«αμφιβάλλω αν ποτέ βάλω τέτοια γκολ» είπε ο Τόμας που έχει οργώσει με επιτυχία τα ευρωπαϊκά γήπεδα.

Ο ειδήμων της μπάλας νιώθει περήφανος που έγινε μάρτυρας αυτού του γκολ που θα στιγματίσει την καριέρα του Σταύρου. Στα χαιλαιτς του μέλλοντος εκείνο το γκολ ίσως θα μπει ως εισαγωγή κάποιας αθλητικής εκπομπής που ο γραφών θα βλέπει μετά μανίας μαζί με τον γιο του. Φοβάμαι ότι δε θα απαντήσω με κατάφαση και δεν θα κρύψω το ειρωνικό μειδίαμα κάτω από τα μουστάκια μου όταν γυρίσει ο γιος μου και μου πει «Μπαμπά αυτός που έβαλε αυτή την γκολαρα θα πρέπει να ήταν μεγάλος παιχταράς εκείνη την εποχή?». Το μόνο που μου μένει να δω σε αυτή τη ζωή είναι τον Μιχάλη Κωνσταντίνου να σκοράρει με ανάποδο ψαλίδι στη κίνηση.

Λαμπριακος the barbarian

Αυτό όμως που με συγκλόνισε την προηγουμένη Κυριακή είναι το κλαμένο ύφος του Σαλπι. Εκείνο το λυπημένο ύφος την στιγμή που σκόραρε εναντίον της πρώην ομάδας του. Εκείνο το ύφος κατατρεγμένου βιοπαλαιστή ή χτυπημένου από τη μοίρα λαθρομετανάστη όταν έγειρε στον ώμο του εν ντοι να χύσει ένα τιμημένο δάκρυ. Απέδειξε ο ποδοσφαιριστής «ξανθοπουλος» ότι ακόμα και στον στείρο επαγγελματισμό του συγχρόνου μπαλαδορου υπάρχουν και στιγμές ανθρώπινες, στιγμές που έρχεται το συναίσθημα να υπερκεράσει τα πάντα. Αχ ρε Σαλπι με την ερμηνεία σου κέρδισες ελάχιστα χειροκροτήματα από μια κερκίδα που δε ξεχνά και σίγουρα μια υποψηφιότητα για τα επόμενα οσκαρ στη κατηγορία «δραματική περφορμανς» .Και εις ανώτερα.

"Ελα μη κλαις"

Η ταινία μικρού μήκους « Σαλπι : Επιστροφή στη τούμπα » με τον παιδί του λαού Δημήτρη Σαλπιγγιδη θα προβάλλεται κάθε σεζον με την ίδια συνταγή επιτυχίας για πολλά χρόνια. Συνταγή επιτυχίας που περιλαμβάνει γκολ , πολύ κλάμα , χυδαίο βρισίδι και ξευτιλισμο καθώς και εντόνους δακρύβρεχτους διαλόγους με προδομένους φιλάθλους. Εγώ θα κρατήσω πρώτη θέση να την απολαύσω και του χρόνου.

Στο 2007 του politically correct τρόπου σκέψης ο Σαλπιγγίδης θα έχει μόνιμο άλλοθι χαμηλής απόδοσης λόγω ψυχολογικής πίεσης όταν θα επισκέπτεται την Τουμπα. Και θα απορούμε εμείς οι χαμουτζήδες γιατί τέτοια εμμονή με το γατάκι Σαλπιγγίδη.

Ιανουάριος 2006

Ο Σαλπιγγίδης σκοράρει και αντί να πανηγυρίσει, πηγαίνει στον κόσμο της ομάδας του και με χειρονομία του λέει να σωπάσει. 

"Όταν κάναμε ζέσταμα, κάποιοι από τη Θύρα 4 μας φώναζαν "παίξτε μπάλα, ρε κοπρόσκυλα". Είπε ο Σαλπιγγίδης μεταξύ αλλων.

Ξέσπασε θα μου πεις. Κανείς δε ζητάει παίχτες ρομπότ.

Ανακοίνωση Θύρας4  18/01/06

 "Αν ο εν λόγω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής θέλει ένα μουγκό ποδοσφαιρικό τοπίο να ξεδιπλώσει το ταλέντο του, ας το αναζητήσει στη Σκανδιναβία. Μόνο που εκεί τα πρωινά θα ξεφορτώνει ρέγκες από αλιευτικά. Εκεί δεν θα πληρώνεται σε ένα χρόνο, όσα πληρώνεται ένας μεροκαματιάρης σε δύο ζωές. Οι αντίπαλοι του ΠΟΚ προβληματίζονται με το πώς θα κατακτήσουν τίτλους και ζουν σε ένα περιβάλλον ασφυκτικής πίεσης για να υλοποιήσουν την κατάκτηση τους. Ο εν λόγω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής προβληματίζεται επειδή κάποιοι τον κράξανε στο ζέσταμα και μας ζήτησε να το βουλώσουμε γιατί δεν εκτιμάμε το γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ έχει καταντήσει ο μεγάλος των μεσαίων που βγαίνει κουτσά-στραβά τέταρτος."

Στις ιδιες δηλώσεις ο Σαλπιγγίδης είπε:

"Πολλές φορές δεν λειτουργώ ως επαγγελματίας. Δύο φορές είχα καλύτερες προτάσεις, αλλά δεν έφυγα. Με ενδιαφέρει απλά το καλό αυτής της ομάδας"

Τελικά όμως σε βάθος χρόνου λειτούργησε επαγγελματικά. Έκανε προσφυγή και πληρώθηκε από τα λεφτά του έρανου των οπαδών και ύστερα πωλήθηκε στον Παναθηναικό για πολύ καλό αντάλλαγμα για την ομάδα του.

Πέρασαν οχτώ μήνες για να κάνει πρώτη φορά δηλώσεις

"Σε όλη μου την καριέρα ήμουν σε ομάδες που είχαν προβλήματα και έπρεπε πλέον να πάω κάπου όπου θα σκεφτόμουν μόνο το ποδόσφαιρο. Δεν μπορούσα να ζω με την θηλιά στο λαιμό, γι αυτό και έφυγα." 

Στο πρώτο του ματς κόντρα στον ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ σκόραρε με πέναλτι παίρνοντας τη μπάλα από τα χέρια του Παπαδόπουλου. Κόντρα στην ομάδα που δηλώνει ακόμα πως αγαπάει και υποστηρίζει.

Συμπέρασμα

Είναι Παοκτσής. Το αποδεικνύει προσπαθώντας με κάθε τρόπο να σκοράρει κόντρα στη μεγάλη του αγάπη. Θέλει ήσυχο ποδοσφαιρικό περιβάλλον. Γιαυτό και επιλέγει τον Παναθηναικό που δεν υπάρχουν θηλιές στο λαιμό. Εκεί που μπορείς να μην παίρνεις πρωτάθλημα για 10 χρόνια. που μπορείς να παίρνεις κόκκινη κάρτα σε φιλικό ματς και να χάνεις το ντέρμπι με τον μισητό σου αντίπαλο. 

Η ιστορία του Σάλπι είναι ιστορία οπαδικής τρέλας που έχει παιχτεί άπειρες φορές και που κάθε φορά μας προκαλεί την ίδια έκπληξη. Κάποιος αλλάζει ομάδα, προδίδει εμπιστοσύνη, όνειρα και προσδοκίες και του τα χώνουν όπου τον βρουν. Από την άλλη γίνεται αντικείμενο μεγαλύτερης λατρείας αυτός που έχει δημιουργήσει μεγάλα πάθη στον αντίπαλο. Σου αρκεί να αγαπάς κάποιον επειδή και μόνο τον μισεί ο εχθρός σου.

Οπαδέ του Παναθηναικού, την Κυριακή ο Σαλπιγγίδης μάλλον δε θα αγωνίζεται γιατί έκανε τάκλιν με δύο πόδια σε φιλικό. Θα αγωνίζεται όμως ο Βύντρα. Αυτός δε ξέσπασε ακόμα. Βρίστον άφοβα. Φτάστον στα όρια του. Ίσως να μη ξαναέχεις την ευκαιρία.

έγραψε ο προπονητής της εξέδρας