Από την εφημερίδα «Επικοινωνία» [μηνιαία αδέσμευτη τοπική εφημερίδα Αργυρούπολης και νοτίων προαστίων] αλίευσα και την παρακάτω ανακοίνωση:

Την Τετάρτη 16 Ιουλίου στις 12 το μεσημέρι ο Δήμος Ελληνικού και η Επιτροπή Αγώνα θα πραγματοποιήσουν παράσταση διαμαρτυρίας στο ΥΠΕΧΩΔΕ [Λεωφ. Αλεξάνδρας και Χαριλάου Τρικούπη] προκειμένου να εκφράσουν την αντίθεσή τους στη νέα λεωφόρο ταχείας κυκλοφορίας, στην υποβάθμιση του Υμηττού και στην καταστροφή ελεύθερων χώρων και χώρων πρασίνου και γενικότερα στην υποβάθμιση της ποιότητας ζωής. Όπως έχει ήδη ανακοινωθεί, στα όρια του δήμου σχεδιάζεται η κατασκευή 5 κόμβων. Δύο από τους κόμβους σχεδιάζονται μέσα στο πρώην αεροδρόμιο, ένας στα όρια της συνοικίας του Κάτω Ελληνικού, ένας στην 129 Π.Υ. και ένας στη συνοικία Σουρμένων.

ΟΧΙ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΧΩΔΕ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ

OXI ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΧΩΡΩΝ

OXI ΣΤΗΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΖΩΗ ΤΩΝ ΔΗΜΩΝ ΜΑΣ

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΜΑΖΙΚΗΣ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ!

Φυσικά βλέπετε κάτι που έχετε ξαναδεί.

Πολλές φορές.

Είναι η παιδική χαρά που κατασκευάστηκε από την Αττική Οδό σαν «αντισταθμιστικό όφελος» για να κοπάσουν οι φωνές την εποχή που όλοι διαπιστώναμε οτι ο δρόμος έκοβε το Γέρακα στα δύο, δυσκολεύοντας την επικοινωνία και αφήνοντας ανύπαρκτα οφέλη.

Έγινε λοιπόν μια καλή και με προδιαγραφές «παιδική χαρά» που όμως όσες φορές κι αν έχω περάσει από εκεί, ποτέ δεν έχω δει παιδιά να παίζουν, γονείς και παππούδες να ξεκουράζονται στα παγκάκια της.

Αντίθετα είναι γεμάτη σπασμένα γυαλιά από τα φωτιστικά, βανδαλισμένη όπως και οι περισσότεροι δημόσιοι χώροι παντού στη χώρα μας.

Από νέα παιδιά που συναντιούνται σε παιδικές χαρές -γιατί ποιος άλλος ελεύθερος χώρος να τους αναλογεί εκτός από τις καφετέριες;- και που βγάζουν όλη τους την αγανάκτηση και την έχθρα στα φωτιστικά και σε οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανεί χρήσιμο σε άλλη ομάδα πληθυσμού.

Φυσικά οι ζημιές δεν αποκαθίστανται, ποιος ο λόγος όταν μετά από μία ή δύο μέρες η κατάσταση θα είναι η ίδια. Μένει λοιπόν κάθε ζημιά στο διηνεκές, γίνεται μόνιμη γιατί προφανώς ο βανδαλισμός δεν μπορεί να αποτραπεί.

Ο Δήμος απέκτησε ή αποκτά (ποτέ δεν κατάλαβα σαφώς τι γίνεται μ αυτό το πρόγραμμα), ένα «πνευματικό κέντρο». Διάβασα και ένα «τσιτάτο» σαν πρόγραμμα για το σκοπό του και τη δράση του (γενικό ευχολόγιο ήταν περισσότερο).

Θα ήταν ενδιαφέρον να ξέραμε αν οι άνθρωποι που θα στελεχώσουν αυτό το δημιούργημα σκοπεύουν να απευθυνθούν στα «παιδιά με τις πέτρες» που καταστρέφουν. Αν σκοπεύουν να αντιμετωπίσουν την έχθρα με την κοινωνία, τη γειτονιά, το κράτος, που προφανώς τα οδηγεί στους βανδαλισμούς. Γιατί είναι γνωστό οτι ο βανδαλισμός είναι αστικό φαινόμενο που δηλώνει τον ακήρυχτο πόλεμο ανάμεσα σε μια κοινωνία-μυλόπετρα και κάποιους νέους που την βλέπουν να στέκεται απέναντί τους, να τους αντιμετωπίζει σαν ανένταχτους και περιθωριακούς. Ακόμα χειρότερα όταν βλέπουν ένα σχήμα εξουσίας (ακόμα και δημοτικό) που προσπαθεί να «καθαρίσει» για τα άτομα που το αποτελούν. Όταν βλέπουν έργα να γίνονται όχι για τη χρήση τους αλλά για τα «εργολαβικά».

Ας μας πει κάποιος -αν δεν βαριέται- τι πρόγραμμα θα μπορούσε να υπάρξει για να κάνει αυτά τα «παιδιά» να νοιώσουν οτι η γειτονιά τους αφορά, ότι κάποιοι πράγματι επιθυμούν να καλυτερέψουν την καθημερινότητά μας. Να τους πουν οτι πράγματι νοιάζονται και οτι δεν χρησιμοποιούν την επιθυμία μας για βελτίωση, για να αναρριχηθούν και να πλουτίσουν.

Θα τους πείσουν;

Δεν είναι τυχαίο ότι η πολιτική ανάπτυξης του αγροτουρισμού αποτελεί κεντρική κατευθυντήρια πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως απάντηση στα ζητήματα της πολυλειτουργικής γεωργίας, της ενίσχυσης του αγροτικού εισοδήματος, της περιφερειακής ανάπτυξης, της προστασίας του περιβάλλοντος, του αιτήματος του σύγχρονου ανθρώπου για την ποιότητα ζωής. Αυτό το μοντέλο ανάπτυξης που πολλοί «εταίροι» μας στην Ευρωπαϊκή οικογένεια έχουν υλοποιήσει εδώ και δεκαετίες στην Γαλλία, την Ιταλία, την Αυστρία, υπήρξε η απάντηση στην ερήμωση της περιφέρειας και στη μείωση του αγροτικού εισοδήματος. Σήμερα υπολογίζεται ότι το 70% των Αμερικανών, Αυστραλών, Αυστριακών και Γερμανών και όχι πολύ μικρότερο ποσοστό των κατοίκων των υπολοίπων χωρών του ΟΟΣΑ κάνουν σε ετήσια βάση αγροτουρισμό.

Με τον αγροτουρισμό, πετυχαίνουμε την παραμονή των κατοίκων στις περιοχές τους, την διατήρηση της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, την ανακαίνιση σπιτιών και αρχοντικών που αφέθηκαν στον χρόνο. Μέσω του αγροτουρισμού προβάλλεται η πολιτιστική κληρονομιά, η μοναδικότητα της κάθε περιοχής που χάνεται και διαβρώνεται. Σήμερα υπάρχουν περί τις 5.000 ορεινές περιοχές που αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο, είτε να εξαφανιστούν ολοκληρωτικά, λόγω της αραιοκατοίκησης που συνδέεται με την μεγάλη ηλικία, είτε να αποκτήσουν ένα εντελώς νέο πληθυσμό που τυχαίνει να φτάσει εκεί σαν μετανάστης από κάποια άλλη χώρα, κινδυνεύοντας έτσι να χαθεί ένα μεγάλο κομμάτι ιστορικής συνέχειας. Σε συνδυασμό με την ανάγκη να συγκροτήσουν τις δυναμικές τους, σε μια διαδικασία ευαισθητοποίησης και ανάστροφης πορείας δραστηριοποίησης των νέων ανθρώπων, ο αγροτουρισμός θα αποτελέσει το μεγάλο κίνητρο. Παράλληλα δεν πρέπει να παραβλέψουμε το γεγονός ότι, αποτελεί μια ευκαιρία προσέγγισης των κατοίκων της Ευρώπης, καθώς και των κοινωνιών που αναπτύσσονται στα πλαίσια αυτά παρ’ όλες τις διαφορετικές πολιτισμικές και θρησκευτικές παραδόσεις.

Τώρα που τα σημάδια κορεσμού του κλασικού μοντέλου τουρισμού έχουν αρχίσει να γίνονται εμφανή και τα οφέλη άρχισαν να ισοσκελίζουν τα προβλήματα, είναι φανερό πως πρέπει να αναζητήσουμε νέες διεξόδους και μοντέλα τουριστικής ανάπτυξης. Σήμερα αρχίζει να γίνεται συνείδηση ότι η ανάπτυξη των ήπιων μορφών τουρισμού και ιδιαίτερα ο αγροτουρισμός, που χαρακτηρίζεται από τα στοιχεία του σεβασμού στον άνθρωπο και στο περιβάλλον είναι η πλέον κατάλληλη μορφή τουρισμού που συμβάλλει στην καλύτερη γνωριμία και επικοινωνία των κατοίκων της Ευρώπης, στην διαπαιδαγώγηση των πολιτών ως προς την ανεκτικότητα της όποιας διαφοράς τους και την προστασία των φυσικών πόρων της ηπείρου.

Η Ελλάδα δεν θα σταματήσει να είναι συνυφασμένη με τον μαζικό τουρισμό, αλλά όμως διαθέτει εξαιρετικούς και ποικίλους τουριστικούς πόρους που μπορούν να αξιοποιηθούν και να αναδείξουν ένα νέο εναλλακτικό πρόσωπο, ένα ήπιο τουριστικό μοντέλο, ένα ποιοτικό προϊόν προσανατολισμένο σε ένα εξίσου ποιοτικό τμήμα της αγοράς.

Ο αγροτουρισμός δεν είναι απλώς μια μορφή τουρισμού. Είναι μια διαφορετική προσέγγιση στον τρόπο ζωής, μια νέα πραγματικότητα, ένα όραμα.

Νομίζω ότι όποιος έχει ευαισθησία κι αγαπά τη ζωή των φυτών τα υιοθετεί, τα ανατρέφει και χαίρεται να τα βλέπει να αυξάνουν. Από αυτές τις εκθέσεις περιμένουμε κάτι ακόμη περισσότερο κι ενδεχομένως κάποια επιδότηση για να πρασινίσει το κέντρο της Αθήνας. Στην πόλη όμως αυτή δεν είναι το βασικό της πρόβλημα το γκαζόν στην ταράτσα με το μπάρμπεκιου για τα παϊδάκια.

Ας ξεκινήσει ο δήμαρχος από χαμηλά, γιατί αισθάνομαι μια αδιαφορία των δημοτικών αρχών για την καθημερινότητα των κατοίκων ντόπιων και μεταναστών. Ας πούμε από τον δρόμο. Ας πάει να σταθεί έξω από την είσοδο της  ΝΕΑΣ ΣΚΗΝΗΣ του ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ που στεγάζεται στο ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΘΗΝΑΣ (Οδός Ευμπολπιδών 41, Γκάζι) για να δει τα υγρά των οχετών που αποχετεύονται μπροστά ακριβώς στην πόρτα του θεάτρου και η βρωμιά τους (μάλλον από τα αποχωρητήρια) τσακίζει τις μύτες των θεατών που περιμένουν να ξεκινήσει η παράσταση! Το 2008 χωρίς υπόνομο και ούτε καν βόθρο!

Ο κύριος Νικήτας Κακλαμάνης εργάστηκε στο κέντρο, στο Υπουργείο Προνοίας, αλλά αμφιβάλλω εάν ένιωσε ποτέ το πρόβλημα της στάθμευσης αφού είχε πάντοτε μια θέση παρκαρίσματος. Εδώ, οι κάτοικοι που επιμένουν να ζουν στο κέντρο, και δεν εγκαταλείπουν τα διαμερίσματά τους, ακόμη και οι λίγες θέσεις παρκαρίσματος που έχουν απομείνει όταν δεν καταλαμβάνονται από μη μόνιμους κατοίκους παραδίδονται σε υπηρεσίες ή ταμεία (και υψώνονται πινακίδες απαγόρευσης) λες και εκεί υπάρχουν κάποιοι προνομιούχοι-ανώτεροι εργαζόμενοι από τους μόνιμους κατοίκους.

Τι να πούμε για την καθαριότητα σε στενά και δρόμους ή σε κάδους μπροστά σε έρημα νεοκλασικά που έχουν εγκαταλειφθεί στη μέριμνα των κατοίκων που βγαίνουν και ασπρίζουν με ασβέστη για την αποφυγή ασθενειών... Υπάρχει ένα κομμάτι του πεζοδρομίου στην οδό Μάρνη απέναντι από την Πλατεία Βάθη που ντρέπεσαι να περάσεις αφού είναι άπλυτο από τις ακαθαρσίες ποιος ξέρει πόσους μήνες... 

Κι αν πάμε στα πεζοδρόμια ο αποκλεισμός μητέρων με καροτσάκια, ηλικιωμένων, και των χρηστών αμαξιδίων από τη ζωή της πόλης είναι δεδομένος. Τα σημεία πρόσβασης στις γωνίες δεν συντηρούνται ή εμποδίζονται από συμπολίτες μας που αγνοούν τη λειτουργικότητά τους. Ας κάνει ο Δήμος μια καμπάνια ενημέρωσης για τα σημεία αυτά ώστε να δράσει αφυπνιστικά στον πολύ κόσμο, που ενδεχομένως δεν γνωρίζει.

Πιο ψηλά οι κεραίες των τηλεοράσεων σχηματίζουν δάσος, όταν αδυνατούν οι συνιδιοκτήτες να συμφωνήσουν σε μια ενιαία κεραία. Αλλά οι  «ακίνδυνες» (πόσο άραγε;) κεραίες της κινητής τηλεφωνίας που ξεπροβάλλουν μπροστά μας, σε απόσταση αναπνοής από σχολεία και νοσοκομεία, προσβάλλοντας ακόμη και τον ιερό βράχο, δεν είναι θέμα που θα όφειλε να προβληματίσει τον Δήμο, ο οποίος υποτίθεται νοιάζεται για την ποιότητα της ζωής εκείνων που τον ψήφισαν;

Αφήνω στην άκρη τις σκιές χρηστών ναρκωτικών που δημιουργούν περιπλανώμενες αποικίες σε διάφορα σημεία της πόλης (τελευταία δίπλα στο καμάρι της Αθήνας, το ανακαινισμένο αρχαιολογικό μουσείο) με το εμπόριο σε πλήρη εξέλιξη στα έκπληκτα μάτια μικρών παιδιών, μαθητών και τουριστών... Έχει έρθει, άραγε, κάποια φορά αυτό το θέμα σε συνεδρίαση του Δήμου της πόλης μας;

Από το φαγητό, τα καλοσιδερωμένα ρούχα έως και έτοιμη γνώση, έτοιμο πτυχίο, έτοιμες απόψεις.

Παρατηρώντας τον άνθρωπο μέσα σε όλα τα άλλα διακρίνεις 2 χαρακτηριστικα:

α.Προσπαθεί να κάνει τη ζωή του ευκολότερη (βελτιωμένη ποιότητα ζωής=εν μέρει λοιπόν να τα βρίσκει έτοιμα)

β.Προσπαθεί αντιγράφοντας και τροποποιώντας είτε να καινοτομήσει (ο εξελιγμένος συνδυασμός αντιγραφών μεγάλο πράγμα θεωρείται νομίζω-θα μπορούσε να ονομαστεί "επιστήμη" :P ) είτε απλά να επιβιώνει.

Ο άνθρωπος είναι το ον που βλέπει ψηλά.

Είναι το ον που υιοθετεί στάση ζωής συνειδητά αντιγράφοντας ασυνείδητα.

Η ευκολία και η πληθώρα των επιλογών , το "δεδομένο" που νιώθουμε για ανθρώπους και καταστάσεις, η έκπτωση της αξίας "δοκιμάζομαι" και γενικότερα της αξιοκρατίας είναι που μας κάνει να αφηνόμαστε στο εύκολο και στο έτοιμο, στην αντιγραφή, στο βόλεμα.

Αντιγραφή στο διαγώνισμα.

Αντιγραφή στα "θέλω".

Αντιγραφή στις απόψεις, καθώς η έλλειψη χρόνου ή ο φόβος της αντιπαράθεσης μας αποτρέπει να δημιουργήσουμε ή να εκφράσουμε τις δικές μας.Διπλωματικές τακτικές που αποτελούν πλέον επιστήμη. Γιατί σε αυτόν τον πολιτισμένο κόσμο, πρέπει να υπάρχει κοινός κώδικας επικοινωνίας , μόνο που μπερδέψαμε το σεβασμό με τη δουλοπρέπεια και την ελεύθερη έκφραση διαφορετικότητας με την αναίδεια και την πρόκληση.

Παπαγαλίζουμε λόγια άλλων , δοκιμασμένα , αποδεκτά. Τρέμουμε μπροστά στη χασούρα της λάθος κίνησης, τρέμουμε μπροστά στο ξεβόλεμα, το περασμα από τη ρουτίνα στην αμφίβολη "ποιότητα ζωής".

Είμαστε στρατιώτες εκπαιδευμένοι στην αντιγραφή  αγωνιζόμενοι να σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε.

Μάλλον χρειάζομαι τσιγάρα και καμιά καλή διπλωματική ατάκα για τη δουλειά αύριο... :P