But today is better.
Windy... and Rainy of course...
but Sunny occasionally.

Sun is not for granted here.
Sun is a gift! And you Have to enjoy it.

There are no Hellenic characters on the computers here...
And I 've always hated "Greenglish".

So, it will take me a while...
to express myself, in my "Mother tongue" again.

Τώρα το άγχος έχει καταλάβει κάθε γωνιά του...
Μα δεν φοβάμαι. Όχι...
...τελικά Δεν φοβάμαι!
Απλά αγχώνομαι.

Οι βαλίτσες έτοιμες....
Τα εισιτήρια στο χέρι...

Καλωσόρισες "τέταρτο κλάσμα"!

Δεν είμαι άνθρωπος που κρατά "κακία".
Μα είμαι Άνθρωπος!

Ο Χρόνος κυλά...
Οι μέρες περνούν...
Οι ώρες τρέχουν...
Τα λεπτά βιάζονται...
και τα δευτερόλεπτα φαντάζουν ανύπαρκτα!

Μα κανένας... πουθενά!

11 και σήμερα...

Αναρωτιέμαι... αν είναι κανείς εκεί έξω,
...που θα χάσει κάτι "δικό του"!

Η ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΛΙΣΤΑ ΧΡΩΣΤΙΚΩΝ ΟΥΣΙΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΘΕΤΩΝ ΓΙΑ ΤΡΟΦΙΜΑ ΠΟΥ ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ CHAUMONT ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ, ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ ΣΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΔΟΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΤΟΥ VILLAJUIR, ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ΣΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΘΕΤΩΝ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ.

Η ΒΙΤΑΜΙΝΗ Β12 ΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΤΟΥ ΝΕΥΡΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ .

Ε123 - ΠΟΛΥ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΚΑΙ ΡΩΣΙΑ.

ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ - ΑΠΟ ΤΟ ΓΑΛΛΙΚΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ 1/1/77

ΚΑΡΚΙΝΟΓΟΝΟ - ΟΥΣΙΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΡΚΙΝΩΜΑΤΩΝ

"Όποιος κάνει μπάνιο στην θάλασσα το καλοκαίρι... δεν αρρωσταίνει το χειμώνα" λέει η μάνα μου. Αλλά φυσικά, όταν είχε βγεί αυτό το αβάσιμο ρητό... δεν υπήρχαν τα κλιματιστικά. Είπα λοιπόν να κάνω κι εγώ δυό τρείς βουτιές (μιας και είχα χρόνια να κάνω ...και μιας και δεν θα κάνω πλέον στην Ολλανδία)

Μου μένουν 18 βράδια στην Ελλάδα και ήρθα και αρρώστησα. Φλεγμονή στον λαιμό με δυσκολία κατάποσης! Έλεος! Ζεστό τσάι σε 34 βαθμούς Κελσίου... πού ακούστηκε;!

Ο ζεστός καιρός που κάποτε είπα πως θα μου λείψει... αρχίζει να μου αλλάζει γνώμη.
Τί διάολο θα μου μείνει να "μου λείψει" τώρα; (πέρα από τους ανθρώπους μου)
...γιατί και οι φημισμένες παραλίες της χώρας μας... Σκατά γίνανε!

Κανείς...

"Πως πήρες τέτοια απόφαση;" με ρωτούν...
Ίσως τελικά να τους απαντώ πως: "Όταν δεν έχεις γνώμες κάποιων, να σε επηρεάζουν... όταν σε έχουν αφήσει οι συμβουλές όλων, όσων σου τάξανε πολλά... τότε η απόφαση -η απόλυτα δική σου απόφαση...- είναι εύκολο να παρθεί. Γιατί ακούς τον εαυτό σου... απο μέσα."

Σκουπίδια...

Τσάμπα ο χρόνος που ξοδεύτηκε για δαύτα!

...Ας βγώ για ένα ποτό απόψε.
Θέλω καινούριες αναμνήσεις ν' αποκτήσω.

Κλάσμα τρίτο...
Ήρθε η ώρα, να ετοιμάζομαι.
Αντίο γλυκιά Θεσσαλονίκη.

"Who is this guy?... or Who am I?"...

...Μα δεν της έφτανε ετούτη η μοναδικότητα, της Μητέρας Γής... όχι! θέλησε να προσθέσει και μια βαρύτονη -μα τόσο μελωδική- νότα... εκλείποντάς μας το θλιβερό αυτό -κατάματα- βλέμμα του Φεγγαριού, σχεδόν ολάκερο για λίγες ώρες...

Απ' την αρχή δεν μου αρκέστηκε στο μάτι η Σελήνη. Θαρρείς δεν ήτανε full-face όπως λένε... (Άκου full face... Λες και ληστεία θα μας κάνει το φεγγάρι!)
-PHASE!
φωνάζει ο παραπέρα...
-Phase... όχι Face.
- Καλά... καλά!
Έπειτα μού 'παν για την έκλειψη... 85 λέει τοις εκατό. "Πσσσσσ! ΩΩραία..." Μονολόγησα και κάθισα στην άμμο.

Απερίγραπτο...
Η σκιά "μας"... έκρυβε αργά... το φωτεινό πρόσωπο του φεγγαριού.
Άλλωτε σαν μελάνι... σε κατάλευκο χαρτί...
κι άλλες φορές σαν μάσκα που κρατούσε το φεγγάρι, παιχνιδιάρικα!

Κι όταν καλύφθηκε σχεδόν ολόκληρο... μένοντας μόνο ένα αφύσικα μικρό μα φωτεινό σημείο... τότε τα αστέρια σου γελούσανε... που ξέχασες το στόμα σου ανοιχτό!

Κι ήταν που ήθελα να είμαι μ' άλλο κόσμο;... ήταν που κάποιοι δεν μπορούνε να το δούν; ήταν που ήθελα να μην αλλάξω τόπο;...
Δάκρυσα!

Ελλάδα... με συγκίνησες απόψε... και πίστεψέ με.
Τούτο το "καλό ταξίδι"... ήταν το πιό όμορφο!

Η ζωή μου αγκαλιάζει σφιχτά, τον άνθρωπο που διάλεξα
να με βοηθήσει... την Αδερφή μου.

Στιγμές γλυκιές -παντού-.
Φυλάσσονται... επτασφράγιστες περγαμινές
...με χίλιες γνώσεις η κάθε μιά!
Μαγεία.

Κι εσάς, που κάθε μέρα τάζω κουβεντούλα...
Σ' εσάς... δεν έχω τίποτα να πώ.
Παραμιλούσα τόσα χρόνια, μα τα αυτιά σας ήταν "αλλού".

κι αν είναι όλα αυτά -που μου λέγατε- αλήθεια...
Αν ναί...
λυπάμαι που θα "γίνουν" χωρίς εμένα!

Κι αν οι υπόλοιποι ξεχάσαν τ' όνομά μου... δεν πειράζει.
Θα φταίει που κάλπικα μου τάζανε παλάτια
και πιά δεν θέλουν, ούτε κάν τα "τυπικά".

Μια καλημέρα, ένα γειά... χρόνια πολλά.

Χρόνια πολλά εαυτέ... μακριά απο δαύτους.
Χρόνια καλά, γεμάτα υγεία και χαρά σ' έν' άλλο τόπο.

Ζήσε ετούτες τις αγύριστες στιγμές...
και φρόντισε να ζήσεις κι άλλες πόσες.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Δευτέρα 4 Αυγούστου

* Κίτρινα Ποδήλατα
* Δραμαμίνη
* Γυμνά Καλώδια
* Μωβ Άστρο

Τρίτη 5 Αυγούστου

* Soulfire
* Κακό Συναπάντημα
* Δάρνακες
* Περσινά Ξινά Σταφύλια

Τετάρτη 6 Αυγούστου

* Raining Pleasure
* Mimosa’s Dream
* Χρήστος Γεωργοπέτρης και οι μουσικοί του
* Reaction
* Nightmares

Πέμπτη 7 Αυγούστου

* Νίκος Πορτοκάλογλου
* Ζακ Στεφάνου και Banda Coala

Παράλληλες Εκδηλώσεις

* Οπτικοακουστικό Αφιέρωμα στη ζωή και το έργο του Μάριου Τόκα
* Έκθεση Φωτογραφίας «Από την παλιά στη νέα Δράμα»
* Έκθεση Φωτογραφίας με θέμα τα περασμένα Dramaica Youth Festival
* Πρόγραμμα Ανακύκλωσης μεταλλικών κουτιών
* Συλλογή υπογραφών για δημιουργία ποδηλατοδρόμων στην πόλη της Δράμας
* Φιλοξενία και συνεργασία με ΚΕΘΕΑ Καβάλας
* Συνεργασία με τη Φιλοζωική εταιρεία Δράμας
* Stand της ΓΓΝΓ για ΤΟΣΥΝ, Eurodesk και Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων
* Stand υπολοίπων ΤΟΣΥΝ Νομού Δράμας

Welcome to Dramaica! ;)

Αλλά δεν μπορώ να γράψω τίποτα για αυτό. Δεν μπορώ να γράψω ότι στην τάδε εταιρία οι εργαζόμενοι θέλουν να κάνουν αυτό ενώ η διοίκηση έκανε αυτό και εκείνο και το άλλο, γιατί μπορεί να βάλω σε κίνδυνο τους ανθρώπους που δουλεύουν εκεί και πρωτοστατούν.

Συνειδητοποιώ ότι η μπλογκόσφαιρα, ακόμη και σε συνθήκες ψευδωνυμίας, δεν εξασφαλίζει ούτε τυπική ελευθερία. Ότι η πραγματική ελευθερία υπάρχει ή δεν υπάρχει στην πραγματική πρακτική ζωή. Εδώ μέσα υπάρχει ένα υποκατάστατό της. Αλλά όταν σοβαρεύουν τα πράγματα, πάει και αυτό περίπατο.

Ένα χαμόγελο κι ένα δάκρυ... για αυτούς τους ελάχιστους ανθρώπους που αφήνω.

Μια μίξη συναισθημάτων και σκέψεων...
μα στα χείλη... σιωπή.

Ας παίξουμε λοιπόν κρυφτό... και τα φυλάω εγώ.
Λύκε, λύκε... θα σε βρώ!

..."δύο"...

Αυτό ήταν...

Εικοσιπέντε χρόνια, απραγίας... κι όμως πάντα μέσα στο άγχος...
Εικοσιπέντε χρόνια ανοίας και υπακοής σ' ανόητους νόμους ευγενείας,
και προτροπής απο μια σωστή γνώση... με προφάσεις του στύλ "δεν θα το καταλάβεις..."

Μισή ζωή στα σκουπίδια...

Μίας ζωής... που το μόνο που μου άφησε... είναι μια παρέα, σε κάποια παραλία.
Που δυστυχώς... ο χρόνος και η μοίρα κατασπάραξαν.

Εικοσιπέντε χρόνια, ήθελα να φτάσω εδώ...
και τώρα...;

Κάθομαι απλά και χαζεύω... μια άσπρη τρίχα.
"Σ' ευχαριστώ που με προσγείωσες μικρή μου...
Πρέπει να κάνω γρήγορα... αρκετά χασομέρησα".

Ανόητε!
Τώρα η καρδιά σου... ψάχνει πάλι τον αργό, γλυκό κι αδιάφορο παλμό της...
μην εκραγεί και σε ετούτου του Ιούδα τα φιλιά.

Μα χαμογέλα... το 'ξερες... ξέρεις. Το 'ξερες!
Ήτανε ό,τι πιό προβλέψιμο, στα "τώρα".
Κείνο το βλέμμα "εκτός του χρόνου"... στο 'χε πεί.

Πολλά απ' τα "τώρα", σου 'χει πεί...
Παράξενο...!

——————————————————
WHAT'S THE MEANING OF ALL THESE? (WHAT IS GOING ON?)

Endless pain, but anger too...
for all those, who luxated you from the place you loved.
...all those, who -fool- you embraced and welcomed warmly.

Moron!
Now your heart... is seeking again your old, sweet and incurious beat...
before it explodes by this Judas's kisses too.

But smile... you knew it, you know! You knew...
It was the most predictable thing of "Now".
The "Look beyond time"... had told you this.

Many of "Now" has it told...
Weird.

Πως μπορουν -ακόμα και αυτοί- να σε προδίδουν;
Υπάρχει κάποιος τελικά, που είναι αυτό που δίχνει;
...ή μήπως πάντα στο παραμικρό σου λάθος, απο το "καλύτερο παιδί" γίνεσαι σκουπίδι για τον οποιονδήποτε;

Μίνα...; Κώστα...;
Λυπάμαι...

Μόνο αυτό...

Λυπάμαι.

Η σκανδαλοκουβέντα και η πλειοδοσία στην αλληλοκατηγορία για διαφθορά έχουν μπει στη θέση της αντιπαράθεσης για τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, για τις ιδεολογικές διαφορές, τις ταξικές αντιθέσεις, για τον φιλελευθερισμό και τον σοσιαλισμό, την παγκοσμιοποίηση, τα εθνικά ζητήματα, τα εργασιακά, την παιδεία κ.λπ. Η πολιτική έχει εκφυλιστεί σε μια διαρκή κρίση διαφθοράς και στην επικοινωνιακή διαχείριση ή εκμετάλλευσή της.

Αρχικά εκτιμούσα ότι η «αποκάλυψη» όλων αυτών των σκανδάλων μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα. Να δείξει στον κόσμο τη σαπίλα του συστήματος και να μεγαλώσει την αγανάκτησή του για τη μαύρη διακίνηση τόσων εκατομμυρίων τη στιγμή που οι περισσότεροι τα βγάζουν πέρα με τρομερές δυσκολίες και μεγάλο κόπο. Αντίθετα, η κυριαρχία αυτής της νοσηρότητας αποπροσανατολίζει. Εστιάζει στις υπερβολικές πλευρές ενός συστήματος, αφήνοντας στο απυρόβλητο το ίδιο το σύστημα.

Κυρίως, όμως, σε καταθλίβει. Υποσυνείδητα αυτό το πράγμα σε γεμίζει με μια ήπια απέραντη θλίψη. Σε αποθαρρύνει από την πολιτική γενικώς, από την ιδεολογία γενικώς από το συλλογικό γίγνεσθαι γενικώς. Σου καταστρέφει το όραμα, το όνειρο και την ελπίδα, πράγμα που είναι ίσως ακόμη χειρότερο. Σε κάνει να πεις αηδιασμένος ένα «άει σιχτίρ» και να λουφάξεις στον μικρόκοσμό σου.

Έτσι, η σήψη του συστήματος οφελεί το ίδιο το σύστημα.

Πρέπει, επειγόντως να επαναφέρουμε την πολιτική στο προσκήνιο της συζήτησης και του προβληματισμού. Αλλιώς η κατρακύλα της ιδιότευσης και το βάρος των δυσκολιών της επιβίωσης θα μας κάνουν πιο ευάλωτους και πιο αδύναμους απέναντι στους ισχυρούς, που μας εκβιάζουν ή μας αγοράζουν ή και τα δύο, μεγαλώνοντας τη δική τους δύναμη. Οι αντιστάσεις θα χαλαρώσουν, οι προφάσεις θα δίνουν και θα παίρνουν («έλα, μωρέ, όλοι τα παίρνουν, όλοι γλύφουν, όλοι βολεύονται, εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;»). Θα μας κάνουν σαν τα μούτρα τους και συνένοχους στο έγκλημά τους.

Έχει σημασία να κρατήσουμε την αυτοεκτίμηση, το ηθικό μας ανάστημα και το κύρος μας ψηλά, έτσι ώστε να είμαστε σε θέση να απαιτήσουμε για τον εαυτό μας και τα παιδιά μας έναν καλύτερο κόσμο. Γιατί, από την άλλη, ο μικρόκοσμος της ιδιότευσης γίνεται όλο και πιο αφόρητος εξαιτίας των ολοένα και αυξανόμενων δυσκολιών της επιβίωσης. Σε πετάει έξω, στη διαμαρτυρία, στην αναζήτηση λύσεων, στην αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα και στον αγώνα. Δεν γίνεται αλλιώς.

Μα είναι χιλιάδες...
Περίτεχνα πλεγμένες ανάμεσα σε δύο κόσμους.

Καληνύχτα... - Καλημέρα!

-...είναι αλήθεια, πως όταν ξεπερνάς τα όριά σου, αλλάζει το βλέμμα σου;-

Περπατώ...
μες τα σοκάκια της όμορφης συμπρωτεύουσας μ' ένα βλέμμα θολό, ανακαλύπτοντας μικρές αναμνήσεις στα στενά της...
Τις ξαναζώ...
Έτσι, για λίγο... και συνεχίζω.

Τρέχω...
να ξεδιαλύνω τις τελευταίες μου υποθέσεις...
Ψευτοφιλίες που κλείνουν...
Προσκλήσεις σε γνωστούς, που θα 'θελα πολύ να ξαναδώ...
κι εντατική αδιαφορία, για ανθρώπους που νοιάστηκα... μα που πιά δεν έχω λόγο να "κρατώ".

Πετώ...
σε τόπους "παράνομους" όπου η ευτυχία και το γέλιο επιτρέπονται...
και η μιζέρια εξανεμίζεται στις ακτίνες του ποδηλάτου σου... στην αναπάντεχη στροφή που θα διαλέξεις... έτσι απλά. Να θαυμάσεις ένα νέο στενό, πηγαίνοντας στην δουλειά.

Φεύγω!
απο αυτή την ανόητη σιωπή των "ενοχλημένων" μα πάντα σφραγισμένων μυαλών... σε μία θρησκεία ή μια εποχή απο παλιά σβησμένη!
Φεύγω, γιατί όσο κι αν φωνάζω... Δεν ξυπνάω κανέναν.

Αποχωρώ!
Απ΄ έναν τόπο, που ξεχνά παλιά ταμπού και βγάζει νέα!
Απο μια "γή" που προτιμάει να σιωπά, εκεί που πρέπει να μιλάει!
Μα ποιός να βγεί; ε;

Ελευθερώνομαι...!
Απο δεσμά άλλων, μα και δικές μου αλυσίδες... που μόνος σφυρηλάτησα ο μαλάκας!
Ανοίγω τα φτερά μου και πηδώ στο κενό... κι ας μην ξέρω ακόμα να τα χειρίζομαι.
Επιλογή μου...( η ελευθερία μου!)

-...είναι αλήθεια, πως όταν ξεπερνάς τα όριά σου... βλέπεις με άλλα μάτια τη ζωή;-

ΖΩ!
και θέλω... να Το Ζήσω!

Εκείνοι οι στίχοι που σου θυμίζουν ένα χαμόγελο... μία γλυκιά κουβέντα...
κι έπειτα ώρες ομιλιών σε μια αστρόλουστη βεράντα.

Χαμογελάς... κοιτάζεις κάτω. Κι ο δίπλα λέει πως "σ' αρέσει το τραγούδι"...!
Μόνο το δάκρυ μή γυαλίσει να θυμάσαι... κι άς τους να λένε ό,τι θέν!

Κάποια φίλη γράφει: "Ηλίθια ρομαντικά ή ρομαντικά ηλίθια"...

Εγώ;
Εγώ για μένα βάζω ΚΑΙ, όχι Ή... :/

Είχα καιρό να το κάνω. Νόμισα για μια στιγμή, πως έγινα εκείνο το απαίσιο ρομποτάκι, που πάντα προσπαθούσα να αποφύγω. Μα όχι...

Μπορώ ξανά και ονειρεύομαι. Μπορώ και ζωγραφίζω το μακρυνό μέλλον. Τί όμορφα...!

"Και θα είναι και εκείνη λέει εκεί! Εκείνη η Κάποια! Θα 'χει το ίδιο ξεροκέφαλο μυαλό μου. Για μια καινούρια ζωή, μακριά απ' τα λάθη! Δεν θα 'ναι Αγία... μα ούτε και εγώ ήμουν ποτέ."

...κι έτσι η ήσυχη ζωή μου θα κυλάει. Σαν βάρκα στα πανέμορφα καννάλια. Σαν νεογέννητη τέχνη, που τριγυρνά νοχελικά μες τα σοκάκια...

Άτιμη η φαντασία αν σε πληγώσει η πραγματικότητα... αλλά και το πιό όμορφο "τρίπ".