Βέβαια δεν αρκεί βέβαια στο μυαλό των...εκπροσώπων (;) μας να κολλήσουν μια-δυο αφισούλες, έτσι για πληροφόρηση βρε αδελφέ. Πρέπει να γεμίσουν τον τοίχο απ'άκρη σε άκρη, από την κορφή ως τα νύχια, να δημιουργήσουν ένα γκροτέσκο pop μοτίβο ώστε να σου δηλώσουν ότι υπάρχουν.

Αυτή η αφισορύπανση βέβαια δεν είναι η μόνη παραφωνία σε αυτή την επικοινωνιακή πολιτική. Κάποιες φορές οι απανταχού παραταξιακοί γραφίστες ξεπερνάνε τον ίδιο τους τον εαυτό και καταφέρνουν να κάνουν αφίσες με κατάφωρα προσβλητικό περιεχόμενο για εσένα τον ίδιο και για την όποια αντίληψη των πραγμάτων έχεις.

Στις αφίσες δε που καταφέρνουν να σοκάρουν ακόμα και τους μυημένους την πρωτιά έχει η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, μια παράταξη που έχει αποδείξει μακράν ότι ξέρει να μπερδεύει την πολιτική με τα (απολιτίκ;) μπουζούκια, τα glamorous πάρτυ της παραλιακής, και όλες εκείνες γενικά τις καταστάσεις τις οποίες κάθε φοιτητής επιζητά από τον πολιτικό του φορέα. Οι αφίσες των πάρτυ της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ λοιπόν είναι από μόνες τους ένα κεφάλαιο για όποιον θέλει να εντρυφήσει στην παραταξιακή καφρίλα. Συνήθως αρκούνται στο να διαφημίζουν τα φτηνά ποτά τους με φόντο κάποιο trendy σκηνικό από κάποιο bar, και άρα μας αφήνουν απαθείς. Σε ειδικές περιπτώσεις όμως, βγάζουν στο κοινό την πραγματική αντίληψη που έχουν οι ΔΑΠίτες για τα ‘πολιτικά' τους πάρτυ, και για τα πολιτικά ζητήματα γενικότερα.

Μια κορυφαία αφίσα που πρόσφατα εμφανίστηκε σε τοίχους του ΠΑ.ΠΕΙ. (όπου η ΔΑΠ είναι ως γνωστόν παντοδύναμη), είναι η εξής:

Το πολιτισμικό σοκ είναι σαφές για όλους πιστεύω. Τα μπλε παιδιά της σχολής λοιπόν μας προσβάλλουν και μας κοροϊδεύουν κατάμουτρα, κάνοντας ατυχή λογοπαίγνια με το σκάνδαλο του Βατοπεδίου (ένα σκάνδαλο στο οποίο είναι άμεσα μπλεγμένη η κυβέρνηση της Ν.Δ). Έχουν το θράσος να αναγάγουν ένα τεράστιου εύρους σκάνδαλο (που τους αφορά άμεσα, όχι μόνο ως ΔΑΠίτες και πιθανούς ΟΝΝΕΔίτες αλλά και ως ενεργούς πολίτες που ενδιαφέρονται για υγιείς θεσμούς) σε προκλητική, αναλώσιμη ‘πλάκα' για τα πάρτυ τους.

Βέβαια η σοβαρότητά τους δεν σταματάει εκεί. Υπάρχει και το κεντραρισμένο... ‘μονί' στην αφίσα που σε περιμένει να πας σα γαμίκουλας στο πάρτυ με ανοικτές...αγκάλες. Αυτή είναι λοιπόν η αντίληψη των δημιουργών για τη γυναικεία υπόσταση. Ένα... ‘μονί', ένα ακόμη προϊόν προσηλυτισμού εύκολων απολιτίκ ψήφων, που προσβάλλει κατάφωρα τις ίδιες τις γυναίκες.

Αναρωτιέμαι αν οι ίδιες οι γυναίκες που συμμετέχουν στην παράταξη της ΔΑΠ νιώθουν κολακευμένες από τον τρόπο με τον οποίο τις εκλαμβάνουν οι ομοϊδεάτες τους...

Μη νομίζετε βέβαια ότι η πρόκληση (sic) είναι όπλο επικοινωνίας που συναντάται αποκλειστικά στη ΔΑΠ ΠΑ.ΠΕΙ. Οι πιο νέοι ίσως να μην ξέρουν, αλλά και στη σχολή μας έχει εμφανιστεί μία απέθαντη αφίσα, στην οποία φιγουράρει χαλαρών ηθών ξανθό μωρό με λάγνο βλέμμα. Η αφίσα συμπληρώνεται από τη λεζάντα "Πάρτη με 6 Ευρώ", ενδεικτική της άποψης που έχει ο κόσμος της ΔΑΠ για τα...πάρτη τους. Όπως εύστοχα παρατηρούν και οι ΕΑΑΚίτες οι οποίοι φυσικά άδραξαν την ευκαιρία για σχολιασμό (και μπράβο τους):

Η αφίσα με το ‘Party Βατοπεδίου' κλείνει με το ελπιδοφόρο logo της ΔΑΠ και τη φράση «Αξίζουμε Περισσότερα». Εδώ οι δημιουργοί έχουν δίκιο. Αξίζουμε όντως περισσότερα. Περισσότερα από υποψήφιους εκπροσώπους οι οποίοι να προσδοκούν ότι με μονιά και με φτηνά πάρτη θα προσελκύσουν την ψήφο μας. Σε αυτό ίσως να τους απογοητεύσουμε. Το μονί μπορεί να σέρνει καράβι, αλλά δυστυχώς δε σέρνει φάκελο.

Η ΑΣΥΜΜΕ3 σας καλεί στο πάρτυ που θα διοργανωσει, μαζί με τα υπολοιπα σχήματα Αριστερής Ενότητας (ΑΡΕΝ) του ΕΜΠ, την Παρασκευή 10/10 και ώρα 23:00 στο κυλικείο Τοπογράφων.

Για την οικονομική ενίσχυση του νέου χώρου της Αριστερής Παρέμβασης στους Δρόμους της Νέας Σμύρνης

10 ΧΡΟΝΙΑ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΝΕΟΛΑΙΑΣ!

Γιορτάζουμε τα 10^α γενέθλιά μας!

Η Εκτελεστική Επιτροπή του Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας διοργανώνει ένα μοναδικό πάρτυ για τον εορτασμό των 10 χρόνων του Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας!

Πριν από 10 χρόνια, από 10 ως 12 Ιούλη του 1998, έλαβε χώρα το ιδρυτικό συνέδριο του ΕΣΥΝ. Φέτος, μετά από μια 10χρονη πορεία, γεμάτη συγκινήσεις, προσφορά, αντιπαραθέσεις και συνθέσεις, γιορτάζουμε όσα καταφέραμε και δίνουμε υπόσχεση για πολλά περισσότερα!

10 χρόνια, στις 10 Ιούλη, από τις 10 το βράδυ, μέχρι όσο αντέξουμε!

Tην Πέμπτη 10 Ιουλίου 2008, στις 22:00, στο VITRINE SUMMER (πρώην ΕΧΟ) club – restaurant (Μάρκου Μουσούρου 1 & Αρδηττού, Μετς, Αθήνα), στελέχη των οργανώσεων νέων, παλαιά και νέα, και άνθρωποι που μας βοήθησαν σε αυτήν την πορεία, θα μαζευτούμε στην ωραιότερη βεράντα της πόλης με τη μοναδική θέα σε Ακρόπολη και Λυκαβηττό, για να γιορτάσουμε, να συζητήσουμε, να χορέψουμε και να ευχαριστηθούμε τα 10^α μας γενέθλια!

Με φιλικούς Χαιρετισμούς

Οι συντονιστές της ΠΠΚ Αθήνας Πάνος Αντωνίου & Άκης Αποστολόπουλος

Δείτε εδώ τα events στο facebook

http://www.facebook.com/home.php?ref=home#/event.php?eid=18510286903

http://www.facebook.com/home.php?ref=home#/event.php?eid=22285227126

Δείτε το group της Φιλελεύθερης Αθήνας στο facebook:

http://www.facebook.com/home.php?ref=home#/group.php?gid=22073621329

ΥΓ: Δυστυχώς θα λείπω από αυτήν την εκδήλωση, διότι διοργανώνων άλλο πάρτυ την ίδια ώρα…

στο Καφέ Βαρτάν στην πόλη της Αίγινας

να γνωριστούμε και να γιορτάσουμε προκαταβολικά

την παγκόσμια επιτυχία της Ώρας της Γης!

Φυσικά... υπό το φως των κεριών!

Σας περιμένουμε μετά τις εννιά!

Y.Γ. Στις 23:00 θα γίνει κλήρωση με δώρα-έκπληξη! :-D

05:30 : Μετά από 9ωρο ταξίδι, με μουσική, sudoku και διαλείματα μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, φτάνω στο λιμάνι του Πειραιά. Δεν μπορώ να προδιορίσω την τελευταία φορά που βρέθηκα εδώ, αν ήταν για καλό ή για "κακό".

06:50 : Μόλις έχασα τον ηλεκτρικό. Έχει ησυχία στο σταθμό και σκέφτηκα να ρίξω 2 αράδες αντί να ξεφυλλίσω τις 2 (νέες!) free press που πέτυχα στα stands.
Θέλω να πω κάτι για την πόλη, αλλά φοβάμαι μη βγει πολύ, τύπου...κατηγορώ. Μάλλον με πείραξαν τα σκουπίδια στην είσοδο του σταθμού. Αν υποθέσουμε πως αυτός ο σταθμός είναι η είσοδος και η Αθήνα το καθιστικό, τι γνώμη θα σχηματίσει κάποιος για το σπίτι μας βλέποντας αυτή την εικόνα; Έχοντας υπόψη μου τι εστί Αθήνα και τι Ελλάδα γενικότερα - από θέμα αντίληψης - ο συνδυασμός συναισθημάτων δεν ήταν και ο καλύτερος. Η σύγκριση με τα εξωτερικά αναπόφευκτη.
Τέτοια ώρα ήταν περίπου όταν πάταγα για πρώτη φορά το πόδι μου στην Αγγλετέρα. Μέσα στον ψόφο, να σέρνω μια βαλίτσα που σήκωνε στο πόδι ολόκληρο τετράγωνο, παρέα με μια Αμερικανίδα που γνώρισα στο αεροπλάνο. Χωρίσαμε στο Victoria Station και βρέθηκα μόνος μου, μ' ένα cup of tea και ένα κρουασάν - ήταν ;; - το άλλο. Μου πήρε μερικά λεπτά να συνειδητοποιήσω που ήμουν. Δίπλα μου, ένα ζευγάρι - από αυτά που γνωρίστηκαν μέσα στις τελευταίες 12 ώρες -, αγκαλιασμένο: η κοπέλα φορούσε ένα στρας καπέλο με ασορτι βλεφαρίδες, ενώ το αγόρι, ψηλός, αδύνατος, της έλεγε να σταματήσει να κλαίει. Σαν ταινία του Αλμοδόβαρ. Σε λίγο, επιβιβαζόμουν στο κόκκινο λεωφορείο για να γυρίσω την δική μου ταινία - Manos goes to London. Όση ώρα καθόμουν στο σταθμό, είχα την εντύπωση ότι ήμουν μέρος κάτι πολύ μεγάλου και εντυπωσιακού, ότι εκεί έξω κάτι καλό περιμένει.
Τώρα, εκεί έξω με περιμένει ένας καλός φίλος που μου έχει λείψει -α, και η θεία, που περιμένει τα χόρτα, πεσκέσι της μητέρας. Και 2-3 αγαπημένοι, must προορισμοί. Είμαι σίγουρος ότι και εδώ, τα βράδια κυκλοφορούν ζευγάρια ιδιαίτερα, αλοπρόσαλα με την πρώτη ματιά, αλλά ικάνα να γεμίσουν 10 ταινίες μ'αυτά που έχουν να σου πουν. Το πρωί όμως, πετάνε τις βλεφαρίδες τους και χάνονται από το φως της νέας ημέρας. Αλλά ως εδώ τώρα, έρχεται κι άλλο βαγόνι και πρέπει να βιαστώ. Η Αθήνα - καλή, κακή- είναι εκεί και (με) περιμένει.

11:30 : Τα πόδια μου έχουν βγει off, τζην δεν βρήκα να πάρω και έχασα και το δαχτυλίδι μου. Ευτυχώς έχει τέλεια μέρα.

Απορίες ενός ζαλισμένου οδοιπόρου:

• Γιατί όλοι οι κράχτες στο Μοναστηράκι σου μιλάνε ωσάν να είστε φίλοι τουλάχιστον επί 15ετίας; Τα επίθετα που άκουσα: παλικάρι, νεαρός, φιλαράκι.

• Γιατί το ασανσερ στα Zara Ερμού πηγαίνουν τόσο αργά; Ανθρώπους έχει μέσα, όχι τα αγάλματα του Παρθενώνα.

• Γιατί όσοι μιλούν σε κινητό μέσα στο μετρό νομίζουν ότι πρωταγωνιστούν στο θέατρο του Παραλόγου και θεωρούν πρέπον να φωνάζουν για να τους ακούει το κοινό μέχρι το τελευταίο βαγόνι;

• Γιατί πήρα πάλι λάθος μετρό;

16:30 : Ποτέ μην γυρίσεις πάνω κάτω την Αθήνα σαν τον τρελό και μετά πας για φαγητό στο θεία σου. Όλη η κούραση του ταξιδιού, του περιπάτου και της υπνηλίας σε χτυπάνε χωρίς να το πάρεις χαμπάρι. Σκατά, τίποτα δεν έκανα. Πόσα πράγματα έλεγα να πάρω, τελικά 1 cd αγόρασα όλο κι όλο, κι αυτό για δώρο. Ούτε βιβλία, ούτε dvd's. Παρένθεση, έχω συνδέσει την βόλτα στην Αθήνα με ψώνια, αλλά οπωςδήποτε όμως και τώρα μου'ρθε κάπως. Δε πειράζει, θα'χω περισσότερα για κάτω.

04:00 : Έχω πάει σε πάρτυ και πάρτυ, αλλά σε πάρτυ που να μην ξέρω τον οικοδεσπότη, ομολογώ πρώτη φορά πηγαίνω. Ειδικά όταν εκείνος σου παρουσιάζεται με ξανθιά περούκα, και κόκκινο μπούστο! Το καλό σ'αυτή την περίπτωση είναι οτι δεν σε νοιάζει τι θα πουν για 'σένα αφού κανείς δεν σε ξέρει. Μετά τα πρώτα λεπτά αμηχανίας, ξεκίνησε ο χορός. Είχα να χορέψω... Όταν βέβαια κάποιος άγνωστος αρχίζει να απλώνει τα χέρια του πάνω σου, τότε καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Και κάπου εκεί, το κέφι πάει περίπατο. Μετά από 3 cheekies και κάμποσα χλμ. βρίσκεσαι στη Ραφήνα, σ' ένα επίσης άγνωστο εξοχικό με οικοδεσπότη αυτή τη φορά τον ξέφρενο χορευτή που γνώρισες στο πάρτυ (βλ. στην αρχή).

Το τζάκι ανάβει κι εσύ μένεις μαλάκας γιατί προσπαθείς να καταλάβεις:

- τι παίζει μέσα σου
- τι παίζει γύρω σου.

Είσαι καλά με τον εαυτό σου; Είσαι ειλικρινής; Μάλλον, η ερώτηση είναι τι επιλογές έχεις. Σε παίρνει να μην είσαι; Πως βρέθηκες εκεί; Ποιος φταίει γι' αυτό; Ερωτήματα αμείλικτα. Και είναι 04:15. Και νυστάζω. Πολύ.

2/3 - 20:40 : Ένας φίλος, μου είπε ότι δεν του αρέσουν τα αεροδρόμια και τα λιμάνια, γιατί δεν είναι "εντάξει": όσο ωραία νιώθεις όταν ξεκινάς για κάπου, τόσο άσχημα νιώθεις για την επιστροφή. Δεν συμφώνησα.

Μαλακία μου.

Οι προορισμοί πάντα ίδιοι είναι, εκεί, δεν πάνε πουθενά. Δύο παράγοντες επηρεάζουν το όλο πράμα: οι καταστάσεις και οι άνθρωποι. Και αν εξαιρέσεις τις καταστάσεις που δεν μπορείς να αποφύγεις - γιατί αν μπορούσες, θα ήταν θέμα επιλογής - τι μένει; Οι άνθρωποι. Είναι απίστευτο πόσο πολύ μπορείς να αγαπήσεις έναν άνθρωπο, με μη ερωτικό τρόπο. Πόσο πολύ μπορεί να νοιάζεσαι, να θέλεις να είναι καλά, να λυπάσαι όταν λυπάται και να γελάς πιο δυνατά απ' αυτόν όταν γελάει. Και πόση απίστευτη χαρά σου δίνει να ξέρεις ότι και ο άλλος αισθάνεται το ίδιο. Να γαμήσω και τα ψώνια και τα ρούχα και τα dvd's και το Θησείο που δεν πήγα. Αυτό το ταξίδι άξιζε περισσότερο για αυτά τα τελευταία λεπτά. Από αύριο θα είναι μια απ'τα ίδια. Αλλά και μόνο στην σκέψη όλων αυτών που έγιναν, το ξέρω, θα σκάω ένα χαμόγελο όχι μέχρι τ' αυτιά, αλλά μέχρι το Θησείο!

Υ.Γ.: Οι καλύτερες θέσεις στις Μινωικές είναι αυτές κάτω απ'τις σκάλες. Με πρίζα για λαπτοπ/κινητό. Ήσυχα και ευρύχωρα.

Tags: Αθήνα, ταξίδι, μετρό, Αγγλία, φίλος

Το πρώτο παρτάκι της οργάνωσης για τη χρονιά είναι γεγονός. Το ξέρω πως το περιμένατε πως και πως. Το ξέρω πως δε μπορούσατε να κοιμηθείτε από την αγωνία. Ε λοιπόν ήρθε η ώρα να ησυχάσετε. Ένα ακόμα κοσμογονικό πάρτυ που θα αφήσει εποχή θα γίνει στις 23 Νοέμβρη. Περισσότερες πληροφορίες:πάτα με

ΥΓ: όσοι ενοχληθείτε με το μπυροδρέπανο , ξεκολλάτε, πλάκα κάνουμε. Με τα ιερά και τα όσια, θα μου πείτε... ε λοιπόν, απ ότι θα καταλάβατε, δεν έχουμε ούτε ιερό ούτε όσιο... θα βγάλουμε βέβαια και πιο "φυσιολογική" αφίσα μες τις επόμενες μέρες.

ΥΓ: όποιος καλός άνθρωπος θέλει κωδικό για μπανεράκι (που σιγά μη θέλει κανείς, αλλά λέμε τώρα) ορίστε:

<a href="http://kneholargos.pblogs.gr/2007/11/party.html"><img src="http://mygranma.files.wordpress.com/2007/11/afisa-party1.jpg"></a>

αλλά είναι μόνο για wordpress.

Ευχαριστούμε πολύ την elixat για το design (που λεν και στο χωριό μου), της αφίσας

Ακόμα όμως είναι νωρίς για μελαγχολικές σκέψεις. Μπροστά μας έχουμε τη σημερινή βραδιά, πράγμα που σημαίνει για μένα φασίνα, λάντζα, γενικό συγύρισμα, ψώνια, επιλογή μουσικής, αναζήτηση καρεκλών και άλλα οργανωτικά και διαδικαστικά, που με κουράζουν μόνο που τα σκέφτομαι!

Ας αρχίσω καλύτερα, γιατί μου φαίνεται ότι διαφορετικά τις τελευταίες μου δουλειές θα τις κάνω με τους πρώτους καλεσμένους που θα έρθουν!