Τώρα που γέρασα, μαλάκωσα (ή βαρέθηκα) και άρχισα να βάζω κομμάτια που μου ζητούν, εκτός από Doors, Ελληνικά και Heavy Metal.

Τελικά μαλακία μου. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι ικανοί να ΜΕ κάνουν τα νεύρα τσατάλια τόσο πολύ που να μην μπορώ να δουλέψω.

Εχθές παρόλο που έπαιζα σε ένα μισοάδειο μαγαζί, κατάφεραν με τις παραγγελιές  να με διαλύσουν, λες και όλοι οι  bad boozers είχαν δώσει  ραντεβού γύρω μου.

Δεν φτάνει που μου ζητούσαν συνέχεια κομμάτια, τα ζητούσαν και με τον χειρότερο τρόπο, όχι από άποψη ευγένειας μόνο αλλά και από την άποψη ότι  μου ζητούσαν ας πούμε τραγούδι από το γκρούπ που ήδη έπαιζα ή  να μου ζητάν Beast of Bourbon την ώρα που (λόγω κόσμου) εγώ παίζω Duffy.

Αποκορύφωμα στις 3:15  παίζω το  knocking on heaven's door του Bob Dylan (τραγούδι του 1973 παρακαλώ) και έρχεται τύπος, μικρότερος μου, και μου λέει "Τιποτα Παλιό Θα Ακούσουμε Ρε Μεγάλε;"

Πόσο παλιό του λέω ρε μεγάλε; Σοφία Βέμπο;

Χρειάστηκαν 3 μπαρ και δέκα ποτά για να ηρεμήσω μέχρι τις 6 το πρωί γμτ κέρατο μου και έχει συνέχεια σήμερα.   :-(

Αποφάσισα λοιπόν να βάζω μουσική φορώντας αυτήν (ή παρόμοια μπλούζα) από εδώ και πέρα.

Καταλαβαίνουμε εύκολα λοιπόν:

α) γιατί ο Νικολά Σαρκοζί κατάφερε τόσο εύκολα να ρίξει και να παντρευτεί την θεά Carla Bruni. (είναι γνωστό ότι είμαστε μερακλήδες και καραμπουζουκλήδες)

(εδώ η, ολίγον Σαλονικιά, Κάρλα τραγουδά το Οοο,Οοο, Όμορφη Θεσσαλονίκη)

β) γιατί η Θεσσαλονίκη ανέλαβε τον τελικό του Golden League στον στίβο.

γ) γιατί σώθηκε ο Ηρακλής (Νικολά Θεέ Πάρε Την ΠΑΕ)

UPDATE

Και επειδή η ζωή είναι ΠΑΝΤΑ πιό μπροστά και από την πιό αχαλίνωτη φαντασία. Μόλις είδα στις ειδήσεις ότι ο Νομάρχης της καρδιάς μας πρότεινε να δοθεί σε κεντρικό δρόμο της Θεσσαλονίκης το όνομα του Νικολά Σαρκοζί!!!

Φίλος ζαχαροπλάστης που διάβασε το ποστ με πληροφόρισε ότι πολύ σύντομα τα Αυθεντικά Τρίγωνα Πανοράματος θα τα βρίσκετε και στο κέντρο της Αθήνας. Στό Σύνταγμα συγκεκριμένα, όπου σε λίγες μέρες θα ανοίξει το πρώτο εκτός Θεσσαλονίκης κατάστημα.

Περισσότερα ΕΔΩ

Καταρχήν είμαι συνήθως διαλυμένος από το προηγούμενο βράδυ, με βαθμό hangover δέκα με τόνο (αριθμητικώς 10') στην δεκάβαθμη κλίμακα hangover.

Είμαι επίσης άφραγκος, τόσο γιατί συνήθως έχω καταφέρει να πιώ την Παρασκευή το βράδυ όσα λεφτά έχω βγάλει την Παρασκευή το βράδυ, όσο και γιατί Σάββατο πρωί με πιάνει μια καταναλωτική μανία να ψωνίσω όσο το δυνατόν περισσότερα τρόφιμα και προμήθειες επειδή την Κυριακή είναι τα μαγαζιά κλειστά και με πιάνει το (πατρικό) άγχος μην πεινάσουν τα παιδάκια μου. Αγοράζω ας πούμε, διπλάσια μπουκάλια γάλα από ότι χρειαζόμαστε, φυσικά μας ξεμένει και για να μην το πετάξουμε το κάνουμε κρέμες και μετά πετάμε τις κρέμες γιατί έχουμε σιχαθεί να τρώμε κρέμες, ή ας πούμε αγοράζω μίνιμουμ το διπλάσιο ψωμί με το σκεπτικό να το βάλουμε στην κατάψυξη, στην οποία όμως δεν χωράν γιατί είναι γεμάτη ξεχασμένα κατεψυγμένα ψωμιά.

Το χειρότερο όμως είναι ότι το Σάββατο υπάρχει το Σαββατόβραδο (πράγμα καλό από μία άποψη γιατί αν το Σάββατο υπήρχε το βράδυ της Τρίτης πχ, τα πράγματα θα ήταν κάπως περίπλοκα, ο Ολυμπιακός ας πούμε θα έχανε στο Champions League και θα νικούσε {με πέναλτι} στην Ελλάδα ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ πράγμα που θα έφερνε δυσκολίες στην μετάδοση).

Το Σαββατόβραδο λοιπόν έχει το πρόβλημα ότι ΠΡΕΠΕΙ να βγούν να διασκεδάσουν ΟΛΟΙ όσοι δεν έχουν βγεί την προηγούμενη βδομάδα (και να περάσουν οπωσδήποτε ΣΟΥΠΕΡ).  Πράγμα που ειδικά για την Θεσσαλονίκη σημαίνει ότι μιά διαδρομή που με πολύ κίνηση το πρωί την κάνεις σε 40 λεπτά, το Σάββατο το βράδυ την κάνεις σε 1 1/2 ώρα. Αν καταφέρεις να (διπλο)παρκάρεις δύο χιλιόμετρα μακρυά από εκεί που θές να πας, είσαι ευτυχισμένος, εάν η αναλογία αναμονής να μπείς, να κάτσεις, να παραγγείλεις και να σερβιριστείς αυτό που παρήγγειλες (λέμε τώρα) με τον χρόνο που πραγματικά θα διασκεδάσεις στο μαγαζί είναι 80-20 είσαι πάλι ευτυχισμένος, η μεγαλύτερη όμως ευτυχία είναι αν μπορείς να χρησιμοποιείς, λόγω πολυκοσμίας ΚΑΙ τα δυό σου χέρια, να βαστάς ας πούμε το ποτό σου με το ένα και να καπνίζεις το τσιγάρο σου με το άλλο δίχως να καις κανέναν και δίχως να έχεις το χέρι σου πάνω από το κεφάλι σου.

Το να δουλεύεις δε Σαββατόβραδο είναι επιεικώς κατάρα, οι μπάρμεν τρέχουν με τα χίλια, οι σερβιτόρες κάνουν το αδύνατο, να περάσουν δλδ από ένα φαινομενικά αδιαπέραστο ανθρώπινο τοίχος και οι Dj...

Οι Dj βλαστημάν την ώρα και την στιγμή που αποφάσισαν να ασχοληθούν με το σπορ. Κλαίν γιά όσα φράγκα έχουν φάει για να αγοράσουν δίσκους, τις άπειρες ώρες που άκουσαν μουσική για να ενημερωθούν, καταριούνται αυτόν που αποφάσισε ότι η μουσική είναι μία, μετανιώνουν την ώρα που αποφάσισαν να μην φτιάξουν μιά συλλογή με ΟΛΕΣ τις επιτυχίες της τελευταίας τριακονταετίας (και βάλε) να το πετάξουν στο player στο random και να κοροϊδεύουν τον κόσμο, (ξανα)μετάνιωσαν που υποσχέθηκαν στον εαυτό τους να μην βρίσουν πελάτη που τους παραγγέλνει τραγούδι (που συνήθως δεν ξέρεί ούτε πως το λένε, ούτε ποιός το τραγουδάει αλλά ξέρει ποιός σταθμός το παίζει).

Εκτός από κάποιους αμετανόητους χιτάκιες, δεν νομίζω να υπάρχει DJ το Σαββατόβραδο που να είναι ευχαριστημένος με την μουσική που παίζει. ΟΛΟΙ όσοι ξέρω λέν "Ε τί να κάνω, παίζω μουσική Σαββατόβραδου"

Τέλος πάντων, στα πρώτα 15 χρόνια της πλούσιας και επιτυχημένης (λέμε τώρα) καριέρας μου ΔΕΝ δούλεψα ΟΥΤΕ ένα Σάββατο (δεν βγήκα από το σπίτι μου συγκεκριμένα). Τα τελευταία 4 όμως χρόνια η πατρότης με οδήγησε να παίζω ΚΑΙ Σάββατα. Η εμπειρία τραυματική. Το να παίζεις ABBA, Alice in Chain, Beggin' και Wippers μέσα στο ίδιο μισάωρο είναι εξαντλητικό και όταν βλέπεις να τα χορεύουν ΟΛΟΙ με το ίδιο ακριβώς πάθος (με το ζόρι να περάσουμε καλά δλδ) είναι απογοητευτικό. Η μεγαλύτερη μοναξιά που έχω νιώσει είναι να χορεύουν και να περνάν καλά με τραγούδια που ΕΓΩ έχω βάλει και που εγώ δεν μπορώ ούτε να τα ακούσω.

Τέλος όμως πιά. Κατάφερα επιτέλους να το αλλάξω με Κυριακή, μπας και παίξουμε καμιά μουσική της προκοπής (αρκεί να κάνει και ο Ηρακλής και καμιά νίκη για να έχουμε και καλή ψυχολογία).

Το (Ελληνικό!!!) τραγούδι που ακολουθεί περιγράφει αρκετά από αυτά που προανέφερα.

Sorry Jo

Σήμερα θα κάνει μία εξαίρεση για τον (Αγγλόφωνο βέβαια) δίσκο του γνωστού Costas E.K. και όχι μόνο γιατί αυτός είναι Σαλονικιός, αλλά και γιατί πρόκειται για τον καλύτερο ίσως φετινό Ελληνικό δίσκο.

Να ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι ο δίσκος έχει ένα εξαιρετικά μεγάλο φάσμα τόσο μουσικών επιρροών, όσο και θεματολογίας των στίχων.

Από το παραδοσιακό polonez, chodzony των 3/4 στο Ciepielów, Lubusz Voivodeship (μία ωδή στο άγνωστο στους περισσότερους Πολωνικό χωριό) στο παραδοσιακό Ισπανικό Cabezuela del Valle και από την αναφορά στον ξεχασμένο νεοϋορκέζο μουσικό Sananda Maitreya στην hip hop κολεκτίβα των Def Jux Presents.

Όλα αυτά περασμένα μέσα από ένα μετά Punk φίλτρο που χαρακτηρίζει όλες τις δουλειές των Shooting Gallery.

Η θεματολογία των στίχων θα μπορούσε με μιά πρώτη ματιά να θεωρηθεί τυχαία (κάτι σαν random article, που είναι της μόδας τελευταία). Ο προσεκτικότερος όμως ακροατής εύκολα θα καταλάβει την σχέση του Αμερικάνου ψυχροπολεμικού στρατηγικού σχεδιαστή (Herman Kahn) με την αναφορά στον James Bond ( Operation Grand Slam) για παράδειγμα.

Track List.

1.Herman Kahn
2.Elihu Root House
3.Rana Poblana
4.Operation Grand Slam
5.Zoula
6.Pembina (Alberta electoral district)
7.Ciepielów, Lubusz Voivodeship
8.Sananda Maitreya
9.Def Jux Presents
10.Cabezuela del ValleΣτα θετικά του εξαιρετικού αυτού δίσκου, είναι ότι ξεκίνησε από μιάν ιδέα του γνωστού από το Tranzistor , aggelosK (κάνοντας κλικ θα δείτε το όλο σκεπτικό του δίσκου και παρασκήνιο από την παραγωγή).

O Costas E.K. κάνει τώρα παραγωγή στους Chumba Tribes, the three wishes, single mamma, meteors, Frinda ex-Freddy και mogwai.