Σταματάει η ώρα,

ο χρόνος, το σύμπαν.

Μια νοητή ταμιακή μηχανή,

ως άλλος κυρίαρχος σατράπης,

αναλαμβάνει τα υνία για το μέγα απολογισμό:

Είναι η πορεία μέχρι τώρα η σωστή;

Αντανακλάται το χθες ακόμη στο σήμερα;

Έγινε η νενομισμένη απόσβεση ολισθημάτων καθ΄οδόν;

Θυμάται κανείς ποιούς στόχους είχε το ξεκίνημα;

Υπάρχει απόθεμα πυγμής για το αύριο;

Περισσεύει κάτι αλήθεια;

Οι απαντήσεις οφείλουν να δοθούν γρήγορα.

Η ταμιακή κλείνει αυτόματα.

Κι εσύ μένεις μ' ένα χαρτάκι στο χέρι.

Το καλύτερο που σου συνίσταται να πράξεις,

είναι να το ρίξεις στον πιο κοντινό κάδο ανακύκλωσης.

Γιατί όσο εσύ ταξίδευες εγκλωβισμένη από τη μνήμη σου,

ο χρόνος είχε προχωρήσει,

χωρίς εσένα...

Και τώρα σ' έχει προσπεράσει...

...απ' την ταχείας.

Εύγλωττες ματιές,

περιχαρακωμένες μνήμες,

το χέρι σου,

το χέρι μου

κι η περιδιάβαση

στο παρόν,

το παρελθόν

και το μέλλον...

Λευκός πίνακας χωρίς υπογραφή.

Αναζήτηση.

Επιβράδυνση στο χρόνο,

οι αριθμοί μονοί-ζυγοί

κι αμελητέοι.

Η ύλη παρούσα,

καμία υποτίμηση στις ορατές εικόνες,

αλλά το επίκεντρο

-αχ, αυτό το επίκεντρο-

παραμένει ανεκτίμητα συγκινησιακό

κι ας είναι κάποτε δυσδιάκριτο,

υφίσταται ανεξάρτητα

από κάθε περιβολή,

αχρείαστη η όποια του αυθυποβολή.

Το χέρι σου, 

το χέρι μου

κι η περιδιάβαση

στο ανυπόγραφο λευκό,

άνευ πλαισίου...

Άφησα πίσω αναμνήσεις μου παλιές
που ο χρόνος με σκόνη είχε λούσει
τα λόγια σου στο λαιμό μου ήταν θηλιές
πως με έπνιγες δεν ήθελες ν’ ακούσεις

Δεν μπορούμε πια μαζί να ζήσουμε
κι όσα μας πίκραναν πίσω ν’ αφήσουμε
το σ’ αγαπώ που έγραψες στο χώμα
το όνομά σου πάνω στο δικό μου σώμα
θα μας θυμίζουν την μεγάλη μας αγάπη
που ο έρωτας έκρυψε σε σκοτεινό ντουλάπι 

Φεύγω μου λες και μετά με φίλησες
μου είπες τόσα κι ας μην μου μίλησες
θέλω να δω τα μάτια σου μια φορά ακόμα
φίλα με για τελευταία φορά στο στόμα

Φεύγω τώρα πριν να το μετανιώσω
πριν προλάβω τον πόνο να νιώσω
θα την θυμάμαι πάντοτε αυτήν την μέρα
δίπλα στο όνομά σου, την χάραξα στην βέρα

Δεν μπορούμε πια μαζί να ζήσουμε
κι όσα μας πίκραναν πίσω ν’ αφήσουμε 
το σ’ αγαπώ που έγραψες στο χώμα
το όνομά σου πάνω στο δικό μου σώμα 
θα μας θυμίζουν την μεγάλη μας αγάπη
που ο έρωτας έκρυψε σε σκοτεινό ντουλάπι

όμως φοβάμαι, μάτια μου, το ξέχασα κι αυτό..

ξέχασα πάλι χθες να ονειρευτώ..

.

Να γράφω και να σου μιλώ,

όπως για πάντα σου έγραφα τα μάτια σου πριν δω..

ξέχασα, πάλι, μάτια μου πως είναι ν' αγαπώ..

.

Δε ξέρω παρά να τραγουδώ,

να γράφω και να σου μιλώ..

όμως εύκολα πια τελειώνει και κοιμάται το μυαλό..

.

μα δε φοβάμαι..

.

κάποια στιγμή -να δεις-  ξανά θα ονειρευτώ!

Αλέξης Π.

Το μεγαλύτερο κομμάτι της καρδιάς μου
το πιο λαμπρό αστέρι της βραδιάς μου.
Μου έδωσες την δύναμη ψηλά να ανέβω
στον ουρανό, σαν δεύτερο φεγγάρι να φέγγω

Στην ζωή μου που είχα πάντα τρικυμία
εσύ μου έφερες γαλήνη και ηρεμία.
Είσαι το μαγικό φως των ματιών μου
η μόνη ελπίδα των αναστεναγμών μου

Είσαι όλου του κόσμου το χρυσάφι
η Ατλαντίδα που βούλιαξε και 'χάθει.
Ένα ανεξερεύνητο νησί στα βάθη των αιώνων
η θεά της ομορφιάς στις λατρείες των προγόνων

Είσαι του επίγειου παράδεισου η βιτρίνα
η μια και μοναδική αγάπη, η Μαριτίνα

"Προτίμησε

την τιμητική

διαφωνία

από της συμφωνίας

ή αφωνίας

την ατίμωση!

Εδώ τιμώμενοι

είναι οι άτιμοι

και τιμητές

οι ατιμότεροι!

Δεν βλέπεις

ποιους χειροκροτούν

σε ποιους φωνάζουν

«Ζήτω»!

Κι αν είν' το τίμημα

βαρύ

εσύ θα είσαι μια

βαριά

παραφωνία!"

Αυτά τα λόγια σου σ' εμπαίζουν

τώρα που συμβιβάστηκες κι εσύ

δάσκαλε που εδίδασκες...

Μα δε βαριέσαι, βρε αδελφέ

Δεν είσαι δα ο πρώτος

μα ούτε και ο τελευταίος...

Οι καπετάνιοι να εγκαταλείπουν πρώτοι το πλοίο.

Οι ναύτες να αναλαμβάνουν την ευθύνη.

Τους επιβάτες να τους τρώνε τα ψάρια.

Φαίνεται πως ο χαλασμός

γυρεύει πατρίδα.

Οι υπεύθυνοι των περιπτέρων

ασπρισμένοι ή φαλακροί ή κοιλαράδες πια,

κάποτε έγραφαν κρυφά ποιήματα

ενώσω δούλευαν σε εκδότες που πουλούσαν συνταγές.

Τώρα και εντελώς απροσχημάτιστα, εκδότες

Ηταν και βράδυ

με απότομο κρύο και επαπειλούμενη βροχή και κούραση

ακουμπισμένα στην άκρη της βδομάδας

δεν τους κατηγορώ

είναι βαρείς οι τόμοι της μαγειρικής και της αστρολογίας

τους είχαν κουβαλήσει πολλές φορές από τα τυπογραφεία

Αντάλλασσαν συνταγές μαγειρικής

ιατρικές εξετάσεις, τιμές χοληστερίνης, περιγραφές δυσεντερίας 

εισπράξεις και προσκλήσεις για την 28^η στο εξοχικό

Στα ράφια περίμεναν τα ποιήματα

Στο βάθος κάποιος υπάλληλος έγραφε κρυφά

Και ήρθε η βροχή και μπήκε ανάμεσα

Βγήκαν από τον Παρθενώνα να ποτίσουν τις γλάστρες τους

τα φαγωμένα από χρόνια, αγάλματα

Και έτσι πήγαν όλοι στο σπίτι οι πεινασμένοι

Άλλος για καλοφαγία άλλος για βιβλιοφαγία

 *Έκθεση Βιβλίου  

Έργο τέχνης από σάλιο και σκόνη,

στολίδι της εκάστοτε αθέατης γωνίας

όπου συχνάζουν τα τρωκτικά.

Τα πλάνεψε η αντανάκλαση του χρόνου

κι αναθάρρησαν για ξεφάντωμα επερχόμενου φωτός.

Σε στιγμή κουρασμένη, μια γιορτή σε αρρυθμία,

τα κεριά σβήσαν χωρίς φύσηγμα πνοής,

οι κορυφές εξασθενήσαν.

Κυμματίζοντες λόφοι σε νάρκη

χαϊδεύονται απ΄τ΄ουρανού το ασημένιο.

Νέα χρώματα σε απαλούς ήπιους τόνους,

χρυσοπράσινα και χωμάτινα υγρά.

Στο ξεφλούδισμα πάνω της φύσης,

φρέσκα κύτταρα κρυφανθούν και θυμίζουν,

ότι το αναντικατάστατο για ν΄αναστηθεί,

χίλιους θάνατους πρώτα πεθαίνει...

Την θέα σου ζηλεύω, σαν σε κοιτάω
κάθε φορά που μοιάζεις ακίνητη
όσο προσπάθησα κόντρα να σου πάω
τόσο μου δείχνεις πως είσαι ανίκητη

Την άγονη γη με κύμα ξεπλένεις
κατάλευκοι γλάροι πάνω σου κουρνιάζουνε
και όταν θυμώνεις δεν περιμένεις
φόβητρο γίνεσαι σαν σε πειράζουνε

Πόσες χιλιάδες έπνιξες καράβια;
Πόσα δάκρυα έκανες χάντρες;
Πόσες γυναίκες κλαίνε τα βράδια;
Και πόσους ναύτες έκανες άντρες;

Μια χάρη σου ζητώ, σε ικετεύω
αν όντως μ’ αγαπάς, βοήθησέ με
δώσε μου πνοή στο βυθό σου να κατέβω
και σαν κλείσω τα μάτια μου, αγκάλιασε με...

Αυτό που ζω τώρα μαζί σου, κάτι το μοναδικό
ψάχνω να βρω τις λέξεις να στο γράψω αυτό
κάθε που θα το διαβάζεις να ‘ρχομαι στην θύμηση σου
να αισθάνεσαι ωραία που υπάρχω στη ζωή σου

Θα στείλω στο Θεό τα κομμάτια του κορμιού μου ένα-ένα
μα το καλύτερο αγάπη μου, το κράτησα για σένα
την καρδιά μου θα σου δώσω κι αν δεν φτάνει μόνο αυτό
με το αίμα μου στην γη, παντού θα γράψω σ’ αγαπώ

ενώ κοιμόσουν,

χαμογελούσες στο όνειρο σου

κι εγώ σε κοίταγα εκστατικά...

Σε άυλα ταξίδια περιπλανιόσουν,

κάτω απ΄τα μάτια τα βοτσαλωτά...

Απαλά χάιδευα το ζεστό μέτωπο σου,

παραμερίζοντας λίγα μαλλιά...

Έξω η βροχή είχε σταματήσει από ώρα,

ακουγόταν μόνο ένα γλυκό αεράκι

ν΄αναστενάζει δειλά-δειλά...

Κι ένοιωσα πάλι, μετά από χρόνια,

πως αυτός ο Σεπτέμβρης είναι σαγήνη,

είναι Σεπτέμβρης από καρδιά...

Το φεγγάρι του Σεπτέμβρη

πανσέληνο άτι

γλίστρησε από τη ραγισματιά της μέρας

στην καρδιά μας

Πέταξε τη μαγεία του στην άβυσσο

Ήρθε κριτής και μοίρα ανελέητη

Μακραίνει η αναμονή

Το τοπίο της ψυχής σεληνιακό

Η δύναμή μας δοκιμάζεται σ' αυτό το φως του φεγγαριού

το μονότονο και αδύναμο

που επιμένει να φθείρεται

να ακινητεί το χρόνο και να καγχάζει

Σκοτώνει τα όνειρα στο αμόνι της πλήξης του.

Το φεγγάρι του Σεπτέμβρη

είναι το λυτρωτικό αδιέξοδο των επιλογών μας.

Όταν γεννήθηκα μου έδωσαν μια πέτρα

δώρο από το ταξίδι που θα έφευγαν

έγραψαν το όνομα

Με παρακάλεσαν να την φυτέψω

να χτίσω, να μου μάθει γράμματα

να την μεταμοσχεύσω

να την υψώσω στη δύναμη του χρόνου

όσο περνάει ο καιρός να μεγαλώνουμε οι τρεις μαζί

Και πού θα βρώ αέρα να λιθοβολήσω;

Θα μεγαλώσουμε μαζί

Συνώνυμα

γρήγορα μόνο, πριν μαθητεύσει στην πυξίδα

Δε φοβάμαι τις μάχες,

φοβάμαι τον πόλεμο,

που δεν υπερασπίσθηκε την πατρίδα

και τον λόγο των ταπεινών.

Δε φοβάμαι την επανάσταση,

φοβάμαι την άγρια δύναμη

που καταλύει, τις αρχές του εαυτού μου.

Δε φοβάμαι το θάνατο,

φοβάμαι μέχρι τότε μήπως συμβιβαστώ,

με την απουσία μου.

Δε φοβάμαι το τέλος.

φοβάμαι, μήπως δε φτάσω

με τους δικούς μου όρους.

Δε φοβάμαι να ζήσω,

φοβάμαι μήπως επαναπαυθώ

και ξεχάσω τις προϋποθέσεις, να είμαι Άνθρωπος.

Είδα την χαρά στα μάτια
το χαμόγελο στα χείλη
είδα δάκρυα και απάτη
να με μαχαιρώνουν φίλοι.
Το μαχαίρομα απο φίλο
πιό βαθύ και απο ποτάμι
μια ζωή θα το θυμάσαι
μένει στο μυαλό σημάδι.

Αγάπη χάρησα πολύ
και μια αγκαλιά ζεστή
αναμνήσεις μιάς ζωής
από μια καρδιά μεστή.
Σε όλους στάθηκα κοντά τους
την βοήθεια να δώσω,
μα μια γυναίκα απ'την ξεφτίλα
δεν κατάφερα να σώσω...

καινούρια μέρα για να βγει

κι όλα τα αστέρια περιμένουν,

κάνουν με μένα υπομονή

Μια νέα μέρα ξημερώνει

και εγώ που τόσο λαχταρώ

έστω για μια στιγμή μονάχα

τα δυο σου μάτια για να δω

Μα κάπου εκεί μέσα στο σκότος,

στης θάλασσας την σιγαλιά

μια πανέμορφη γοργόνα

με μακριά-ξανθά μαλλιά

Ήσουν εσύ, μια οπτασία

μια παραίσθηση του νου,

γλυκό ανέμισμα της νύκτας,

λαμπρό αστέρι τ’ ουρανού

Με κοίταξες μέσα στα μάτια

μου μίλησες μες την καρδιά

μου είπες σ’ αγαπώ, στ’ αλήθεια,

κι ας είσαι τώρα μακριά

Είμαι μακριά, κι όμως κοντά σου

με μια σκέψη είμαι εκεί

σε αγκαλιάζω με αγάπη,

αγάπη μου μοναδική

Αν όλα αυτά σου μοιάζουν τρέλα

μην βιάζεσαι να φοβηθείς

δεν είμαι τρελός, μα είμαι ένας,

ένα μικρός  ταξιδευτής

εμφανίστηκε ένα σύννεφο 

έξω από το παράθυρο μου,

τόσο λευκό κι αφράτο,

που ώθησε στο βάθος τον ουρανό

να μεταμφιεστεί σ΄ένα χρώμα

ζωηρό και γαλάζιο,

σχεδόν κυανό...

Δυστυχώς έφυγε πολύ βιαστικά,

ούτως ώστε, χωρίς μεγάλη καθυστέρηση,

να επανέλθει στον ορίζοντα

το γνωστό και ανέκφραστο γκρίζο.

Τι όμορφο αν τα σύννεφα,

στο επόμενο παιχνίδι φωτός,

γινόντουσαν πιο αργοτάξιδα...

Τι όμορφο αν η ζωή

επιβράδυνε λίγο στις ηλιαχτίδες...

Η άρρωστη αυτή άνοιξη

Ένας χειμώνας φορτωμένη το κενό

Χωρίς λουλούδια και του Μαγιού τις μυρωδιές

Μ' ένα ύπουλο πυρετό στο κεφάλι

Αυτή η άνοιξη δεν έχει λόγο

Ήρθε γιατί της το επέβαλαν, δεν τη ρώτησαν

Και τώρα πασχίζει να φανεί καλή

Κρατώντας έναν αναιμικόν ήλιο από το χέρι

Λίγο βοριά με καυσαέριο

Και δείχνει το λερωμένο της φόρεμα

Τα γερασμένα χέρια της

Αυτή η άνοιξη - ρέκβιεμ της ζωής μας

Άνοστη γεύση του θανάτου.

(Από τη συλλογή "Τοκογλυφία της αγάπης").

έπη ανιστόρητα 

παρελαύνουν με αγωνία

μέσα από μάτια αγέραστα

για τα παλιά

τα ενδιάμεσα

τα κατοπινά

ΚΑΡΔΙΟΧΤΥΠΙ

στο ρυθμό της μνήμης

καρδιάς σκιρτήματα

οδηγούν σε στιγμές άναρθρες

ασυγκράτητες

υπερχειλίζουσες

ΣΙΩΠΗ

ένας κραυγαλέος διάλογος

λουσμένος στη σιωπή

ΑΓΚΑΛΙΑ

κι αφού ειπώθηκαν όλα

σύντομο βύθισμα

σε σφικτό εναγκαλισμό

και βελούδινο άγγιγμα φυγής

μέχρι να λειτουργήσουν πάλι

οι αισθητήριες γέφυρες

της ομιλίας της σιγής...

Η ψυχή μου που έλαμπε, έγινε σκότος
τόσα όνειρα έσβησαν, άδικος κόπος
η ψυχή μου που έλαμπε έγινε χώμα
πόσες πίκρες θ'αντέξει; πόσο ακόμα;

Τα γλυκά σου τα χείλη, τα γαλάζια σου μάτια
που τ'αστέρια έσπασαν σε χίλια κομμάτια
το πανέμορφο πρόσωπο, τα ξανθά μαλλιά σου
που τους άγγελους μάγεψαν και ήρθαν κοντά σου...

έδωσα ότι πιό πολύτιμο είχα
καί δεν ζήτησα αντάλλαγμα κανένα
η αγάπη μου όρια δέν έχει
μα δέν ένοιωσες ποτέ κάτι για μένα

Δέν θα σου κρατήσω κακία
κι αυτό που νοιώθω θα σε φυλάει
τις κρύες νύχτες του χειμώνα
η σκέψη μου ζεστή θα σε κρατάει

Τώρα φεύγω, δέν έχω πια ρόλο
όλα τα όνειρα μου πήγαν χαμένα
τα κομμάτια μου από χάμω μαζεύω
ψυχή, καρδιά και σώμα, όλα σπασμένα

Το άρωμά σου μυρίζω στο χώρο
τα μάτια κλείνω και σε βλέπω μπροστά μου
ξυπνάω, αναπνέω, κοιμάμαι
και το όνομά σου χαραγμένο στην καρδιά μου

Στον βαθύ ωκεανό της καρδιάς σου έγραψα σ’ αγαπώ,
με γράμματα ανεξίτηλα απ’ το στυλό της ζωής μου,
παρακαλώ τον Θεό για όσο μ’ αξιώσει να ζω
να σε στείλει κοντά μου, να σε κάνει δική μου

Άγγελο να με κάνει, να μου δώσει φτερά
να είμαι πάντα κοντά σου, να σε φυλάω
να αρμενίζουμε στις θάλασσες, σε ήρεμα νερά
μέσα στην αγκαλιά μου να σε κρατάω

Έζησα μες στα σκοτάδια
μοναχός μου τόσα βράδια
με το βήμα μου βαρύ
αργοσβήνω σαν κερί

Μα ο τροχός μου θα γυρίσει
κάπου ψηλά θα σταματήσει
δίνοντάς μου ένα αστέρι
να με πάει σ’ άλλα μέρη

Περιμένω να έρθει η ώρα
σαν μια έρημο την μπόρα
που θα ‘ρθεις να με φιλήσεις
τη ζωή σου να μου χαρίσεις…

Ένα λουλούδι που δεν φρόντισες και έχει μαραθεί
πώς να το μεγαλώσεις δεν κατάφερες να μάθεις
έτσι νιώθει η καρδιά μου που από μόνη της χορεύει
ένα χορό βαρύ μες στο βαθύ σκοτάδι.

Να ξημερώσει περιμένω στοργικά και τούτη η μέρα
μήπως ο ήλιος να σε βρεί και να σε φέρει πίσω
με όλη μου την δύναμη του το έκανα ευχή
τα μάτια σου να ξαναδώ για μια φορά ακόμα

Μου τρύπησε την καρδιά βαθειά αυτή η σφαίρα
απ' του χωρισμού σου τ'όπλο, που δεν ήθελε να ζήσω
του έρωτα η συναστρία δεν μας ήθελε μαζί
και μιας αγάπης δάκρυα, λάσπη έκαναν το χώμα