Ενα γρήγορο και εύκολο φαγάκι θα «μαγειρέψω»  σήμερα στο μπλογκ μου γιατί είμαι πολύ βιαστική. Το φάγαμε χθες με τη μάνα μου, η συνταγή είναι της θείας Ολυμπίας, την έχει από μια γειτόνισσά της από τα Φιλιατρά. Η Ολυμπία είναι πρώτη ξαδέρφη της γιαγιάς μου της Κωστάντως, πολύ μικρότερή της βέβαια (η γιαγιά μου πέθανε το Δεκέμβριο του ’93 σε ηλικία 102 ετών) αλλά πέρασε τα ενενήντα κι αυτή αν δεν κάνω λάθος και της αρέσει να κάνει παρέα με νεώτερους και μεγαλύτερούς της εξίσου όπως μούλεγε στο τηλέφωνο χθες με την ευκαιρία της κουβέντας για τον μπακαλιάρο. Μας τηλεφώνησε την ώρα που τρώγαμε για να μάθει αν έγινε καλό το φαγητό και αν μας άρεσε αυτή η παραλλαγή. Η μαμά μου βέβαια προτιμά τη δική της συνταγή, που θα την μαγειρέψω κι εκείνη μια άλλη μέρα.  Πεντανόστιμη είναι, αλλά βρε παιδί μου θέλει πολύ ψωμί για να την ευχαριστηθείς κι εγώ το αποφεύγω.

Εχουμε λοιπόν και λέμε, ξαλμυρίζεις καλά καλά τον μπακαλιάρο και κόβεις τα λαχανικά σε μικρούς κύβους. Βάζεις ότι έχεις, σέλινο, καρότο, κολοκυθάκι, κρεμμυδάκια, πατάτες -θα έβαζα και φασολάκια αν είχα-, τα πάντα χωράνε σε ένα τέτοιο φαγάκι. Βάζεις τα λαχανικά να βράσουν, αλατοπιπερώνεις, ρίχνεις λίγο λαδάκι και ακουμπάς από πάνω προσεκτικά τα κομμάτια του ξαρμυρισμένου μπακαλιάρου. Δεν θέλει και  πολλή ώρα να βράσει (αν τον ξεχάσεις στη φωτιά σφίγγει και τα λαχανικά ανοστεύουν) Μόλις ετοιμαστεί τραβάς την κατσαρόλα από τη φωτιά και ρίχνεις 2 κουταλιές της σούπας αλεύρι που έχεις εντωμεταξεί  διαλύσει καλά καλά σε ένα ποτήρι νερό. Κουνάς την κατσαρόλα να πάει παντού, (προσοχή δεν θέλει ανακάτεμα για να μη διαλυθεί το ψάρι)  την ξαναβάζεις στη φωτιά (πολύ χαμηλή) να δέσει το φαγητό και να φύγει η αλευρίλα. Τέλος χτυπάς χυμό λεμονιού με λίγο λάδι και το ρίχνεις κι αυτό στην κατσαρόλα.  Την ξανακουνάς καλά και νάτο έτοιμο το πεντανόστιμο φαγάκι.  Της μαμάς μου της βγήκε τύπου σούπα (κρεμώδης όχι υδαρής) γιατί δεν υπολόγισε καλά το νερό, της έπεσε παραπάνω, ενώ η θεία Ολυμπία το κάνει με λιγώτερα υγρά και γίνεται μπακαλιάρος με λαχανικά. Η εκδοχή της σούπας, πάντως, μου άρεσε πάρα πολύ.

Α ναι και να μην ξεχάσω την πρακτική συμβουλή: Ξαρμυρίζεις περισσότερο μπακαλιάρο από όσο χρειάζεσαι, τον χωρίζεις σε μερίδες και τον βάζεις στην κατάψυξη για να τον μαγειρέψεις την επόμενη φορά που θα βιάζεσαι.

Τι όμορφη που ήταν η Αθήνα το πρωί!

Μια φθινοπωρινή ημέρα ήταν σήμερα με τα όλα της, το αεράκι της, τη δροσιά της και έναν χλωμό ήλιο να παίζει κρυφτό με τα σύννεφα στον ουρανό. Πήρα τους δρόμους από νωρίς, Σάββατο βλέπεις, ημέρα για τη λαϊκή και μετά ψάξιμο στα βιβλιοπωλεία και μια βόλτα στο Μοναστηράκι.  Ο κόσμος λίγος, σαν Αύγουστος ένα πράγμα. Υποψιάζομαι ότι οι Αθηναίοι με το που έληξε η απεργία των τελωνειακών και βρήκανε βενζίνη γέμισαν τα ρεζερβουάρ και ξεχύθηκαν στις εξοχές. Καλά, λοιπόν, καλύτερα για μας που μείναμε εδώ. Περπάτησα με κέφι από το Κολωνάκι μέχρι το Πανεπιστήμιο και από κει κατέβηκα Αθηνάς, Ψυρρή, Μοναστηράκι.

Γκαράμ μασάλα, κόλιανδρο, ξύλα κανέλλας, μείγμα 5 μπαχαρικών (5 spice powder), ανθό αλατιού από τη Βρετάνη και σαλέπι. Αυτά ήταν τα ψώνια μου σήμερα από το «Elixir» το ωραίο μπαχαράδικο της Ευριπίδου.  Και από κεί κατέβηκα στην οδό Παλλάδος, στο “Tonic Essentials”,  το αγαπημένο μου μαγαζάκι στου Ψυρρή με τα αγνά καλλυντικά και τα αρώματα από αιθέρια έλαια λουλουδιών από μικρές ιταλικές και γαλλικές οικοτεχνίες. Πήγα για να αγοράσω σαπούνια. Ωραία  χειροποίητα σαπούνια από αγνό ελαιόλαδο που τα φιάχνουν σε μια μικρή οικογενειακή σαπωνοποιία στη Μάνη κοντά στο Μυστρά.  Εχει σαπούνια με δενδρολίβανο, λεβάντα, κανέλα, πέταλα από τριαντάφυλλα, γλυκάνισο, τρίματα μαστίχας, δαφνέλαιο,βρώμη και σιτάρι που είναι εξαιρετικά για την επιδερμίδα αλλά και για λούσιμο, ενώ έχουν ετοιμάσει και ένα ακόμη με ελαιόλαδο και κατράμι κατάλληλο για δερματίτιδες. (Με μαστίχα, με δαφνόφυλλα, με τριαντάφυλλο, με βανίλια και σουσάμι, τα πιο  αγαπημένα μου.) Αν, μάλιστα, θέλεις μεγαλύτερες ποσότητες μπορείς να παραγγείλεις και άλλους δικούς σου συνδυασμούς. Στο Tonic Essentials υπάρχουν και άλλα προϊόντα περιποίησης και αρώματα σώματος και χώρου από μικρές γαλλικές και ιταλικές οικοτεχνίες, όπως οι Ponte Vecchio, Esteban, Lisa Simon και Le Pere Peletier.  (Με μαστίχα, με δαφνόφυλλα, με τριαντάφυλλο, με βανίλια και σουσάμι, τα πιο  αγαπημένα μου.)

Και από το  Tonic Essentials τράβηκα για το «ζείδωρον» γωνία Τάκη και Αγίων Αναργύρων για τσίπουρα με τις φιλενάδες μου.

Μέχρι νάρθουν οι φίλες μου άρχισα να ξεφυλλίζω το καινούργιο μου απόκτημα, το εξαιρετικό βιβλίο του Βαγγέλη Δρίσκα «Κινέζικη Κουζίνα». Ο Βαγγέλης ταξίδεψε, δοκίμασε την αυθεντική κινέζικη κουζίνα, έκανε έρευνα και μας παρουσιάζει το απόσταγμα των βασικών αρχών μιας από τις μεγαλύτερες και αρχαιότερες κουζίνες του κόσμου. Με εντυπωσιακές φωτογραφίες του Ανδρέα Ευσταθίου που έχει επίσης επιμεληθεί την έκδοση, η «Κινέζικη Κουζίνα» του Δρίσκα κάνει τα δύσκολα εύκολα. Είναι η ιδανική εισαγωγή για να αρχίσουμε να μαγειρεύουμε κινέζικα γιατί τάχει όλα και απλά: Τεχνικές, σκεύη, υλικά (και το καλύτερο: μας λέει και τι υποκατάστατα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε χωρίς να αλλάξει και πολύ η γεύση) και τέλος ένα σωρό συνταγές που σου ανοίγουν την όρεξη με τις φωτογραφίες τους. Το τελευταίο κεφάλαιο του ωραίου βιβλίου είναι γαστρονομικο – ταξιδιωτικό, ο καλός μάγειρος –και δάσκαλος από τους καλύτερους-  μας ταξιδεύει στο Πεκίνο. Ποιος θα μπορούσε να το κάνει καλύτερα;

Πρώτη πρώτη θα φιάξω την αγαπημένη μου σουπίτσα με κοτόπουλο και καλαμπόκι. Την έτρωγα πολύ συχνά από τα χεράκια του Αν στο Tai Pai, το εστιατόριο του Dr Ma  στο Αννόβερο, θα σου πω, όμως, άλλη φορά γιαυτό και για την Κινέζα φίλη μου την Cai Jia.

Γλυκειά σούπα με κοτόπουλο και καλαμπόκι

Υλικά 4 άτομα

2 φιλέτα από στήθος κοτόπουλου, 2 φλυτζάνια καλαμπόκι, 2 φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομένα (λοξά), 1 σκελίδα σκόρδο τριμμένο, 1 κ.σ. σησαμέλαιο, 1 λίτρο ζωμό κοτόπουλου, 1 αυγό, 1κ.σ. κορν φλάουρ, αλάτι.

Ψιλοκόβω τα φιλέτα και τα σοτάρω στο σησαμέλαιο μαζί με το σκόρδο. Ρίχνω το ζωμό, τα φρέσκα κρεμμυδάκια και λίγο αλάτι. Πολτοποιώ το καλαμπόκι στο μπλέντερ, το προσθέτω στη σούπα και τη βράζω σε μέτρια φωτιά για 20 λεπτά. Διαλύω το κορν φλάουρ σε 2-3 κ.σ. κρύο νερό και το ρίχνω στη σούπα. Ανακατεύω και χαμηλώνω τη φωτιά. Χτυπάω το αυγό και το ρίχνω σιγά σιγά ανακατεύοντας συνεχώς. Σερβίρω αμέσως...  

Ζήτω ο ροζ καυτερογλυκοξινούτσικος τραχανάς!

«Τι ανακατεύεις εκεί πέρα; Τι είναι αυτό που ακούγεται;»  ρώτησα το αδελφάκι μου χθες το βράδυ την ώρα που μιλάγαμε στο τηλέφωνο. «Ένα τραχαναδάκι φιάχνω, εσύ τα φας;» μου λέει, «κοίτα να δεις  κι εγώ τραχανά βράζω» του απαντάω και βάζουμε αμέσως  τα γέλια.  «Ακου να σου πω, τον βαρέθηκα άσπρο, συνεχίζει, τώρα τελευταία του βάζω και σάλτσα ντομάτα, δοκίμασέ τον με την αραμπιάτα,  ξέρεις ποια,  αυτή από το ράφι του Βασιλόπουλου με τα βιολογικά, γίνεται καταπληκτικός! Τον μαγειρεύεις κανονικά με γάλα και φέτα, στο τέλος βάζεις και λίγη σάλτσα, δοκιμάζεις πόσο καυτερό τον θέλεις».  Μια και δυο λοιπόν σήμερα αγόρασα σαλτσούλα arrabiata της Bio Farma και έφιαξα την καινούργια εκδοχή του τραχανά που είναι η εξής πεντανόστιμη:

Βράζω 3 φλυτζανάκια του καφέ νερό με ένα φλυτζανάκι τραχανά γλυκό λεπτοκομένο και λίγο αλατάκι, προσθέτω 3 φλυτζανάκια φρέσκο γάλα και τον αφήνω να σιγοβράσει σε πολύ χαμηλή φωτιά μέχρι να μαλακώσει τελείως και να αρχίσει να πήζει. (Πρόσεξε, τώρα γιατί αν ξεχαστείς και δυναμώσεις τη φωτιά, τον έχασες. Θα φουσκώσει και θα χυθεί όλος έξω από το κατσαρόλι και ότι μείνει θα κολήσει στον πάτο και θα γίνει καρβουνάκι.) Προσθέτω ένα κομμάτι κατσικίσιο τυρί  (ή φέτα) στο μέγεθος σπιρτόκουτου, που το έχω θρυματίσει καλά καλά με ένα πηρούνι. Ανακατεύω και ρίχνω  3 γεμάτες κουταλιές της σούπας καυτερή σάλτσα ντομάτας. Το αφήνω να πάρει άλλη μια βράση και τον βάζω στο μούλτι. Χτυπάω καλά καλά μέχρι να γίνει κρέμα και το ξαναρίχνω στην κατσαρόλα για 1-2 λεπτά.

Είναι τέλειος!

 Είναι φαγάκι πανεύκολο. Ρίχνεις δύο φλυτζανάκια του καφέ τραχανά μαζί με λίγο νερό στην κατσαρόλα και τον βάζεις να βράσει σε χαμηλή φωτιά. Ζεσταίνεις σε ένα μπρίκι 2 – 3 κούπες γάλα (για να μην είναι παγωμένο όταν θα το ρίξεις μέσα) και το προσθέτεις στην κατσαρόλα μόλις ο τραχανάς μαλακώσει.  Αλατίζεις και ανακατεύεις κάθε τόσο με ξύλινη κουτάλα μέχρι να γίνει κρεμώδης και απαλός. Στο τέλος ρίχνεις τριμένη φέτα και προαιρετικά βούτυρο (εγώ το έχω κόψει εδώ και χρόνια, ακόμη και γάλα βάζω αποβουτυρωμένο, δεν πάω δα και στο χωράφι για σκάψιμο, ούτε καν στο γυμναστήριο). Ανακατεύεις, λοιπόν, απαλά και τον τρως μόλις κρυώσει λιγάκι. (Πρόσεξε πολύ γιατί μπορεί να σου κάψει τη γλώσσα, τόχει πάθει - και ξέρω - γιατί είμαι λαίμαργη)

Αυτή είναι η παραδοσιακή συνταγή σε light έκδοση. Αν τον θέλεις πιο φίνο, πέρασέ τον από το μούλτι να γίνει λείος σαν κρέμα και αντί για φέτα, ρίξε ψιλοτριμένη παρμεζάνα. Είναι και πολύ γιαμ γιαμμμ σου λέω. Μερικοί ρίχνουν και μπουκίτσες ψωμιού τηγανισμένες σε βούτυρο. Υπερβολή το βρίσκω, αλλά περί ορέξεως...

Μια ιστορία οικογενειακή

(*) Το σκληρό χειμώνα του ‘41-‘42 της πείνας και της συμφοράς (πλησιάζανε Χριστούγεννα) η γιαγιά μου η Κωστάντω περίμενε τα παιδάκια της, τον Σπύρο και τη Μαρία (ήταν ο μεγάλος γιος και η μεγάλη κόρη) να γυρίσουν από το Αγρίνιο όπου είχανε πάει να μαζέψουν ελιές.  Σε αντάλλαγμα για τη δουλειά τους θα παίρνανε λίγο λαδάκι για να τα βγάλει πέρα η οικογένεια το χειμώνα. Τα παιδιά αργούσαν, η γιαγιά ανησύχησε, έβαλε, λοιπόν, στον τορβά της ένα καρβέλι ψωμί , πήρε μαζί της και το Χρήστο το δεύτερο γιο της και ξεκίνησε να πάει να τα βρει. Η πορεία από το χωριό προς τα νότια ήταν πολύ δύσκολη, μη κοιτάς τώρα που έχει δρόμους αμαξητούς. Τότε μόνο κάτι μονοπάτια είχε και χιόνι πάρα πολύ που τους έφτανε μέχρι τη μέση.  Στο δρόμο συνάντησαν κιάλλους, έτσι είχαν τουλάχιστον παρέα, έπρεπε, όμως να μοιραστούν και το ψωμάκι τους μαζί τους. Το πρώτο βράδυ κοιμήθηκαν στον αχυρώνα ενός παπά, το δεύτερο φτάσανε σε ένα χωριό και ένας χωριάτης τους έβαλε να κοιμηθούν μέσα στο σταύλο του. Κάποτε και μετά από πολλά βάσανα φτάσανε στον ελαιώνα. Τα παιδιά, όμως, δεν τα βρήκαν γιατί είχαν ήδη φύγει για το χωριό, από άλλο δρόμο. Ετσι, η γιαγιά με το θείο πήραν το δρόμο της επιστροφής νηστικοί και ξεθεωμένοι από την κούραση.  Φτάσανε μέσα στη νύχτα στο Καρπενήσι και έπρεπε να περάσουν το ποτάμι, που σήμερα δεν έχει πια νερό. Ο Χρήστος δεν άντεξε άλλο. Επεσε κάτω λιπόθυμος. «Παιδί μου» φώναξε η μάνα του και τον άρπαξε στον ώμο της. Η γιαγιά ήταν μια ψηλή πολύ αδύνατη γυναίκα, έτσι ήταν το σκαρί της, είχε, όμως, μεγάλες αντοχές, ήταν σκληρή. Ετσι τη θυμάμαι κι εγώ μέχρι που πέθανε. Φορτωμένη με το γιο της, πέρασε το ποτάμι και πήγε κατευθείαν στο σπίτι της αδελφής της της Λένης, που έμενε κάπου εκεί.  «Αδελφή, άνοιξε, χάνω το παιδί μου απόψε» της ψιθύρισε και η Λένη άναψε φωτιά, τους έβαλε να ξαποστάσουν και να ζεσταθούν και τους έβρασε από ένα πιάτο τραχανά. Πριν καλά καλά  χαράξει,  φύγανε και φτάσανε στο Μεγάλο Χωριό με το πρώτο φως. Η μάνα μου συμπλήρωσε ότι έφεραν μαζί τους μπόλικες ψείρες και  κοριούς –τόσες νύχτες μέσα  σε σταύλους  και αχυρώνες τι περιμένεις -  και τους κόλησαν όλους μέσα στο σπίτι, τόσο που ακόμα τώρα θυμάται τη φαγούρα και το ξήσιμο σαν να ήταν χθες.

σουπίτσα με τη συνταγή της φίλης μου της Ρομπέρτας (*). Η Ρομπέρτα βάζει μόνο μπέϊκον και  κολοκύθα, εγώ την έχω εμπλουτίσει με τζίντζερ –είπαμε καποια εποχή με είχε πιάσει μανία και το έβαζα παντού-  λίγο φρέσκο κόλιανδρο και μπόλικο μαϊντανό. Καθαρίζω το μπέικον από τα λιπάκια του, το ψιλοκόβω και το βάζω σε μια φαρδειά κατσαρόλα να τσιγαριστεί ελαφρά. Κόβω την κολοκύθα σε μικρά κομμάτια (το πιο δύσκολο είναι το ξεφλούδισμα γιατί η φλούδα της είναι σκληρή και αντιστέκεται στο μαχαίρι) και τη ρίχνω στην κατσαρόλα μαζί με ένα ποτήρι νερό, λίγο αλάτι και φρεσκοτριμένο πιπέρι. Αν έχω ρίχνω επίσης ένα κυδώνι και 1-2 μήλα, κομένα κι αυτά σε κομμάτια. Την αφήνω να βράσει καλά καλά και προς το τέλος ρίχνω το κόλιανδρο ψιλοκομένο. Μετά βάζω τη σούπα στο μούλτι  για να γίνει κρεμώδης και λεία. Από δω και πέρα κάνεις ότι θέλεις. Τη

σερβίρεις απλά με μπόλικο ψιλοκομένο μαϊντανό ή και λίγη κρέμα γάλακτος (η κρέμα σόγιας είναι μια καλή λύση αν θέλεις να αποφύγεις τα λιπαρά), την αφήνεις να κρυώσει και τη βάζεις στην κατάψυξη, την κάνεις ριζότο. Αυτός ο πολτός είναι μια θαυμάσια βάση για ριζότο, αν και  προσωπικά το αποφεύγω γιατί θέλει μπόλικο βούτυρο και παρμεζάνα για να νοστιμίσει. Δοκίμασέ το όμως αξίζει. Οσες φορές το έκανα σε τραπέζι όλοι ξετρελλάθηκαν (όταν έχω κόσμο βέβαια αποφεύγω τις εξτραβαγκάντσες με τα κόλιανδρα και τα τζίντζερ, ψιλοκόβω μαϊντανό και μέντα ή διόσμο και τα βάζω δίπλα στη σουπιέρα σε μπολάκια να πάρει όποιος θέλει όσο θέλει)

(*) Νοσταλγώ τις επισκέψεις της Ρομπέρτας!  Τα καλοκαίρια  που πέρναγε από την Αθήνα βάζαμε σταφύλι (σταφίδα οπωσδήποτε και μόνο τις ρόγες) σε ένα μεγάλο μπολ, πιάναμε από μια άκρη στον καναπέ και αρχίζαμε να αναλύουμε τα αισθηματικά μας. Μετά βαριόμαστε, συνεχίζαμε να μιλάμε για ταξίδια και στο τέλος καταλήγαμε στην κουζίνα για μαγείρεμα. Η Ρομπέρτα είναι παθιασμένη μαγείρισσα. Μια φορά ήρθε για 24 ώρες και έμεινε μια βδομάδα μέχρι να γίνω καλά από μια περιαρθρίτιδα που με ταλαιπωρούσε. Με κουβάλησε στο σούπερ μάρκετ με το έτσι θέλω, φόρτωσε ένα καρότσι πράγματα και κάθε μέρα μαγείρευε 4 διαφορετικά φαγητά άλλο για το μεσημέρι,  άλλο για το βράδυ και  άλλα για τον εαυτό της γιατί πρόσεχε το «μεταμπολίσμο» της εκείνο τον καιρό, ενώ εγώ έπρεπε λέει να τρώω δυναμωτικά!!!. Πριν φύγει γέμισε και την κατάψυξη με φαγάκια σε μερίδες... Αχ Ρομπερτάκι μου νάσαι πάντα καλά.

(φωτό: veganfox)

Υλικά για 2 μερίδες

• 1 μικρό κρεμμύδι, ψιλοκομμένο
• 1 κουτ. της σούπας ελαιόλαδο
• 1 κλαράκι σέλινο, κομμένο σε μικρά κυβάκια
• 1 μικρό καρότο, κομμένο σε μικρά κυβάκια
• 1 σκελίδα σκόρδο, λιωμένη
• 2 1/2 κούπες ζωμού λαχανικών
• 1/2 κούπα κόκκινες φακές
• 1/4 της κούπας κινόα
• 1/2 κουτ. του γλυκού ξηρό βασιλικό
• 1/2 κουτ. του γλυκού ρίγανη
• 1/2 κουτ. του γλυκού αλάτι
• 1/2 κουτ. του γλυκού τριμμένο μαύρο πιπέρι
• 1/4 της κούπας φρέσκο κόλιαντρο, ψιλοκομμένο
• 1 κουτ. της σούπας μηλόξυδο

Διαδικασία

Σε μία μεσαίου μεγέθους κατσαρόλα, τσιγαρίζουμε τα κρεμμύδια στο ελαιόλαδο. Προσθέτουμε το σέλινο, τα καρότα και το σκόρδο και σωτάρουμε για 5 λεπτά.

Προσθέτουμε το ζωμό λαχανικών, τις φακές, το κινόα, το βασιλικό, τη ρίγανη και το αλατοπίπερο.

Τα αφήνουμε να πάρουν βράση και χαμηλώνουμε τη φωτιά.

Σκεπάζουμε με το καπάκι και αφήνουμε να σιγομαγειρευθούν για 20-25 λεπτά, μέχρι να μαλακώσουν οι φακές.

Σε ένα μπλέντερ βάζουμε τη μισή σούπα και τη χτυπάμε. Αμέσως μετά την επιστρέφουμε πίσω στην κατσαρόλα και ανακατεύουμε καλά.

Τέλος, προσθέτουμε το κόλιαντρο και το ξύδι.

*εναλλακτικά κατά τους θερινούς μήνες μπορούμε στο τέλος να προσθέσουμε και ψιλοκομμένη φρέσκια ντομάτα.

Από το βιβλίο συνταγών της Sarah Kramer με τίτλο La Dolce Vegan!

(φωτό: veganfox)

Υλικά για 2 μερίδες

1 μικρό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
8-10 μανιτάρια
2 κουτ. της σούπας ελαιόλαδο
2 κουτ. της σούπας ταμάρι
1-3 κουτ. του γλυκού πάπρικα
1/2 κουτ. του γλυκού αλάτι
1/2 κουτ. του γλυκού πιπέρι μαύρο
2 κουτ. της σούπας αλεύρι
1 κούπα ζωμό λαχανικών
1 1/2 κούπες γάλα σόγιας ή αμυγδάλου

Σε μία κατσαρόλα πάνω σε μέτρια φωτιά, σωτάρουμε τα κρεμμύδια και τα μανιτάρια στο ελαιόλαδο μέχρι τα κρεμμύδια να γίνουν διάφανα. Προσθέτουμε το ταμάρι, την πάπρικα, το αλατοπίπερο και σωτάρουμε για περίπου 5 λεπτά. Ανακατεύουμε για να μην μας κολλήσει το φαγητό. Αρχίζουμε και ρίχνουμε το αλεύρι σιγά σιγά ανακατεύοντας και στη συνέχεια προσθέτουμε το ζωμό λαχανικών, μισή κούπα τη φορά. Συνεχίζουμε να ανακατεύουμε ώσπου να πήξει. Ρίχνουμε το "γάλα" στη σούπα και αφήνουμε στη φωτιά για 8-10 λεπτά.

*Αυτή η σούπα είναι πάρα πολύ γρήγορη και αξίζει! Απίστευτα νόστιμη και θρεπτική (τα μανιτάρια είναι δώρο θεού για τον ανθρώπινο οργανισμό) ειδικά αν είναι χειμωνιάτικη η μέρα ή είστε άρρωστος/η. Όπως και να χει, θα την ευχαριστηθείτε!

Καλή όρεξη!

Υλικά:

2 κουτ. της σούπας ελαιόλαδο
1 μεγάλο κρεμμύδι, ψιλοκομμένο
1 κούπα καρότα, ψιλοκομμένα σε λεπτές φετούλες
2 σκελίδες σκόρδο λιωμένες
2 κούπες ψιλοκομμένα μανιτάρια
1/2 κουτ. της σούπας σέλινο
1 κουτ. του γλυκού θυμάρι ξερό
1/2 κουτ. του γλυκού δενδρολίβανο
1/2 κουτ. του γλυκού τριμμένο μαύρο πιπέρι
1/3 κούπα cup καστανό ρύζι
6 κούπες νερό ή ζωμό λαχανικών
2 κούπες μαγειρεμένα ρεβύθια
170 γρ. νούντλς

Οδηγίες
Προθερμαίνουμε μία κατσαρόλα πάνω σε μέτρια φωτιά. Σωτάρουμε τα κρεμμύδια και τα καρότα στο ελαιόλαδο για 10 λεπτά. Προσθέτουμε το σκόρδο, τα μανιτάρια, τα μυρωδικά, και σωτάρουμε για 5 λεπτά. Προσθέτουμε το νερό και τα ρεβύθια. Σκεπάζουμε και βράζουμε.

Όταν αρχίσει και βράζει η σούπα, κόβουμε τα νουντλς σε τρία μέρη και τα προσθέτουμε. Χαμηλώνουμε τη φωτιά και αφήνουμε τη σούπα να σιγοβράσει. Σκεπάζουμε και μαγειρεύουμε για 15 λεπτά, ανακατεύοντας συχνά.

Δοκιμάζουμε και προσθέτουμε αλάτι ή πιπέρι ανάλογα τα γούστα.

πηγή: http://theppk.com

5 μέτριες ντομάτες, ξεφλουδισμένες και κομμένες
2 μέτρια αγγούρια, ξεφλουδισμένα και κομμένα
1 μεγάλο κρεμμύδι, ψιλοκομμένο
1 μέτρια πράσινη πιπεριά, καθαρισμένη και κομμένη
2 κουτ. γλυκού ψιλοκομμένο σκόρδο
1 κουτ. σούπας ντοματοπελτέ
¼ φλιτζάνι ξύδι από κόκκινο κρασί
4 κουτ. σούπας ελαιόλαδο
4 φλιτζάνια κρύο νερό
4 κουτ. γλυκού αλάτι

Διαδικασία :
Ανακατέψτε το αγγούρι , την ντομάτα, το κρεμμύδι, την πράσινη πιπεριά και το σκόρδο σε ένα βαθύ μπολ. Προσθέστε ανακατεύοντας νερό, ξύδι και αλάτι. Πολτοποιήστε το μίγμα στο μούλτι, προσθέτοντας δύο φλιτζάνια κάθε φορά. Χτυπήστε το ελαιόλαδο μαζί με τον ντοματοπελτέ με ένα χτυπητήρι μέχρι να γίνει πουρές. Ανακατέψτε όλα τα υλικά μαζί. Σκεπάστε το μπολ καλά με αλουμινόχαρτο ή μεμβράνη. Βάλτε το στο ψυγείο μέχρι να γίνει η σούπα πολύ δροσερή.

Ανακατέψτε την σούπα ελαφρώς λίγο πριν τη σερβίρετε.
Μπορείτε να γαρνιρετε με λίγο αβοκάντο και μαϊντανό.