Πλησιάζει Σεπτέμβρης του 2008 και τελειώνω το πανεπιστήμιο. Ήταν Σεπτέμβρης του 2002 και τελείωνα το σχολείο. Τέλος εποχής ήταν - και την Πένυ δεν την ξαναείδα ποτέ από τότε. Κι ας μου το ζήτησε, έξι φορές.

Ψάχνω και πάλι τα παλιά μου ημερολόγια. Δεν έγραφα όπως γράφω τώρα - ψιλοντρέπομαι. Έτσι θα ψιλοντρέπομαι στο μέλλον για το πώς έγραφα το 2008. Μα αντιγράφω πιστά. Τίμια.

28.09.02

Έχουν περάσει πολλά από την τελευταία καταγραφή. Όσο κι αν η ζωή του φοιτητή κυλάει αργά, δεν κυλάει μονότονα - έχουν γίνει πολλά, εδώ άλλαξα στυλό..

Χθες βγήκαμε φροντιστηριακώς - είχαμε να ειδωθούμε από το Μάη.

Ήταν Παρασκευή, και μας κάλεσε ο Κουράνος για μπύρες και πίτσες (κλασσικά), delivery στη Τζωρτζ, στο φροντιστήριο. Πήγα να δω τους φίλους μου, το Γιάννη και την Ειρήνη. Πήγα και για την Πένυ, μα δεν ήξερα αν ήθελα να έρθει.

Ήρθε τελευταία. Είχα πιει ήδη δυο μπύρες και είχα κάνει κεφάλι - μάλλον για να μπορέσω να τη δω - μα μόλις την αντίκρισα στο διάδρομο, κοκάλωσα. Είχε γίνει γυναίκα. Τόσο όμορφη, τόσο γλυκιά, μα τόσο σοβαρή. Συνήλθα μεμιάς - ένιωσα παιδί μπροστά της.

Σοβαρεύτηκα. Αυτή μόλις με είδε, μου χαμογέλασε πλατιά, έτρεξε προς το μέρος μου, με φίλησε δεξιά και αριστερά στο μάγουλο, κοντά στο λαιμό, και μου είπε συγχαρητήρια. Τραύλισα «επίσης» και τη φίλησα δειλά. Εκείνη γέλασε δυνατά και μου απάντησε πως η επιτυχία της δεν συγκρινόταν με τη δική μου. Κόμπλαρα. Τι λένε σε τέτοιες περιπτώσεις? Την αποπήρα. Είχε περάσει Χίο, 6-7 προτίμηση, με 13 και κάτι. Πάντα με θαύμαζε. Έτσι είπε. Τι να το κάνω, σκέφτηκα. Εγώ σ' αγαπώ.

Καθήσαμε στο φροντιστήριο κανά μισάωρο και έπεσε η ιδέα για συνέχεια στο Θησείο. Δεν έπρεπε να πάω. Το ήξερα. Μα μου το ζήτησε...

Σε όλο το δρόμο ήμασταν αγκαλιά - οι υπόλοιποι καμιά εικοσαριά μέτρα πίσω. Είχα πάρει την πρωτοβουλία να την πιάσω από τη μέση - ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο μου. Ζαλίστηκα. Από την Κάνιγγος μέχρι την Ομόνοια, στο τρένο, μέχρι το Θησείο, φτάσαμε στην καφετέρια. Έτσι πιασμένοι, καθήσαμε δίπλα-δίπλα. Είχα πάρει πια θάρρος. Πήρε ένα perrier, εγώ μια bud. Μιλούσαμε.

Μας ζήτησαν να πληρώσουμε. Την κέρασα, κι εκείνη αντέδρασε - ήθελε να πληρώσει το perrier της. Της είπα ότι έκανε ένα φιλί. Το είπα έτσι, αυθόρμητα, για να γελάσουμε. Αυτή όμως με κοίταξε στα μάτια. Ένιωσα ξαφνικά ότι θα γίνουν πολλά. Ο κόσμος γύρω μου, η καφετέρια, οι συμμαθητές, εξαφανίστηκαν. Ήμουν μόνο εγώ και η Πένυ να κοιτούμε στα μάτια του άλλου.

Τότε τα χειλάκια της χαμογέλασαν τρυφερά, με κοίταξε βαθιά και με ρώτησε, αθόρυβα, ένα μυστήριο: πού?

Ξύπνησα, είχα ξεχάσει, πού είχαμε μείνει. Ήμασταν κοντά - είναι η στιγμή, σκέφτηκα. Αυτή η ερώτηση, δεν έχει απάντηση. Πρέπει να τη φιλήσω. Το θέλω.

Ναι, αλλά εγώ είμαι εγώ, και εγώ, δεν είμαι έτσι. Η ένταση της στιγμής ήταν τόση που ο κομπλαρισμένος μου εαυτός, στάθηκε ακίνητος και νηφάλιος, ντροπαλός, και είπε: όπου θέλεις.

Εκεί παίχτηκαν όλα. Με φίλησε. Με φίλησε απαλά, τρυφερά, στο μάγουλο - θα 'ταν άτιμο, είπε.

Αργότερα έμαθα. Από την, σκόπιμη λογικά, στιχομυθία της με την διπλανή της, έμαθα για το Βασίλη. Ετών 23, μπασκετμπολίστας, τον γνώρισε το καλοκαίρι. Όταν τη ρώτησα, αν είναι ευτυχισμένη, μου είπε πως είναι πολύ καλό παιδί, της θυμίζει εμένα...

Έφυγα. Κάθησα δέκα λεπτά κι έφυγα. Πνιγόμουν, ήθελα αέρα. Χαιρέτισα κι έφυγα.

Με σταμάτησε στην έξοδο της καφετέριας. Θα σε πάω στο σταθμό, μου είπε. Με έπιασε από τη μέση. Ήταν ένα τέταρτο μέχρι το σταθμό. Κρύωνε. Τη σκέπασα με το τζην. Μου χαμογέλασε, όπως μόνο αυτή μπορούσε. Με αφόπλιζε, πάντα.

Έξω από το σταθμό αποχαιρετιστήκαμε. Κρέμασε τα χέρια της γύρω από το λαιμό μου, κι εγώ πέρασα τα χέρια μου στη μέση της. Ένταση. Πήγα να.. Με πρόλαβε. Με φίλησε στο μάγουλο, τα είπαμε αυτά, είπε. Φεύγοντας, μου θύμισε για έκτη φορά, να την επισκεφτώ στη Χίο. Της είπα να προσέχει. Να προσέχει.

Κατέβηκα στο σταθμό. Πέρασαν 10 λεπτά, μπήκα στο τρένο. Εισπνοή, εκπνοή. Μάτια στεγνά.

Ακουστικά. Nothing else matters.

]]> http://oode.wordpress.com/?p=127 Fri, 08 Aug 2008 10:55:52 +0000 oode http://oode.wordpress.com/?p=127 Toυ Νεκτάριου Μ.

Καθηγητή Μαθήματος Θρησκευτικών.

Ξαναχτύπησαν πάλι καλοκαιριάτικα (τυχαία άραγε; ) οι «σοφοί» και «προοδευτικοί» εγκέφαλοι του υπουργείου Παιδείας. Μας έχουν συνηθίσει άλλωστε στις δυσάρεστες εκπλήξεις. Τη μια με τη Γλώσσα την άλλη με την Ιστορία (π.χ. «συνωστισμός» η Μικρασιατική καταστροφή) κ.ά Εσχάτως βάλανε στο στόχαστρο τη θρησκεία και το μάθημα των Θρησκευτικών.

Πέρυσι (Ιούλιο πάλι) κατήργησαν την ούτως η άλλως προαιρετική εξομολόγηση στα σχολεία. Φέτος προχώρησαν όχι ένα, αλλά δέκα βήματα περισσότερο.

Τέλη Ιουλίου, (λόγω κλειστών σχολείων και μειωμένων αντανακλαστικών), αιφνιδιαστικά, χωρίς ούτε τα προσχήματα διαλόγου και δημοκρατικών διαδικασιών να κρατήσουν -έχουν κόστος αυτές και αβέβαιο αποτέλεσμα - αποφασίζουν και διατάσσουν την ουσιαστική κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών από την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση της Ελλάδος.

Η απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών (εκκλησιασμό κ.ά.) υπήρχε, σεβαστή καθ' όλα και εφαρμοζόμενη χωρίς προβλήματα εδώ και χρόνια (Eγκύκλιος: Γ2/61723-13-6-2002). Σύμφωνα με αυτή, αρκούσε μια δήλωση των γονέων αν ο μαθητής ήταν ανήλικος ή του ιδίου του μαθητή (αν ήταν ενήλικος) ότι δεν είναι χριστιανός ορθόδοξος, χωρίς καμία περαιτέρω διευκρίνιση, για απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών.

Τώρα κάθε μαθητής έχει αυτό το δικαίωμα με μια απλή δήλωση και χωρίς καμιά αιτιολόγηση. Δηλαδή : « ζητώ απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών και κάθε άλλη εκδήλωση θρησκευτικών πεποιθήσεων.» Τελεία και παύλα. Το μάθημα παραμένει «υποχρεωτικό», εξεταζόμενο και βαθμολογούμενο ενδοσχολικά ...αλλά «για όσους θέλουν», σύμφωνα με τις διευκρινίσεις του συμπαθούς κατά τα άλλα Υπουργού Παιδείας.

Που είναι λοιπόν η κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών ;;;;

Στο γεγονός ότι, σκόπιμα δεν φρόντισαν να αντικαταστήσουν το μάθημα με αντίστοιχο ή παραπλήσιο μάθημα ανθρωπιστικής Παιδείας ,υποχρεωτικό, εξεταζόμενο, και βαθμολογούμενο, όπως τα Θρησκευτικά. Εδώ είναι ο δόλος και η σκοπιμότητα των φωταδιστών του ΥΠΕΠΘ. Τι θα κάνουν λοιπόν οι μαθητές;

Μα υπακούοντας φυσικά στη λογική της «ήσσονος προσπάθειας» θα ζητούν όλο και περισσότεροι την απαλλαγή από τα Θρησκευτικά, «σουλατσάροντας» στο προαύλιο των σχολείων με ότι κινδύνους συνεπάγεται αυτό, την ώρα που οι «άλλοι» μέσα θα κάνουν μάθημα.. Ποιος ήρωας μαθητής θα αντέξει για πολύ αυτή την κατάσταση; Πάει λοιπόν για κατάργηση το μάθημα ή όχι;

Θα ξεκινήσει άμεσα, πρώτα από το Λύκειο. Ποιος μαθητής π.χ. της Γ ΄Λυκείου, με τέτοιο φόρτο μαθημάτων και φροντιστηρίων (γιατί παρεμπιπτόντως έχουμε και δωρεάν παιδεία) δεν θα θελήσει να έχει ένα μάθημα λιγότερο χωρίς καμία επίπτωση ; Μετά θα επεκταθεί στο Γυμνάσιο και τέλος στο Δημοτικό. Βρήκαν δηλαδή ένα πολύ εύσχημο τρόπο να συρρικνώσουν αρχικά να απαξιώσουν και να καταργήσουν σταδιακά το μάθημα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Προτείνουμε κι εμείς ταπεινά μέσα στο «πνεύμα της σεμνότητας και ταπεινότητας» που διακηρύττει η κυβέρνηση, υπακούοντας και στη δημοκρατική αρχή της ισότητας που επικαλούνται: Κάθε μαθητής που ζητάει απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών να επιλέγει υποχρεωτικά ένα μάθημα ανθρωπιστικών σπουδών π.χ. Αρχαία Ελληνικά, Ιστορία, Ψυχολογία εξεταζόμενο και βαθμολογούμενο ενδοσχολικά όπως τα Θρησκευτικά ή κάποιας μορφής μάθημα Ηθικής όπως σε πολλές χώρες της Ε. Ένωσης, την οδηγία της οποίας επικαλούνται ότι εφαρμόζουν με τη συγκεκριμένη επιπόλαιη εγκύκλιο. Τότε θα δείτε πραγματικά πόσα παιδιά θα ζητήσουν απαλλαγή ...

Και δεν είναι μόνο αυτό. Δημιουργείται σοβαρή κοινωνική, οικογενειακή και εκπαιδευτική αναστάτωση.

Υπακούοντας σε ποια επιστημονική και παιδαγωγική αρχή , βάζετε τα παιδιά να τσακώνονται με τους γονείς, ζητώντας τους να υπογράψουν δήλωση απαλλαγής από τα Θρησκευτικά, όχι πια για λόγους συνειδησιακούς, αλλά καθαρά για να «λουφάρουν μάθημα»;

Γιατί αναστατώνεται τους γονείς που προσπαθούν να σώσουν ότι μπορούν ακόμα από τις αρχές της Ελληνικής οικογένειας, φέρνοντας τους σε σύγκρουση με τα παιδιά ή ακόμα και μεταξύ τους (αφού χρειάζεται η υπογραφή και των δύο γονέων για τους ανήλικους μαθητές);

Εξωθείτε όμως και τους μαθητές σε ιδεολογική και ρατσιστική αντιπαράθεση ενισχύοντας το ρατσισμό και την ξενοφοβία, αφού η μειοψηφία (αλλόδοξων και αλλόθρησκων μαθητών) έχει πλέον περισσότερα προνόμια και καλύτερη μεταχείριση από την πλειοψηφία. Αναστατώνεται έτσι η εκπαιδευτική διαδικασία και ευνοούνται οι διακρίσεις μέσα στην ίδια τη σχολική κοινότητα, ενώ υποτίθεται ότι αυτό ακριβώς θέλετε να απαλείψετε. Διακρίσεις τέτοιες δεν υπήρχαν. Τώρα θα δημιουργηθούν στην πράξη.

Και κάτι άλλο. Τους φοιτητές και τους υποψηφίους που βάζετε κάθε χρόνο στα τέσσερα τμήματα των Θεολογικών Σχολών, τι θα τους κάνετε; Tους ήδη υπηρετούντες θεολόγους καθηγητές και τις οικογένειές τους, τους σκεφτήκατε;

Ποιόν κοροϊδεύετε κύριοι; Γιατί υποτιμάτε την νοημοσύνη μας; Τι πολίτες θέλετε να φτιάξετε; Τι κοινωνία ονειρεύεστε; Zoύγκλας; Μας περνατε για «ζαλισμένο κοπάδι»; Οι «φαεινές ιδέες» των ακριβοπληρωμένων συμβούλων σας δεν έφτασαν μεχρι εκεί κ.Υπουργέ; Ξέχασαν το άρθρο 16, παράγραφος 2 του Ελληνικού Συντάγματος που αναφέρει τους σκοπούς της Παιδείας και υπερίσχυσε μια οδηγιούλα της Ε. Ένωσης ; Πάρτε πίσω την ισοπεδωτική αυτή εγκύκλιο. Είναι επικίνδυνο να παίζετε με την πίστη του Ελληνικού λαού. Τα παιδιά μας, στην πιο κρίσιμη ηλικία τους, βρήκατε να βάλετε σε αυτή τη νοσηρή κατάσταση φωτοσβεστών εγκεφάλων; Ότι αξίες,θεσμούς και ιδανικά είχαν διασώσει οι πρόγονοί μας με αίμα και αγώνες, βαλθήκατε όχι μόνο να τα ισοπεδώσετε αλλά να τα
ξεθεμελιώσετε όλα εκ βάθρων ;

ΕΠΙΛΟΓΟΣ : «... ότι χωρίς αρετή και θρησκεία δεν σκηματίζεται κοινωνία ούτε βασίλειον. Και πράγμα τζιβαϊρκόν [ η αρετή και η θρησκεία μας δηλαδή] πολυτίμητο, όπου το βάστηξαμεν εις την τυραγνία του Τούρκου, δεν το δίνομεν τώρα ούτε το καταφρονούμεν οι Έλληνες ... »

Aυτή την απάντηση έδωσε ο προφητικός και πάντα επίκαιρος Μακρυγιάννης σε ένα ξένο περιηγητή το 1843 όταν του είπε ότι : «...ένα θα σας βλάψει εσάς το κεφάλαιον της θρησκείας όπου είναι αυτείνη η ιδέα σ' εσάς πολύ τυπωμένη ...» (Μακρυγιάννη, Απομνημονεύματα, βιβλίο Γ ΄, κεφ. Έκτον).Πού είσαι καημένε Μακρυγιάννη να δεις τι «δίνομεν» και τι «καταφρονούμεν» σήμερα.......στην ελεύθερη (εδαφικά τουλάχιστον) Ελλάδα μας ...

Θλίβομαι για την κατάντια του έθνους μου. Παραμένω θαυμαστής του Μακρυγιάννη, των αγωνιστών και ηρώων της πατρίδας μου. Αυτή την Ελλάδα μου δίδαξαν εμένα στο σχολείο, κι αυτήν αγάπησα.

Πιστεύω ότι η σύγχρονη Ελλάδα διάλεξε όχι μόνο να πεθάνει, από πείνα και δίψα πνευματική, ξεπουλώντας ότι ιερό και όσιο της απέμεινε ακόμη, αλλά να αυτοκτονήσει ατιμωτικά....

Πάντως εμένα, όπως και πολλών χιλιάδων άλλων Ελλήνων ακόμα, «... όταν μου πειράζουν την πατρίδα μου και την θρησκεία μου θα μιλήσω θα 'νεργήσω και ότι θέλουν ας μου κάμουν» (Μακρυγιάννης, Απομνημονεύματα, βιβλίο Δ΄ ,κεφ. Τρίτον).

Κόρινθος 8/8/2008

Έλληνας Κορίνθιος εκπαιδευτικός

]]> http://amarant.wordpress.com/?p=56 Thu, 10 Jul 2008 17:26:37 +0000 Amarant http://amarant.wordpress.com/?p=56 Το καλοκαιράκι....

• Ξυπνάς στις 1 και μένεις μέσα παίζοντας manager με δάκρυα στα μάτια, αφ'ενός γιατι βαριέσαι και καπνίζεις μισο πακέτο σε ένα τρίωρο, αφ'ετέρου γιατί δεν γίνεται να κλείσεις το κλιματιστικό με 40 βαθμούς έξω.
• Έχεις κάθε μέρα δυο ώρες φροντιστήρια/ιδιαίτερα, όπου βράζεις από την ζέστη και ο καημένος ο καθηγητής παλεύει να σου εξηγήσει με χαρωπά παραδείγματα ποιο είναι το ελάχιστο μέτρο του μιγαδικού ζ.
• Αφού τελειώσεις το ιδιαίτερο πας να χαρείς, αλλα ξαφνικά θυμάσαι ότι έχεις 15 σελίδες ασκήσεις για το αυριανό ιδιαίτερο.

• Κατά τις 11 το βράδι που τελειώνεις πας να σηκώσεις το τηλέφωνο μπας και βγείς έξω, αλλα ξαφνικά θυμάσαι ότι οι μισοί σου φίλοι δουλεύουν και οι άλλοι μισοί διαβάζουν ακόμα.

ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΗΛΙΟ, ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΛΟΙΠΑ.

Κατά τα άλλα βρείτε παρηγοριά στο Viva La Vida των Coldplay και το τρομέρο Darkness & Starlight από τους υποτιμημένους, και virtually unknown Black Mages.

Συναισθήματα που προκλήθηκαν από την ανάγνωση των πινάκων με τις βαθμολογίες, πίνακες όμως που έκρυβαν πίσω από τα ονόματα και τους αριθμούς, τα όνειρα αυτών των παιδιών...

Για κάποια παιδιά, τα όνειρά τους φαίνεται ότι πραγματοποιούνται, ενώ για κάποια άλλα, απομακρύνονται. Και όμως σε αυτήν την περίπτωση, δεν θα πρέπει να διαχωρίζουμε τους υποψήφιους σε «επιτυχόντες» και «αποτυχόντες». Πρέπει να τους διαχωρίζουμε σε αυτούς που προσπάθησαν και σε αυτούς που δεν προσπάθησαν...

Αυτή είναι η αλήθεια... Το ζητούμενο είναι η προσπάθεια. Το αν κάποιος προσπάθησε, αλλά δεν τα κατάφερε σε αυτόν τον «αγώνα», είναι σίγουρο ότι στο μέλλον θα τα καταφέρει κάπου αλλού... Αρκεί να συνεχίζει να προσπαθεί και να μη θεωρήσει ότι μια αποτυχία στις Πανελλήνιες, του έκλεισε δια παντός τις «πόρτες» της ζωής.

Όπως είχα γράψει και στην αρχή της εξεταστικής περιόδου, για πολλούς νέους, οι Πανελλήνιες είναι το «βάπτισμα του πυρός» στην σκληρή ζωή που ανοίγεται μπροστά τους. Ίσως αυτή ήταν η πρώτη σοβαρή δοκιμασία που κλήθηκαν να διαχειριστούν, από την οποία όμως δεν υπάρχουν χαμένοι...

Ναι στην προσπάθεια, ναι στις φιλοδοξίες, ναι στα όνειρα. Ο δρόμος για αυτά όμως, μπορεί να μην περνά για όλους μέσα από το Πανεπιστήμιο. Όπως και στην πραγματικότητα, υπάρχουν εναλλακτικές διαδρομές που μπορεί να οδηγήσουν στον επιθυμητό «προορισμό».

Στο μεταξύ, ένα πολύ ενδιαφέρον συνέδριο για την ενίσχυση της κρουαζιέρας στην Ελλάδα, πραγματοποιείται σήμερα στην Αθήνα. «Κάλλιο αργά, παρά ποτέ», θα πουν κάποιοι και θα έχουν απόλυτο δίκιο...

Η κρουαζιέρα στην Ελλάδα, αν και θα έπρεπε να έχει αναπτυχθεί πολλά χρόνια πριν, παραμένει ακόμη αναξιοποίητη. Σε μια χώρα με αυτό το μήκος ακτών, σαν την Ελλάδα, τα «πλωτά ξενοδοχεία» θα μπορούσαν να αποτελούν ...καθημερινή και ...συνηθισμένη εικόνα.

Αντί αυτού, τα κρουαζιερόπλοια αποτελούν – τουλάχιστον για τα Χανιά – «αξιοθέατο», με την άφιξη κάποιου στην Σούδα, να αποτελεί «είδηση»... Και όμως, η κρουαζιέρα, είναι μια μορφή τουρισμού, διαδεδομένη στο εξωτερικό, με αυτούς που την επιλέγουν για τις διακοπές τους, να είναι υψηλής οικονομικής στάθμης.

Πως όμως θα τους προσελκύσουμε; Θα τους κλείνουμε τα μάτια, για να μη δουν τα χάλια μας; Η εικόνα που παρουσιάζει το λιμάνι της Σούδας, είναι αυτή που θα περίμεναν να αντικρύσουν οι επιβάτες; Υπάρχουν έστω και οι στοιχειώδεις υποδομές για την παραμονή και την εξυπηρέτηση τέτοιων πλοίων;

Οι επιβάτες των κρουαζιερόπλοιων είναι απαιτητικοί. Πολλοί από αυτούς, όταν γοητεύονται από ένα τόπο, κατά την σύντομη παραμονή τους σ΄αυτόν, επιστρέφουν σχεδόν πάντα για «κανονικές» διακοπές. Ερχόμενοι αυτοί οι τουρίστες στα Χανιά, με την πρώτη εικόνα που θα αντικρίσουν, θα θέλουν να ξαναφύγουν όσο πιο μακριά γίνεται και να μην ξαναγυρίσουν...

Φυσικά, δεν θα μπω στη λογική να ασχοληθώ με το ποιος φταίει για την σημερινή εικόνα του λιμανιού της Σούδας... Θα ευχηθώ μόνο, όλοι αυτοί να καταλάβουν γρήγορα, ότι με την στάση και την αδιαφορία τους μας προκαλούν ζημιά... Για το μεγαλύτερο και ασφαλέστερο φυσικό λιμάνι της Μεσογείου, θα έπρεπε να ήμασταν υπερήφανοι και όχι να ντρεπόμαστε να το δείχνουμε...

Με την έκδοση των βαθμολογιών τους , οι υποψήφιοι καλούνται να συμπληρώσουν το μηχανογραφικό τους δελτίο , με τον αριθμό των σχολών που οι ίδιοι επιθυμούν . Βέβαια , η διαδικασία αυτή δεν θεωρείται και από τις ευκολότερες αφού απαιτεί την αναζήτηση πληροφοριών για τις σχολές των ΑΕΙ / ΤΕΙ , την εμπειρία των γονέων στην αγορά εργασίας και την εκπλήρωση των ενδιαφερόντων , των προσόντων και των επιδιώξεων του ίδιου του υποψηφίου .

Αρχικά , λοιπόν , η επιλογή των σχολών θα πρέπει να κυμαίνεται ανάλογα με τα μόρια του υποψηφίου . Όταν λέμε “κυμαίνεται” , εννοούμε το περιθώριο που περίπου θα κυμανθούν οι βάσεις , θεωρώντας το στα ± 1000 μόρια από τα περσινά επίπεδα , χωρίς όμως το παραπάνω να θεωρείται αξίωμα (κυρίως σε περιπτώσεις ΤΕΙ και χαμηλόβαθμων σχολών όπου η αυξομείωση μπορεί να είναι για παράδειγμα 2000 μόρια).

Το επόμενο βήμα , είναι η συλλογή πληροφοριών από το Internet (αλλά και από άλλες πηγές ) για τα πανεπιστήμια που βρίσκονται στα πλάνα τους, τις σχολές τους και το πρόγραμμα σπουδών τους . Εδώ χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή , γιατί μπορεί η σχολή να είναι μεν η επιθυμητή αλλά , τα μαθήματα που διδάσκονται να μην είναι εντός των ικανοτήτων των υποψηφίων. Επίσης πολλά τμήματα , ιδίως στην περιφέρεια έχουν ονόματα “σιδηρόδρομους” τα οποία καλό θα είναι να μην τα προσπερνούμε εάν δεν κατανοούμε το γνωστικό τους επίπεδο π.χ Τμήμα Στατιστικής & Αναλογιστικών Χρηματοοικονομικών Μαθηματικών Πανεπιστημίου Αιγαίου που είναι παρεμφερές του Τμήματος Στατιστικής & Ασφαλιστικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Πειραιώς .

Έπειτα , πρέπει να λαμβάνεται υπόψη των υποψηφίων τόσο η άποψη των γονέων τους , όσο και η θέσης τους στην αγορά εργασίας . Θα μπορούν οι υποψήφιοι δηλαδή , να στηριχθούν στην εμπειρία των δικών τους , ώστε η επιλογή που θα κάνουν , να μην αποβεί μελλοντικά σε μια επένδυση που κινδυνεύει να χαθεί και το αρχικό της κεφάλαιο . Εκτός αυτού , θα πρέπει πρωτίστως να δούν , εάν η δουλειά των γονιών τους είναι “στρωμένη” και μπορούν , στην περίπτωση που την ακολουθήσουν , να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της .

Τέλος , θα πρέπει να αναλογιστούν , οι υποψήφιοι , ότι η επιθυμητή σχολή πρέπει να απαντά στις νέες προκλήσεις και να αναδεικνύει απόφοιτους με ολοκληρωμένη γνώση στο γνωστικό τους πεδίο . Μην ξεχνούμε ότι λόγω των κοινοτικών οδηγιών θα πρέπει , στο άμεσο μέλλον , να είναι σε θέση να ανταγωνιστούν επάξια απόφοιτους από τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια , στις χώρες τουλάχιστον που οι έδρες τους ( είτε τα παραρτήματα τους ) βρίσκονται σε κράτη-μέλη της Ε.Ε .

Το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι οπωσδήποτε ένας από τους λόγους επιλογής του θέματος αυτού, όπως και της αόριστης διατύπωσής του, ήταν η δυνατότητα που έδωσε στους περισσότερους υποψήφιους να γράψουν καλά, αφού και η "παράδοση" παραμένει ένα από τα θέματα που τα φροντιστήρια και τα "ιδιαίτερα" το επεξεργάζονται αρκετά, και η αοριστία του επιτρέπει στους υποψήφιους να μη βγουν εύκολα εκτός θέματος. Το κακό είναι ότι το κλίμα που επικρατούσε ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς που συζητούσαν το θέμα ήταν: "Μια χαρά ήταν το θέμα: εύκολο για να μπορέσουν να γράψουν όλα τα παιδιά!"...

Πέρα από το ότι το κομματάκι είναι πολύ κορυφή και άν κάποιος ξέρει τι είναι/ποιος τραγουδάει ας αφήσει ένα comment.
Συμφωνώ με σχεδόν όλα τα μηνύματα. Αλλα εκεί που κόλλησα ήταν ένα στεγνό "Αξίζει?".

Την τελευταία εβδομάδα την πέρασα διαβάζοντας. Διαβάζοντας δευτέρα μέχρι κυριακή (χωρίς να καώ φυσικά, δυο-τρεις ώρες την ημέρα - είναι πολύ για κάποιον που τα τελευταία τέσσερα χρόνια δεν έχει ανοιξει βιβλίο).

Σήμερα έγραψα το διαγώνισμα για το οποίο διάβαζα. Δεν έγραψα πάνω από 15/20.

Τα χρόνια αυτά ακούω συνεχώς ότι η ζωη μου κρίνεται από τις πανελλήνιες, τις εξετάσεις που θα δώσω σε ένα χρόνο και κάτι. Δεν φαίνεται, αλλά το άγχος σε σιγοτρώει. Και όταν βλέπεις φοιτητές του Παντείου, να αναρωτιούνται άμα αξίζει... τι πρέπει να πετύχω επιτέλους? Αξίζει να το πετύχω?

Το άλλο που είδα στην βόλτα μου στην μπλογκόσφαιρα κολλάει πλήρως με το θέμα αυτό.
Στο τέλος μόνο η μουσική θα μας σώσει.

Time takes a cigarette, puts it in your mouth
You pull on your finger, then another finger, then your cigarette
The wall-to-wall is calling, it lingers, then you forget
Ohhh how how how, youre a rock n roll suicide

Youre too old to lose it, too young to choose it
And the clocks waits so patiently on your song
You walk past a cafe but you dont eat when youve lived too long
Oh, no, no, no, youre a rock n roll suicide

Chev brakes are snarling as you stumble across the road
But the day breaks instead so you hurry home
Dont let the sun blast your shadow
Dont let the milk float ride your mind
Youre so natural - religiously unkind

Oh no love! youre not alone
Youre watching yourself but youre too unfair
You got your head all tangled up but if I could only
Make you care
Oh no love! youre not alone
No matter what or who youve been
No matter when or where youve seen
All the knives seem to lacerate your brain
Ive had my share, Ill help you with the pain
Youre not alone

Just turn on with me and youre not alone
Lets turn on with me and youre not alone (wonderful)
Lets turn on and be not alone (wonderful)
Gimme your hands cause youre wonderful (wonderful)
Gimme your hands cause youre wonderful (wonderful)
Oh gimme your hands.

Από τότε που ήμουν ακόμα στο σχολείο και όλοι συζητάγανε για το μέλλον μου άκουγα τα εξής:

"Να γίνεις αρχιτέκτων, γιατρός ή δικηγόρος, γιατί είναι επαγγέλματα με πυγμή και σίγουρα θα βγάλεις πολλά λεφτά. Να έχεις ένα χαρτί στο χέρι, αλλά να παντρευτείς κι έναν βιομήχανο ή εφοπλιστή που να μη χρειάζεται να δουλεύεις."

Το τελευταίο με το γάμο είναι ολίγον -αλλά όχι απόλυτα- άσχετο σε ό,τι αφορά την αγορά εργασίας, αλλά το λένε και αυτό (οι μανάδες στις κόρες) για τη μελλοντική αποκατάσταση των τέκνων τους.

Εμείς σε αυτά που λέγανε οι γονείς κάναμε ότι συμφωνούσαμε, αλλά ας το παραδεχτούμε, δεν είναι δυνατόν όλοι να γίνουν αρχιτέκτονες, γιατροί ή δικηγόροι. Έχουμε πήξει πια από δαύτους. Δεν υπάρχει χώρος για να χτίσουμε άλλα σπίτια στην Αθήνα, γιατρός γίνεται και η θειά μου άμα πάει Βουλγαρία και έχω και τρεις γείτωνες δικηγόρους-πιτσαδόρους στη γειτονιά. Πανελλήνιες δώσαμε σχεδόν όλοι, γιατί έτσι μας εξαναγκάζανε. Δεν περάσανε όλοι και όσοι δεν περάσανε και είχανε να δίνουνε 5000-10000€ το χρόνο πήγανε στα ιδιωτικά κολλέγια και γίνανε όλοι γραφίστες, λογιστές και βοηθοί μικροβιολόγοι. Όσοι είχανε να δώσουνε και παραπάνω πήγανε Αγγλία ως επί το πλείστον και οι ακόμα πλουσιότεροι στην Αμερική.

Και καταλλήγουμε στο εξής. Τί κάνουνε οι νέοι όταν τελειώνουν τις σπουδές τους? Καλό είναι και το χαρτί, ότι και να' ναι, με όποιον τρόπο και να το' χεις αποκτήσει, γιατί για να το πάρεις όλο και κάποια σταγόνα ιδρώτα θα έχεις ρίξει λίγο ως πολύ. Τί σκέφτονται οι νέοι όταν βρίσκονται ήδη στην αγορά εργασίας?

Οι μισοί λένε:

"Ωραία, πήρα το χαρτί στα χέρια μου, οπότε το μόνο που μου μένει να κάνω είναι να βρω έναν τρόπο να μπω στο δημόσιο. Έτσι δε θα έχω τον άλλο τον πα...ρα πάνω από το κεφάλι μου και δεν θ' απολυθώ ποτέ. Θα έχω τις παροχές μου και τις απεργιούλες μου και θα είμαι εξασφαλισμένος. Βλάκας είμαι να μείνω όλη μου τη ζωή υπάλληλος γραφείου ενώ έχω σπουδάσει υπολογιστές?"

Οι άλλοι μισοί λένε:

"Έχω σπουδάσει τόσα πολλά και κάθε μέρα πρέπει να κάνω το ελάχιστο των σπουδών μου για το βασικό μισθό και το βράδυ να τυλίγω σουβλάκια για να ζω με τη μαμά μου, γιατί σπίτι δεν μπορώ ακόμα να σταυρώσω. Έχω και τον άλλο να μου κάνει τον έξυπνο και να μου λέει για το πως να κάνω τη δουλειά μου ενώ δεν έχει ιδέα από σχεδιασμό ιστοσελίδας, γιατί είναι απλά γραφίστας που κάνει το manager και νομίζει πως τα ξέρει όλα και μπορεί να σου τη λέει. Θα μαζέψω λεφτά και θα πάω εξωτερικό να δω καμιά άσπρη μέρα. "

Εγώ δεν κατηγορώ τους πρώτους για το πως σκέφτονται, γιατί καλά κάνουνε και θέλουν να βρουν έναν τρόπο ν' αποκατασταθούν όσο γίνεται λιγότερο επώδυνα. Άλλωστε και γω το ίδιο σκέφτομαι ώρες ώρες. Το να γίνεις δημόσιος υπάλληλος είναι το καλύτερο πράγμα που μπορείς να κάνεις στην Ελλάδα, γιατί οτιδήποτε άλλο δεν συμφέρει. Θα έχεις μια ζωή το άγχος ότι κάποια στιγμή στα 50 σου μπορεί να σε απολύσουνε, γιατί ο άλλος ο εικοσιπεντάρης έχει μάθει μια τεχνική πιο σύγχρονη και αποδοτική από αυτή που ήδη ήξερες, οπότε ή θα πρέπει να τη μάθεις και σύ ή να καταλλήξεις να κάνεις δουλειές του ποδαριού για να προλάβεις να βγεις στη σύνταξη (κανένας στην ηλικία μας δεν πρόκειται να βγει στη σύνταξη, το ξεχνάμε εδώ και τώρα αυτό) πριν πεθάνεις. Αν είσαι ιδιωτικός υπάλληλος θα δουλεύεις με τα παλιά ακόμα συστήματα που είχε ο παππούς μου όταν ήταν ακόμα δημόσιο, δηλαδή χαρτί και μολύβι. Μη βλέπετε που τους βρίζω, απλά εγώ δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος, οπότε έχω κάθε δικαίωμα.

Τώρα όσοι θέλουνε να πάνε εξωτερικό είναι αυτοί οι δημιουργικοί άνθρωποι που θέλουνε μια ποιότητα στη ζωή τους και στη δουλειά τους και δεν αντέχουνε άλλο να βρίσκονται σε μια κατάσταση που δεν τους επιτρέπει να προχωρήσουνε παραπάνω. Δε συμφέρει να είσαι ιδιωτικός υπάλληλος, γιατί εκτός από αυτό που έχεις σπουδάσει θα πρέπει να κάνεις και άλλες 500 άσχετες δουλειές που ποτέ δεν είχες φανταστεί ότι θα έκανες. Ακόμα και σκούπισμα και ξεσκόνισμα άμα λάχει, μην πω και τουαλέτες. Και το πιο σημαντικο είναι πως αφού έχεις περάσει τόσα χρόνια στα θρανία κι έχεις κάνει τόσα ξενύχτια, αξίζει να μένεις με το βασικό μισθό και να καταλήξεις μετά από πολλά χρόνια σε λίγο καλύτερο μισθό από το βασικό? Δηλαδή ξεκινάς με 600€ στην καλύτερη περίπτωση, γιατί μπορεί ξεκινήσεις με μαύρα, να ισχυριστούνε πως δεν έχεις πάει ακόμα στρατό ή το χειρότερο να σου πούνε να δοκιμάσουνε κανα 2 μήνες χωρίς πληρωμή και μετά να σε πετάξουνε σα στιμμένη λεμονόκουπα. Στα 35 θα σου δίνουνε χαριστικά 850€, γιατί τόσα χρόνια σε έχουνε πια σα παιδί τους, οπότε να σου δώσουνε ένα χαρτζιλικάκι παραπάνω να πας και κανα σινεμά.

Υπάρχει και το γεγονός να έχεις σπουδάσει φυσικός, μαθηματικός και πυρηνικός επιστήμονας κι ενώ ονειρευόσουνα να γίνεις ερευνητής και ν' ανακαλύψεις το σύμπαν από την αρχή, να καταλήξεις μαζί με το υπόλοιπο 99,8% των συναδέλφων σου να κάνεις το δάσκαλο στα 10χρονα στο σχολείο της γειτονιάς. Κι ενώ με το ένα χέρι θα γράφεις στον πίνακα 1+1=2 με το άλλο θα βαράς κανονικά την ένεσή σου και ταυτόχρονα θα κάνεις μανούβρες για ν' αποφύγεις τη σαΐτα που θα σου χαλάσει την τέλεια χωρίστρα. Ακόμα μπορεί να έχεις σπουδάσει γραφίστας, φωτογράφος ή 3d animator και να καταλλήγεις ως ελεύθερος επαγγελματίας να κάνεις ένα γραφιστικό και ο άλλος να επιμένει να γίνει το φόντο μωβ, τα γράμματα κίτρινα και να κολήσεις τη φωτογραφία από το βιολογικό προϊόν που πουλάει και την τράβηξε με τη φανταστική κάμερα των 3megapixel του κινητού του, γιατί έτσι του ήρθε η επιφοίτηση συμβουλευόμενος το φενγκ σούι και μασουλώντας ρίζες αγιουβέρδας. Παρ' όλαυτά θα σου δώσει 15€ γι' αυτή την ολοσέλιδη καταχώρηση, γιατί είσαι καλό παιδί και σε πάει, και κακά τα ψέματα θα μπορούσε να το κάνει και μόνος του στο powerpoint.

Με λίγα λόγια οι μισοί νέοι σήμερα σε 10 χρόνια θα έχουνε γίνει δημόσιοι υπάλληλοι και οι άλλοι μισοί θα έχουνε ξενιτευτεί δίνοντας τα φώτα τους σε άλλες χώρες που επιβραβεύουν τις καλές δουλειές. Αλίμονο σε αυτούς που θα μείνουν ακόμα ιδιωτικοί υπάλληλοι, γιατί προβλέπω τα πράματα να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Εγώ ψηφίζω εξωτερικό, γιατί πιστεύω πως αξίζει να δώσεις μια ευκαιρία στον εαυτό σου να κάνεις κάτι περισσότερο από αυτό που κάνεις τώρα και να αμείβεσαι επιτέλους όσο αξίζεις. Αν δεν πετύχεις δεν έγινε και τίποτα. Γύριζεις πίσω και γίνεσαι δημόσιος υπάλληλος. Κανείς δε χάνεται σε αυτή τη ζωή.