιο, αν συμβεί, θα είναι παγκόσμια πρωτοτυπία, καθώς οι περισσότερες χώρες κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Στη Γαλλία είναι απαγορευμένη η λειτουργία ιδιωτικών τραπεζών, ενώ αυστηρή σχετική ρύθμιση εισάγεται στην ισπανική νομοθεσία. Ακολουθούν και άλλες χώρες, ενώ, αντίθετα, ανεξέλεγκτη είναι η κατάσταση στην Ελλάδα, την Κύπρο αλλά και την Αγγλία, συχνά μέσω πολλών τραπεζών - επιχειρήσεων πίσω από τις οποίες ανακαλύπτει κανείς τους ίδιους ιδιοκτήτες.

Αρκούν 5.000 συλλογές

«Στην πράξη, η Ελλάδα χρειάζεται περίπου 5.000 συλλογές (και όχι 100.000 το χρόνο!) στις ήδη λειτουργούσες δημόσιες τράπεζες, ώστε να καλύψει τις ανάγκες όλου του πληθυσμού. Στατιστικά, δηλαδή, με τον αριθμό αυτό καλύπτεται κάθε ιστολογικός τύπος», εξηγεί ο κ. Α. Παπασάββας. Αν, λοιπόν, το υπουργείο Υγείας χρηματοδοτήσει 3-4 δημόσιες τράπεζες με το ένα δέκατο των χρημάτων που σχεδιάζει να δωρίσει στις ιδιωτικές, μέσω των ασφαλιστικών Ταμείων, η Ελλάδα θα είναι διεθνώς πρωτοπόρος και κάθε παιδί θα βρίσκει το μόσχευμα που του χρειάζεται, στη δύσκολη ώρα. Αντ' αυτού, οργανωμένα συμφέροντα προσπαθούν να στραγγαλίσουν τη δημόσια τράπεζα.

Τι θα έπρεπε να κάνει το υπουργείο Υγείας; Να δημιουργήσει και άλλες δημόσιες τράπεζες, να απαγορεύσει τη λειτουργία των ιδιωτικών και να υποχρεώσει τα ιδιωτικά μαιευτήρια να συνεργάζονται με αυτές, σύμφωνα με τις διεθνείς προδιαγραφές, εφόσον και οι γονείς το επιθυμούν, αμειβόμενα (αν πρέπει…) μόνο για τη διαδικασία λήψης του αίματος με ένα συμβολικό ποσόν το οποίο, βεβαίως, θα πρέπει να καλύπτουν τα ασφαλιστικά Ταμεία.

Και άρχισαν οι απορίες…

· Κανείς δεν μπορεί να μου εγγυηθεί ουσιαστικά για την ασφαλή συλλογή και μεταφορά του δείγματος;

· Αν κάτι δεν πάει καλά, θα ενημερωθώ ή θα πληρώνω για το τίποτε;

· Κάποιες εταιρίες αναφέρουν πως και οι γονείς θα μπορούσαν να επωφεληθούν από τα βλαστοκύτταρα του παιδιού τους. Δεν ισχύει κάτι τέτοιο;

· Γιατί στην Ελλάδα δεν έχουν ληφθεί μέτρα, όπως σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες για τη λειτουργία των ιδιωτικών τραπεζών;

· Δεν σε κάνει να αναρωτιέσαι που στην Ελλάδα λειτουργεί το 20% των ιδιωτικών τραπεζών ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ;

· Αν αυτά που αναφέρονται στα άρθρα ισχύουν, γιατί υπάρχει τόσο μεγάλη κινητοποίηση ώστε όλο και περισσότεροι άνθρωποι να κρατήσουν βλαστοκύταρα στις ιδιωτικές τράπεζες;

Απ’ ότι κατάλαβα πάντως, τα βλαστοκύτταρα που έχουν φυλαχθεί σε ιδιωτικές τράπεζες πιθανόν να μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε διάφορες άλλες θεραπευτικές ενέργειες, εκτός των αιματολογικών νοσημάτων. Και μετά από όλα αυτά, εγώ προσωπικά κατέληξα στο ότι εφόσον τα βλαστοκύτταρα είναι κάτι τόσο σημαντικό, θα έπρεπε να τα διαχειριζόμαστε διαφορετικά.

Πώς όλοι τρέχουμε κατά καιρούς να κάνουμε εξετάσεις για να δουμε μήπως είμαστε συμβατοί με κάποιο παιδάκι που χρειάζεται μεταμόσχευση μυελού? Κάτι παρόμοιο να κάνουμε και με τα βλαστοκύτταρα : να τα φυλάμε και να τα παρέχουμε δωρεάν σε όποιον τα χρειάζεται, όπως γίνεται και με το αίμα ή με διάφορα όργανα για μεταμόσχευση.

Κάτι που μέχρι χθες πετιόταν, μπορεί σήμερα να σώσει κάποια ζωή. Εντυπωσιακό….

Ένα ακόμη ενδιαφέρον άρθρο από την Μεσημβρινή

Μεσημβρινή, 14-10-2006 – Σελίδα 1

"Δείγμα από τον ομφάλιο λώρο ασφαλιστική δικλείδα για την υγεία των παιδιών".

Οι υποψήφιοι γονείς έχουν πλέον την δυνατότητα να φυλάξουν σε τράπεζες κρυοσυντήρησης βλαστοκύτταρα από τον ομφάλιο λώρο το νεογέννητου, ώστε να αντιμετωπίσουν στο μέλλον μια ποικιλία από προβλήματα υγείας, αναφέρει το περιοδικό Vita στο τεύχος Οκτωβρίου.

Το αίμα του ομφάλιου λώρου περιέχει αιμοποιητικά βλαστοκύτταρα, τα οποία σήμερα χρησιμοποιούνται κυρίως στην αντιμετώπιση αιματολογικών νοσημάτων που απαιτούν μεταμόσχευση μυελού των οστών, όπως για παράδειγμα η λευχαιμία.

Το αίμα αυτό μπορεί να φυλαχθεί για μελλοντική χρήση σε δημόσιες ή ιδιωτικές τράπεζες οι οποίες διαφέρουν όχι μόνο ως προς το κόστος, αλλά και ως προς τη χρήση του δείγματος.Οι δημόσιες τράπεζες προσφέρουν τις υπηρεσίες τους δωρεάν, αλλά η αποθήκευση του δείγματος θεωρείται «δωρεά οργάνου». Αυτό σημαίνει ότι το δείγμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί από οποιονδήποτε συμβατό ασθενή χρειάζεται μεταμόσχευση μυελού των οστών. Εξαιρούνται πάντως οι περιπτώσεις που το νεογνό έχει αδελφάκι που πάσχει από αιματολογικό νόσημα, οπότε το δείγμα προορίζεται αποκλειστικά για την οικογένεια (κατευθυνόμενη φύλαξη).

Στις ιδιωτικές τράπεζες με έδρα την Ελλάδα ή χώρες του εξωτερικού, το κόστος είναι περί τα 1.500 ευρώ άπαξ και επί πλέον 100 ευρώ ετησίως. Στις τράπεζες αυτές το δείγμα είναι προσωπικό – προορίζεται για τον ίδιο τον δότη ή την οικογένειά του.

Ωστόσο, όπως εξηγούν ειδικοί στο περιοδικό, οι προσωπικές μονάδες αίματος είναι απίθανο να χρησιμοποιηθούν – τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον – για την θεραπεία του ίδιου του παιδιού-δότη. Αυτό συμβαίνει επειδή το γενετικό πρόβλημα που προκαλεί το αιματολογικό νόσημα είναι πιθανό να υπάρχει και στα κύτταρα του αίματος από τον ομφάλιο λώρο του. Μέχρι σήμερα, καμμία «προσωπική» μονάδα αίματος δεν έχει χρησιμοποιηθεί σε μεταμόσχευση μυελού των οστών. Πάντως, σε 10 περιπτώσεις έχουν χρησιμοποιηθεί προσωπικά δείγματα για την αντιμετώπιση του νευροβλαστώματος (μιας νεοπλασίας του εγκεφάλου).

Οι ειδικοί διευκρινίζουν επίσης ότι τα αιμοποιητικά βλαστοκύτταρα του ομφαλίου λώρου δεν πρέπει να συγχέονται με τα βλαστοκύτταρα των εμβρύων, τα οποία χρησιμοποιούνται πειραματικά για την αντιμετώπιση μιας μεγαλύτερης ποικιλίας παθήσεων. Φυσικά, κανείς δεν γνωρίζει πώς η ιατρική θα μπορεί να χρησιμοποιήσει στο μέλλον τα βλαστοκύτταρα του ομφαλίου λώρου – η ιδιωτική φύλαξη των κυττάρων αυτών προβάλλεται ως επένδυση υγείας με το σκεπτικό ότι η χρήση τους σταδιακά θα διευρυνθεί.

Η Δημόσια Τράπεζα Ομφαλοπλακουντιακού Αίματος της Ακαδημίας Αθηνών συνεργάζεται με το μαιευτήριο «Έλενα Βενιζέλου» και το Αττικό Νοσοκομείο. Οι υποψήφιοι γονείς μπορούν να ενημερωθούν κατόπιν ραντεβού ή στα μαθήματα ανώδυνου τοκετού στο «Έλενα Βενιζέλου».

Επίσης από το Βήμα είναι το παρακάτω άρθρο

ΑΛΗΘΕΙΕΣ KAI ΨΕΜΜΑΤΑ σχετικά με τα Ομφαλοπλακουντιακά Βλαστικά Κύτταρα

Της Ιωάννας Σουφλέρη, από "ΤΟ ΒΗΜΑ" της 12/03/2006

Τον τελευταίο καιρό η οικογένεια του «Βήματος» μεγαλώνει συνεχώς, καθώς πληθώρα συναδέλφων απέκτησε μόλις παιδί ή σύντομα αναμένει το ευτυχές γεγονός. Και εμείς, ως τμήμα που ασχολείται με τα επιστημονικά θέματα, γίναμε κατ' εξακολούθησιν κοινωνοί ενός διλήμματος που φαίνεται να προβληματίζει όλο και περισσότερους μέλλοντες γονείς: «Εχει άραγε νόημα, από επιστημονικής απόψεως, να προβεί κανείς στη φύλαξη των κυττάρων του ομφαλοπλακουντιακού αίματος του μωρού που πρόκειται να γεννηθεί ή όχι;».

Το ερώτημα αν πρέπει κανείς να προβεί στη φύλαξη των ομφαλοπλακουντιακών κυττάρων συμπυκνώνει μια σειρά άλλων, όπως για παράδειγμα «τι ακριβώς είναι αυτά τα κύτταρα και πού χρησιμοποιούνται;», «πόσες περιπτώσεις χρησιμοποίησής τους έχουν αναφερθεί στη βιβλιογραφία;», «πόσο εξασφαλισμένος είναι κανείς ότι θα μπορέσει να τα χρησιμοποιήσει σε 50 χρόνια από σήμερα;» κτλ. Με αφορμή τα παραπάνω ερωτήματα των συναδέλφων αρχίσαμε να ανατρέχουμε στη σχετική βιβλιογραφία και να μιλάμε με ειδικούς επιστήμονες. Και δεν θα είχαμε ποτέ μπει στον κόπο να γράψουμε το συγκεκριμένο άρθρο αν στην πορεία της αναζήτησής μας δεν είχαμε διαπιστώσει το μέγεθος της σύγχυσης που επικρατεί γύρω από τα κύτταρα του ομφαλοπλακουντιακού αίματος.

Θα θέλαμε δε να τονίσουμε ότι στόχος του σημερινού άρθρου δεν είναι σε καμία περίπτωση να υποδείξει στους γονείς την απόφαση που πρέπει να πάρουν (πράγμα που εξάλλου αποφύγαμε να κάνουμε και στην περίπτωση των συναδέλφων μας). Θεωρούμε όμως καθήκον μας να αποσαφηνίσουμε για τους αναγνώστες του «Βήματος» ορισμένα ζητήματα τα οποία παραμένουν κάπως σκοτεινά, όπως δείχνουν οι ερωτήσεις που δεχθήκαμε αλλά και όπως κατέδειξε πρόσφατη καταχρηστική και εντελώς λανθασμένη ένταξη της χρήσης των βλαστικών κυττάρων στο σενάριο καθημερινής τηλεοπτικής σειράς.

Στο επεισόδιο της Τρίτης 14.2.2006 της δημοφιλούς (απ' ό,τι φαίνεται από τις σχετικές μετρήσεις) τηλεοπτικής σειράς «Βέρα στο δεξί», το μόλις λίγων ημερών παιδί δύο εκ των πρωταγωνιστικών χαρακτήρων (του Στράτου και της Ρεγγίνας) βρίσκεται στην εντατική γνωστού μαιευτηρίου των Αθηνών με βαριά πνευμονία η οποία οφείλεται σε ανθεκτικό στα αντιβιοτικά μικροοργανισμό. H αγωνία είναι στο αποκορύφωμά της και ο Στράτος, μη αντέχοντας το κλίμα, βγαίνει μια βόλτα στη θάλασσα. H κόπωση τον οδηγεί σε έναν ταραγμένο ύπνο, κατά τη διάρκεια του οποίου, εκτός από τη νεκρή μητέρα του (η οποία τον διαβεβαιώνει ότι το παιδί του θα ζήσει), στο όνειρό του «ξαναζεί» και τη στιγμή που η νοσοκόμα τον συγχαίρει για την απόφασή του να συλλεγούν κατά τη διάρκεια του τοκετού τα βλαστικά κύτταρα από το ομφαλοπλακουντιακό αίμα του παιδιού. Καθώς η πλοκή συνεχίζεται, βλέπουμε τη νοσοκόμα να κλείνει το βαρύ καπάκι του δοχείου όπου φυλάσσονται αυτά τα κύτταρα την ώρα που εξέρχονται οι χαρακτηριστικοί καπνοί του υγρού αζώτου που χρησιμοποιείται για την κατάψυξη βιολογικών ιστών. Λίγο αργότερα στο ίδιο επεισόδιο, η γιατρός ενημερώνει τους γονείς ότι τα πράγματα είναι στάσιμα και ο Στράτος ρωτά αν μπορούν τα βλαστικά κύτταρα να βοηθήσουν. Το πρόσωπο της γιατρού φωτίζεται: «Είχατε ζητήσει να γίνει αυτή η διαδικασία;» αναφωνεί και γυρνώντας στον γιατρό που έχει έλθει επί τούτου από την Αμερική κάτι του λέει.

Στο επεισόδιο της Τετάρτης 15.2.2006 οι ήρωες ύστερα από βασανιστική αναμονή πληροφορούνται ότι το παιδί θα ζήσει. Το λογικό και αναμενόμενο θα ήταν αυτό να αποδοθεί στο πειραματικό αντιβιοτικό νέας γενιάς που, όπως έχουμε πληροφορηθεί από το προηγούμενο επεισόδιο, έχει φέρει ο κληθείς από την Αμερική γιατρός. Αντ' αυτού, παρακολουθούμε εμβρόντητοι τη γιατρό να ανακοινώνει ότι η σωτηρία του βρέφους οφείλεται στην προνοητικότητα των γονέων του να φυλάξουν τα βλαστοκύτταρά του! H σεναριακή αφέλεια (;), η οποία παρ' όλα αυτά «περνάει» στους γονείς το μήνυμα να φυλάξουν τα βλαστικά κύτταρα των παιδιών τους, δεν αποτελεί αντικείμενο των σκοπών αυτής της στήλης. Θεωρούμε όμως καθήκον μας να διευκρινίσουμε για τους αναγνώστες του «Βήματος» ότι ποτέ κανένα λοιμώδες νόσημα δεν θεραπεύτηκε με βλαστοκύτταρα οποιουδήποτε είδους, και ποτέ κανένας επιστήμονας δεν υπαινίχθηκε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν εφικτό στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον!

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τα τελευταία χρόνια τα βλαστικά κύτταρα αποτελούν την «αιχμή του δόρατος» της έρευνας - και όχι άδικα. Πρόκειται για πολυδύναμα κύτταρα στα οποία οι επιστήμονες έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους για τη θεραπεία ανιάτων μέχρι στιγμής ασθενειών, μεταξύ των οποίων οι νόσοι του Αλτσχάιμερ και του Πάρκινσον καθώς και ο διαβήτης.

Ο όρος «βλαστικά» περιγράφει το γεγονός ότι τα κύτταρα αυτά λειτουργούν ως παρακαταθήκη από την οποία δημιουργούνται (βλαστάνουν) άλλα κύτταρα. Σε γενικές γραμμές η διαδικασία έχει ως εξής: η διαίρεση ενός βλαστικού κυττάρου δίνει γένεση σε δύο νέα, που όμως δεν είναι ισότιμα. Ενα από αυτά παραμένει βλαστικό και έτσι εξασφαλίζεται η συνεχής ύπαρξη της παρακαταθήκης βλαστικών κυττάρων, ενώ το άλλο διαφοροποιείται προς την κατεύθυνση ενός πιο εξειδικευμένου κυττάρου. Στον ανθρώπινο οργανισμό υπάρχουν πολλών ειδών βλαστικά κύτταρα προκειμένου να επιτυγχάνεται η ανανέωση των ιστών. Ετσι, τα βλαστικά κύτταρα του δέρματος εξασφαλίζουν ότι για κάθε δερματικό κύτταρο που γηράσκει και αποπίπτει θα υπάρχει ένα νέο που θα το αντικαθιστά. Στον μυελό των οστών τα βλαστικά κύτταρα που έχουν απομονωθεί και χαρακτηρισθεί είναι τα αρχέγονα αιμοποιητικά κύτταρα και τα μεσεγχυματικά κύτταρα ή κύτταρα του στρώματος. Από τα πρώτα προκύπτουν όλοι οι κυτταρικοί τύποι του αίματος (ερυθρά και λευκά αιμοσφαίρια, αιμοπετάλια), από τα δεύτερα σχηματίζονται τα οστά, ο χόνδρος και ο λιπώδης ιστός. Αν αυτά τα κύτταρα ή άλλα, που ακόμη δεν έχουν προσδιορισθεί, έχουν την ιδιότητα να παράγουν - υπό ειδικές συνθήκες - και κύτταρα άλλων ιστών είναι υπό διερεύνηση.

Εκτός από τα παραπάνω βλαστικά κύτταρα που κατηγοριοποιούνται ως «ενήλικα βλαστικά κύτταρα», υπάρχουν τα εμβρυϊκά βλαστικά κύτταρα και τα βλαστικά κύτταρα ομφαλοπλακουντιακού αίματος. Τα πρώτα εντοπίζονται πολύ νωρίς κατά τη διάρκεια της εμβρυϊκής ανάπτυξης και από αυτά προκύπτουν όλοι οι ιστοί του εμβρύου. Τα δεύτερα είναι αυτά που κυκλοφορούν στο αίμα του ομφαλίου λώρου και τα οποία διαθέτουν τουλάχιστον τις ιδιότητες των αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων του μυελού των οστών (μπορούν δηλαδή να δώσουν κύτταρα του αίματος).

Εν αντιθέσει με τα εμβρυϊκά και τα ενήλικα βλαστικά κύτταρα τα οποία είναι δύσκολο να απομονωθούν (για την απομόνωση των πρώτων απαιτείται η θανάτωση του εμβρύου, ενώ για τα δεύτερα απαιτούνται επεμβατικές διαδικασίες όπως η λήψη τμήματος μυελού των οστών), τα βλαστικά κύτταρα του ομφαλοπλακουντιακού αίματος απομονώνονται πολύ ευκολότερα και χωρίς καμία επεμβατική διαδικασία, καθώς εντοπίζονται στο αίμα που παραμένει στον πλακούντα μετά την αποκοπή του ομφάλιου λώρου. Με άλλα λόγια, απομονώνονται από το υλικό που, υπό κανονικές συνθήκες, πετιέται μετά τη γέννηση ενός μωρού.

Το γεγονός ότι τα βλαστικά κύτταρα του ομφαλοπλακουντιακού αίματος διέθεταν τις ίδιες ιδιότητες με τα αντίστοιχα του μυελού των οστών, με το επιπρόσθετο πλεονέκτημα της εύκολης απομόνωσης, οδήγησε τον Hal Broxmayer να προτείνει την αντικατάσταση των πρώτων με τα δεύτερα σε μεταμοσχεύσεις. Πράγματι, η πρώτη μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων ομφαλοπλακουντιακού αίματος από συγγενή δότη πραγματοποιήθηκε το 1989 για τη θεραπεία μιας αναιμίας από την Ε. Gluckman και τους συνεργάτες της, ενώ το 1993 πραγματοποιήθηκε η πρώτη τέτοια μεταμόσχευση από μη συγγενή αλλά συμβατό δότη.

Οι επιτυχείς αρχικές μεταμοσχεύσεις οδήγησαν στη δημιουργία της πρώτης τράπεζας ομφαλοπλακουντιακού αίματος στο εργαστήριο του Broxmayer στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Ινδιάνα στις ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του '80. Από τότε ως σήμερα μια πληθώρα ιδιωτικών και μη τραπεζών έχουν κάνει την εμφάνισή τους ανά τον κόσμο (και φυσικά και στη χώρα μας), θέτοντας στους υποψήφιους γονείς το δίλημμα αν θα πρέπει να φυλάξουν ή όχι τα βλαστικά κύτταρα από το ομφαλοπλακουντιακό αίμα των μωρών τους και σε τι είδους τράπεζα, κρατική ή ιδιωτική.

Βασικά ζητήματα που τίθενται σε ό,τι αφορά την επιλογή κρατικής ή ιδιωτικής τράπεζας είναι το κόστος και η προσβασιμότητα του μοσχεύματος: στην κρατική τράπεζα τα βλαστικά κύτταρα του ομφαλοπλακουντιακού αίματος δωρίζονται προκειμένου να χρησιμοποιηθούν στο μέλλον από όποιον τα έχει ανάγκη (συμβατό δέκτη) και η διαδικασία δεν έχει κανένα χρηματικό κόστος για τον δωρητή. Στις ιδιωτικές τράπεζες τα κύτταρα φυλάσσονται για μελλοντική χρήση μόνο από τον δότη, το μόσχευμα είναι προσβάσιμο ταχύτερα και φυσικά η διαδικασία έχει ένα κόστος (χονδρικά της τάξεως των 2.000 ευρώ, αλλά ποικίλλει από εταιρεία σε εταιρεία).

Αν δει κανείς το ομφαλοπλακουντιακό αίμα σαν έναν βιολογικό ιστό που μπορεί κάποτε να σώσει μια ζωή (τη δική μας ή άλλου ατόμου), δεν χωρεί αμφιβολία ότι θα αποφασίσει υπέρ της φύλαξής του. Υπό ποίες προϋποθέσεις όμως πρέπει να γίνεται αυτή η φύλαξη και τι μπορούμε να περιμένουμε από τα βλαστικά κύτταρα του ομφαλοπλακουντιακού αίματος; Στο παραπάνω διττό ερώτημα κρύβεται όλο το «ζουμί» της υπόθεσης!

Σχετικά με το τι ρεαλιστικά μπορούμε να περιμένουμε από τα κύτταρα αυτά, συζητήσαμε με την κυρία Βάσω Επισκόπου, διευθύντρια του Εργαστηρίου Νευρογένεσης στο Clinical Science Center του Medical Research Council (MRC) του Λονδίνου, η οποία έχει εργαστεί ερευνητικά με τα βλαστικά κύτταρα και έχει παρακολουθήσει από κοντά την εξέλιξη στο πεδίο. H δρ Επισκόπου εκτιμά ότι «εκτός από τις τεκμηριωμένες στη βιβλιογραφία μεταμοσχεύσεις βλαστικών κυττάρων ομφαλοπλακουντιακού αίματος για την αντιμετώπιση ορισμένων αναιμιών και λευχαιμιών, δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή καμία άλλη αποδεκτή εφαρμογή τους. Φοβούμαι δε ότι όλη αυτή η προσδοκία, που έχει εντέχνως καλλιεργηθεί τόσο για τα συγκεκριμένα κύτταρα όσο και για τα βλαστικά κύτταρα παντός είδους, ενέχει τον κίνδυνο να γίνει μπούμερανγκ για την επιστημονική κοινότητα. Καλλιεργούμε προσδοκίες για κυτταρικές θεραπείες, ενώ δεν γνωρίζουμε καλά καλά το βασικό υλικό μας, τα βλαστικά κύτταρα. Κάποια στιγμή είναι μοιραίο να οδηγηθούμε σε ακρότητες, όπως αυτές που είδαμε στη Νότια Κορέα όπου κατασκευάστηκαν δεδομένα, και φυσικά να πάψουμε να γινόμαστε πιστευτοί από την κοινή γνώμη».

Τους φόβους της δρος Επισκόπου συμμερίζεται και ένας από τους πρωτεργάτες της έρευνας των βλαστικών κυττάρων, ο λόρδος Γουίνστον, ο οποίος κατά τη διάρκεια του συνεδρίου της Βρετανικής Ενωσης για την Προώθηση της Επιστήμης (British Association for the Advancement of Science) σημείωνε ότι «οι ελπίδες για θεραπείες έχουν διαστρεβλωθεί από την αλαζονεία και την ταχύτητα. Γίνομαι όλο και πιο καχύποπτος μπροστά σε αυτήν την αισιοδοξία που περιβάλλει τα βλαστικά κύτταρα».

Ακόμη και αν οι φόβοι των απαισιόδοξων επιστημόνων δεν επιβεβαιωθούν, είναι βέβαιον ότι οι όποιες θεραπείες προκύψουν δεν θα είναι άμεσες. Οσο για το τι είναι τώρα εφικτό, παραθέτουμε το παρακάτω απόσπασμα από εισήγηση ειδικής επιτροπής που κλήθηκε να συμβουλεύσει την ολλανδική κυβέρνηση σχετικά με τη δημιουργία τραπεζών βλαστικών κυττάρων ομφαλοπλακουντιακού αίματος: «Προς το παρόν τα βλαστικά κύτταρα ομφαλοπλακουντιακού αίματος κάποιου χρησιμοποιούνται μόνο σε μια σειρά σπάνιων ασθενειών. H στατιστική πιθανότητα να πάθει κανείς αυτές τις ασθένειες είναι μικρή και ως εκ τούτου μικρή είναι και η πιθανότητα να χρειαστεί κανείς τα δικά του βλαστικά κύτταρα του ομφαλοπλακουντιακού αίματος».

Σήμερα λοιπόν η πιθανότητα να χρειαστεί ένα παιδί τα βλαστικά κύτταρά του είναι μικρότερη από μία στις 20.000 (τόση είναι η συχνότητα των παιδικών λευχαιμιών). Αλλά δεν μπορούν πάντα να χρησιμοποιηθούν τα κύτταρα του ιδίου του ασθενούς! Οπως εξήγησε μιλώντας προς «Το Βήμα» ο διευθυντής της Αιματολογικής Κλινικής - Μονάδας Μεταμόσχευσης Μυελού Οστών του Νοσοκομείου Γ. Παπανικολάου της Θεσσαλονίκης, Αχιλλέας Αναγνωστόπουλος, και πρόεδρος του Τμήματος Μεταμοσχεύσεων της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας, «υπάρχουν περιπτώσεις όπου το μόσχευμα του ιδίου του ασθενούς δεν είναι κατάλληλο για μεταμόσχευση επειδή είτε πάσχει και το ίδιο (σε κληρονομικές παθήσεις) είτε πάσχει δυνητικά (σε περιπτώσεις εμφάνισης της λευχαιμίας τα πρώτα έτη της ζωής). Επιπλέον, σε περιπτώσεις λευχαιμιών το αυτόλογο μόσχευμα (από τον ίδιο τον ασθενή) υστερεί του αλλογενούς (από άλλον άνθρωπο) επειδή στερείται αντιλευχαιμικής δράσης. Σε αυτή την περίπτωση η ύπαρξη μιας κρατικής τράπεζας όπου όλοι θα έχουν πρόσβαση θα έλυνε το πρόβλημα. Και όσο περισσότερα δείγματα ομφαλοπλακουντιακού αίματος διέθετε μια τέτοια τράπεζα, τόσο περισσότερες πιθανότητες θα είχε ο οποιοσδήποτε να βρει συμβατό μόσχευμα, είτε επρόκειτο για παιδί είτε για ενηλίκους. Φτάνει να σας πω ότι ως τώρα έχουν ανά τον κόσμο πραγματοποιηθεί 6.000 μεταμοσχεύσεις από μη συγγενή δότη και τα μοσχεύματα αυτά ελήφθησαν από κρατικές τράπεζες. Οι πιθανότητες να βρεθεί συμβατός δότης είναι μία προς 30.000. Επομένως, αν είχαμε αποθηκευμένα ομφαλοπλακουντιακά μοσχεύματα περισσότερα από 30.000, θεωρητικά θα έβρισκαν δότη όλα τα παιδιά και οι ενήλικοι μικρού σωματικού βάρους όταν θα είχαν ανάγκη. Το βάρος παίζει καθοριστικό ρόλο στη δυνατότητα και στον χρόνο εμφύτευσης του μοσχεύματος. Οι γεννήσεις ανά έτος στην Ελλάδα είναι πολύ περισσότερες από τον αριθμό αυτόν. Κανένα παιδί δεν θα έμενε χωρίς δότη. Εδώ αναδεικνύεται ο ρόλος του κράτους και δη των υπηρεσιών Υγείας».

Αξίζει να σημειωθεί ότι στην εισήγηση της ειδικής επιτροπής προς την ολλανδική κυβέρνηση κρίνεται θετικά η ύπαρξη ιδιωτικών τραπεζών ομφαλοπλακουντιακού αίματος, αλλά συνιστάται επίσης να εξεταστεί η πιθανότητα υποχρεωτικής χορήγησης ενός μέρος του κάθε δείγματος σε μια κρατική τράπεζα. Εκεί το δείγμα θα καλλιεργείται έτσι ώστε να υπάρξει ικανοποιητικός αριθμός βλαστικών κυττάρων προτού καταψυχθεί και φυλαχθεί για χρήση από οποιονδήποτε το έχει ανάγκη. Σε αντίστοιχο μέτρο προσανατολίζεται και η Ισπανία.

Ανεξάρτητα όμως από το είδος της τράπεζας στην οποία θα μπορούσε κανείς να φυλάξει το ομφαλοπλακουντιακό αίμα του παιδιού του, στη χώρα μας υπάρχει ένα πρόβλημα που αν δεν λυθεί, θα θέσει υπό αμφισβήτηση οποιαδήποτε πρωτοβουλία, ιδιωτική η κρατική. Οπως εξηγεί ο κ. Αναγνωστόπουλος: «Στην Ελλάδα όλα γίνονται προς το παρόν χωρίς ύπαρξη νομοθετικού πλαισίου, πράγμα το οποίο είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Οι διαδικασίες συλλογής, μέτρησης, εξέτασης και κατάψυξης των κυττάρων πρέπει να διενεργούνται με βάση διεθνώς αποδεκτά πρωτόκολλα. Αντιλαμβάνεστε ότι πρόκειται για μοσχεύματα που θα χορηγηθούν σε εξαιρετικά ευαίσθητους ασθενείς, για τους οποίους ένα αμφιβόλου ποιότητος μόσχευμα μπορεί να ισοδυναμεί με θανατική καταδίκη. Πρακτικώς οι ασθενείς που πρέπει να υποβληθούν σε μεταμόσχευση δέχονται αρχικώς μία ισχυρότατη δόση χημειοθεραπείας / ή και ακτινοβολίας, κατατρεπτική του μυελού των οστών τους, ο οποίος στη συνέχεια αντικαθίσταται από το μόσχευμα. Καθώς στη χώρα μας κανείς δεν έχει φροντίσει να εξασφαλίσει νομοθετικά ότι τα υπάρχοντα μοσχεύματα πληρούν τις διεθνώς ισχύουσες προϋποθέσεις, εμείς ως γιατροί δεν μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε. Δεν έχουμε το ηθικό δικαίωμα να θέσουμε τους ασθενείς μας σε θανάσιμο κίνδυνο. Θα ήθελα να είμαι ξεκάθαρος ως προς αυτό: δεν ισχυριζόμαστε ότι κάποια από τις ιδιωτικές ή η κρατική τράπεζα που υπάρχει στη χώρα μας δεν λειτουργεί με τις διεθνείς προδιαγραφές. Λέμε όμως ότι, καθώς κανείς δεν έχει υποχρεώσει όσους δραστηριοποιούνται σε αυτόν τον τομέα να ακολουθούν τους σωστούς κανόνες, εμείς δεν μπορούμε να επιλέξουμε ποιο μόσχευμα είναι κατάλληλο. Πρέπει δε να σας πω ότι όλα αυτά τα έχουμε θέσει υπόψη του προηγούμενου υπουργού Υγείας και του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων χωρίς ποτέ να λάβουμε απάντηση».

Ανακεφαλαιώνοντας, λοιπόν, μπορούμε να πούμε ότι τα βλαστικά κύτταρα του ομφαλοπλακουντιακού αίματος είναι ένα πολύτιμο βιολογικό υλικό το οποίο, αν συλλεγεί, καθαριστεί, εξεταστεί για ύπαρξη μολυσματικών παραγόντων (π.χ. ιός ηπατίτιδας) και φυλαχθεί σωστά, μπορεί να χρησιμοποιηθεί άμεσα για τη θεραπεία ορισμένων λευχαιμιών. Ακόμη υπάρχει πιθανότητα στο μέλλον να χρησιμοποιηθεί και για τη θεραπεία άλλων ασθενειών, χωρίς ωστόσο να μπορεί κανείς να προσδιορίσει το πότε και χωρίς να αποκλείεται η πιθανότητα οι ίδιες ασθένειες να μπορούν στο μέλλον να θεραπεύονται και με άλλους τρόπους (πράγμα που θα καθιστούσε τα συγκεκριμένα κύτταρα μη απαραίτητα).

Οπως σημειώσαμε και στην αρχή, στόχος μας δεν ήταν να υποκαταστήσουμε τους γονείς που καλούνται να πάρουν αποφάσεις. Ελπίζουμε όμως με το άρθρο μας να βοηθήσαμε ώστε οι όποιες αποφάσεις να είναι συνειδητοποιημένες...

Δεδομένα

* Κανένα λοιμώδες νόσημα δεν θεραπεύθηκε ποτέ με τη βοήθεια βλαστικών κυττάρων οποιουδήποτε τύπου και κανείς επιστήμονας ποτέ δεν υπαινίχθηκε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν εφικτό στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον!

* Τα κληρονομικά νοσήματα δεν μπορούν να θεραπευτούν με βλαστικά κύτταρα του ίδιου του ασθενούς, καθώς και αυτά φέρουν τη γενετική βλάβη που οδήγησε στη νόσο.

* Προς το παρόν η μόνη επιτυχής και σχετικώς ευρεία χρήση βλαστικών κυττάρων του ομφαλοπλακουντιακού αίματος είναι σε ορισμένες περιπτώσεις λευχαιμιών. Υπολογίζεται ότι ως σήμερα έχουν πραγματοποιηθεί 6.000 μεταμοσχεύσεις τέτοιων κυττάρων από μη συγγενή αλλά συμβατό δότη.

* Υπάρχει πιθανότητα στο μέλλον να επεκταθούν οι εφαρμογές των κυττάρων αυτών και σε άλλες ασθένειες, αλλά κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει τον χρονικό ορίζοντα στον οποίο κάτι τέτοιο θα ήταν εφικτό.

* H χώρα μας στερείται νομοθετικού πλαισίου ρύθμισης της λειτουργίας των τραπεζών βλαστικών κυττάρων ομφαλοπλακουντιακού αίματος, πράγμα που σημαίνει ότι δεν διασφαλίζεται η τήρηση των διεθνώς αποδεκτών κανόνων λειτουργίας τους.

Τέλος δύο σημαντικότατοι φορείς για τα βλάστοκύτταρα κατά τη γνώμη μου είναι οι παρακάτω.

1. NetCord

2. EuroCord

και οι δύο ασχολούνται με βλαστοκύτταρα και με την ανευρεση συμβατό δότη και λήπτη!Αξίζει να ασχοληθούμε!

Η τελική απόφαση είναι μόνο δική σας και κανενός άλλου!

]]> http://faros.wordpress.com/2008/01/23/%ce%97-%cf%83%cf%89%cf%83%cf%84%ce%ae-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%bf%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b4%cf%81%ce%ac%cf%83%ce%b7/ Wed, 23 Jan 2008 17:52:59 +0000 faros http://faros.wordpress.com/2008/01/23/%ce%97-%cf%83%cf%89%cf%83%cf%84%ce%ae-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%bf%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b4%cf%81%ce%ac%cf%83%ce%b7/ Το ΚΚΕ ζητά συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών για τα προβλήματα της ΝΕΟΛΑΙΑΣ.
Η συζήτηση θα γίνει σύμφωνα με το άρθρο 143 παρ. 2 του Κανονισμού της Βουλής. 

Έχω την απορία αν τα ... αντικειμενικά κανάλια μας θα δείξουν έστω και ένα (1) λεπτό σχετικά με τη συζήτηση στην βουλή όταν θα γίνει αυτή.

Όταν κάνουν διάφορα άλλα κόμματα συζητήσεις για κάθε μπούρδα, βαριέσαι να βλέπεις ανταποκρίσεις και απ΄ευθείας συνδέσεις ... για να δούμε...

Ίσως δεν είμαι και το πιο κατάλληλο άτομο για να σχολιάσω περί στρατού, γιατί δεν πήγα ούτε και πρόκειται, λόγω φύλου να πάω στρατό. Αλλά έχω αυτό το άχτι τόσο καιρό να πω αυτά που θέλω που δεν κρατιέμαι άλλο.

Ο στρατός είναι ένας χρόνος χάσιμο χρόνου. Μπορεί να λένε ότι πάνε οι φαντάροι στρατό, αλλά μόνο στρατό δεν κάνουνε. Δεν ξέρω τί ισχύει και τί δεν ισχύει, αλλά εγώ είμαι αυτήκοος μάρτυς καταστάσεων. Έχω τύχει να παρεβρίσκομαι σε πολλές συζητήσεις φαντάρων από διαφορετικές μονάδες και όλοι λένε τα ίδια και τα ίδια. Από αυτά συμπερένεται ότι:

Α) Γίνονται ανταγωνιστικοί. Φαντάροι από διαφορετικές μονάδες όταν έχουν άδεια και βγουν όλοι μαζί διαγωνίζονται στο ποιος έχει δει το πιο σάπιο κρέας, την πιο πυκνοκατοικημένη κουζίνα από ποντίκια και κατσαρίδες και την παλαιότερη ληγμένη κονσέρβα. Να μου πεις είναι κι αυτό μια ιδέα για το τι μπορεί να φας σε καιρό πολέμου. Πάλι καλά που τους κάνουν όλη τη σουίτα εμβολίων για τύφο, τέτανο και κτλ.

Β) Γίνονται αντιφατικοί. Παίρνουν τηλέφωνο σπίτια τους και μιξοκλαίνε για το πόσο χάλια περνάνε. Παίρνουν τηλέφωνο τις φιλενάδες τους και τις κατηγορούν που δεν τους καταλαβαίνουν πόσο κακοπερνάνε και ακόμα χειρότερα τις κατηγορούν ότι εκείνες είναι ελεύθερες να κάνουν ότι θέλουν. Μετά πάνε για καφέ εδώ στην πλατεία και λένε πόσο καλά περνάνε στο στρατό (οι βισματούχοι) ή γελάνε με τα παθήματά τους.

Γ) Γίνονται ζημιάρηδες. Στα πλαίσια του υγιούς ανταγωνισμού πάντα αρχίζουν και απαριθμούν πόσες Καναδέζες χώσανε κάτω από τις λάσπες, πόσα καράβια έκαψαν, πόσες μάντρες γκρέμισαν και γενικότερα όσο πιο μεγάλη και εντυπωσιακή ζημιά ακόμα καλύτερα. Να συμπληρώσω πως για ότι έκαναν την σκαπουλάρησαν. Διαφορετικά θα κλαίγανε μανούλες.

Δ) Γίνονται βρωμιάδηρες. Δεν ξέρω πως τυχαίνει και κάνω παρέα με καθαρά αγόρια. Όλοι τους συμφωνούν. Ο καθένας στη μονάδα του που θα έχει καμιά εκατοσταριά φαντάρους μόνο πέντε άτομα έκαναν μπάνιο, συμπεριλαμβανομένων και των ιδίων. Οι άλλοι 95 φυτρώναν ραδίκια στις μασχάλες.

Ε) Γίνονται ετοιμοπόλεμοι. Οι μισοί φαντάροι που γνώρησα ισχυρίζονται πως έχουν κάνει σε όλη τη θητεία τους το πολύ 2 σκοπιές. Οι άλλοι μισοί ισχυρίζονται πως έχουν ξεσκιστεί στις σκοπιές, αλλά για να διασκεδάζουν την πλήξη και την ανία της μοναξιάς έπεφταν στις αγκάλες του Μορφέα. Μόνο δύο ισχυρίζονται πάντα ότι έκαναν συνέχεια σκοπιά με όλη τη σημασία της λέξης, αλλά τους πιστεύω, γιατί είναι και οι δύο γκαντέμηδες.

ΣΤ) Δεν γίνεται γενικά τίποτα. Αν ρωτήσεις κάποιον που έκανε στρατο τί τους μαθαίνουν δεν θα ξέρουν τί να σου απαντήσουν. Αν τους ρωτήσεις τί έκαναν στο στρατό το πολύ πολύ να σου πουν ένα από τα παραπάνω.

και το τελευταίο αλλά όχι καταϊδρωμένο είναι:

Ζ) Τα σκατά. Είναι μία συζήτηση που τους ενθουσιάζει. Περιλαμβάνει σχήματα, χρώματα, τόπο και χρόνο. Αν για μία ώρα θα συζητήσουν όλα τα παραπάνω θα φάνε άλλη μία ώρα να μιλήσουν για τα σκατά.

"Πήγα την άλλη φορά στην τουαλέτα και είδα μία σκατούλα τυλιγμένη που έβγαινε μέχρι έξω από την τρύπα σα κόμπρα."

"Εγώ είδα μία σκατούλα κολλημένη στον τοίχο που δεν μπορούσα να φανταστώ ότι κάποιος θα μπορούσε να χέσει τόσο ψηλά."

"Εγώ είδα πολλές σκατούλες έξω από την τρύπα, αλλά καμία μέσα."

Οπότε τί τον θέλουν το στρατό? Τσάμπα λεφτά πεταμένα. Ας δώσουν τα λεφτά κάπου που θα πιάνει τόπο. Να αυξήσουν τα λεφτά για την παιδεία, να φτιάξουν παιδικούς σταθμούς, να ενισχύσουν τη νεανική επιχειρηματικότητα και άλλα. Όλα εγώ πρέπει να τα σκέφτομαι πια?

Το πολύ πολύ ας καταργήσουν την υποχρεωτική θητεία και ας πάρουνε πιο πολλούς μόνιμους στο στρατό για να τους εκπαιδεύσουν καλύτερα. Η ποιότητα μετράει και όχι η ποσότητα.

Το μόνο πεδίο μάχης που μπορούν να κατορθώσουν κάτι αυτοί οι φαντάροι είναι το El Alamein στο Call Of Duty.

Την ερχόμενη Τρίτη 13 Νοεμβρίου 14:00 στο αμφιθέατρο Πληροφορικής θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση για το Πολυτεχνείο - 17 Νοέμβρη.

Αρχικά θα προβληθούν βίντεο-ντοκουμέντα από εκείνη την περίοδο και στη συνέχεια θα ακολουθήσει συζήτηση με θέμα: "Το Πολυτεχνείο χθές και σήμερα".

Ομιλητές:
α) Παπαχρήστος Δημήτρης (μέλος συντονιστικής επιτροπής - εκφωνητής του ραδιοφώνου κατάληψης πολυτεχνείου '73).
β) Μπασιούκας Κώστας (Πρόεδρος μελών Δ.Ε.Π. Παν. Ιωαννίνων, φοιτητής στη Θεσ/νικη την περίοδο του '73).

Περισσότερες Πληροφορίες
Για όποιον ενδιαφέρεται να προπαγανδίσει την εκδήλωση η αφίσα υπάρχει και σε καλύτερη ανάλυση