Όταν ελεούμε κάποιον πρέπει να το κάνουμε από αγάπη για αυτόν και όχι για να μας θαυμάσουν οι άνθρωποι. Δε θέλει τέτοιους ανθρώπους κοντά του ο Χριστός. Αντίθετα, αυτοί που βοηθάνε αυτούς που έχουν ανάγκη από αγάπη, έχουν μεγάλη ουράνια ανταμοιβή. Το ίδιο ισχύει και για την προσευχή. Δεν προσεύχονται οι φίλοι του Χριστού για να κάνουν εντύπωση στους ανθρώπους, αλλά με ταπείνωση ενώπιον του Θεού.

Ούτε προσεύχονται με πολλά λόγια, λες και άμα πουν πολλά θα πείσουν κανένα. Γνωρίζουν ότι ο ουράνιος πατέρας τους ξέρει τι έχουν ανάγκη πριν αυτοί το ζητήσουν. Γι' αυτό και προσεύχονται έτσι:

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν. 

Ζητάμε από τον Θεό να συγχωρέσει τα παραπτώματά μας, γιατί και εμείς συγχωρούμε όσους μας πίκραναν. Η σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους έχει επίδραση στη σχέση μας με τον Θεό. Αυτό που είμαστε με τους άλλους αυτό κουβαλάμε και παρουσιάζουμε και στον Θεό.

Αυτά που ισχύουν για την βοήθεια που δίνουμε στους άλλους και για την προσευχή, ισχύουν και για τη νηστεία. Δεν έχει νόημα να νηστεύουμε για να φανούμε, ούτε να γκρινιάζουμε όταν νηστεύουμε. Αν είναι να γκρινιάζουμε, δεν έχει κανένα νόημα. Η νηστεία δίνει θησαυρούς και αυτοί που γκρινιάζουν είναι προφανές πως δεν γεύονται την ουράνια παρηγοριά που έρχεται από τον Θεό που βλέπει τα μύχια της καρδιάς μας.

Υπάρχουν λοιπόν ουράνιοι θησαυροί και αυτούς μας καλεί ο Χριστός να απολαύσουμε. Όχι τα λεφτά και την πολυτέλεια. Αυτά δεν έχουν νόημα, δεν αναπαύουν την ανθρώπινη καρδιά. Αντίθετα, έρχονται με πολλές έγνοιες, μην κάτι χαλάσει ή μην κάτι κλαπεί. Υπάρχουν ουράνιοι θησαυροί και επίγειοι θησαυροί. Εκεί που είναι οι θησαυροί μας είναι και η καρδιά μας. Και μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας ότι μπορούμε να έχουμε και τα δύο. Ο Χριστός είναι ξεκάθαρος: Ή το ένα, ή το άλλο. Και μας το ξεκαθαρίζει τώρα, για να μην μπερδευτούμε μετά. Η επιλογή είναι δική μας.

Κανένας δεν μπορεί να υπηρετεί δύο κυρίους. Ή τον Θεό, ή το χρήμα. Δε γίνονται και τα δύο. Ξεκάθαρα πράγματα.

Παράθυρο στην ψυχή είναι το βλέμμα. Αν η καρδιά μας είναι καθαρή, το βλέμμα μας λάμπει και ακτινοβολεί από την Χάρη του Θεού. Αν το βλέμμα μας είναι μπερδεμένο, ή, ακόμα χειρότερα, σκοτεινό, τότε τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά για την καρδιά μας. Ο Καρδιογνώστης Χριστός μας μιλάει απλά και ξεκάθαρα, από ενδιαφέρον και αγάπη.

Ο Θεός μας φροντίζει, και γνωρίζοντας τον Θεό, άμα δεν υπηρετούμε το χρήμα και άμα δεν έχουμε σκοτάδι στην καρδιά μας, δεν έχουμε μέριμνες να μας απασχολούν και να μας μπερδεύουν. Αμέριμνους μας θέλει ο Χριστός. Δεν έχει νόημα, λέει, να ανησυχούμε τι θα φάμε και πώς θα ντυθούμε. Ο Θεός θα μας φροντίσει. Δεν δίνει τροφή και στέγη στα πουλιά; Δεν διακοσμεί εντυπωσιακά τα λουλούδια των αγρών; Γιατί λοιπόν εμείς να μην Του έχουμε εμπιστοσύνη; Άμα φροντίζει αυτά, δε θα φροντίσει εμάς τους ανθρώπους;

Δε μας θέλει ο Χριστός όπως τους ειδωλολάτρες, που ανησυχούν για το τι θα φάνε και πώς θα ντυθούνε και για το τι θα κάνουν αύριο. Ο Χριστός μας θέλει να γνωρίζουμε τον ουράνιο πατέρα μας, ο οποίος θέλει να μας δώσει ουράνιους θησαυρούς και είναι έτοιμος να μας φροντίσει ξέροντας όλες τις ανάγκες μας. Αντί να ανησυχούμε, ο Χριστός μας θέλει να ζητάμε τη βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη του Θεού. Αυτές πρέπει να είναι οι προτεραιότητές μας. Όλα τα άλλα θα έρθουνε. Αρκετές δυσκολίες έχει το σήμερα. Ας μην ανησυχούμε λοιπόν και για το αύριο. Έχει ο Θεός.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν.
Γνωστή Ιστοσελίδα, προσφέρει στους πιστούς :

- Προσευχή δι΄αντιπροσώπου !

- Διατύπωση των αιτημάτων της καρδιακής προσευχής !

- Μνημόνευση των τιμίων ονομάτων !

- Ιερή παράκληση για την ικανοποίηση των αιτημάτων !

- Αποστολή κατ΄οίκον ευλογιών και μάλιστα δωρεάν !

Και όλα τα παραπάνω με ένα απλό e-mail, εντελώς προσωπικό και εμπιστευτικό !

Άντε, με το καλό, οι λειτουργίες της Κυριακής, γάμοι και βαφτήσια, να γίνονται μέσω ... internet, ίσως πειστεί και το ΥΠΕΠΘ να χορηγήσει στους πιστούς δωρεάν ... ηλεκτρονικούς υπολογιστές με το σχετικό software για να μπορεί ο καθένας (και αυτοί που μπορούν και αυτοί που δεν μπορούν ή δεν θέλουν) να παρακολουθούν live τα εκκλησιαστικά δρώμενα !

Do you love to pray?

Η προσευχή της celebrity

Παναγία μου μεγαλόχαρη, κάνε το θαύμα σου.

Κάνε να βρεθεί ξαπλώστρα στην Ψαρρού που θα πάμε το 15γουστο κι εγώ θα έρθω γονατιστή στην Τήνο να ανάψω λαμπάδα. Έτσι κι αλλιώς θα έρθω γιατί στο χρωστάω από πέρυσι που αγόρασα το καινούργιο σχέδιο της Luis Vuiton που είχε λίστα αναμονής 4 μήνες κι εγώ πέτυχα να πάρω το κομμάτι που είχε έρθει για κάποια που τελικά έπεσε έξω ο άντρας της από τη στιγμή που παρήγγειλε την τσάντα. Μετά απ' αυτό πώς να μην πιστέψεις ότι υπάρχει ο Θεός και η Παναγία και ακούνε τις προσευχές σου; Κανείς δεν ξέρει πόσο είχα προσευχηθεί και πόσες φορές είχα γράψει (έτσι μου είπαν ότι πρέπει να κάνω για να προσελκύω τα αγαθά από το σύμπαν), τη λέξη Luis Vuiton. Βέβαια έτσι έγραφα και το όνομα του Τάκη (εκείνου του τεκνού που τον είχε φίλο η Παπαρίδου), αλλά εκεί δεν έγινε τίποτα. Και πάλι για να πιστέψω δεν έγινε αυτό, μια και το να απατάς τον άντρα σου δεν το επικροτεί ο Θεός, ακόμα κι αν είναι ένας άχρηστος που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να δουλεύει και να την πέφτει σε όλες τις γραμματείς του. Αλλά κι εκεί υπάρχει Θεός. Η τελευταία του πήρε σε αποζημίωση και τα σώβρακα.

Και μια και γύρισε σε μένα και το παίζει "σύζυγος" κάνε Παναγία μου να μας καλέσει φέτος ο Γαβαλάς στο πάρτυ του, γιατί πέρυσι αναγκάστηκα να πω ότι έχω επείγουσα δουλειά στην Αθήνα και έφυγα για δύο ημέρες για να μην παραδεχτώ ότι δεν είχα πρόσκληση. Ποια εγώ που στο σπίτι μου έχω καλέσει όλη την καλή κοινωνία της Μυκόνου (το ότι παραπάνω από τους μισούς δεν με καταδέχτηκαν απλά δείχνει τη γαιδουριά τους......

Πάντως αν γίνει κι αυτό υπόσχομαι να αγοράσω από τον Καίσαρη το τάμα που θα φέρω..."

υπέρ των αποδημησάντων αδελφών;

Χθες βράδυ (31-08-2006) είχα μια συζήτηση με έναν Ορθόδοξο φίλο μου ο οποίος ήθελε να στηρίξει μέσα από την  Καινή Διαθήκη  τα μνημόσυνα της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας καθώς και τις ευχές (προσευχές) υπέρ των αποθανόντων αδελφών μας. Μου έφερε λοιπόν το Βιβλικό εδάφιο Β’ Τιμ.1:16-18, «Είθε ο Κύριος να δώσει έλεος στην οικογένεια του Ονησιφόρου· επειδή, πολλές φορές με παρηγόρησε, και δεν ντράπηκε την αλυσίδα μου, αλλά όταν ήρθε στη Ρώμη, με ζήτησε με πολύ ενδιαφέρον, και με βρήκε. Είθε ο Κύριος να του δώσει να βρει έλεος από τον Κύριο κατά την ημέρα εκείνη. Και όσες διακονίες έκανε στην Έφεσο, εσύ ξέρεις καλύτερα».  Μου είπε λοιπόν ότι ο Ονησιφόρος είχε πεθάνει και ότι ο Απόστολος Παύλος ευχόταν υπέρ της ψυχής του την ημέρα της κρίσεως. Η αλήθεια είναι ότι έχω καιρό να μελετήσω αυτά τα θέματα και ήμουν απροετοίμαστος να του απαντήσω. Καθ’ όλη όμως την συζήτηση που είχαμε δυο πράγματα είχαν καρφωθεί στο μυαλό μου α). Πως είναι δυνατόν ο Απόστολος εδώ να έρχεται σε αντίθεση με αυτά που ο ίδιος έγραψε αλλού (δες π.χ. Εβρ.9:27) και β). Είχε πράγματι πεθάνει ο Ονησιφόρος; Χθες βράδυ είχα ανήσυχο ύπνο, αισθανόμουν ότι ο Κύριος  δεν χάρηκε με τα όσα του είπα, ότι έπρεπε να του πω κάτσε να το μελετήσω πρώτα το θέμα. Σήμερα λοιπόν έκανα μια μικρή έρευνα και ιδού τα αποτελέσματα.

Στο βιβλίο του «Τα Ανάποδα της Θρησκείας» ο Στυλ. Χαραλαμπάκης γράφει μεταξύ άλλων, «…"Δώη αυτώ ο Κύριος ευρείν έλεος παρά Κυρίου εν εκείνη τη ημέρα". Απ’ αυτά συμπεραίνει ο Νεκτάριος ότι ο Ονησιφόρος είχεν αποθάνει και ο Παύλος δέεται υπέρ του νεκρού Ονησιφόρου… Την αυθαίρετη αυτή ερμηνεία δίδουν όλοι εκείνοι που υποστηρίζουν τα Μνημόσυνα, εκτός από τους Καθηγητές θεολόγους των Πανεπιστημίων, εξ όσων γνωρίζω. Δηλαδή την ερμηνεία αυτή δίδουν αυτοί που αποτελούν την ανεπίσημη φωνή της θεολογίας. Αυτοί όμως που αποτελούν την επίσημη φωνή δηλ. οι Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι ξέρουν από την παράδοση, ότι ο Ονησιφόρος, όχι μόνο δεν ήταν νεκρός, τότε που ο Παύλος έγραφε γι’ αυτόν, αλλά και μετά την εποχή αυτή ο Ονησιφόρος υπήρξε επίσκοπος Κολοφώνος…» (σελ.216-217).  Επειδή πολλοί Ορθόδοξοι δύσκολα θα δεχόντουσαν αυτά που γράφει ο Στυλ. Χαραλαμπάκης διότι δεν τον εμπιστεύονται καθόλου δεν θα μπορούσα να δεχτώ έτσι απλά τα όσα αναφέρει έτσι συνέχισα την έρευνά μου να δω κατά πόσο είχε δίκιο ο συγγραφέας αυτός.

Καταρχήν ήθελα να δω αν πράγματι οι Πανεπιστημιακοί Ορθόδοξοι θεολόγοι δεν χρησιμοποιούν το χωρίο αυτό. Βρήκα λοιπόν ότι ούτε ο Π. Τρεμπέλας, ούτε και ο Χρ. Ανδρούτσος ενώ πραγματεύονται μεν τα μνημόσυνα δεν το χρησιμοποιούν το χωρίο αυτό (Π.Ν. Τρεμπέλα, Δογματκή, ΙΙ 410, 422, ΙΙΙ 411, εκδ. «Ο Σωτήρ» / Χρ. Ανδρούτσου, Δογματική της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, σελ.376, 427 εξ. 434 εξ. 435 εξ, 4η Έκδοσις Αστήρ). Αλλά ούτε και αξιόλογοι αντί-αιρετικοί συγγραφείς όπως ο Αντ. Αλεβιζόπουλος ή ο Χρ. Τσιάκκας δεν το χρησιμοποιούν (Αντ. Αλεβιζόπουλου, Εφόδιον Ορθοδοξίας, σελ.349-350, 5η Έκδοση Αποστολική Διακονία/ του ιδίου, Εγχειρίδιο αιρέσεων και παραχριστιανικών ομάδων, σελ.52-53, 3η Έκδοση επαυξημένη, Αθήνα 1994, εκδ. Διάλογος / Χρ. Τσιάκκα, Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Θρησκειών και Αιρέσεων…, σελ. 857-858, εκδ. Ι.Μ. Τροοδιτίσσης). Μήπως δεν το χρησιμοποιούν διότι ο Στ. Χαραλαμπάκης είχε δίκιο, μήπως το εδάφιο είναι ολωσδιόλου άσχετο;

Σκέφτηκα λοιπόν να το ψάξω περισσότερο το θέμα. Στο "Commentary on the Whole Bible" ο Matthew Henry αναφέρει σχετικά με το Β’ Τιμ. 1:16-18, «Ενώ οι παπικοί θα το έχουν ότι ήταν τώρα νεκρός… ποιος τους είπε ότι ο Ονησιφόρος ήταν νεκρός;» (σελ. 2361).  Δηλαδή ο Ονησιφόρος ήταν ζωντανός; Για να δούμε. Η επιστολή προς τον Τιμόθεο Β’ λέγεται ότι γράφτηκε περί του 66 ή 67 μ.Χ. ενώ ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος σύμφωνα με τις πηγές αποκεφαλίστηκε στην Ρώμη περί του 67 μ.Χ. από την άλλη ιστορικά ο Ονησιφόρος πέθανε  το 81 μ.Χ. (δες τέλος για πηγές). Από αυτό φαίνεται  πάλι ότι ο Στ. Χαραλαμπάκης γράφει για το θέμα μας την αλήθεια.

Κακώς λοιπόν έφερε ο φίλος μου αυτό το εδάφιο που όσοι θεολόγοι γνωρίζουν τα πράγματα δεν χρησιμοποιούν. Η Καινή Διαθήκη δεν διδάσκει πουθενά τα μνημόσυνα αντίθετα μάλιστα μας πληροφορεί, «Και καθώς είναι αποφασισμένο στους ανθρώπους μια φορά να πεθάνουν, ύστερα δε από τούτο είναι κρίση» (Εβρ.9:27) δηλαδή ότι δεν υπάρχει περίπτωση σωτηρίας μετά τον θάνατο. Αυτή είναι η αλήθεια.

Με Χριστιανικούς Χαιρετισμούς,

Θεμιστοκλής

Πηγές:

«Εν Αρχή ην ο Λόγος» (Χριστιανικό Πρόγραμμα Αγίας Γραφής)

Στυλ. Χαραλαμπάκη, Τα Ανάποδα της Θρησκείας, Αθήνα 1984.

Χρ. Ανδρούτσου, Δογματική της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, Αστήρ 1992.

Π.Ν. Τρεμπέλα, Δογματική της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, Σωτήρ 1979.

Αντ. Αλεβιζοπούλου, Εφόδιον Ορθοδοξίας, Αποστολική Διακονία1993.

Αντ. Αλεβιζόπουλου, Εγχειρίδιο αιρέσεων και παραχριστιανικών ομάδων, Αθήνα 1994.

Χρ. Τσιάκκα, Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Θρησκειών και Αιρέσεων…, Ι.Μ. Τροοδιτίσσης 2002.

Matthew Henry’s Commentary on the whole Bible, Complete and Unabridged, Hendrickson Publishers 2002.

http: // churchmouse57.blogspot.com / (Yet, Catholic tradition state that Onesiphorus died in 81 A.D. (see here: St. Onesiphorus) and considering that these sources place Paul’s death at around 67 A.D. (see here: St. Paul) this would place Onesiphorus’ death some 14 years AFTER Paul. For those who insist that Onesiphorus is dead in the passage, this would be a case where a Catholic tradition contradicts Catholic apologetics)

http: // www. catholic. org/saints/saint.php?saint_id=4910  ( St. Onesiphorus Feastday: September 6, 81)

http: //www .catholic. org /saints/saint.php?saint_id=91 (St. Paul Feastday: June 29…where he was imprisoned a second time and in the year 67, was beheaded)

http: //www.agabus. co. uk/2timothy/ chapter1.htm (The Romans would watch Onesiphorus when he visited Paul. The Romans thought that Paul was a criminal. Any friend of Paul might be just as bad. So Onesiphorus too may now be in prison. 'The day' would then be the day when he is tried by the Roman judge. The Roman judge will have no mercy. But the Lord will! Paul cannot reward Onesiphorus for his kindness. But the Lord will!)

Αφού λοιπόν ο Ιησούς Χριστός είναι η αόρατη Κεφαλή της Εκκλησίας και είναι Εκείνος που μας φέρνει κοντά Του (Λουκ.12:34) δεν καθιστούμε κανέναν άνθρωπο ως μεσάζοντα να οδηγεί ή να κατευθύνει την λατρεία μας παρά τον ίδιο τον Χριστό, διότι είναι Αρχιερέας για πάντα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ (Εβρ.6:20). Ο Ιησούς μπορεί κάποιες φορές να διακονεί (διδάσκει) όλη την συνάθροιση άμεσα και εσωτερικά (στις καρδιές των πιστών) χωρίς να εκστομιστεί ούτε μία λέξη φέρνοντας ένα αίσθημα ειρήνης και συμφιλίωσης η οποία αναγνωρίζεται απ' όλους ως μία ένδειξη της Παρουσίας Του (Ιωάν.14:27, Ψαλμ.32:1).

Άλλες φορές μπορεί να δοθούν λόγια διακονίας σε κάποιον ώστε να μιλήσει σε όλη τη συνάντηση, και εμείς πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητο ο άνθρωπος που θα καλεστεί να το κάνει να είναι υπάκουος στο να παραδώσει το μήνυμα που του έδωσε ο Θεός, παρ' όλες τις φυσικές συστολές και τα αισθήματα αναξιότητας (Ησαΐας 6:5-9). Γιατί ό,τι ο Θεός μας ζητήσει να κάνουμε μας δυναμώνει επίσης και μας καθιστά ικανούς να το κάνουμε (Μαρκ.13:11) εάν μονάχα τον υπηρετούμε (Ησαΐας 40:31).

Καθώς όλες οι διακονίες του Ευαγγελίου δίνονται με άμεση καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος (Ιωάν.14:26) κάθε ένας παρών μπορεί να είναι χρισμένο όργανο του Θεού, εφόσον είναι υπάκουος στο κάλεσμά Του.

Ο Κύριος επίσης περιμένει από εμάς να προετοιμάζουμε τις καρδιές μας και το μυαλό μας να δεχθούν το σωστά ειπωμένο λόγο (Ιερεμ.4:3) και αν ακούσουμε με ευαίσθητο και μεταμελημένο πνεύμα τα πνευματικά μας αυτιά θα διακρίνουν την αλήθεια όπως είναι από τον Ιησού (μέσα στον Ιησού). Έτσι μπορούμε να τραφούμε καλά από λίγα, καλά ειπωμένα λόγια (Κολ.4:6).

Παρ' όλο που οι Φίλοι παρακινούνται να είναι ακριβώς στην ώρα τους για την συνάντηση λατρείας, σποραδικά η λατρεία μας επεκτείνεται πέρα της καθορισμένης ώρας. Αυτό μπορεί να γίνει διότι ένας Φίλος έχει σηκωθεί να μιλήσει προς το τέλος της συνάντησης ή διότι είναι φανερό ότι η συνάντηση δεν έχει λήξει και ότι η δουλειά του Αγίου Πνεύματος δεν πρέπει να διακοπεί.

Όταν δύο διορατικοί Φίλοι (συνήθως πρεσβύτεροι ή επίσκοποι) αισθανθούν ότι η ώρα του τέλους έφθασε σηκώνονται και ανταλλάσσουν χειραψία. Αυτό αποτελεί ένδειξη ότι η συνάντηση τελείωσε, έπειτα όλοι οι πιστοί χαιρετούν αλλήλους ανταλλάσσοντας χειραψία. Επισκέπτες είναι καλοδεχούμενοι και δίνεται ευκαιρία για θερμή Χριστιανική συντροφιά.

«Πλην έρχεται ώρα, και ήδη είναι, ότε οι αληθινοί προσκυνηταί θέλουσι προσκυνήσει τον Πατέρα εν πνεύματι και αληθεία· διότι ο Πατήρ τοιούτους ζητεί τους προσκυνούντας αυτόν. Ο Θεός είναι Πνεύμα, και οι προσκυνούντες αυτόν εν πνεύματι και αληθεία πρέπει να προσκυνώσι.» (Ιω.4:23-24). Η αληθινή λατρεία του Θεού είναι μέσα στο Πνεύμα, έτσι περιμένουμε πρώτα να μας δοθεί το Πνεύμα του Θεού. Αρχίζει με το να περιμένουμε τον Κύριο, ώστε να φανερώσει τον Εαυτό Του μέσα στις καρδιές μας.

Καθώς συγκεντρωνόμαστε μαζί, περιμένουμε να νιώσουμε την παρουσία του μονογενή Υιού Του Θεού, τον Ιησού Χριστό, ανάμεσά μας, ώστε να μας καθοδηγήσει, διδάξει, και οδηγήσει Αυτός, διπλά σαν πρόσωπα και σαν ομάδα. Βασίζουμε αυτό στην υπόσχεση του Ιησού ότι, «όπου είναι δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το όνομά μου, εκεί είμαι εγώ εν τω μέσω αυτών» (Μτ.18:20). Το κεντρικό μήνυμα της Καινής Διαθήκης είναι ότι ο Ιησούς Χριστός έχει έρθει. Και ο Θεός Τον έστειλε για να είναι ένας αιώνιος προφήτης σε μας, και πρέπει να Τον ακούμε σε όλα τα πράγματα. Ο Θεός είπε, «…Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός… αυτού ακούετε…» (Μτ.17:5).

Αυτή η λατρεία δεν είναι προαιρετική για τους Χριστιανούς, ούτε και πρέπει να βρίσκεται μόνο σε συγκεκριμένες Ομολογίες, εάν θέλουμε να υπακούμε την εντολή του Θεού και να ακούμε τον Υιό Του σε όλα τα πράγματα. Τότε πρέπει να μαζευόμαστε μαζί και να περιμένουμε να δεχθούμε τον Χριστό ανάμεσά μας ως Ζωντανό Προφήτη και Διδάσκαλο. Εδώ δεν υπάρχει καμία «μαγική φόρμουλα», η αληθινή λατρεία είναι δώρο από το Θεό, που δίνεται σε αυτούς που ταπεινώνουν τους εαυτούς τους, και περιμένουν υπομονετικά για τον Υιό Του.

Ξέρουμε ότι ο Ιησούς είναι ανάμεσά μας, από το έργο που κάνει μέσα στις καρδιές μας, και ανάμεσά μας ως λαός Του. Ο Ιησούς μπορεί να κινήσει (πνευματικά) κάποιους από μας να κηρύξουν, να υμνήσουν ή να προσευχηθούν δυνατά ή μπορεί να μας ζητηθεί να κάνουμε κάτι όπως να θεραπεύουμε ή να παρηγορούμε ο ένας τον άλλον. Ότι και να μας ζητηθεί (από τον Θεό) να κάνουμε, πρέπει να υπακούμε την προτροπή του Χριστού μέσα στις καρδιές μας. Αυτή είναι η αρχή κάθε αληθινής διακονίας και ο τρόπος που ο Χριστός δίνει τα πνευματικά Του χαρίσματα ανάμεσα στο λαό Του, την Εκκλησία Του. Αν κάποιος δεν είναι σίγουρος αν οδηγείται από το Χριστό να κάνει κάτι τότε πρέπει να περιμένει. Η οδηγία, αν αληθινή, θα γίνει ποιο δυνατή. Είναι καθώς δίνουμε τα σώματά μας, τον νου μας και το πνεύμα μας ως ζωντανή θυσία στην υπηρεσία του Θεού που η λατρεία μας γίνεται αληθινή.

Από την άλλη, σε αυτή την καθημερινότητα, οι άνθρωποι που συνομιλούν μεταξύ τους στα λεωφορεία ή στα τρόλεϋ όλο και μειώνεται. Να, ένα ωραίο θέμα έκθεσης: «Η σιωπή των επιβατών ως παράδειγμα αποξένωσης των κατοίκων στις μεγαλουπόλεις». Άραγε, τί να μοιραστεί ένας Πακιστανός με έναν Πολωνό ή τα δύο Βουλγαράκια που πάνε τσάρκα στο Μοναστηράκι με τις μεσήλικες Ελληνίδες που κατεβαίνουν στο κέντρο να βολτάρουν και να χαζέψουν τις βιτρίνες; Δεν είναι μόνο η γλώσσα ως πρόβλημα της επικοινωνίας, αλλά και η καχυποψία έχει θεριέψει. Αρχίζει να μας ζώνει τόσο πολύ ο φόβος για τον άλλο... Ας σκεφτούμε πόσο εύκολα παίρνουμε σήμερα κάποιον που κάνει ωτο στοπ και πόσο διαφορετικό ήταν παλιότερα, πόσο αθωότερα ήταν τα πράγματα. 

Αντίθετα οι φωνές δυναμώνουν στις συνομιλίες στα κινητά και οι πάντες ακούν τους μονολόγους των επιβατών: διευκρινίσεις, απολογίες, ερωτόλογα, ραντεβού, βρισιές, αναστεναγμοί... Τα πάντα εν δήμω.

Ωστόσο, σύμφωνα με προσωπική μαρτυρία και εξακριβωμένες πληροφορίες έχουν αυξηθεί δραματικά οι άνθρωποι στους δρόμους, στην κρεαταγορά, σε ιερά προσκυνἠματα, σε πλατείες, δίπλα σε συντριβάνια, σε πανηγύρια, αλλά και στα μέσα μαζικής μεταφοράς που μιλούν χαμηλόφωνα ή σε υψηλούς τόνους και δεν φέρουν ούτε ακουστικό ούτε μπλουτούθ.

Σε κοιτάνε στα μάτια αλλά δεν απευθύνονται σε σένα ούτε σε κανέναν διπλανό ή κοντινό τους. Άνθρωποι κάθε ηλικίας με ντύσιμο σοβαρό ή ατημέλητο, μακρυμάλληδες ή ξυρισμένοι, αναλφάβητοι αλλά και με PhD, καθαροί και λιγότερο καθαροί τους ενώνει ο προσωπικός τους μονόλογος που κινεί το βλέμμα των περαστικών και τρομάζει τους συνεπιβάτες στο λεωφορείο.

Συχνά ο λόγος τους αγγίζει το παραλήρημα, λέω νά, κάπως έτσι θα μιλούσαν οι προφήτες, και ο τόνος τους μεταβάλλεται ανάλογα με το περιεχόμενο. Δεν είναι παιδιά πεντηκοστιανών και αγνοώ εάν έχουν σχέση με προτεσταντικές σέχτες (βλ. σχετικό σημερινό δημοσίευμα «Jesus Camp: Ο Χριστός των νεοπεντηκοστιανών σπάει τα κεφάλια των αλλοδόξων» από το egolpio.wordpress.com). Κάνουν παύσεις και σιωπές. Νιώθω ότι συνομιλούν με κάποιον. Μήπως προσεύχονται;

Το κείμενο δεν είναι δικό μου είναι παράφραση της αρχικής μετάφρασης που είχε δημοσιευτεί στα΄Ρώσικα

Για σου, Κύριε!

Είσαι καλά; Συγνώμη για τη ενόχληση. Σκέφτηκα πως θα είναι σωστό, να σου πω ευχαριστώ, για όλα που μου έδωσες και να σου θέσω μερικές ερωτήσεις.
Ευχαριστώ, που υπάρχω.
Ευχαριστώ, για τη μητέρα μου που δε με παράτησε,όταν ήμουν μικρή, και για τον πατέρα που μας παράτησε.
Ευχαριστώ, για τη βροχή και την ομίχλη, για το απαίσια λαμπερό ήλιο και πολύ κακό κρύο.
Ευχαριστώ, για όλα τα ζωντανά πλάσματα γύρο μας. Συγνώμη, όμως για τα κουνούπια δε σου λέω ευχαριστώ.
Ευχαριστώ για τα σκυλιά και γάτες, νομίζω αντιπροσωπεύουν την Αγάπη και την Αδιαφορία. Έχεις δίκιο και τα δυο είναι χρήσιμα…

Ευχαριστώ, για το πράσινο και το γαλάζιο. Όμως περισσότερο ευχαριστώ για το μαύρο με λαμπερά αστεράκια, γιατί αυτό το κοιτάνε μόνο οι Καλοί άνθρωποι. Ξέρω πως είναι το μοναδικό φόντο που αντιπροσωπεύει εσένα, και νομίζω απ' εκεί επικοινωνείς με τους ανθρώπους. Τότε γιατί τους έδωσες τη στέγη, το ταβάνι που διακόπτει τη δυνατότητα επικοινωνίας μαζί σου; Γιατί ο άνθρωπος πριν να κοιμηθεί πρέπει να βλέπει την εφεύρεση (εννοώ την τηλεόραση) του Πονηρού Πνεύματος, και όχι εσένα.
Ευχαριστώ, για πέτρες: αιώνιες και αδιάφορες, για τα δέντρα που δίνουν σιγουριά και υποστηρίζουν τη ζωή.

Ευχαριστώ, για τον αέρα, και ας δεν είναι πολύ καθαρός. Βεβαίως γι' αυτό δε φταις εσύ.
Ευχαριστώ, για το νερό και την τροφή, ενώ κι εδώ κάτι πάει στραβά. Με στεναχωρεί η τάση προς το να μεγαλώνει συνέχεια η κοιλιά του ανθρώπου και ο συνεχής εκσυγχρονισμός του στόματος-κρεατομηχανής (εννοώ τα τεχνητά δόντια). Μήπως θα ήταν καλύτερο να μεγαλώνει ο όγκος του μυαλού και να μικραίνει το στομάχι; Γιατί δεν κάνεις τίποτα! Συγνώμη, παρασύρθηκα, ξέχασα πως είσαι Θεός!

Ευχαριστώ, για όλες τις μορφές αγάπης που μου έδειξες. Είναι το μεγαλύτερο σου επίτευγμα.
Θέλω να σου πω ευχαριστώ και για μερικούς ανθρώπους, η επικοινωνία με τους οποίους μου έφερε μεγάλη ευχαρίστηση.
Ευχαριστώ, για το ταλέντο. Σε χειροκροτώ όρθια για την πετυχημένη σου απόφαση να δώσεις σε όλους κάποιες ικανότητες, και να δεις, τι θα κάνουν τελικά με αυτές.
Ευχαριστώ, για τη δημιουργική δουλειά του πνεύματος! Ναι, το υπογραμμίζω: του πνεύματος! Γιατί, κατά τη γνώμη μου, γενικά η δουλειά, δηλαδή η παραγωγή υλικών "αγαθών", έγινε ο όλεθρος που κάνει των άνθρωπο σκλάβο της Ύλης.
Μήπως θ' έπρεπε να περιορίσεις τις επιθυμίες τον ανθρώπων; Με την απληστία τους φοβάμαι θα καταστραφεί το Δημιούργημά σου, η Γη.
Συγνώμη! όμως εσύ μου έδωσες αυτό το μυαλό που σκέφτεται έτσι…

Ευχαριστώ, για την υγεία και την αρρώστια. Αν δεν υπήρχε ο πόνος, από καιρού η Γη θα ήταν άδεια από τους ανθρώπους.
Ευχαριστώ, για τη γέννηση και το θάνατο, τις πιο μεγαλοφυείς εφευρέσεις σου… Όμως, Θεέ μου! το ενδιάμεσο που λέμε "ζωή" περιέχει πολύ κακία και αδικία. Γιατί;;;
Υποπτεύομαι πως είσαι πολύ πιο έξυπνος από μένα, και μόνο αυτό μου κάνει να σε συγχωρέσω για τους αηδιαστικούς ανθρώπους που είχα συναντήσει στα 19 μου χρόνια. Γιατί να ντρέπομαι να σηκώσω το βλέμμα μου όταν περπατάω στους δρόμους; Μερικές φορές το φτωχό μυαλουδάκι μου παράγει κάποιες σκέψεις-ερωτήσεις προς εσένα:
Μήπως η ανθρωπότητα είναι σε ηλικία ενός μικρού παιδιού και χρειάζονται χιλιάδες αιώνες να συνετίσει;
Ίσως μας άφησες στο έλεος του Σύμπαντος για αταξίες μας;
Μήπως σε έστειλε νοκ άουτ ο πρώην φίλος σου, ο Διάβολος και ζούμε υπό την "αιγίδα" του;

Ευχαριστώ, για τον υπολογιστή, για την δυνατότητα να σου γράψω αυτήν την επιστολή στο email σου: gramatia@theos.si (si-σύμπαν) με την ελπίδα πως θα το διαβάσεις όταν θα πετάει δίπλα σου, εκεί στις αιθέρες.

Όποτε θέλεις εσύ, θα ιδωθούμε. Θα τα πούμε από κοντά.
Να σε καλά! Μη θυμώνεις μαζί μου! Για σου!