<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>προσωπικό-ημερολόγιο &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://wordpress.com/tag/προσωπικό-ημερολόγιο/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "προσωπικό-ημερολόγιο"</description>
	<pubDate>Wed, 08 Oct 2008 04:18:21 +0000</pubDate>

	<generator>http://wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Ο "ΜΑΓΚΑΣ" ΜΟΥ ...]]></title>
<link>http://silia.wordpress.com/?p=939</link>
<pubDate>Sat, 04 Oct 2008 07:53:47 +0000</pubDate>
<dc:creator>silia</dc:creator>
<guid>http://silia.el.wordpress.com/2008/10/04/magkas/</guid>
<description><![CDATA[
Απέναντι από το σπίτι που γεννήθηκα , βρισκόταν ένα εγ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/10/magkas.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-942" title="magkas" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/10/magkas.jpg" alt="" width="500" height="390" /></a></p>
<address><em><strong>Απέναντι από το σπίτι που γεννήθηκα , βρισκόταν ένα εγκαταλελειμμένο οικόπεδο , κάτι σαν σκουπιδότοπος της γειτονιάς , κάτι σαν το λημέρι της μαρίδας , κάτι σαν το ... "νησί των θησαυρών" για μας τους μικρούς "εξερευνητές" (δεν θα ξεχάσω ποτέ το ξύλο που μάζεψα από την μάνα μου όταν κουβάλησα θριαμβευτικά στο σπίτι , ένα προφυλακτικό που βρήκαμε εκεί μέσα , και που το φουσκώσαμε σαν μπαλόνι φτιάχνοντας μια αυτοσχέδια μπάλλα για τα παιχνίδια μας) ... Εκεί λοιπόν , σ' αυτόν τον αγαπημένο από γενιές μικρών παιδιών σκουπιδότοπο , την Άνοιξη του 1958 μια αδέσποτη σκύλα , ήρθε και γέννησε τα 9 κουτάβια της  ...</strong></em></address>
<address><em><strong>Πηγαίναμε να τα χαζέψουμε , αλλά η μάνα τους μας γρύλλιζε και φεύγαμε ... και πού ψωμί να την ξεγελάσουμε (το "ψωμί" ήταν πολύτιμο είδος εκείνη την εποχή) . Ωστόσο επειδή εγώ , ήμουν και ... ανάφαγη , όλο και κάτι της ψιλοπετούσα (κρυφά , όμως , μη το καρφώσει κάποιος στη μάνα μου και έχω άλλα) , και με άφηνε να πλησιάσω ... Τον είχα ξεχωρίσει από τότε , χωρίς να ξέρω τί ήταν αυτό , που μ' έκανε να τον ξεχωρίσω . </strong></em></address>
<address><em><strong>Σε κάποια φάση η σκύλα .... εξαφανίστηκε ... Άλλοι είπαν πως τα ... εγκατέλειψε τα παιδιά της ("Έτσι κάνουν οι σκύλες ... πάνε για ... άλλα ... Μάνα ήτανε αυτή , ή  σκύλα ;... χα χα"  ) , και άλλοι πως την φολιάσανε ("Τί στριμμένοι άνθρωποι ; τί τους πείραζε το ζωντανό" ) ... Τότε ήταν που :</strong></em></address>
<address><em><strong>- Μαμά να πάρουμε ένα απ' τα σκυλάκια ;</strong></em></address>
<address><em><strong>- Ρώτα τον πατέρα σου ... (αυτό το χούι της μάνας μου , ποτέ μου δεν το κατάλαβα .... αφού πάντα αυτή έπαιρνε τις αποφάσεις , τί μ' έβαζε να ρωτώ τον πατέρα μου ... )</strong></em></address>
<address><em><strong>- Μπαμπά , να πάρουμε ένα από τα σκυλάκια ;</strong></em></address>
<address><em><strong>- Ξέρω κι εγώ βρε παιδί μου ... Είναι και λίγο μπελάς τα σκυλιά ...</strong></em></address>
<address><em><strong>- Μα , όλοι παίρνουν ... Ήδη έμειναν μόνο πέντε ...</strong></em></address>
<address><em><strong>- Θα ... πάρουμε , αλλά όταν θα μείνει μόνο ένα ... το τελευταίο .... </strong></em></address>
<address><em><strong>- Γιατί ;</strong></em></address>
<address><em><strong>- Γιατί θα σημαίνει ότι είναι το πιο γερό ... το πιο ανθεκτικό στις κακουχίες ... Και το πιο ... άσχημο .... Όλοι περιφρονούν τους άσχημους και τους σημαδεμένους . Εσύ Άννιτσκα , στη ζωή σου να μάθεις να προσφέρεις , μια αγκαλιά , γι αυτούς τους ... δευτεράντζες ... Έτσι να μάθεις να κάνεις στη ζωή σου ....</strong></em></address>
<address><em><strong>Έτσι έγινε και έτσι ο Μάγκας , μπήκε στο σπίτι μας και στη ζωή μου (Το "Μάγκας" , δόθηκε από το ομώνυμο βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα , που εκείνη την εποχή , με είχε εντυπωσιάσει πολύ) . </strong></em></address>
<address><em><strong>Ο Μάγκας μου , ήταν ασχημούλης και λίγο κουτσός , αλλά με λάτρευε και σε τίποτα δεν τον εμπόδισε η ασχήμια και η μικροαναπηρία του να με συνοδεύει στα παιχνίδια μου , στις βόλτες , στις εξερευνήσεις , στις μοναξιές , στις συντροφιές , στα πάρτυ , στις εκδρομές , στις απελπισίες , στα δάκρυα και στα γέλια μου .... ακόμη και στα πρώτα ραντεβού μου .</strong></em></address>
<address><em><strong>Ο Μάγκας μου , αγαπούσε τους πάντες (μα πιο πολύ εμένα) και μισούσε μόνο τον ... ταχυδρόμο (ποτέ μου δεν έμαθα το γιατί) και τον ... χούγιαζε άσχημα .</strong></em></address>
<address><em><strong>Τον Μάγκα μου τον αγαπούσαν όλοι (όσοι τουλάχιστον γνώριζα εγώ) , και τον μισούσε μόνο η σπιτονοικοκυρά μας που το σπίτι της αυλίζονταν σε κοινή αυλή μαζί μας (επίσης ποτέ μου δεν κατάλαβα το γιατί - "Επειδή σιχαίνεται τα σκυλιά" έλεγε ο επιεικής πατέρας μου , "Επειδή μισεί εμάς , που μας προστατεύει το ... ενοικιοστάσιο" διόρθωνε η ... πραγματίστρια μάνα μου) .</strong></em></address>
<address><em><strong>Ο Μάγκας μου έμεινε δίπλα μου , μέχρι το Φθινόπωρο του 1967 , που έφυγα από την "φωλιά" μου και κατέβηκα Θεσσαλονίκη , για να σπουδάσω . Σε κάποιο γράμμα που έστειλα στη μάνα μου (πού κινητά ή σταθερά τηλέφωνα τότε) , ρώτησα πως τα περνάει ... "Γκρινιάζει συνέχεια και σε ψάχνει κι ο πατέρας σου τον παίρνει μαζί του στο ραφείο (ράφτης ήτανε ο πατέρας μου) για να ξεχνιέται" , ήταν η απάντηση της μάνας μου στο επόμενό της γράμμα .</strong></em></address>
<address><em><strong>Όταν τα Χριστούγεννα του 1967 , γύρισα για πρώτη φορά (σαν φοιτήτρια πια) στο πατρικό μου για τις διακοπές , ο Μάγκας μου ... δεν υπήρχε πια .</strong></em></address>
<address><em><strong>"Ψόφησε ο καημένος ... Ήταν και γέρος πια ... Να ... ρώτα και τον πατέρα σου" , με πληροφόρησε και με παρέπεμψε , όπως πάντα η μάνα μου .<br />
</strong></em> </address>
<address><em><strong>"Πέθανε , μάλλον απ' τον καϋμό του , που σ' έχασε" μουρμούρισε μέσα απ' τα δόντια του ο πατέρας μου .</strong></em></address>
<address><em><strong>"Τον ... φόλιασε η στρίγγλα η Άντζελ (η σπιτονοικοκυρά μας) , επειδή λέει , της βρώμιζε την αυλή και γαύγιζε τα μεσημέρια"  άκουσα τη μάνα μου να μουρμουρίζει , μετά από πολλά χρόνια αλλά δεν της έδωσα και πολλή σημασία , γιατί ήδη την είχε "αρπάξει απ' τα μαλλιά" , το Alzheimer .... Κρατούσε στα χέρια της <a title="η παλιά �κδοση" href="http://farm4.static.flickr.com/3202/2910577878_4ae5ae77f7_o.jpg">το βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα "Μάγκας" </a>και καμωνόταν , ότι διάβαζε ...</strong></em></address>
<address><em><strong>====================================</strong></em></address>
<address><em><strong><span style="color:#0000ff;">Αυτό το ποστ το αφιερώνω στον πρώτο σκύλο της ζωής μου , λόγω του ότι σήμερα , 4 του Οκτώβρη , είναι η Παγκόσμια μέρα των ζώων και μαζί μ' αυτή την αφιέρωση , θέλω και κάτι να του πω (που θα το ακούσει ... είμαι σίγουρη) :</span></strong></em></address>
<address><em><strong><span style="color:#0000ff;">- Μάγκα μου , συγγνώμη ρε , τότε το Καλοκαίρι του 1966 , που σε κλώτσησα επειδή ... έφαγες (κυριολεκτικά) το γράμμα , που μού' στειλε ο άντρας που αγαπούσα τότε ... και έμεινες τρείς μέρες κάτω από το κρεβάτι , χωρίς να φας , να πιεις , και να κατουρήσεις , κλαίγοντας (Κι όλα αυτά , γιατί ... μισούσες τον Ταχυδρόμο) .... Αλλά , ξέρεις πως είναι αυτά τα πράγματα .... Πονάει ο έρωτας , ρε Μάγκα μου , πονάει ο άτιμος ... Πονάει και η κλωτσιά , δεν λέω , αλλά ο έρωτας , πονάει πιο πολύ . Θέλει πολλή .... μαγκιά , για να βιώσεις τον έρωτα , χωρίς να πονέσεις .... Κι εγώ , αυτή τη "μαγκιά" , δεν την είχα ποτέ μου .</span></strong></em><br />
</address>
<address> </address>
<address> </address>
<address> </address>
<address> </address>
<address> </address>
<address> </address>
<address> </address>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Ο ... ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ]]></title>
<link>http://silia.wordpress.com/?p=913</link>
<pubDate>Wed, 24 Sep 2008 21:08:38 +0000</pubDate>
<dc:creator>silia</dc:creator>
<guid>http://silia.el.wordpress.com/2008/09/24/september/</guid>
<description><![CDATA[.
Αφιερωμένο &#8230;&#8230;

[κλικ] πάνω στο κείμενο , για μεγέθ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>.</p>
<p><span style="color:#0000ff;"><em><strong>Αφιερωμένο ......</strong></em></span></p>
<p><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/09/september2.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-919" title="september2" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/09/september2.jpg" alt="" width="500" height="346" /></a></p>
<p>[κλικ] πάνω στο κείμενο , για μεγέθυνση</p>
<p><span style="color:#0000ff;"><em><strong>Το παραπάνω κείμενο , το διάβασα πριν χρόνια σε κάποιο τοπικό έντυπο και το τύπωσα σε μια κόλλα χαρτί . Δεν θυμάμαι ποιός ακριβώς το έχει γράψει .... Επειδή όμως , εκφράζει απόλυτα αυτό που πλημμυρίζει τη ψυχή μου αυτή την εποχή , σας το μεταφέρω αυτούσιο (έτσι δηλαδή όπως το είχα τυπώσει , τότε ... ) .</strong></em></span><span style="color:#0000ff;"><strong> </strong></span></p>
<address><em><span style="color:#0000ff;"><strong>Καλό Φθινόπωρο ...</strong></span></em></address>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ΧΡΑΤΣ - ΧΡΟΥΤΣ ....]]></title>
<link>http://silia.wordpress.com/?p=883</link>
<pubDate>Wed, 17 Sep 2008 21:59:22 +0000</pubDate>
<dc:creator>silia</dc:creator>
<guid>http://silia.el.wordpress.com/2008/09/17/xrats-xroots/</guid>
<description><![CDATA[Τράβηξε αμέσως την προσοχή μου &#8230; Όπως και να είχε το ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<address><em><strong>Τράβηξε αμέσως την προσοχή μου ... Όπως και να είχε το θέμα , θα την τραβούσε ... Έκλαιγε με έναν τρόπο , που ήθελα δεν ήθελα θα της χάριζα την προσοχή μου . Ένα τρομαγμένο , άλλοτε βουβό και άλλοτε φασαριατζίδικο κλάμα , που διακόπτονταν που και που από σφοδρά αναφυλλητά ... Στα 6 με 7 περίπου , κρατώντας , με το ένα της χέρι , μια τεράστια ροζ σχολική τσάντα στολισμένη με την Barbi σε διάφορες πόζες και με το άλλο , τραβώντας το χέρι της μητέρας της , σε μια προσπάθεια , να την ξεκολλήσει (την μάνα της) από την πορεία της και τον σκοπό της :</strong></em></address>
<address><em><strong>- Μαμάαα .. σε παρακαλώ καλέ μαμά [λυγμός] ... Ας μην πάω στο σχολείο ... Δεν θέλω [λυγμός] ...</strong></em></address>
<address><em><strong>- Πρέπει ...</strong></em></address>
<address><em><strong>- Δεν θέλω ... Θέλω να [λυγμός] , να μένω σπίτι και να παίζω ...</strong></em></address>
<address><em><strong>- Αποκλείεται ...</strong></em></address>
<address><em><strong>- Γιατί μαμά ;... γιατί [λυγμός] ... Δεν θέλω να πάω στο σχολείο ....</strong></em></address>
<address><em><strong>- Γιατί στο σπίτι , με ... τυραννάς ( ! ) ... Να πας στο σχολείο να ... ανασάνω κι εγώ λίγο ( ! ) ...</strong></em></address>
<address><em><strong>- Δεν θα σε τυραννάω [λυγμός] , καλέ μαμάαααα ... στο ορκίζομαι ... Θα κάθομαι ήσυχα ήσυχα και [λυγμός] θα παίζω με την Barbi μου .... και [λυγμός] ... δεν την θέλω αυτή την παλιότσαντα ...</strong></em></address>
<address><em><strong>Η νεαρή μητέρα , έσκυψε και μάζεψε την τσάντα από τις σκόνες του δρόμου όπου την είχε πετάξει η μικρή ... τύραννος της ... Καθώς ανασηκωνόταν , το βλέμμα της έπεσε επάνω μου . Κοιταχτήκαμε για κάποια ελάχιστη στιγμή , στα μάτια ... Αντιλήφθηκε ότι τις παρακολουθούσα και ... έτσι (μάλλον) η μικρή θρηνούσα και οδειρομένη μέλλουσα μαθήτρια , γλύτωσε την ... σφαλιάρα ....</strong></em></address>
<address>.</address>
<address><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/09/cf83cf87cebfcebbceb5ceb9cebf4.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-887" title="cf83cf87cebfcebbceb5ceb9cebf4" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/09/cf83cf87cebfcebbceb5ceb9cebf4.jpg" alt="" width="430" height="337" /></a></address>
<address><em><strong>------------------------------------</strong></em></address>
<address><em><strong>==============================</strong></em></address>
<address><em><strong>Ξέρετε καλοί μου φίλοι , τί συμβαίνει καθώς περνούν τα χρόνια ; Έρχεται η ... Λησμονιά και αφήνει στρώματα θολούρας πάνω στο ...."παρμπρίζ" του μυαλού ... Στην αρχή , λίγη θαμπάδα , ύστερα περισσότερη , ώσπου πιάνει ένα στρώμα γενναίο και μαθαίνεις να "κοιτάζεις" τον δρόμο σου από αλλού ... Μέχρις ότου ....</strong></em></address>
<address><em><strong>Μέχρις ότου , κάτι , περνά απότομα , σαν υαλοκαθαριστήρας , από το θαμπωμένο σου "παρμπρίζ" και νάσου μια εικόνα , που σαν πρωτόγνωρη έρχεται μπροστά σου και είναι απ' αυτές που πιθανόν θα ... "θολώσουν" τα μάτια σου σαν φθινοπωρινή βροχούλα ....</strong></em></address>
<address><strong>Κ</strong><em><strong>άπως έτσι ... σαν υαλοκαθαριστήρας πάνω στο θολωμένο μου "παρμπρίζ" , έδρασε το κλάμα της μικρής τυραννικής μέλλουσας μαθήτριας και η δικαιολογία για το γιατί έπρεπε (η μικρή) να πάει στο σχολιό , της τυραννισμένης μητέρας της ...</strong></em><br />
</address>
<address><strong>... Λυγμός και ... χράτς... "Γιατί στο σπίτι με ... τυραννάς" και ... χρουτς ...</strong></address>
<address><span style="color:#008000;"><strong>Χρατς - χρουτς και ... </strong></span></address>
<address><span style="color:#008000;"><strong>Να η Σίλια (Σεπτέμβρης του 1952) τριών χρόνων να κλαίει μπροστά στη μάνα της :</strong></span></address>
<address><span style="color:#008000;"><strong>- Θέλω να πάω στο σχολείο ...</strong></span></address>
<address><span style="color:#008000;"><strong>- Δεν είμαστε με τα καλά μας ... Γιατί ;</strong></span></address>
<address><span style="color:#008000;"><strong>- Γιατί θέλω να έχω κι εγώ τσάντα ... </strong></span></address>
<address><span style="color:#008000;"><strong>- Δεν γίνεται ... Δεν παίρνουν στο σχολείο τόσο μικρά παιδιά ....</strong></span></address>
<address><span style="color:#0000ff;"><strong>Χρατς - χρουτς και ...</strong></span></address>
<address><span style="color:#0000ff;"><strong>Να η Σίλια 4ων , (Σεπτέμβρης του '53) να κλαίει μπροστά στη μάνα της :</strong></span></address>
<address><span style="color:#0000ff;"><strong>- Θέλω να πάω στο σχολείο ...</strong></span></address>
<address><span style="color:#0000ff;"><strong>- Γιατί ;...</strong></span></address>
<address><span style="color:#0000ff;"><strong>- Γιατί  θέλω να έχω τσάντα και γιατί πηγαίνει στο σχολιό και η Αποστολία (η κολλητή μου) ....</strong></span></address>
<address><span style="color:#0000ff;"><strong>- Η Αποστολία είναι πια 6 ... μπορεί .... Εσύ δεν μπορείς ακόμα ... </strong></span></address>
<address><span style="color:#800080;"><strong>Χρατς - χρουτς και … </strong></span> </address>
<address><span style="color:#800080;"><strong>Να η Σίλια (Σεπτέμβρης του 1954) πέντε χρόνων πια , να κλαίει μπροστά στη μάνα της :</strong></span></address>
<address><span style="color:#800080;"><strong>- Θέλω να πάω στο σχολείο …</strong></span></address>
<address><span style="color:#800080;"><strong>- Γιατί ;</strong></span></address>
<address><span style="color:#800080;"><strong>- Εσύ , γιατί ΔΕΝ θέλεις να πάω ;;;</strong></span></address>
<address><span style="color:#800080;"><strong>- Γιατί είσαι μικρή ακόμα ... Γιατί δεν θέλω να χωριστούμε τα πρωινά ακόμα ... Θέλω να σε βλέπω ... να σε καμαρώνω όλη τη μέρα ....</strong></span></address>
<address><span style="color:#800080;"><strong>- Θα σε ... τυραννάω όλο το πρωί αν θα μένω στο σπίτι ... γράψε με στο σχολιό και θα κάθομαι φρόνιμα όλη τη μέρα ....</strong></span></address>
<address><em><span style="color:#800080;"><strong>Δεν ξέρω αν πτοήθ</strong><strong>ηκε απ' αυτό , ή αν κάτι άλλο έδρασε πάνω της , αλλά η μάνα μου εκείνο τον Σεπτέμβρη , πήγε και βρήκε την κυρία Θεοπηγή την δασκάλα της 1ης τάξης του Δημοτικού της γειτονιάς μας και :</strong></span></em></address>
<address><span style="color:#800080;"><strong>- Έλεος ... πάρτε την στο σχολείο σαν υπεράριθμη .</strong></span></address>
<address><span style="color:#800080;"><strong>- Είναι μικρή ακόμη </strong></span></address>
<address><span style="color:#800080;"><strong>- Πάρτε την ... Ορκίστηκε πως θα είναι φρόνιμη ... Με τυραννάει όλη μέρα με τα κλάματα της ... δεν την αντέχω άλλο ... Κι αν σας ενοχλήσει ... διώξτε την .</strong></span></address>
<address><span style="color:#800080;"><strong>- Εντάξει ... μπορεί να έρχεται ..... Χωρίς εγγραφή , όμως ... Και ....</strong></span></address>
<address><span style="color:#800080;"><strong>- Τί και ;;;</strong></span></address>
<address><span style="color:#800080;"><strong>- Και .... χωρίς τσάντα ....</strong></span></address>
<address><span style="color:#800080;"><em><strong>- Σίλια , τί λες ;</strong></em></span></address>
<address><span style="color:#800080;"><em><strong>- Έστω και ... χωρίς τσάντα ... Θα πάω ...</strong></em></span><br />
</address>
<address><span style="color:#ff0000;"><strong>Χρατς - χρουτς και </strong></span></address>
<address><span style="color:#ff0000;"><strong>Να η Σίλια (Σεπτέμβρης του 1955) έξι (συμπληρωμένα) χρόνων , πηγαίνοντας πρώτη μέρα στο σχολείο , επίσημη μαθήτρια πια , μπροστά στον ... υπαίθριο φωτογράφο που ... απαίτησε από την μάνα της :</strong></span></address>
<address><span style="color:#ff0000;"><strong>- 'Ελα Σίλια ... και μια προφίλ ... χαμογέλα .<br />
</strong></span> </address>
<address><span style="color:#ff0000;"><strong>- Η ... τσάντα θα φαίνεται ;</strong></span></address>
<address><span style="color:#ff0000;"><strong>- Θα φαίνεται ... </strong></span></address>
<address><strong><span style="color:#ff0000;">[κλικ]</span> </strong></address>
<address>.</address>
<address><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/09/cf83cf87cebfcebbceb5ceb9cebf5.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-892" title="cf83cf87cebfcebbceb5ceb9cebf5" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/09/cf83cf87cebfcebbceb5ceb9cebf5.jpg" alt="" width="500" height="682" /></a></address>
<address>.</address>
<address><em><strong>Χρατς - χρουτς ... </strong></em></address>
<address><em><strong>Πριν λίγες μέρες , ανοίξαν τα σχολεία ... Για κάποιους , ήταν η πρώτη τους μέρα στο σχολείο ... </strong></em></address>
<address><strong>Καλή χρονιά .</strong><br />
</address>
<address><strong><br />
</strong></address>
<address> </address>
<address> </address>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ΑΣΘΕΝΗΣ ΚΑΙ ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ ...]]></title>
<link>http://silia.wordpress.com/?p=856</link>
<pubDate>Fri, 05 Sep 2008 22:59:36 +0000</pubDate>
<dc:creator>silia</dc:creator>
<guid>http://silia.el.wordpress.com/2008/09/06/as8enis-kai-odoiporos/</guid>
<description><![CDATA[
.
 
Πριν λίγες ημέρες , άρχισε για τους ανά την υφήλιο Μο]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<address><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/09/ramazan.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-865" title="ramazan" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/09/ramazan.jpg" alt="" width="483" height="318" /></a></address>
<address><em><strong>.<br />
</strong></em> </address>
<address><span style="color:#0000ff;"><em><strong>Πριν λίγες ημέρες , άρχισε για τους ανά την υφήλιο Μουσουλμάνους , το Ραμαζάνι , η 30ήμερος δηλαδή νηστεία , πρίν από το Σεκέρ-Μπαϊράμ μια από τις μεγαλύτερες γιορτές των Μωαμεθανών . Η Νηστεία αυτή , διαφέρει από εκείνη των Χριστιανών , στο ότι , όλη την ημέρα , από Ανατολής ηλίου , δεν βάζουν τίποτα στο στόμα τους (ούτε καν νερό) και μπορούνε να τρώνε κανονικά από την Δύση του ήλιου και όλη την νύχτα .</strong></em></span></address>
<address><span style="color:#0000ff;"><em><strong>Η ιστορία που ακολουθεί , είναι χαρισμένη (το υποσχέθηκα) στον νεόκοπο διαδικτυακό φίλο <a title="ισχύει το “Ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ �χει”?" href="http://irlandos.blogspot.com">Ιρλανδό </a>.</strong></em></span></address>
<address><em><strong>---------------------------------------</strong></em></address>
<address><em><strong>Συνηθίζαμε να τρώμε μαζί , στην τραπεζαρία του Νοσοκομείου , στις εφημερίες ή όταν η δουλειά παρατραβούσε μέχρι αργά το μεσημέρι . Μιλάω για τον φίλο και συνάδερφό μου τον Μ.... Νεαρός , μετρημένος , ευχάριστος και πολύ φιλότιμος ... Μουσουλμάνος στο θρήσκευμα .</strong></em></address>
<address><em><strong>Τέτοιες ημέρες ήτανε , περίοδος Ραμαζανίου (νηστείας) , όταν πολύ αργά το μεσημέρι κατεβαίνοντας για την τραπεζαρία , τον πέτυχα στον διάδρομο , έξω από τα Χειρουργεία . </strong></em></address>
<address><em><strong>- Με ... θέρισε η πείνα Μ. , Κατεβαίνω στην τραπεζαρία ... Πού πας ; έλα να φάμε ... Πέμπτη σήμερα , θα έχει και καλό φαγητό .</strong></em></address>
<address><em><strong>- Αχ μωρέ Σίλια ... δεν μπορώ ... Ραμαζάνι έχουμε και ... κρατάω νηστεία . Ξέχασες ; σου το είπα προχθές ... Αλλά , θα έρθω μαζί σου , να σου κάνω παρέα</strong></em></address>
<address><em><strong>Έννοιωσα σαν ... ηλίθια , που το είχα ξεχάσει ...</strong></em></address>
<address><em><strong>- Ε , όχι και παρέα ρε Μ ... Εγώ να "σαβουρώνω" κι εσύ να με κοιτάς ... Θα βρώ παρέα ... Σιγά το πράγμα ... Πω , πω ... συγγνώμη βρε ... το είχα ξεχάσει .<br />
</strong></em> </address>
<address><em><strong>Χαμογέλασε .</strong></em></address>
<address><em><strong>- Μπα ... θα έρθω , δεν με πειράζει . Ίσα - ίσα που .... Ξέρεις , είναι καλύτερα να βάζω τον εαυτό μου απέναντι στον πειρασμό .... Κάτι σαν άσκηση της ψυχής ... της Πίστης ... Θα έρθω . Πάμε .</strong></em></address>
<address><em><strong>Κατεβήκαμε στο ισόγειο ... Περασμένη η ώρα ... Ησυχία ... Και ....</strong></em></address>
<address><em><strong>Στη μέση της τραπεζαρίας καθισμένος μπροστά σε έναν τεράστιο δίσκο με όλα τα "καλούδια" (τέλος πάντων ... για φαγητό Νοσοκομείου μιλάμε) ο Α. ένας επίσης Μουσουλμάνος συνάδελφος , στην ηλικία μου περίπου , έτρωγε του καλού καιρού και με ένα μπουκάλι μπύρα μαζί του , (από το Κυλικείο) ... Ούτε που ταράχτηκε , ούτε που κόμπιασε καθόλου .... Συνέχισε μακάριος το γεύμα του ...</strong></em></address>
<address><em><strong>Συφιλιάστηκα . Γύρισα και κοίταξα τον Μ. που μου έφερνε αμέριμνος χαρτοπετσέτες και νερό από το ψυγείο και ... δεν μπόρεσα να κρατήσω το στόμα μου :</strong></em></address>
<address><em><strong>- Καλά ρε Α ... Νηστεία ... Ραμαζάνι δεν έχετε ;... Το ξέχασες ;... Φάτσα μόστρα με τον δίσκο να ... μασουλάς ;... Και μπύρα ;... Δεν έχεις τον ... Αλλάχ σου , λέμε ...</strong></em></address>
<address><em><strong>Πήρε μια γουλιά από την μπύρα του και ένα ύφος ... σοφού , και :</strong></em></address>
<address><em><strong>- Μα , Σίλια ... Όπως λέει και ο Χριστός σας , "Ασθενής και Οδοιπόρος , αμαρτίαν ουκ έχει" .</strong></em></address>
<address><em><strong>Φούντωσα :</strong></em></address>
<address><em><strong>- Κι εσύ τί απ' αυτά είσαι ; Ασθενής , ή Οδοιπόρος ;</strong></em></address>
<address><em><strong>Χαμογελούσε </strong></em></address>
<address><em><strong>- Εγώ , είμαι κάτι ακόμα πιο σπουδαίο ... Είμαι αυτός , που φροντίζει τους ασθενείς .</strong></em></address>
<address><em><strong>- Μπα , τί μας λες ;... Δηλαδή , οι γιατροί , εξαιρούναται ; </strong></em></address>
<address><em><strong>Και γυρνώντας προς τον "νηστεύοντα" Μ. :</strong></em></address>
<address><em><strong>- Πάμε ρε να φύγουμε απ' εδώ ... Μου κόπηκε η όρεξη .</strong></em></address>
<address><em><strong>Ο Μ. , με ακολούθησε πειθήνια .... Λίγο πριν πάρουμε την στροφή έξω από την τραπεζαρία , άκουσα την πάντα χαμογελαστή και "μπουκωμένη" φωνή του Α . :</strong></em></address>
<address><em><strong>- Ναι ... Εξαιρούνται οι γιατροί .... Και τα ... Γραφεία Ταξιδίων .... </strong></em></address>
<address><em><strong>Μέχρι και ο νεαρός "μαχητής" του ... Πειρασμού , ο Μ. .... ξεράθηκε στο γέλιο .</strong></em></address>
<address><em><strong>.</strong></em></address>
<address><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/09/peirasmos4.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-869" title="peirasmos4" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/09/peirasmos4.jpg" alt="" width="376" height="444" /></a></address>
<address><span style="color:#ff6600;"><em><strong>ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ</strong></em></span><br />
</address>
<address> </address>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ΑΣΠΡΑ , ΚΟΚΚΙΝΑ , ΚΙΤΡΙΝΑ , ΜΠΛΕ ....]]></title>
<link>http://silia.wordpress.com/?p=699</link>
<pubDate>Thu, 07 Aug 2008 10:22:43 +0000</pubDate>
<dc:creator>silia</dc:creator>
<guid>http://silia.el.wordpress.com/2008/08/07/aspra-kokkina/</guid>
<description><![CDATA[
&#8230;. καραβάκια στο ταξίδι , δεν με παίρνετε καλέ &#8230;
 
]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/08/boat20.jpg"></a><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/08/boats4.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-701" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/08/boats4.jpg" alt="" width="240" height="173" /></a></p>
<p><strong><em>.... καραβάκια στο ταξίδι , δεν με παίρνετε καλέ ...</em></strong></p>
<p><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/08/boats.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-703" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/08/boats.jpg" alt="" width="240" height="186" /></a> </p>
<p><strong><em>Μπήκε στο ...τελευταίο του λιμάνι (κοντά στα γηρατιά) , γέρνοντας επικίνδυνα ... Όμως , μπήκε όρθιος ...</em></strong></p>
<p><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/08/boats13.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-704" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/08/boats13.jpg" alt="" width="240" height="201" /></a></p>
<p><strong><em>... σχεδόν , ... ξεχάστηκες .</em></strong></p>
<p><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/08/boats14.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-705" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/08/boats14.jpg" alt="" width="240" height="180" /></a></p>
<p><strong><em>Ας "ταξιδεύουν" οι άλλοι ... Εμένα , μου φτάνει , που είμαστε μαζί ...</em></strong></p>
<p><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/08/boats8.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-706" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/08/boats8.jpg" alt="" width="240" height="240" /></a></p>
<p><strong><em>Παράλληλες ήταν οι πορείες της ζωής μας ... Παράλληλες κι αντίστροφες ... Ωστόσο όταν κάποτε πέρασες δίπλα μου , έννοιωσα να με κοιτάζεις ,... Κι εγώ όμως σου έρριχνα κλεφτές ματιές ...</em></strong></p>
<p><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/08/boats1.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-708" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/08/boats1.jpg" alt="" width="240" height="160" /></a></p>
<p><strong><em>Όλοι οι φίλοι μου ήταν εκεί ... Οι φίλοι από τα παιδικά μου χρόνια ... Είχα μια χαρά ... Μια αγκαλιά , για όλους ...</em></strong></p>
<p><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/08/boats5.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-709" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/08/boats5.jpg" alt="" width="240" height="161" /></a></p>
<p><strong><em>Πέρασες δίπλα μας , υπέροχος ... μεγάλος ... Ούτε μια ματιά ... Καλή σου ώρα , καλό ταξίδι ... Εμείς σ'αγαπάμε .</em></strong></p>
<p><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/08/boats7.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-710" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/08/boats7.jpg" alt="" width="240" height="169" /></a></p>
<p><strong><em>Κάποιες στιγμές , η ψυχή μου γίνεται ένα με το δειλινό ... Τότε έίναι , που γεμίζει από την γαλήνη του .</em></strong></p>
<p><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/08/boats10.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-712" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/08/boats10.jpg" alt="" width="240" height="160" /></a></p>
<p><strong><em>Ακόμη κι όταν αγρίευαν τα πάντα και τα νερά φουρτούνιαζαν γύρω σου , εσύ έμενες εκεί και το "πάλευες" πάντα ... Πάντα μπροστά ...</em></strong></p>
<p><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/08/boat201.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-715" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/08/boat201.jpg" alt="" width="240" height="180" /></a></p>
<p><strong><em>΄"Ξεπούλησες" τα όνειρά μου , σε φτηνιάρικα παζάρια ....</em></strong></p>
<p><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/08/boats16.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-716" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/08/boats16.jpg" alt="" width="176" height="240" /></a></p>
<p><strong><em>Είναι κάποιες στιγμές , που θαρρώ , πως σε βλέπω να "αράζεις" μέσα μου ... Όμως δεν είσαι τίποτε άλλο , από ένα ... αερικό , ένα πλάσμα της φαντασίας μου ... Ένα "ακόμα , φάντασμα" στη ζωή μου ...</em></strong></p>
<p><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/08/boat30.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-717" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/08/boat30.jpg" alt="" width="240" height="160" /></a></p>
<p><strong><em>- Κινέζε μου ;;;... Να ... κωπηλατείς προσεχτικά , γιατί "αρμενίζεις" μέσα στα όνειρά μου ...</em></strong></p>
<p><strong><em>======================================</em></strong></p>
<p><strong><em>Είπε η .... <a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/08/boats231.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-719" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/08/boats231.jpg" alt="" width="240" height="160" /></a></em></strong></p>
<p><strong><em></em></strong><strong><em></em></strong></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[5/8/1949 .... 5/8/2008]]></title>
<link>http://silia.wordpress.com/?p=672</link>
<pubDate>Mon, 04 Aug 2008 21:27:34 +0000</pubDate>
<dc:creator>silia</dc:creator>
<guid>http://silia.el.wordpress.com/2008/08/04/581949-582008/</guid>
<description><![CDATA[Κάθε τέτοια μέρα , μέσα στην κάψα του Καλοκαιριού &#8230; μ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<address><span style="color:#000000;"><strong>Κάθε τέτοια μέρα , μέσα στην κάψα του Καλοκαιριού ... μου το τραγούδαγε ... Έβαζε τα καλά του ... σταυρωτό καλοκαιρινό κουστούμι , πουκάμισο , γραβάτα , καλοξυρισμένος και καλοχτενισμένος , ... μισόκλεινε τα μάτια και ... μου το τραγουδούσε ... παθιάρικα :</strong> <strong>"</strong><span><span><strong>очи чёрные" .... (dark eyes ... μάτια σκοτεινά) ... Συνήθως τις άλλες μέρες μου τραγούδαγε το</strong> "<span><strong>Калинка"</strong> <strong>(Kalinka-Kalinka) , αλλά αυτή την μέρα , πάντα έβαζε τα "καλά" του και μου έλεγε ... αυτό ....</strong></span></span></span></span></address>
<address><strong><span style="color:#000000;">Κάποτε , νεαρή έφηβη εγώ , αφού μου το τραγούδησε , τον ρώτησα :</span></strong></address>
<address><strong><span style="color:#000000;">- Εσύ μπαμπά , πόσων χρόνων είσαι ;</span></strong></address>
<address><strong><span style="color:#000000;">- Του χρόνου θα είμαι .... 60 , στρογγυλά ....</span></strong></address>
<address><strong><span style="color:#000000;">- Αμάν βρε "παπάκη" ... Αφού είσαι τόοοοοσο μεγάλος ... ένας γερο-παππουλίγκος .... τί μου το τραγουδάς αυτό το τραγούδι το παθιάρικο ;... Αυτό , είναι τραγούδι ... ερωτικό .... για νέους ... Και ... δεν έχω μαύρα μάτια .... καστανά είναι τα μάτια μου ....</span></strong></address>
<address><strong><span style="color:#000000;">- Δεν μιλάει ακριβώς για "μαύρα μάτια" .... "Σκοτεινά" μάτια θέλει να πει ... Και ο ... Έρωτας , δεν έχει ηλικία , Άννιτσκα .... Είναι για όλους .... Έτσι κι εγώ τα ερωτεύθηκα αυτά τα ... σκοτεινά σου μάτια  , μόλις τα πρωτοείδα , μια τέτοια μέρα σαν και σήμερα , πριν λίγα χρόνια ... Εσύ , έβλεπες το φως , κι εγώ ... τα σκοτεινά σου μάτια . Μαζί με σένα , γεννήθηκε και το μεγάλο μου Πάθος .... Και ξέρεις , γλυκειά μου Άννιτσκα , όσων χρόνων και αν φτάσεις , ποτέ να μην ... αφεθείς και να μην ξεχαστείς και ... βγάλεις το Πάθος , απ' τη ζωή σου γιατί , όπου κι αν είμαι , θα το μάθω ,... θα το νοιώσω ... και θα πληγωθώ .... Χρόνια σου πολλά μωρό μου .... Χρόνια σου πολλά μικρή κυρία .</span></strong></address>
<address><strong>------------------------------------------</strong></address>
<address><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/08/ceb3ceb5cebdceb5ceb8cebbceb9ceb13.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-679" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/08/ceb3ceb5cebdceb5ceb8cebbceb9ceb13.jpg" alt="" width="337" height="467" /></a></address>
<address><strong>********************************************************</strong></address>
<address><strong><span style="color:#000000;">Πάθος λοιπόν για σήμερα .....</span></strong></address>
<address><strong><span style="color:#000000;">Αφιερώνω τα σημερινά μου γενέθλια ... στο Πάθος , που φροντίζω , μετά από τόσα πολλά χρόνια , να το κρατάω ζωντανό και αναλλοίωτο για να μην τον ... πληγώσω .</span></strong></address>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/VdWBdqkxHKg'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/VdWBdqkxHKg&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ΘΥΜΑΜΑΙ ...]]></title>
<link>http://silia.wordpress.com/?p=590</link>
<pubDate>Sun, 20 Jul 2008 23:53:55 +0000</pubDate>
<dc:creator>silia</dc:creator>
<guid>http://silia.el.wordpress.com/2008/07/21/8imamai/</guid>
<description><![CDATA[Θυμάμαι , εκείνο το πρωινό σαν νά&#8217;ταν χθές &#8230; 20 Ιου]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<address><strong><span style="color:#000000;">Θυμάμαι , εκείνο το πρωινό σαν νά'ταν χθές ... 20 Ιουλίου του 1974 .... πάνω στα βουνά των Γρεβενών , όπου υπηρετούσα το Αγροτικό μου .</span></strong></address>
<address><strong><span style="color:#000000;">Θυμάμαι πως είχαμε μαζευτεί από νωρίς στο καφενείο του χωριού και τεμπελιάζαμε κάτω απ' το μεγάλο πλατάνι .... Οι αγροτικές εργασίες στα αμπέλια (που ήταν και η ζωή τους εκεί πάνω) , "πεσμένες" , λόγω εποχής και η ζέστη αφόρητη - θυμάμαι ... - ακόμη και για εκείνο το μεγάλο υψόμετρο .... Περιμέναμε τον .... Ταχυδρόμο .</span></strong></address>
<address><strong><span style="color:#000000;">Ο Ταχυδρόμος ήταν κάτι πολύ σπουδαίο για τα μέρη εκείνα , και για εκείνη την εποχή .... την εποχή χωρίς τηλέφωνα (ένα τηλέφωνο με χειροκίνητη μανιβέλα υπήρχε μόνο στο καφενείο του χωριού , όπου για να συνδεθείς με τον ΟΤΕ του κέντρου , "άνοιγαν" όλα τα παρόμοια τηλέφωνα στα διάφορα άλλα χωριά του στυλ "Κλείσε μπάμπω-Λεμονιά , Θεσσαλονίκη ψάχνω και με καθυστερείς ... Τί ψάχνω στη Θεσσαλονίκη ;;;... Η γιατρίντσα , ψάχνει την μάνα της .... όχι , όχι ... τον αρραβωνιαστικό της ψάχνει ... κλείσε τώρα , θα σε πάρω μετά , να στα πω ..." ) , την εποχή , χωρίς ... εφημερίδες (Χούντα , ακόμη ... τί να διαβάσεις ;... ) και προπαντός , χωρίς τηλεόραση (Μία μόνο στο καφενείο του χωριού , που ο μαγαζάτορας την ... χρέωνε με τον καφέ για να την δούνε , αλλά ποιός να πλήρωνε λεφτά για να δεί την τηλεόραση της Χούντας ;... όλοι σχεδόν ήταν αριστεροί ... κι έτσι κι αυτή , έμενε σβυστή) .</span></strong></address>
<address><strong>Έτσι , έμενε μόνο ο Ταχυδρόμος , να μας ... συνδέει με τον υπόλοιπο κόσμο (ερχόταν μια φορά την εβδομάδα και η μέρα εκείνη , ήταν κάτι , σαν γιορτή) ... Ο Ταχυδρόμος και το ραδιόφωνο , που όμως δεν τους πολυάρεσε γιατί μετέδιδε ειδήσεις της Χούντας (οι περισσότεροι άκουγαν τα βράδια κρυφά στα σπίτια τους την Ντόϋτσεβέλλε) , και έβαζε και κάτι ψιλοσαχλά τραγούδια που και που , αλλά όλοι (μα ... όλοι) προτιμούσαν τα δημοτικά τραγούδια και έτσι και το ράδιο , ήταν σε ψιλοαχρηστία . </strong></address>
<address><strong>Θυμάμαι .... Θυμάμαι όμως , πως την μέρα εκείνη απ' το πρωί που την αράξαμε στο καφενείο , το ραδιόφωνο είχε "βγάλει άντερα" (που λέγαν) στα δημοτικά τραγούδια και όλοι , ήσαν ευχαριστημένοι και μέχρι και ... κονσέρβα , άνοιξαν με το τρίτο "μεταβγαλμένο" τσίπουρο , γιατί στον τόπο εκείνον , όταν λέγανε .... "καφέ" , τσίπουρο εννοούσαν , γιατί το αμπέλι και τα τσίπουρα , ήταν η ζωή τους ... θυμάμαι ... </strong></address>
<address><strong>Τότε ήταν , που είδαμε και τον Ταχυδρόμο , να ανηφορίζει ...</strong></address>
<address><a href="http://silia.wordpress.com/files/2008/07/mail22.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-608" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/07/mail22.jpg" alt="" width="387" height="446" /></a></address>
<address></address>
<address><strong>A , ... o Tαχυδρόμος ... Ένας ... Ιππότης των ορέων .... με την στολή του , τον πέτσινο σάκκο του , τα μαύρα γυαλισμένα του άρβυλα , την κυκλική τρομπέτα του κρεμασμένη στον λαιμό και ... το λευκό του άλογο (εντάξει λίγο γέρικο κι αυτό , σαν και την αφεντιά του ... αλλά άλογο ... άτι ... πως να το πω... ) .</strong></address>
<address><strong>Έφθασε στο ύψος του ανοίγματος (της πλατείας του χωριού) , ξεπέζεψε , έδεσε το άλογο στον πλάτανο και στάθηκε μπρος στην ομήγυρη με τα χέρια στη μέση :</strong></address>
<address><strong>- Άϊντε βρε ... χαμένα βόλια ... Τι φτιάντε μωρέ εδωπέρα ;... Που συγυρνάτε τα μυαλά σας ορέ σκουντηγμένα ; ... Τί τηράτε και τί αφουγκράζονται τ' αυτιά σας και χαζοτραγουδάτε σαν νεραϊδοπαρμένες κόρες ;.... Ξυπνάτε ορέ !...Ξυπνάτε !... σας φέρνω χαμπέρι από την πόλη , πως γίνεται .... πόλεμος .... Μπήκαν οι Τούρκοι στην Κύπρο και την βαράνε ... Πόλεμος ορέ ζαγάρια .... Αφήστε τα τσάμικα ,τους συγκαθιστούς και τα κλαρίνα και τηράτε τί θα γένει από δω και πέρα ....</strong></address>
<address><strong>Είχα την εντύπωση για μια στιγμή , πως μέχρι και τα τζιτζίκια ... σώπασαν . Μέχρι να συνειδητοποιήσουν , τί άκουσαν , πέρασαν κάποιες στιγμές , που φάνηκαν σαν να "κολλούσε" ο χρόνος .... Άνθρωποι "καμμένοι" από τον πόλεμο , με σχετικά πρόσφατες τις μνήμες του Εμφύλιου (Πίνδος , βλέπεις) , νοιώσαν τον πανικό να τους κυκλώνει .... Οι γυναίκες να μοιρολογάν , οι άντρες να δακρύζουν και να σφίγγουν τα χείλια , τα παιδιά να κρύβονται στις ποδιές των μανάδων τους , και οι γριές να ... μοιρολογάνε και να τραβάνε η κάθε μια για το σπιτικό της , να ... ετοιμαστούν .... να ετοιμάσουν τους άντρες για τον ... Πόλεμο ... Και μέσα στην όλη ταραχή , να και η .... χαζο-Δέσπω , που την είχε "βαρέσει η τρέλλα" απ' τα μικράτα της να γυρεύει να αγοράσει μια μεγάλη ....("την πιο μεγάλη , μάστορα" ) κλειδαρια για το σπίτι της ...</strong></address>
<address><strong>- Αϊ χάσου ρε Δέσπω με την κλειδωνιά σου , κι εσύ ... Τι τάχα την χρειάζεσαι την κλειδωνιά , μέσα σ' αυτή την συμφορά ;</strong></address>
<address><strong>- Να ... μανταλώσω καλά το σπίτι μου .... Ξέρεις τι άτιμα είναι ετούτα τα ... Τουρκόπουλα ;... Μπορεί σε λίγο , να φτάσουνε και μέχρι εδώ και να με κυνηγάν για να με ... μαγαρίσουν ....</strong></address>
<address><strong>Γύρισα κι εγώ στο σπίτι μου .... θυμάμαι... και άνοιξα το ραδιόφωνο ....</strong></address>
<address><strong>Μέχρι το πρωί της άλλης μέρας , είχαμε ενημερωθεί σχεδόν για όλα .... </strong></address>
<address><strong>Μετά τρεις μέρες , κατάφερα να επικοινωνήσω τηλεφωνικά , με την μάνα μου στην Θεσσαλονίκη .... Μου είπε πως ο άνθρωπός μου (και νυν σύζυγος μου) , που τότε υπηρετούσε κληρωτός , την θητεία του , της είχε τηλεφωνήσει πως ... έφευγαν από την Φλώρινα όπου βρισκότανε το Τάγμα του , με προορισμό την Κύπρο ... </strong></address>
<address><strong>Θυμάμαι , ....πως μη ξέροντας τί ακριβώς έπρεπε να κάνω , (αλλά νοιώθοντας , πως κάτι έπρεπε να κάνω κι εγώ γι αυτόν τον πόλεμο) , κατέβηκα με την συγκοινωνία μέχρι την Κοζάνη , όπου υπήρχε Νοσοκομείο με οργανωμένο Τμήμα Αιμοδοσίας , και ... έδωσα ένα μπουκάλι αίμα .... μπας και το χρειαζόταν κάποιος ....</strong></address>
<address><a href="http://silia.wordpress.com/files/2008/07/boy2.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-612" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/07/boy2.jpg" alt="" width="400" height="285" /></a></address>
<address>--------------------------------------------------<br />
</address>
<address></address>
<address><strong>Θυμάμαι ... </strong></address>
<address><strong>Τα θυμάμαι όλα αυτά , κάθε τέτοια μέρα (και όχι μόνο) .... Τα θυμάμαι και όταν βλέπω κάποιες αφίσες με την ματοβαμμένη Κύπρο και την λεζάντα : "ΔΕΝ ΞΕΧΝΏ" .... ή : 'ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ , ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ" ....</strong></address>
<address></address>
<address><a href="http://silia.wordpress.com/files/2008/07/6.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-610" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/07/6.jpg" alt="" width="300" height="200" /></a></address>
<address>-------------------------------------<br />
</address>
<address><strong>Θυμάμαι ... </strong></address>
<address><strong></strong></address>
<address></address>
<address><strong></strong></address>
<address><strong></strong></address>
<address></address>
<address><strong></strong></address>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ΟΤΑΝ "ΜΙΛΑΝΕ" ΤΑ ... "ΣΚΛΗΡΑ" ...]]></title>
<link>http://silia.wordpress.com/?p=563</link>
<pubDate>Sun, 13 Jul 2008 11:17:59 +0000</pubDate>
<dc:creator>silia</dc:creator>
<guid>http://silia.el.wordpress.com/2008/07/13/milane-ta-sklira/</guid>
<description><![CDATA[- Χρωστάς &#8230;.
Μου σφύριξε φιδίσια το &#8230; Alter ego μου , πο]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<address><span style="color:#ff0000;">- Χρωστάς ....</span></address>
<address>Μου σφύριξε φιδίσια το ... Alter ego μου , που ειρήσθω εν παρόδω , μοιάζουμε σαν δυο σταγόνες νερό , μόνο που αυτό είναι λίγο πιο ... συγκροτημένο από μένα , κι εγώ , λίγο πιο ... όμορφη από αυτό . Κατά τα άλλα , λέω ότι μοιάζουμε σαν δυό σταγόνες νερό ....χμμμ , μάλλον σαν δυο σταγόνες από διαφορετικά υγρά , (νερό-λάδι ίσως ; ) ... Λοιπόν πρέπει να σταματήσω να μιλώ για το Alter ego μου , γιατί δεν είναι αυτός ο σκοπός μου απόψε ... Ο σκοπός μου είναι να ... Τί λέγαμε ;... Α , ναι ... </address>
<address><img class="size-full wp-image-564 " src="http://silia.wordpress.com/files/2008/07/sklir.jpg" alt="" width="290" height="390" /></address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Τί και σε ποιόν ; </span></address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Χρωστάς στον ... </span><a title="Stelios Levantis" href="http://omorfa.wordpress.com/2008/07/02/se_50_xronia"><span style="color:#ff0000;">Όμορφο</span></a><span style="color:#ff0000;"> , μια περιγραφή του Κόσμου , όπως μπορείς να τον φανταστείς (ποιός ήρθε ; ) μετά από 50 χρόνια .</span></address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Ποιος το λέει αυτό ;</span></address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Εσύ το είπες ... </span></address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Έχω δουλειές ... Είναι τα παιδιά εδώ ... </span></address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Τα παιδιά σ'εχουν ελαφρά ... χ....νη ... Ξύπνα , μωρέ , μην κοιμάσαι ... Τα παιδιά λείπουν με τις παρέες τους ... Σήκω και γράψε ...</span></address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Δεν μπορώ ... Πονάει το χέρι μου ...</span></address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Σου κάνανε ένεση ...</span></address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Ναι , αλλά είπανε να μείνω ... ξαπλωμένη ...</span></address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Μείνε , θα φωνάξω κάποιον να γράφει για σένα .... Εσύ μόνο μίλα του ...</span></address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Έλεος , ρε.... πονάει το χέρι μου , λέω ... </span></address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Το χέρι σου πονάει , δεν πονάει η γλώσσα σου ... Άσε που , ούτε το χέρι σου πονάει πια μετά την ένεση ...</span></address>
<address>----------------------------------------------</address>
<address>Πληκτρολογεί ο ... νυσταγμένος μου , σύζυγος ... Δεν καταλαβαίνει το γιατί πρέπει να πληκτρολογεί μέσα στη νύχτα (δεν είναι βλέπεις blogger) , αλλά το κάνει γιατί μου έχει ... τρελλή αδυναμία ... Ιδίως όταν κάτι μου πονά ... Κι απόψε , πονάει το χέρι μου ....</address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Γράφε ...</span></address>
<address><span style="color:#0000ff;">- Να μιλάς αργά , δεν είμαι και πολύ εξοικειωμένος ... Τί θα γράψουμε ;</span></address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Για το πως θα είναι ο κόσμος μας , μετά από 50 χρόνια </span></address>
<address><span style="color:#0000ff;">- Γιατί ;</span></address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Γιατί , τό έταξα στον ... "Όμορφο"...</span></address>
<address><span style="color:#0000ff;">- Ποιός είναι αυτός ; Γιατί τον λες "όμορφο" ;</span></address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Κάποιος φίλος blogger ... Έτσι είναι το ... όνομά του  ... Τον λένε και </span><a href="http://omorfa.wordpress.com/"><span style="color:#ff0000;">Stelios</span></a><span style="color:#ff0000;">.....</span></address>
<address><span style="color:#0000ff;">- Νέος ;</span></address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Μάλλον .... </span></address>
<address>--------------------------------------------------</address>
<address>(.... μαλακός ήχος , από το χτύπημα των πλήκτρων , μέσα στην ... μαύρη νύχτα .... )</address>
<address>--------------------------------------------------</address>
<address><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/07/sklira.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-565" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/07/sklira.jpg" alt="" width="497" height="312" /></a></address>
<address>--------------------------------------------------</address>
<address><strong>======== ΕΤΟΣ 2058 - ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ======</strong></address>
<address><strong>=========================================</strong></address>
<address><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/07/sklira8.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-566" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/07/sklira8.jpg" alt="" width="336" height="472" /></a></address>
<address><strong>1. Πόλεμος , δεν υπάρχει πια . Όλοι οι πόλεμοι , σταμάτησαν ξαφνικά , ένα καλοκαιρινό βράδυ του 2008 . (Θυμάμαι , πονούσε το χέρι μου εκείνο το βράδυ) . Ο κόσμος , ήδη τον έχει ξεχάσει .</strong></address>
<address><strong>2. Ο καρκίνος , έχει νικηθεί (γιατί όλα τα λεφτά , που πηγαίναν στους πολέμους , "έπεσαν" στην επιστημονική έρευνα) , και μαζί με τον καρκίνο , και όλοι οι άλλοι μεγάλοι "φονιάδες" , όπως  ο διαβήτης , οι αγγειοπάθειες , το AIDS , και ο ... πυρετός της Κριμαίας-Κονγκό ...</strong></address>
<address><strong>3. Αυτοκίνητα ή άλλα μεταφορικά μέσα , δεν υπάρχουν πια . Οι άνθρωποι , ... αυτοκινούνται , στον δικό τους χωροχρόνο και ... διακτινίζονται όπου και όποτε θέλουν . Ο κόσμος , χωρίς αυτοκίνητα , έχει γίνει Παράδεισος .</strong></address>
<address><strong>4. Το  DNA , έχει πλήρως χαρτογραφηθεί και μπορούμε να προβλέψουμε τα πάντα για τους πάντες και οι πάντες , τα πάντα ... για εμάς ... Όλα είναι προβλέψιμα και καθαρά και διαφανή , χωρίς να ενοχλεί αυτό κανέναν , γιατί τίποτε δεν είναι πια αμαρτία , ή απαγορευμένο .</strong></address>
<address><strong>5. Οι άνθρωποι , μπορούν πια να ζουν για χιλιάδες χρόνια και έχουν την δυνατότητα να διακόψουν την ζωή τους , αν βαρεθούν , αλλά και να επανέλθουν , αν ... μετανοιώσουν που έφυγαν .</strong></address>
<address><strong>6. Υπάρχει μόνο ένα ... κράτος , όπου όλοι ζουν μονιασμένοι ... Μία μόνο Σημαία , ένας Εθνικός Ύμνος , μία Παγκόσμια Ιστορία , και το κράτος αυτό , το ... ονομάζει ο καθένας , όπως θέλει , χωρίς να ενοχλείται κανείς άλλος .</strong></address>
<address><strong>7. Το ... εξωσυζυγικό σεξ , είναι ελεύθερο και μάλιστα ... υποχρεωτικό μετά τα 15 χρόνια γάμου . Αν δεν το κάνεις ... φορολογείσαι ... και μάλιστα , αυτός είναι και ο μοναδικός φόρος , που σου επιβάλλει το Κράτος .</strong></address>
<address><strong>8. Δεν υπάρχουν Τράπεζες , Χρηματιστήρια , Χρηματοκιβώτια , Χρηματαποστολές , Ενεχειροδανειστήρια ..... Ληστείες .... Το χρήμα είναι άφθονο και το βρίσκεις σε ειδικές "καλλιέργειες" , να ... φύεται παντού .... Αν βαριέσαι να καλλιεργείς Χρηματόδεντρα , πηγαίνεις και παίρνεις από του γείτονα , που το θεωρεί και μεγάλη του τιμή ....</strong></address>
<address><strong>9. Δεν υπάρχει Βία και Πονηρία .... Οι άνθρωποι , χαϊδεύουν ο ένας τον άλλον , χαμογελούν πάντα , είναι ευγενέστατοι , και αγαπιούνται μέχρι θανάτου .</strong></address>
<address><strong>10. Δεν υπάρχουν ... ακραία καιρικά φαινόμενα , χιόνια , καύσωνες , τρικυμίες , τυφώνες , πλημμύρες , σεισμοί , τσουνάμια , εκρήξεις ηφαιστείων , ... φωτιές στα δάση ...</strong></address>
<address><strong>11. Δεν υπάρχουν ρούχα , παπούτσια να σε στενεύουν ...</strong></address>
<address><strong>12. Δεν υπάρχει ρατσισμός ...</strong></address>
<address><strong>13. Δεν υπάρχει παχυσαρκία ...</strong></address>
<address><strong>14. Δεν υπάρχουν δάκρυα ...</strong></address>
<address><strong>15. ....δυσάρεστες αναμνήσεις </strong></address>
<address><strong>16. .... τοξικά συναισθήματα ...</strong></address>
<address><strong>17. .... Πόνος .... </strong></address>
<address><strong>18. .... Ολυμπιάδες της Coka-Cola ...</strong></address>
<address><strong>19. .... Kινέζοι .... Όχι ... Κινέζοι υπάρχουν ... Και σου τηλεφωνούν κάθε μέρα ... και πάντα έχουν κάτι καλό να σου πούνε ... όπως : "Η καρδιά μου κοντεύει να σπάσει..." </strong></address>
<address><strong>..................................................................................................</strong></address>
<address> </address>
<address><span style="color:#0000ff;">- Σίλια ... έλεος !...</span></address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Τί ;;;....</span></address>
<address><span style="color:#0000ff;">- Σταμάτα ... Άρχισες να λες ανοησίες .</span></address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Γιατί το λές αυτό ;</span></address>
<address><span style="color:#0000ff;">- Γιατί .... λες ανοησίες ... Πως να σου το πω ;... Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα , όχι σε 50 , αλλά ούτε σε 50 εκατομμύρια χρόνια ....  Κάνεις τον κόσμο να μοιάζει με Παράδεισο .... </span></address>
<address>-<span style="color:#ff0000;"> Όλα σαν ... Παράδεισο τα βλέπω απόψε ... </span></address>
<address><span style="color:#0000ff;">- Φταίει η ... αντλία Μορφίνης , που σου βάλανε , για να μην πονάς .... Δεν μιλάς εσύ .... Μιλάνε τα ναρκωτικά αναλγητικά , που σου βάλαμε στο Νοσοκομείο , το απόγευμα , γιατί μας .... "έπρηξες" στη γκρίνια .... "πονάω ,και ... πονάω" ) ... </span></address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Λες ;...</span></address>
<address><span style="color:#0000ff;">- Λέω .... Κοιμήσου τώρα ... Αύριο το πρωί , θα σου πατήσω και το πλήκτρο "ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ" .... Τώρα κοιμήσου .</span></address>
<address><span style="color:#ff0000;">- Μπορώ να το πατήσω και μονη μου ... Αυτό μπορώ να το κάνω και μόνη μου ...</span></address>
<address><span style="color:#0000ff;">- Κάντο και ... κοιμήσου ... Είναι αργά .</span></address>
<address>(... ΚΛΙΚ ... )</address>
<address><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/07/sklira1.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-570" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/07/sklira1.jpg" alt="" width="500" height="341" /></a></address>
<address>===================================================</address>
<address><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/07/sklira3.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-567" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/07/sklira3.jpg" alt="" width="500" height="294" /></a></address>
<address>===================================================</address>
<address> </address>
<address><strong>Σήμερα , σε μια άτυχη στιγμή , .... έσπασα το χέρι μου .... Όχι τίποτα σπουδαίο δηλαδή .... ένα δάχτυλο από το αριστερό μου χέρι ..... </strong></address>
<address><strong>Στο νοσοκομείο , τους τάραξα όλους στη γκρίνια και μου βάλανε αντλία Μορφίνης , μία μικροσυσκευή δηλαδή , που επιτρέπει την σταδιακή αποδέσμευση Μορφίνης για δύο 24άωρα .... </strong></address>
<address><strong>Όπιο ... το "δώρο" των Θεών στον άνθρωπο .... (λέγανε οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι) .</strong></address>
<address> </address>
<address><strong>==============================================</strong></address>
<address><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/07/sklira2.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-568" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/07/sklira2.jpg" alt="" width="500" height="289" /></a></address>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ - ΑΔΕΙΑ - ΔΙΑΚΟΠΕΣ - ΚΟΝΣΕΡΒΑ]]></title>
<link>http://silia.wordpress.com/?p=558</link>
<pubDate>Wed, 09 Jul 2008 17:03:45 +0000</pubDate>
<dc:creator>silia</dc:creator>
<guid>http://silia.el.wordpress.com/2008/07/09/konserva/</guid>
<description><![CDATA[
Επειδή , κυριολεκτικά &#8220;πνίγομαι&#8221; από &#8230; καλοκα]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/07/can.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-559" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/07/can.jpg" alt="" width="270" height="427" /></a></p>
<p><em>Επειδή , κυριολεκτικά "πνίγομαι" από ... καλοκαιρινό χαβαλέ και επειδή μπορώ να ορκισθώ στα ... τρυφερά μου νιάτα και την έκπαγλο καλλονή μου (Σημείωση για τους μυημένους : Αν την ώρα που ορκίζεσαι , πιάνεις τον .... ξερετεποιόν σου , ΔΕΝ πιάνει ο όρκος) , ότι η κονσέρβα , ΔΕΝ έχει λήξει ακόμα και η διάρροια που θα σας πιάσει , θα είναι από το κακό μάτι που σας βρήκε καθώς εμφανιστήκατε με το καινούριο αποκαλυπτικό μαγιό σας στην παραλία , πάρτε μία (κονσέρβα) από πέρυσι , να έχετε να ... παίζετε , εκεί στις παραλίες , που βρίσκεστε ...</em></p>
<p><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/07/can1.jpg"><em><img class="alignnone size-full wp-image-560" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/07/can1.jpg" alt="" width="347" height="455" /></em></a></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><em><span style="font-size:16pt;font-family:Arial;"><span>             </span>Ο ΓΑΤΟΣ ΜΟΥ Ο ΑΖΩΡ</span></em></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><em><span style="font-size:16pt;font-family:Arial;"><span>     </span>Ή ΠΩΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΕΝΑΣ ΚΑΗΜΟΣ</span></em></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><em><span style="font-size:16pt;font-family:Arial;">-------------------------------------------------------</span></em></strong></p>
<p><strong><em>Στην αρχη , εμοιαζε με υποψια . Απροσδιοριστο . Σαν κατι να της θυμιζε . Κατι σαν ...γαργαλητο απ'το στομαχι , που προσπαθουσε να ανηφορισει και ...κολλουσε . Εγινε φτερουγισμα , περασε το διαφραγμα , κι αρχισε να "παιρνει τα επανω του" . Μεγαλωσε , δυναμωσε , θεριεψε , εγινε τρανταγμα στο στηθος , μουδιασμα στα χερια , ριγος δυνατο στη πλατη , και σε μια υστατη προσπαθεια , περασε σαν μεγαλος κομπος απο τον λαιμο και ....ξεσπασε στο προσωπο . Σ'ενα προσωπο κατακοκκινο , με ορθανοιχτο στομα , φουντωμενα αυτια , μισοκλειστα και πνιγμενα στα δακρυα ματια .......</em></strong></p>
<p><strong><em>.....Μα , ενα γέλοιο.....Μουγκρισμα , ξεφυσημα , κακάρισμα , ενα ξεφρενο χαχανητο , που γεμισε την καμπινα του αυτοκινητου σαν χρωματιστος καπνος , σαν εκνευρισμενο μελί</em></strong><strong><em>σσι , σαν ενθουσιασμενο ακροατηριο προεκλογικου αγωνα........</em></strong></p>
<p><strong><em>.....Ακους εκει ,......"ο γατος μου , ο Αζώρ"!!!.......</em></strong></p>
<p><strong><em>..........................................................................................................................................................</em></strong></p>
<p><strong><em>Ειχε ξεκινησει απο το πρωί , ενα αφηρημενο , χωρις σκοπο τριγυρισμα στους δρομους , με μια απελπισια δαγκωμενη στα χειλια με ενα καημο , που διογκωνονταν σταθερα αντι να ξεχνιεται......."Οι καημοι , δεν ξεχνιουνται . Για να ....ξεφωλιασουν απο μεσα σου , πρεπει να ...πεθανουν " . Καποιος , καποτε , της το ειχε πει αυτο το τελευταιο . Δεν θυμοταν πια ποιος της το ειπε και γιατι.......Και τελος παντων , τί ειναι αυτο , που μπορει να σκοτωσει ενα καημο ;.....Τιποτα......ενα "τιποτα" , καρφωμενο στον νου απο το πρωι , και ειχε φτασει απογευμα . Εβρεχε κιόλας....</em></strong></p>
<p><strong><em>Ερωτα , φονια του γέλιου , φθοροποιέ της χαρας....Ερωτα φονια , ....γενικώς .</em></strong></p>
<p><strong><em>Κομματιασμενες εικονες , λεξεις , αγγίγματα , να δερνουν τον νου , κατα ριπές ....Το πρωτο κοίταγμα , ενα χερι που ετρεμε ελαφρα , το πρωτο τρομαγμενο φιλι , η αφή , το πρωτο ψεμμα -πότε αληθεια συνεβη αυτο ;- , καποια υπεκφυγη μετά και υστερα η ...αρνηση , που πιο πολυ την εννοιωσε παρα την δεχτηκε ,....- μπερδεμενα πραγματα - . Που ηταν η χαρα σε ολα αυτα ; Ετσι , καθως τα εψαχνε , δεν την ευρισκε πουθενα .....Ξαναρθε στο μυαλο , το χερι που ετρεμε . Ελαφρα . Ανεπαισθητα . Ισα , για να το καταλαβει . Ισα , για να ανοιξει την πορτα στον ...καημο ....Το χερι........</em></strong></p>
<p><strong><em>Φρεναρησε αποτομα . Ενα καμπανακι χτυπουσε στο δεξιο της κρόταφο .....Οχι ,...ηταν αληθινο καμπανακι .....Οργανωσε το βλεμμα της , ισα μπροστα ....Σιδηροδρομικη διαβαση , φυλασσόμενη ....Θα περνουσε το τραινο ....Καποτε , τα αγαπουσε τα τραινα ....Υστερα , ηταν εκεινο το ταξιδι με το τραινο , που δεν εκαναν μαζι.....και.....</em></strong></p>
<p><strong><em>Το καμπανακι και το κοκκινο φως στα δεξιά και κατι ακινητο , αθορυβο κι αχρωμο στα αριστερα . Το πώς περασε στη συνειδηση του αριστερου της κροταφου , ....μυστηριο ...Εστρεψε το κεφαλι , τοσο αργα , που το εννοιωσε να τριζει στους αρμους του . Ανοιξε το παραθυρο , το ιδιο αργα .....Δυο πλασματα , ακινητα διπλα της , κοντα στις γραμμες του τραινου . Δυο ...παιδια ...Το ενα , μεγαλυτερο , ίσαμε εντεκα χρονω , κοριτσι , με το βλεμμα καρφωμενο στο "πουθενα" , με τα μαλλια βρεγμενα και κολλημενα στο προσωπο , κρατουσε με το ενα χερι , το μικροτερο , απο τους ωμους .Το μικρότερο.....Αγορι ; δεν θα επαιρνε και ...ορκο . Ενα ...αφυλο πλασμα , μαυριδερο , με ξυρισμενο κεφαλι , μακρυ φόρεμα ,- μαλλον φανελλα αντρικη ηταν , κουρελιασμενη κοντα στους αστραγαλους - , με ενα βλεμμα συγκλονιστικο στα υγρα αισθαντικα ματια του , και , με κατι μεγαλο , μαλλιαρό , που ...ισως κάποτε να ηταν ασπρο , χαλαρο και ακινητο στην αγκαλια του ......Ειχε και ουρά ;;; ναι ειχε.....Εσκυψε επικινδυνα εξω απο το παραθυρο του αυτοκινητου .</em></strong></p>
<p><strong><em>- Τι ειναι αυτο που κρατας ;</em></strong></p>
<p><strong><em>"Τι ηταν " ηθελε να ρωτησει , αλλα σαν κατι να την φοβισε....Η φωνη της , ακουστηκε υστερικη , της φανηκε οτι σκεπασε και τον θορυβο του τραινου , που περνουσε εκεινη την στ</em></strong><strong><em>ιγμη.....Η σιωπη , που ακολουθησε , ...ηταν τραγικη . Αυτη , σιγουρα σκεπασε τον θορυβο , αλλα και την απολυτη ησυχια , που ειχε αφησει πισω του το τραινο . ....Το ...συγκλονιστικο βλεμμα του παιδιου , μετακινηθηκε , - ασχετα με τους βολβους του - , απο τα ...ματια της ....στην αγκαλια του .</em></strong></p>
<p><strong><em>- Ο γατος μου , ο Αζώρ...Πεθανε χτες....</em></strong></p>
<p><strong><em>Η παραφορά της , μεγαλωσε . Γκάζωσε το αυτοκινητο και σε μεσα σε ενα κλιμα ...αλλοφροσυνης , περασε τις γραμμες . Οι μνημες του χαμενου ερωτα , κομματιαστηκαν . Θρυψαλα μνημης , ανακατεμενα με δακρυα , κάνανε ...φτερα απο το ανοιχτο παραθυρο . Το εκλεισε και εκοψε ταχυτητα . </em></strong></p>
<p><strong><em>Και τοτε , της ...ηρθε το γέλιο . Στην αρχη , έμοιαζε με ...υποψια . Απροσδιόριστο ......Ακους εκει ...."ο γατος μου ο Αζώρ" !!!...Μα , ενα γελιο ! Μουγκρισμα , ξεφυσημα , κακάρισμα , ενα ξεφρενο χαχανητο , λεπίδα στην καρδια του ....στρογγυλοκαθισμενου καημου . Σχεδον , άκουσε το ξεψυχισμα του ......</em></strong></p>
<p><strong><em>Η βροχη ειχε σταματησει . Η δυση , ματωνε αναμεσα σε μολυβένιες λουρίδες . Η άσφαλτος , βρεγμενη .....Ο καημος , εμεινε αψυχος , επανω της.....</em></strong></p>
<p><strong><em>Δεν γυρισε , ουτε να τον κοιταξει......Ανοιξε το ραδιοφωνο , και σιγομουρμουρισε μαζι με την καλλιτεχνιδα το....."Σ' όποιον αρεσουμε...." . </em></strong></p>
<p><em><strong>.........................................................................................................................................................</strong></em></p>
<p><em>Το γέλιο , μακραίνει τη ζωή.......σκοτώνει τους καημούς , (ακόμη και τους ερωτικούς) , ανοίγει τα ...πνευμόνια , ομορφαίνει το πρόσωπο , και δημιουργεί ...αξιαγάπητες ρυτίδες ......Γελάτε ......</em></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><em><span style="font-size:16pt;font-family:Arial;"><span>           </span></span></em></strong></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Η ... ΡΙΠΗ  ]]></title>
<link>http://silia.wordpress.com/?p=548</link>
<pubDate>Fri, 04 Jul 2008 07:43:18 +0000</pubDate>
<dc:creator>silia</dc:creator>
<guid>http://silia.el.wordpress.com/2008/07/04/ripi/</guid>
<description><![CDATA[Ήταν μια γυναίκα , που έμοιαζε να τα είχε όλα . Εντάξει ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><em><span style="font-size:14pt;color:#000000;">Ήταν μια γυναίκα , που έμοιαζε να τα είχε όλα . Εντάξει ... δεν ήταν και στην πρώτη της νιότη , αλλά ήταν καλοδιατηρημένη , ελκυστική , ευχάριστη , όμορφη , με την οικονομική της αυτοδυναμία και άνεση , με λαμπρή καριέρα , άτομο αναγνωρίσιμο κοινωνικά , με καλούς φίλους , χωρίς εμφανείς τουλάχιστον εχθρούς .... Με έναν (απ’ αυτούς που λένε «καλό») γάμο και μεγάλα και καλά αποκαταστημένα παιδιά  ... </span></em></strong><em></em></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><em><span style="font-size:14pt;color:#000000;">Της έλειπε όμως ο ... έρωτας .... Για να λέμε και την πάσα αλήθεια , δεν ήταν η ... πρώτη της νιότη , που είχε περάσει ... Είχε περάσει και η ... δεύτερη ... Είχε καβαντζάρει αρκετά τα 50 , όταν ... αποφάσισε πως ... της έλειπε ο έρωτας ...</span></em></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><em><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/07/sex.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-549" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/07/sex.jpg" alt="" width="358" height="442" /></a></em></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><em><span style="font-size:14pt;color:#000000;">Ο σύζυγος , μεγάλος , εφησυχασμένος απο το γεγονός ότι της είχε προσφέρει πολλά , ψιλοαδιάφορος ... Σχετικά ανήμπορος , με ... εμφανείς φθορές και ... ανεπάρκειες , βούλιαζε μέσα σε μια ... κλασσικούρα , του είδους : "Ε , ό,τι ήταν να κάνουμε το έχουμε κάνει ... Τώρα πια , είμαστε για ...άλλα" . Αυτή , δεν συμφωνούσε , αλλά σιωπηρά ... Δεν τον "πρέσσαρε" , ούτε τον πίεζε , αλλά της είχε καρφωθεί πως της έλειπε ο έρωτας ... Το σεξ . </span></em></strong><em></em></span></p>
<address><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">Της ήρθε "λουκούμι" που λένε ο Χ....  Χαριτωμένος , εχέμυθος (ήδη παντρεμμένος) , με το μυαλό του στο σεξ , μικροκαμωμένος και νευρώδης , και ... πάνω απ' όλα ... νέος . Όχι κανένας πιτσιρικάς ... (δεν την άντεχε την ξεφτίλα) , αλλά νέος , ... μόλις λίγο πριν από τα 40 . Καμία σχέση με τον περίγυρό της  , τον φιλικό , τον επαγγελματικό (άλλος ένας βαθμός ασφάλειας) ... Φτωχαδάκι ... Μικροεπαγγελματίας . Νοικιάσαν γκαρσονιέρα μετά από επίμονη της άρνηση να βρίσκονται στις ερημιές , μέσα στο αυτοκίνητο .... Δηλαδή , αυτή την νοίκιασε , αλλά με το που έληξε ο πρώτος μήνας , αυτός επέμεινε να πληρώνει το μισό ενοίκιο . (Κύριος οίδε , πού θα εύρισκε τα χρήματα... ) . Της άρεσε αυτό (ξέφευγε λίγο από την έννοια του ζιγκολό) ... την εξιτάριζε ακόμα περισσότερο ...</span></strong></span></address>
<address><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/07/sex5.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-550" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/07/sex5.jpg" alt="" width="347" height="444" /></a></address>
<address>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">- Νοιώθω ερωτευμένος μαζί σου ...</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">... της είπε κάποτε ακουμπώντας το πρόσωπό του πάνω στο μπράτσο της .</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">- Μόνο σεξ ...</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">... του απάντησε , προσπαθώντας να μην τον κοιτάζει .</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">Αυτός , εκείνο το βράδυ , της έκανε ένα ... θυμωμένο έρωτα ... Καιρό μετά , προσπαθούσε να θυμηθεί , να ξεχωρίσει , να καταλάβει γιατί εκείνο  το σεξ , τότε , το είχε χαρακτηρίσει "θυμωμένο" ... Αργότερα , βαρέθηκε να το σκέφτεται , δεν έβγαζε και νόημα και τα παράτησε .</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;"> "Ως πού θα πάει αυτό ;" ... αναρωτιόταν καμιά φορά .... "Ώσπου να γεράσω ..." , απαντούσε με ένα είδος αυτοσαρκασμού και κοιταζόταν φιλάρεσκα στον καθρέφτη . Ποτέ δεν έλεγε "Ώσπου να με βαρεθεί" .... Ούτε που της πέρναγε από το μυαλό .</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">---------------------------------------------------------------</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/07/sex4.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-551" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/07/sex4.jpg" alt="" width="345" height="460" /></a></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">Περάσανε κοντά δυο χρόνια ... και συνεχίζανε να βρίσκονται , στο ίδιο ακατανόητο κλίμα ξερού και "απογυμνωμένου" από υπόλοιπα στολίδια του ... έρωτα .... Άρχισαν και σιγά-σιγά , να ... αραιώνουν .... Μάλλον είχε αρχίσει να ... γερνάει ... Ξαναχαμογέλασε στον καθρέφτη της με ένα κουρασμένο , αλλά πάντα αυτάρεσκο , χαμόγελο .</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">---------------------------------------------------------------</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">Καλοκαίρι ... Προχωρημένο μεσημέρι ... Ζέστη αφόρητη . Είχε αργήσει στην αγορά , πιάστηκε και με κάτι φίλους της . Πήρε ταξί για να γυρίσει στο σπίτι . Έδωσε την διεύθυνση και χαζεψε αφηρημένα από το παράθυρο .... </span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">Και τότε τον ... είδε (το ταξί , περνούσε μέσα από την γειτονιά του) . Φορούσε ένα λευκό , καλοσιδερωμένο Τ-shirt , και κρατώντας χαλαρά από την μέση την ... γυναίκα του , μια μικροκαμωμένη άχρωμη ξανθούλα , χαζεύαν τις βιτρίνες .... Το ταξί έκοψε ταχύτητα , γιατί η κίνηση εκεί κάπου , μεγάλωνε ... Είχε την ευκαιρία , να τον κοιτάξει με την ησυχία της .... Της φάνηκε πολύ όμορφος ... Είχε και την φράντζα σηκωμένη , κάτι που συχνά το έκανε με τα δάχτυλά της , κι εκείνος την κατέβαζε τάχα θυμωμένα .... Και πάντα , μετά απ' αυτό , της έκανε έρωτα ή της ξανάκανε .... "για ... τιμωρία" της έλεγε ... </span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">Τήν κοίταξε κι αυτός ... Στην αρχή αφηρημένα , αλλά το συνειδητοποίησε γρήγορα και της έρριξε ένα φευγαλέο χαμόγελο , κουνώντας ελαφρά το χέρι σε χαιρετισμό . Η ... ξανθούλα , τον κοίταξε απορημένα την τελευταία στιγμή , κι αυτός παίρνοντας το πρόσωπό της στα δυο του χέρια , την φίλησε τρυφερά στη μύτη ... Γελάσανε κι οι δυό .</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">Ο ταξιτζής , βρήκε απότομα , κενό και γκάζωσε προς τα εμπρός .... </span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span style="font-family:Times New Roman;"><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/07/sb10068680s-001.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-552" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/07/sb10068680s-001.jpg" alt="" width="196" height="437" /></a></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">-------------------------------------------------------</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">Τότε , ήταν που δέχθηκε την ... ριπή . Μιά ριπή από έκτακτες καρδιοσυστολές , "γάζωσε" το στήθος της . Η καρδιά της άρχισε να πεταρίζει , να χτυπά ακανόνιστα , ένα τρελλό σόλο ντραμς σε άγρια χεβυμεταλλάδικη συναυλία ... Ήθελε να τον ξαναδεί ... Η ταχυκαρδία , της ξέσκιζε το στέρνο , της έκοβε την ανάσα και ένας σχεδόν φυσικός πόνος , άρχισε να ανεβαίνει προς τον λαιμό .... Άγγιξε με το χέρι της τον ώμο του ταξιτζή . Ήθελε να του πει , να κάνει τον γύρο του τετραγώνου και να ξαναπεράσει από το ίδιο μέρος ... Αλλά το μόνο που κατάφερε να ψελλίσει ήταν :</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">- Στο Νοσοκομείο σας παρακαλώ ... Δεν αισθάνομαι και τόσο καλά ...</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">------------------------------------------------------</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">Μια ώρα περίπου μετά , ο Α. ο καρδιολόγος , οικογενειακός φίλος και παλιός συμμαθητής της από το Λύκειο , διπλώνοντας και βάζοντας σε έναν φάκελλο τα καρδιογραφήματα και τις υπόλοιπες εξετάσεις της , της έσκασε ένα φιλί στο μάγουλο :</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">- Δεν έχεις τίποτα .... Κουράστηκες , είναι και η ζέστη ... Κάτι θα είδες εσύ .. Τί ; καμιά τσάντα ; ... τίποτα γόβες Manolo Blahnik ;... τόσο πολύ σου άρεσαν ; Να ξεκουράζεσαι και να κόψεις το ... αχαλίνωτο σεξ με τον Τ. θα μας τον ξεκάνεις τον φίλο μας ... Γεράσαμε βρε ... Τώρα , τσάϊ και ... συμπάθεια . 'Ελα , έλα χαμογέλασέ μου ... πλάκα σου κάνω . Δεν έχεις τίποτα απολύτως , ωραία μου  ... Θα τηλεφωνήσω στον Τ. να έρθει να σε πάρει ... Εντάξει ... δεν θα τον τρομάξω . Θα πω , πως πέρασες για τσεκ-απ ..... Πως ... ερωτεύθηκες , και πέρασες να με ρωτήσεις , αν ... θεραπεύεται ... έλα , σκούπισε τα δάκρυα σου ... Γίνεσαι επικίνδυνα όμορφη , όταν δακρύζεις .</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/07/hkg2.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-553" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/07/hkg2.jpg" alt="" width="500" height="494" /></a></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">------------------------------------------------------</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">Αργά το απόγευμα .... ξεφεύγοντας λιγάκι από την αυστηρή επιτήρηση του ανήσυχου συζύγου , κάθησε στον υπολογιστή και πληκτρολόγησε του Χ. ένα e-mail , όπου του εξηγούσε γιατί δεν θα τον ξανάβλεπε ... Δεν μπορούσε να του το πεί κατά</span></strong></span><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;"> πρόσωπο . Δείλιαζε ... Ήταν πια μια δειλή ερωτευμένη γυναίκα ... Δεν χρειαζόταν πια το σκέτο , απογυμνωμένο από αισθήματα και δεσμεύσεις σεξ . Της φαινόταν ήδη ανούσιο και ανόητα επικίνδυνο . Μπορούσε να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής της , έχοντας στην αγκαλιά της , τον έρωτά της . Όχι το αντικείμενο του έρωτά της , αλλά τον ίδιο τον έρωτα ... Ήταν μια ... τυχερή γυναίκα ... Κάπου εκεί , προς το ... τέλος , της είχε προσφερθεί , το θείο δώρο . Ο έρωτας ... Πόσες γυναίκες είναι τόσο τυχερές , για να τους συμβεί αυτό ;... Λίγες ... Θα ζούσε αγκαλιά με τον έρωτα της ...</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">Δάκρυσε .</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span style="font-family:Times New Roman;"><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/07/cry11.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-555" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/07/cry11.jpg" alt="" width="338" height="473" /></a></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span style="font-family:Times New Roman;">-------------------------------------------------------------------------------------------------------</span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;">Ο Χ. δεν την ενόχλησε ποτέ ... Δεν ρώτησε ποτέ το γιατί ... Είναι μια ... ιστορία , που θα σας την πω , μιαν άλλη φορά .</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span style="font-family:Times New Roman;">================================================================</span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span style="font-family:Times New Roman;">================================================================</span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:14pt;"><span style="color:#888888;font-family:Times New Roman;"> </span></span><span style="font-size:14pt;"><span style="color:#888888;font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#ff0000;">Αυτό το κείμενο , είναι ό,τι πιο ερωτικό , έχω γράψει μέχρι τώρα .... Θα ήθελα να το αφιερώσω  σε μια ερωτευμένη γυναίκα .... Πραγματικά ερωτευμένη ..... Με "ριπές"  στο στήθος , με "κόψιμο της ανάσας ώρες - ώρες , με πόνο πίσω από το στέρνο (και όχι μόνο) που δεν δείχνει τίποτα στο ΗΚΓ (καρδιογράφημα) , με ... δάκρυα , σαν αυτά που σου ξεφεύγουν άθελά σου , όταν θαρρείς ότι ... ανακαλύπτεις τον κόσμο . Ψάχνω , για να της κάνω την αφιέρωση . </span></strong><span style="color:#ff0000;"><strong><span style="font-size:14pt;">Θα ... ψάξετε μαζί μου ;</span></strong><span style="font-size:14pt;"> </span></span></span></span></p>
</address>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Η ... "ΠΟΡΝΗ" ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ]]></title>
<link>http://silia.wordpress.com/?p=525</link>
<pubDate>Fri, 20 Jun 2008 22:34:56 +0000</pubDate>
<dc:creator>silia</dc:creator>
<guid>http://silia.el.wordpress.com/2008/06/21/i-porni/</guid>
<description><![CDATA[


 Κάποτε πριν αρκετά χρόνια (περίπου δέκα) , βρέθηκα κα]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<address><span style="font-family:Arial;"><span style="font-size:small;"><strong><em><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/06/cf88cf85cf87ceb1cebdceb1cebbcf85cf83ceb7.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-529" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/06/cf88cf85cf87ceb1cebdceb1cebbcf85cf83ceb7.jpg" alt="" width="364" height="400" /></a></em></strong></span></span><span style="font-family:Arial;"><span style="font-size:small;"><br />
<address><span style="font-family:Arial;"><span style="font-size:small;"></p>
<div class="MsoNormal" style="margin:0;">
<address><span style="font-family:Arial;"><span style="font-family:Arial;"> <strong><em><span style="font-size:14pt;color:#000000;font-family:Arial;">Κάποτε πριν αρκετά χρόνια (περίπου δέκα) , βρέθηκα καθισμένη στην ψυχαναλυτική κλίνη (πολυθρόνα είναι τελικά) στα πλαίσια μιας λεκτικής ατομικής ψυχανάλυσης , που συνόδευε ένα γενικότερο πρόγραμμα ψυχοθεραπείας  , που διήρκεσε 3,5 χρόνια συνολικά  . Τρισήμισυ χρόνια , δυό φορές την εβδομάδα , με έναν αξιοπρεπή νεαρό ψυχίατρο , που με έβγαλε «στην τελική» που λένε , κερδισμένη . Καθόταν που λες αμίλητος και με παρακολουθούσε , χωρίς ποτέ να επεμβαίνει ή να κριτικάρει αυτά , που έλεγα . Σαν να ... μην με άκουγε , ή στην καλύτερη των περιπτώσεων , σαν να μην τον αφορούσαν αυτά που του έλεγα ... Κάποτε ενώ του διηγιόμουν κάτι εντελώς δραματικό (κατά την γνώμη μου) , ενοχλήθηκα σφόδρα , μ’αυτή την στάση του και εκνευρισμένη του είπα πως κάνει τη «σχέση» μας να μοιάζει με την πρώτη συνουσία του νεαρού έφηβου παρθένου (εγώ) με την επαγγελματία πόρνη (αυτός) , μια επαφή δηλαδή , χωρίς συναίσθημα, πληρωμένη , χωρίς λόγια , χωρίς άλλη προσφορά , παρά μόνο το ζητούμενο ....το άδειασμα της λίμπιντο του νεαρού .... Με άκουσε πολύ προσεκτικά και χωρίς να χάσει την μακαριότητα του μου απάντησε :</span></em></strong></p>
<div class="MsoNormal" style="margin:0;">
<address><strong><em><span style="font-size:14pt;color:#000000;font-family:Arial;">- Μα ,... είμαι η «πόρνη» σου .... Η "πόρνη" της ψυχής σου ... Μια ευσυνείδητη πόρνη , που η δουλειά μου είναι να δέχομαι το άδειασμα της ψυχής σου ... Αυτό είναι και το ζητούμενο .... γι αυτό ήρθες εδώ , γι αυτό με πληρώνεις ... αλλιώς θα πήγαινες στην κολλητή σου ή στον πνευματικό σου ....</span></em></strong></address>
</div>
<div class="MsoNormal" style="margin:0;">
<address><strong><em><span style="font-size:14pt;color:#000000;font-family:Arial;">Και πριν προφτάσω να αντιδράσω ή να διαμαρτυρηθώ , μου έδειξε την πόρτα και το ρολόι του θυμίζοντάς μου ότι η ώρα μας , είχε τελειώσει .</span></em></strong><span style="font-family:Arial;"><span style="font-family:Arial;"></p>
<div class="MsoNormal" style="margin:0;">
<address><span style="font-family:Arial;"><span style="font-family:Arial;"> </span></span></address>
</div>
<p></span><span style="font-family:Arial;"> </p>
<p></span></span></address>
</div>
<p> <a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/06/cf80cebfcf81cebdceb74.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-530" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/06/cf80cebfcf81cebdceb74.jpg" alt="" width="368" height="343" /></a><strong><em></em></strong></p>
<p><font face="Arial"><font face="Arial"></p>
<div class="MsoNormal" style="margin:0;">
<address><strong><em><span style="color:#0000ff;">Αφιερωμένο , σε κάποιον πολύ καλό φίλο , που αγαπά τα blogs , αλλά δεν έχει δικό του . </span></em></strong></address>
</div>
<p></font></font></span><font face="Arial"></p>
<div class="MsoNormal" style="margin:0;">
<address></address>
</div>
<p></font></span></p>
<div class="MsoNormal" style="margin:0;">
<address></address>
</div>
</address>
</div>
<p></span></span></address>
<p></span></span></address>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ΑΣ ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΝ ... ΜΠΑΜΠΑ ΜΑΣ ]]></title>
<link>http://silia.wordpress.com/?p=520</link>
<pubDate>Sun, 15 Jun 2008 11:18:55 +0000</pubDate>
<dc:creator>silia</dc:creator>
<guid>http://silia.el.wordpress.com/2008/06/15/daddy/</guid>
<description><![CDATA[Λένε πως το Διαδίκτυο , είναι παντού &#8230; Πάνω  μας , κάτ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<address><strong><span style="color:#0000ff;">Λένε πως το Διαδίκτυο , είναι παντού ... Πάνω  μας , κάτω μας , δεξιά κι αριστερά μας , γύρω μας , μέσα στο παρελθόν και το μέλλον μας ... Σ' αυτή την ζωή και σε οποιαδήποτε ... άλλη .... </span></strong></address>
<address><strong><span style="color:#0000ff;">Το κείμενο , που ακολουθεί , το έχω ξανααναρτήσει , ... παλιά πρίν ένα χρόνο και βάλε ... Όμως επειδή μέρα που είναι (3η Κυριακή του Ιούνη = ημέρα του Πατέρα) , και επειδή θεωρώ , πως σ' αυτό , κάνω την καλύτερη περιγραφή που θα μπορούσα , για τον πατέρα μου , θα το επαναλάβω .... Με την ελπίδα , ώστε , αν αληθεύει , ότι το Διαδίκτυο βρίσκεται παντού .... να το διαβάσει , και να ... ξανάρθει να .... παίξουμε </span>....</strong></address>
<address><strong>********************************************************************</strong></address>
<address><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/06/daddy.jpg"><img class="size-full wp-image-521" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/06/daddy.jpg" alt="" width="410" height="629" /></a></address>
<address>Μερες τωρα , ο κομητης τριγυριζε στις γειτονιες μας και η διαφημιση που του γινοταν στην TV στις εφημεριδες και στα "παρεϊστικα" πηγαδακια , αγγιζε τα ορια της υστεριας ....Αρνιομουν πεισματικα να βγω να τον χαζεψω . Να ιδω δηλαδη τι ; Ενα ουρανιο σωμα..... </address>
<address><em><strong>- Εχει και ουρά .<br />
</strong></em><em><strong>- Ενταξει....εχει και ουρά.....</strong><strong>..Ενα ουρανιο σωμα με ουρα , λοιπον , που διασχιζει το χειμωνιατικο στερεωμα μας ....Κι έπειτα ;....Αν δωσω μια γερη κλωτσια στο σιαμεζο γατο μας , και διαγραψει μια γενναια τροχια πανω απο την αυλη μας , με γουρλωμενα τα γαλαζια του ματια και ανατριχιασμενη την καταμαυρη ουρα του , θα εχει περισσοτερο γουστο ......Χωρια , που θα πλακωσει και η Φιλοζωικη , μ'εκεινη τη φατσα , τη σμιλεμενη απο την αγαμια , να μου πεταει πετρες.......Μεγαλος ...τζερτζελές</strong></em></address>
<address><em><strong>- Μη γινεσαι γελοια....Η Φιλοζωικη , δεν πεταει πετρες ....απλα συμβουλευει</strong></em></address>
<address><em><strong>- Εμενα μου λες ; Η καμπουρα μου το ξερει....Ξεχνατε φαινεται την "πετρια" που εφαγα περυσι απο την εκπροσωπο της Φιλοζωικης , επειδη.....</strong></em></address>
<address><em><strong>- Ωχου , καημενη....υπερβολικη και αρνητικη οπως παντα...Στο κατω της Γραφης , το θεμα μας δεν ειναι η Φιλοζωικη , αλλα ο Κομητης....</strong></em></address>
<address><em><strong>- Ε , ....και ;</strong></em></address>
<address><em><strong>- Τι "ε , και" χριστιανη μου ; που ταξιδευεις ;</strong></em></address>
<address><em><strong>- Το "χριστιανη"...., κομμενο!!!...</strong></em></address>
<address>Δεν ηταν ο τονος της φωνης μου ο αυστηρος , αλλα η κουραση , που τωρα τελευταια , ολο και πιο ευκολα , στρογγυλακαθονταν αναμεσα στα ματια μου και εκανε τους - καλοπροαιρετους κατα τα αλλα - συνομιλητες μου , να φρεναρουν και να με παιρνουν "με το καλο" .</address>
<address><em><strong>- Ελα καημενη ....παρε το και σαν , "περιπτωση" .Καθε 88 χρονια περναει ο Κομητης. Δεν θα εχουμε αλλη ευκαιρια να τον ξαναδουμε.</strong></em></address>
<address><em><strong>- Γιατι ;</strong></em></address>
<address><em><strong>- Εγω ,....θα ζω . Μπορει ...να ζω......Μαλλον ...θα ζω...</strong></em></address>
<address><em><strong>- Κανεις δεν ζει τοσο , ωστε να δει τον Κομητη δυο φορες.......</strong></em></address>
<address>Τοτε , κομητες και ουρες , Φιλοζωικες και πετροβοληματα , και Χριστιανοι Ορθοδοξοι , κανανε ταπεινα στην "παντα" για να περασει η λαμπυριζουσα μνημη του πατερα μου .....</address>
<address>Παντα "λαμπυριζουσα" ηταν η μνημη αυτη . Σπανια , αλλα λαμπυριζουσα . Αλλωστε και ο ιδιος , λαμπυριζων ανθρωπος ηταν , τιποτε αλλο . Κι αυτο το "τιποτε αλλο" , ηταν που εθλιβε τη μανα μου και την καταπονουσε και την εβγαζε απο τα ρουχα της . Ωστοσο , επειδη δεν της "καθοταν" και καλα να τον εμφανισει και σαν αχρηστο στα παιδικα μου ματια , βρισκοταν σε μεγαλο διλημμα . Διλημμα , απ'οπου την εβγαλε σαν "απο μηχανης Θεος" καποτε η ...θεια Ευδοκια ."Θειες" αποκαλουσα ολες τις κολλητες της μανας μου , στα χερια των οποιων , μεγαλωνα κιολας , μια και αυτη , ολη την ημερα ελειπε , τρεχοντας δεξια και αριστερα , για τον ¨επιουσιο" .</address>
<address><em><strong>- Ελα καημενη , παρτον σαν ..."φολκλορ"</strong></em> .......της ειπε....</address>
<address>Κι ετσι , σωθηκε κι αυτη απο το διλημμα , σωθηκε κι αυτος στα παιδικα μου ματια...........Φολκλορ τυπος , λοιπον .....Εγχρωμος ....Διασκεδαστικος . Σαν σερπαντινα...Σαν κεντημενη φορεσια πανηγυριου ....Γεματος , νοτες και εικονες , που εσπαζαν τα μιζερα χρωματα της καθημερινοτητας , ενος μεταπολεμικου , επαρχιωτικου σπιτικου σαν το δικο μας........Πολυ ψηλος , πολυ αδυνατος , πολυ ...χαρουμενος για το ...."χάλι" μας . Διηγιοταν περιπετειες σε χωρες εξωτικες και τοσο μακρυνες , που , αμφεβαλλα ακομη και αν υπηρχαν σ'αυτον τον πλανητη . Κι ομως, σχεδιαζαμε μαζι , βημα προς βημα τα μελλοντικα μας ταξιδια - οταν θα πιαναμε λεφτα - στους μυστηριους αυτους τοπους .........Τραγουδουσε καποια αργοσυρτα και λυπητερα τραγουδια , σε γλωσσες παραξενες και ισως , ανυπαρκτες . Και ομως , μου τα μετεφραζε , λεξη προς λεξη , και δεν ηταν λιγες οι φορες , που συγκινιομασταν και δακρυζαμε ανταμα........Προσευχοταν σε αγνωστους θεους και ζητουσε την ευνοια και την βοηθεια μυστήριων Αγίων , που αν και ηξερα , πως δεν υπηρχαν (τί στη οργη....χλευαζε τους Εβραιους , ευρισκε "φτωχη" την Χριστιανοσυνη , σιχαινοταν τους Κινεζους , αγνοουσε επιδεικτικα , ως μη υπαρχοντες τους Μουσουλμανους , φοβοταν τους Ινδιανους)......εν τουτοις , πολλα βραδια , αποκοιμιομουν καθυσηχασμενη , οτι , οι μυστηριες αυτες θεϊκες δυναμεις , που , "Κυριος οιδε" , σε ποια γωνια αυτου του δυστυχου πλανητη , ανθιζαν , θα συνηγορουσαν , ωστε να μεναμε μακρια απο τα δεινα του κοσμου ετουτου............Κι οταν μιλουσε για τα ...αστρα (αχ αυτα τα αστρα τα μαγικα !) , ηθελα δεν ηθελα , ταξιδευα μαζι του , καβαλα σε ουρανια σωματα ,σ'ολες τις γωνιες του αχανους και σκοτεινου Συμπαντος .......</address>
<address></address>
<address><a href="http://silia.files.wordpress.com/2008/06/daddy1.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-522" src="http://silia.wordpress.com/files/2008/06/daddy1.jpg" alt="" width="276" height="562" /></a></address>
<address></address>
<address><em><strong>-</strong></em> <em><strong>Μπαμπα , φοβαμαι.....</strong></em></address>
<address><em><strong>- Μη φοβασαι χαρα μου ....Εχεις τα αθωα και ομορφα ματια σου , να......φεγγουν στα σκοταδια.....</strong></em></address>
<address>Μα , πανω απο ολα αυτα τα φαιδρα και περιεργα , πανω απ'ολες αυτες τις παραξενιες , που διαόλιζαν την υπερκινητικη μανα μου .....μου αρεζαν τα παιχνιδια , που παιζαμε μαζι .....Και δεν μιλαω για τις πανπονηρες με τρανταχτα ονοματα στρατηγων , παρτιδες σκακι , ουτε για τα περιπλοκα κολπα με την τραπουλα αραδιασμενη σε μυστηριους "κωδικες" , αλλα για ΤΟ παιχνιδι μας . Ενα παιχνιδι ,που σχεδον παντα , κατεληγε με εκεινον νικητη κι εμενα ....ευτυχισμενη . Ηταν το παιχνιδι , με τις παραξενες ...λεξεις . Συνεριζομασταν , για το ποιος θα πει , την πιο παραξενη λεξη , που ομως προσδιόριζε , πραγμα υπαρκτο . Οι γνωσεις , η μαθηση , η κουλτουρα , η φαντασια , οι μνημες , σε ενα ξεφρενο διονυσιακο χορό ....Τα νουμερα της ...."χασουρας" μου , απελπιστικα μεγαλα . Οι ελαχιστες νικες μου,...."πύρρειες" ,γιατι ή ξαπλωνα νηστικη τα βραδια , ή κοιμομουν πολυ αργα , ή πηγαινα αδιαβαστη στο σχολειο την επαυριο.............Γιατι , τελικα , τί ειχα να αντιταξω , εγω , η "πτωχη" στα τρανταχτα και μαγικα και στριμμενα ..."Βλαδιβοστοκ" , "υπερσιβηρικος", "ιγκλου" , "πυγμαίοι" , "Λάος" "τρόϊκα" , "Παυλωφ" , "Μεντελ" "περιοδικο συστημα" ,"εκατόμβη" , "τιπιτέϊκα"<em><strong> * </strong></em>, "μπαλνταχίν"**, "χαβάγια" , "Μπαρμπαρόσσα" , ........(Χριστε μου μεγαλοδυναμε , σωσε με)......Χείμαρρος , καταιγίδα , φως....Απλετο φως.....Φως , στα σκοταδια που φοβομουν....</address>
<address><em><strong>- Υπεραιωνοβιος .......</strong></em>αντεταξα καποτε δειλα , και ξαφνικα ....σαν να κουραστηκε....Μια θλιψη , φτερωτη , περαστικη , τσαλακωσε το προσωπο του.......</address>
<address><em><strong>- Το γνωριζω αυτο ...το ξερω .Καταλαβαινω τι θελεις να πεις .....Ομως , ξερεις....δεν υπαρχει τετοιο πραγμα . Οι ανθρωποι , ζουν , ογδοντα , ενενηντα χρονια το πολυ .....Μονο εγω....Εγω , πρεπει να ζησω , μμμμ , ....περιπου 113 χρονια....</strong></em></address>
<address>Τρελλαθηκα. Η αναιμικη προοπτικη μιας πιθανης νικης μου , πηγε περιπατο .</address>
<address><em><strong>- Γιατι ;</strong></em></address>
<address><em><strong>- </strong></em><em><strong>Για να ξαναδω τον κομητη......Ημουν 25 χρονων οταν τον ειδα να περναει πανω απο την ομορφη Κριμαια , την θαλασσα του Αζώφ , το Κιμμέριο κυμα .</strong></em></address>
<address>Σωπασε . Η μανα μου , μαζεψε τα τελευταια πιατα , μουρμουριζοντας , οτι πρεπει να παω για υπνο.....................</address>
<address>Εκει , ....κοπηκε αποτομα η λαμπυριζουσα μνημη του πατερα μου . Και τοτε , ηταν που αποφασισα να βγω να ιδω κι εγω ....τον Κομητη .</address>
<address>........................................................................</address>
<address>.......Η Νυχτα , ποτε δεν ηταν ντροπαλη . Μου φανηκε ομως , πως εκεινη την ωρα , καθως ανοιξα την πορτα προς τον γεναριατικο κηπο , αρπαξε αποτομα , και ερριξε βιαστικα επανω της , το εναστρο πεπλο της . Σηκωσα το βλεμμα πανω της και ....χαμος . Τα παντα βρισκονταν πανω στο σκοτεινο πιατο του Ουρανου , μα , ο Κομητης , που ; Τα παντα . Αστερες κι αστερισκοι , πλανητες και απλανεις , ο Αυγερινος και ο Έσπερος , ο Νυχτοκόπος και η Παρθενος Σεληνη , οι Άρκτοι , η Κασσιόπεια , ο Ωρίων , οι Πλειάδες , ο Βέγας , Αλτάϊρ , Αντάρης , Σείριος και ο Πολικός του Βορρά και στη μεση , πανω απ'ολους , το ζωναρι της Καλογριάς , ο χαμογελαστος Γαλαξίας . Τα παντα , μα ο Κομητης πουθενα . Και πανω που οι ελπιδες μου για να τονιδω , αρχισαν να φυλλορροουν σαν τα "πεφταστέρια ", νά τος που φανηκε να ερχεται απο ....τον Νοτια.............Ο κομητης , δεν ειναι ευπειθης . Δεν ακολουθει κανεναν απο τους κανονες του Ουρανου . Ο ακριβοθωρητος αλητακος του Συμπαντος , συμπεριφερεται απροβλεπτα και το "παιζει" ...ο αναρχικος του χωρου . Ομως , αυτη τη φορα , ο εκκεντρικος και ελευθερος δρομοκόπος του Χάους , ειχε βρει τον μαστορα του . Πιλαλούσε στα ουρανια μονοπατια και πλησιαζε λαχανιαζοντας κι αφριζοντας , ζωσμενος φωσφοριζοντα χάμουρα και ασημενια χαλιναρια , χτυπωντας νευρικα την ολοφωτη ουρα του , και πανω στην ραχη του , ο πιο απιθανος ιππηλάτης του κοσμου . .....Ο πατερας μου .....Ο πατερας μου , που τραβηξε τα γκεμια , τον φρεναρησε σιγα-σιγα , και τον εφερε μερικα μετρα πανω απο τις γυμνες φλαμουριες της εισοδου του κήπου . Εφεξε ο τοπος ολος .....Εφεγγε και το προσωπο του απο χαρα .....</address>
<address><em><strong>- Ηρθα , να παιξουμε το παιχνιδι μας ....Και ειναι η σειρα σου .</strong></em></address>
<address>..........Ο θανατος , ειναι καταλυτικος ........Κανενας ελλογος ανθρωπος , δεν ελπιζει οτι θα ξανανταμωσει , εν ζωή , τους νεκρους αγαπημενους του . Κι ομως , κατι "παραξενιες" των κλιμακτηριακων αγρυπνιών μου , μ'εκαναν να πιστευω , πως ισως καποτε , καπως , ισως και να ξαναπαιζα μαζι του , το παιχνιδι μας .......Κι ετσι , μαζευα ο,τι καινουριο και απιθανο , πλουτιζε το λεξιλογιό μου στις "συγχρονες" ημερες μου . Κατι , μυστηρια , οπως "κυβερνοχώρος" , "διαδικτυο" , "απεμπλουτισμένο ουράνιο" , "κλωνοποίηση" , φτιαχνοντας την πονηρη παρακαταθηκη μου , για εκεινη την απιθανη ωρα , που..................Ομως , συνεχιζα να μενω αποσβολωμενη , ακίνητη , ξεθεωμένη μπροστα στο ανηκουστο θεαμα , ανημπορη να ψελλισω κατι απ'ολα αυτα , που χρονια μαζευα με διαθεση ρεβανσισμού . ......Ο πατερας μου , καβαλα στον Κομητη ..... Στον κομητη ΤΟΥ . Στον κομητη , που ποιος ξερει , ποιες συγκυριες ανταμωσαν τους δρομους τους στον ουρανο . Εκει ,...που πλανιοντουσαν και οι δυο .......Φαινεται , πως αργησα πολυ , γιατι :</address>
<address><em><strong>- Αργεις....Ειναι η σειρα μου τωρα......</strong></em></address>
<address>Προσπαθησα να τον κοιταξω στα ματια , αλλα θαμπωσα μεσα στο καταύγασμα......Η ενταση , κορυφωθηκε στο επακρο . Συναμα , ειχα την εντυπωση , οτι ο Κομητης σηκωθηκε ψηλοτερα και απομακρυνοταν προς τα πανω . Ολα , αρχισαν να γινονται , λιγοτερο φωτεινα . .....Πραγματι , ο Κομητης , εφευγε . Τωρα πια , μπορουσα να τον ιδω , χωρις να θαμπωνω . Λιγο πριν παρει την τελικη στροφη προς ανατολικη μερια , ακουσα την τραγουδιστη φωνη του καβαλαρη :</address>
<address><em><strong>- Σ' αγαπώ......</strong></em></address>
<address>Τρελλαθηκα....</address>
<address><em><strong>- Μα , αυτο το ξερω....ΤΟ ΞΕΡΩ . ΤΟ ΞΕΡΩ .</strong></em></address>
<address>Αλλα μονο τα χειλια μου κουνιόντουσαν . Το ηξερα , παναθεμα με , αλλα κανεις δεν ηταν πια εκει για να μ'ακουσει . ....Ο Κομητης , με τον στοιχειωμενο αναβατη του , ειχαν χαθει προς την Ανατολη .....Ολα ξαναγιναν σκοτεινα . Σκοτεινα κι ακινητα , οπως οταν τελειωνει το ονειρο μεσα στην νυχτα . ....</address>
<address><em><strong>- Το ξερω.....</strong></em></address>
<address>Το ηξερα , αλλα δεν προφτασα να το πω . Κι ετσι ....εχασα και παλι...................</address>
<address>Τωρα , πρεπει να πεθανω , το λιγοτερο 135 χρονων , για να βρω την ευκαιρια να ξαναπαιξω μαζι του και ισως να κερδισω .....135 χρόνων.....Οταν θα ξαναπερασει ο Κομητης .....Κι εκεινο........ισως .</address>
<p><em><strong>#########</strong></em></p>
<p><em><strong>* τιπιτέϊκα=</strong></em>μικρο βελουδινο κεντημενο με μεταξι καπελακι των Τατάρων</p>
<p>**<em><strong>μπαλνταχίν=</strong></em>καλυμενη με υφασμα κατασκευη , καθισμα , για την ραχη των ελεφαντων</p>
<p>.........ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 1997 (ΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ : 