Χρόνια ολάκερα περίμενα τη στιγμή αυτή...ένα όνειρο ζωής, που τελικά μόλις εχθές το απόγευμα εκπληρώθηκε!

Είμαι σίγουρη πολλοί από σας θα γελάσετε και θα αναρωτηθείτε:" τι λέει τούτη; Όνειρο και απωθημένο να σημαδέψει οριστικά και παντοτινά το μπράτσο της;"

Και η επιλογή σχεδίου; Είναι δυνατόν; Ένα έμβλημα, το σύμβολο του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ;

Πολλοί θα αδιαφορείσετε και άλλοι θα χλευάσετε και θα κοροϊδέψετε και κυρίως εσείς οι οπαδοί μιας άλλης ομάδας:"Δεν πας κυρά μου να πλύνεις κανά πιάτο που ασχολείσαι με αυτόν...? Τι ξέρεις από σπορ και το ζωγράφισες στο μπράτσο;" και άλλα χειρότερα...                                                 

Μα δεν με νοιάζει τι μπορεί να σκέφτεστε και να λέτε εσείς...Δικαίωμά σας!

Όπως δικαίωμά μου να κάνω ό,τι με ευχαριστεί, με εκφράζει και μ'αρέσει...!

Να έχω εμμονή και πάθος με τη συγκεκριμένη ομάδα, να στιγματίσω για χάρη της το χέρι μου, ικανοποιώντας την "τρέλα" μου!

....Να παραμείνω μια απλή και ρομαντική οπαδός του Θρύλου!

....Όσοι πιστοί προσέρθετε... ;)

Ξεκίνησα να γράψω πώς αντιλαμβάνομαι το μυστήριο του γάμου μέσα στην Εκκλησία έχοντας στο νου μου φρέσκες τις εικόνες από την Τήλο και τις δηλώσεις του γιατρού-δημάρχου κ. Αλιφέρη. Και συνάντησα το μεγάλο θέμα σεξουαλικότητα και εκκλησία. Ένα ζήτημα για το οποίο σήμερα δεν αρθρώνεται ένας σοβαρός δημόσιος διάλογος και ούτε καν διατυπώνεται κάποιος ενδιαφέρον θεολογικός προβληματισμός, πέρα από κούφια κηρύγματα, όπου ταυτίζεται η Εκκλησία με το κοινώς αποδεκτό ή με το παρελθόν, από ιερείς γραφικούς που ανεβάζουν τις τηλεθεάσεις με τον εριστικό ενοχικό τους παραλήρημα.

Σκεφτόμουν ότι στις παραδοσιακές κοινωνίες, μια κοινότητα στηρίζει την οικογένεια και την επιβίωση, τους πολύτεκνους και εν γένει τη γονιμότητα του ανδρόγυνου ζεύγους. Όσο η Εκκλησία ταυτίζεται με αυτά τα ζητούμενα, δηλαδή την τεκνοποίηση ως αυτοσκοπό, λειτουργεί ως ένας μηχανισμός εξουσίας.

Χρήσις και παράχρησις

Συναντώ ακόμη τον αγαπημένο μου Μάξιμο Ομολογητή στα Κεφάλαια περί αγάπης (Βιβλ. 2) να μιλάει για τον έρωτα με τους σαφείς όρους χρήσις και παράχρησις. Έτσι, «ἐπὶ τῆς γυναικὸς ἡ ὀρθὴ χρῆσις τῆς συνουσίας ὁ σκοπός ἐστι τῆς παιδοποιίας» (17) και παρακάτω, αναφερόμενος σε όσα παρακινούν στα κακά, φέρνει ως παράδειγμα  την επιθυμία του άντρα προς ερωτική συνεύρεση με γυναίκα «παρὰ τὸν σκοπὸν τῆς παιδοποιίας». (33) Όποιος, σύμφωνα με τον μεγάλο πατέρα-διανοούμενο αποβλέπει στην ηδονή σφάλλει «περί την χρήσιν». Σε αυτή τη λογική κάθε τι άλλο πέρα από την τεκνογονία είναι πορνεία.

Βέβαια, ο Μάξιμος στο ίδιο έργο του σχετικοποιεί όσα αποδεικνύεται ότι είναι καρπός ματαιοδοξίας «Εἰσὶ πολλά τινα φύσει καλὰ ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων γινόμενα, ἀλλ’ οὐ καλὰ πάλιν διά τινα αἰτίαν· οἷον νηστεία καὶ ἀγρυπνία, προσευχὴ καὶ ψαλμῳδία, ἐλεημοσύνη καὶ ξενοδοχία φύσει καλὰ ἔργα εἰσίν, ἀλλ’ ὅταν διὰ κενοδοξίαν γίνωνται, οὐκέτι καλά.» (35)

Και αμέσως μετά αφήνει κάθε παράδειγμα και μιλά για όλα: «Πάντων τῶν πραττομένων ὑφ’ ἡμῶν τὸν σκοπὸν ζητεῖ ὁ Θεός, εἴτε δι’ αὐτὸν πράττομεν εἴτε δι’ ἄλλην αἰτίαν.» (36)

Το παράδειγμα είναι απόλυτα ενδεικτικό μιας άποψης που έχει κυριαρχήσει στην εκκλησιαστική ηθική και στις αναφορές για τις πρακτικές της απόλαυσης του σώματος. Εδώ, πορνεία δεν είναι απλώς κάθε ερωτική σχέση εκτός γάμου, αλλά κάθε ερωτική συνεύρεση που δεν αποσκοπεί στην παιδοποιΐα! Στη μνήμη παραμένει περισσότερο η προτροπή του Μάξιμου για έρωτα που αποσκοπεί στη φυσική επιβίωση και όχι η άρνηση κάθε ηθικής συμπεριφοράς που δεν γίνεται από αγάπη.

Και μού ήρθαν στο νου προσωπικές στιγμές από εξομολόγηση ή γνωστών μου, με την απαίτηση της περιγραφής της ερωτικής ζωής, των αισθημάτων, των ηδονών του σώματος. Ο πνευματικός ζητάει αναπαράσταση της σεξουαλικής δραστηριότητας που είναι πάντοτε αμαρτωλή, που οφείλει να είναι σε καταστολή και για την οποία πρέπει ο πιστός να μετανοήσει.

Εφόσον, λοιπόν, η σεξουαλική πράξη αποσκοπεί στη γέννηση παιδιών σύμφωνα με μια συγκεκριμένη αντίληψη κάθε άλλη ερωτική δραστηριότητα είναι καταδικαστέα. Όχι μόνο η ομοφυλόφιλη πρακτική. Ωστόσο, μέσα στην παράδοση διασώζονται μαρτυρίες για την ανοχή σε ερωτικές πρακτικές που εθεωρούντο αμαρτωλές.

Ο αδελφός και το παιδίον

Στη γνωστή ιστορία του αββά Ιωάννη του Πέρσου, που σώζεται στο Γεροντικό, ένας μοναχός δεν κατακρίνει την ερωτική συνεύρεση δύο αρσενικών. Τη θυμίζω: 

Πότε η σεξουαλική προτίμηση είναι πρόβλημα

Παραθέτω ακόμη ένα απόσπασμα από τη σκέψη της Joyce McDougall για να δούμε πού κινείται η σύγχρονη έρευνα πάνω σε αυτά τα θέματα που απομυθοποιεί στερότυπα, όσα προκαλούν φόβο, ενοχές και κυρίως ταλαιπωρούν ανθρώπινες ψυχές επειδή νομίζουν ότι είναι λάθος ή επειδή νιώθουν αμαρτωλοί, άρα αποσυνάγωγοι.

Όποιες κι αν είναι οι προσωπικές αξιολογικές κρίσεις του αναλυτή, δεν είναι δική του δουλειά να αποφασίσει ότι, λόγου χάρη, οι ομοφυλόφιλοι αναλύοντές του θα ωφελούνταν εάν γινόντουσαν ετεροφυλόφιλοι!  Στην πραγματικότητα, ορισμένοι ομοφυλόφιλοι ασθενείς ανακαλύπτουν, στη διάρκεια της ανάλυσής τους, ότι είναι «λανθάνοντες ετεροφυλόφιλοι» και ότι οι ασυνείδητοι φόβοι τους εμπόδιζαν πάντα να έχουν ετεροφυλόφιλες σχέσεις. Αυτοί όμως δεν είναι πλειοψηφία διότι οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι, άνδρες και γυναίκες, επιμένουν στον προσανατολισμό τους και δεν μπορούμε παρά να τους δικαιολογήσουμε. Γι᾽ αυτούς η διατήρηση της ομοφυλόφιλης ταυτότητάς τους (πράγμα που ισχύει εξίσου και για τους ετεροφυλόφιλους) είναι ζωτική ψυχική αναγκαιότητα. Μια θεραπευτική στάση επιζητεί να οδηγήσει πάση θυσία τον ομοφυλόφιλο προς την ετεροφυλοφιλία θα μπορούσε να είναι καταστροφική.

Ως προς τον ετεροφυλοφιλικό προσανατολισμό, θα δούμε ότι οι κλινικές διαπιστώσεις δεν είναι πιο σαφείς –εάν ξεκινήσουμε από την πολύμορφη φύση της ενήλικης ετεροφυλόφιλης δραστηριότητας. Οι ασθενείς μας μας περιγράφουν μια ατέλειωτη ποικιλία ερωτικών σεναρίων, φετιχιστικών αντικειμένων, μεταμφιέσεων, σαδομαζοχιστικών παιχνιδιών, κλπ., που είναι ένα είδος ιδιωτικού χώρου στην ερωτική τους ζωή και δεν βιώνονται ούτε σαν καταναγκασμοί ούτε σαν κάτι απαραίτητο για να φθάσουν στην ερωτική απόλαυση. Την ποικιλομορφία των ερωτικών σεναρίων τη συναντάμε, βεβαίως, συχνά και στα  ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Οι πράξεις και οι μορφές των ομοφυλοφιλικών σχέσεων είναι όσες και οι πράξεις και οι μορφές των ετεροφυλοφιλικών σχέσεων.

Εξάλλου, ορισμένοι ετεροφυλόφιλοι ασθενείς δεν φθάνουν στη σεξουαλική ικανοποίηση παρά μόνον μέσω φετιχιστικών, σαδομαζοχιστικών και άλλων σεναρίων. Το ίδιο ισχύει και για ορισμένους από τους ομοφυλόφιλους ασθενείς μας. Θα μπορούσαμε λοιπόν να τους ευχηθούμε μια λιγότερο περιοριστική σεξουαλική ζωή, λιγότερο υποταγμένη σε συνθήκες από τις οποίες δεν μπορούν να ξεφύγουν. Εάν όμως αυτές οι ερωτικές σκηνοθεσίες αποτελούν γι᾽ αυτούς τις μόνες προϋποθέσεις που τους επιτρέπουν να μπορέσουν να έχουν ερωτικές σχέσεις, ο αναλυτής δεν έχει καμιά αιτιολογία να εύχεται να εγκαταλείψουν αυτοί οι αναλύοντες τις ερωτικές τους πρακτικές απλώς επειδή επιτρέπει στον εαυτό του να θεωρεί αυτές τις ετερόδοξες εκδοχές επιλογής αντικειμένων επιθυμίας ως συμπτωματικές! Οι περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν τις ερωτικές τους πράξεις και την επιλογή ερωτικού αντικειμένου ως «εγω-συντονικές», ασχέτως εάν οι άλλοι τις κρίνουν ως «διεστραμμένες». Οι σεξουαλικές προτιμήσεις αποτελούν πρόβλημα που πρέπει να αναλυθεί μόνο στο μέτρο που το υποκείμενο βιώνει τη μορφή της σεξουαλικότητάς του σαν πηγή οδύνης και επομένως «δυστονική» με το εγώ του. 

Το δικαίωμα στην ευτυχία

Σε αυτό το νέο πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί, ένα δημοκρατικό πλαίσιο της νεωτερικής μας κοινωνίας, όπου δεν χωράει καμιά ελέω θεού αυθεντία υπερβατικού χαρακτήρα, η διεκδίκηση του δικαιώματος ομοφύλων να ενώνονται και να απολαμβάνουν τις ευεργεσίες του νόμου που αφορούν γάμους ετεροφύλων είναι αναμενόμενη και ακούγεται λογική.

Το μήνυμα από την Τήλο πέρασε σαφώς στην κοινή γνώμη: η δεδομένη ελευθερία που έχουν όλοι οι Έλληνες να γίνει πράξη όσον αφορά τη δυνατότητα της σὐζευξης δύο αντρών ή δύο γυναικών. Ελευθερία, με άλλα λόγια, στην επιλογή. Ποιος μπορεί να αρνηθεί πλέον το δικαίωμα στην ευτυχία σε δύο ανθρώπους που είναι μοναδικοί και επιθυμούν να ζήσουν, συναινώντας ελεύθερα και κυρίως υπεύθυνα χωρίς να ενοχλούν κανέναν; Και ποιος μπορεί να καταστείλει την περηφάνεια, το αίσθημα αξιοπρέπειας και της χαράς από την ικανοποίηση που δημιουργεί μια ελεύθερη επιλογή; 

Αρχαίο ανάγλυφο στην πρόσοψη σπιτιού στην via di teatro Marcello στη Ρώμη.

Μπροστά σε αυτές τις αλλαγές όσοι θεωρούν εαυτούς εκπροσώπους του σώματος της Εκκλησίας, ποιμένες ή λαϊκοί καλούνται να πάψουν να ανέχονται την παρουσία ρασοφόρων-μαϊντανών σε δημόσια βήματα ή παράθυρα οι οποίοι αντί για έναν εκκλησιαστικό λόγο αγάπης αποκαλύπτουν τη δική τους μάχη με φοβίες και δαίμονες, μιλώντας τη γλώσσα μιας μικροαστικής ηθικής που αποκλείει και περιθωροποιεί όσους δεν εμπίπτουν στα δικά τους κριτήρια πειθαρχίας. Κι όσους δεν υποτάσσονται στους αυτοσκοπούς πνευματικής δικαίωσης. Χρειάζεται, οι σημερινοί θεολογούντες, που υποτίθεται εκφράζουν την εκκλησιαστική αλήθεια, να μιλήσουν, να προβληματιστούν και κυρίως να δώσουν μια μαρτυρία ενός άλλου ήθους που θα σέβεται τις επιλογές των ανθρώπων ανεξάρτητα από ερωτικό προσανατολισμό. Μακριά από μεσσιανικά φασιστικά σύνδρομα, μίζερες καταστροφολογίες και σενάρια συνωμοσιολογιών.

Εάν, σήμερα, έχει κάτι να προσφέρει κάτι μια εκκλησιαστική ηθική δεν είναι τόσο οι απαγορεύσεις κι ένας κώδικας καθηκοντολογίας αλλά ένα άνοιγμα στη διαφορετικότητα, η άσκηση στο να δέχεται κανείς τον άλλο με πραγματική αγάπη: με ανιδιοτέλεια και αδιαπραγμάτευτα... όπως, δηλαδή, ο Χριστός αγάπησε τον άνθρωπο. Και τους σταυρωτές του. Τους εχθρούς του! Και τους αγάπησε με τη ζωή του, όχι με μπλα-μπλα-μπλα...

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Όταν είχα τελειώσει το κείμενο διάβασα σχετική επίκαιρη και σημαντική παρέμβαση του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης, καθηγητή Μ. Σταθόπουλου. Την παραθέτω:

Ο γάμος προϋποθέτει διαφορά φύλου μεταξύ των μελλονύμφων. Τούτο ανταποκρίνεται στη μακραίωνη παράδοση για την έννοια του γάμου την οποία έχει υιοθετήσει ο Ελληνας νομοθέτης. Διεύρυνση της ρύθμισης ώστε να καλύπτονται και σχέσεις ομοφύλων απαιτεί νομοθετική μεταρρύθμιση. Αυτό ακριβώς έγινε σε άλλες χώρες και αυτό πρέπει να γίνει και στην Ελλάδα. Οσοι διαφωνούν με τις επιλογές των ομόφυλων συντρόφων δεν δικαιούνται πάντως να αρνηθούν σ’ αυτούς το δικαίωμα να διαμορφώνουν οι ίδιοι, όπως αυτοί επιθυμούν, τις ιδιωτικές τους σχέσεις. Και η πολιτεία οφείλει να αναγνωρίσει δικαιώματα και υποχρεώσεις από τις σχέσεις αυτές. Προστατεύει έτσι ανθρώπινα δικαιώματα, σε συμφωνία και όχι σε αντίθεση προς το Σύνταγμα. Στην προστασία αυτή δεν λειτουργεί η αρχή της πλειοψηφίας, γιατί πρόκειται για ατομικά δικαιώματα κάθε πολίτη. Το ότι υπό το ισχύον νομοθετικό καθεστώς δεν είναι έγκυρος ο γάμος μεταξύ ομοφύλων μπορεί να κριθεί από τα πολιτικά δικαστήρια, στα οποία δικαιούται να προσφύγει αυτεπαγγέλτως και η εισαγγελική αρχή, αντί να ποινικοποιεί το θέμα.

*Joyce McDougall, Τα χίλια και ένα πρόσωπα του έρωτα. Η ανθρώπινη σεξουαλικότητα σε αναζήτηση λύσεων (μτφ Δροσούλα Τσαρμακλή), Νεφέλη, Αθήνα 2001.

Μέτριος ορισμός. Άμα πεις και για μεταφράσεις, ακόμα χειρότερα. Στα αγγλικά: appetite, craving, desire, hunger, lust, yearning - not even close, imho. Την έννοια όμως την ξέρεις, τη νιώθεις. Κι ας μην μπορείς να την περιγράψεις. Γιατί πλάι στην αγάπη και την ευτυχία, πλάι στο "σωστό" και το "λάθος", το μεράκι ανήκει κι αυτό στη σκοτεινή αγέλη που καθημερινά σκοτίζει τη σκέψη μας, κλονίζοντας κάθε φορά το υπαρξιακό οικοδόμημα που με κόπο έχουμε στήσει να μας στεγάζει.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες κάτι με μεράκι?

Σήμερα το πρωί στη δουλειά? Την περασμένη βδομάδα που βρήκες λίγο ελεύθερο χρόνο να θυμηθείς κάποιο χόμπυ? Ή μήπως από τότε που έπαιζες με τα lego σου τα απογεύματα της Δ' Δημοτικού?

Αναζητώντας στη μνήμη μου τον εαυτό μου να καταπιάνεται με κάτι με μεράκι, βρίσκω πιο πρόσφατη εικόνα την πρώτη μου χρονιά στα ηνία του φοιτητικού συλλόγου, τότε που, ανεξάρτητοι κι ανένταχτοι, μια παρέα φοιτητές, σπάσαμε ένα κατεστημένο και κληθήκαμε να δείξουμε αν το αξίζαμε. Στην αρχή ήταν ενθουσιασμός και έξαψη, μετά θυμός και αντίδραση, μα σύντομα αυτό που έμεινε, ήταν το μεράκι. Μεράκι για να μείνει κάτι ωραίο στις ψυχές όλων. Για να φτάσουμε κάπου που δεν έφτασε ποτέ κανείς πριν. Για να έχουμε κάποτε κι εμείς ένα "Those were the days" να θυμόμαστε. Και έχουμε.

Μα η αμέσως επόμενη εικόνα που συναντώ, καμία σχέση δόξας δε διαθέτει με την προηγούμενη. Ήταν η πρώτη φορά που έπιασα μολύβι και χαρτί να γράψω σκέψεις. Ήταν στα πρώτα εφηβικά ταξίδια, στα 15 μου, στη Μικρασία, με την ομάδα του Μπίρταχα. Και δεν ήταν μολύβι, ήταν, θυμάμαι, ένας pilot λεπτός, ειδικά αγορασμένος. Και δεν ήταν χαρτί, ήταν ένα ημερολόγιο λευκό, με μαύρο δέσιμο, δώρο αγάπης. Είν' από τότε που όταν κάτι με πλακώνει, γράφω - και σα να φεύγει το βάρος.

Μοιάζει να είναι το μεράκι ένας δρόμος προς την ευτυχία. Μα τι μ'αυτό - όσο μπορείς να αποφασίσεις να είσαι ευτυχής, άλλο τόσο μπορείς να αποφασίσεις να κάνεις κάτι με μεράκι. Και αν δεν μπορείς, η ουτοπία εξακολουθεί να είναι πέρα απ'τον έλεγχό σου και η αναζήτηση απλώς μετέθεσε το στόχο της..

Μα είναι μια φωνούλα που συνέχεια μου θυμίζει, πως πιότερο αναγκαία, παρά ικανή συνθήκη μοιάζει να'ναι για την ευτυχία το μεράκι. Πως αν δε ζεις την κάθε σου μέρα με αγάπη και πάθος, αν δεν πιάσεις τη ζωή σου απ'τα μαλλιά, το ταξίδι προς την ευτυχία θα παραμένει άπιαστο όνειρο. Κι εγώ αρνούμαι να δεχτώ πως δεν περνάει απ'το χέρι μας η ευτυχία, όποιες οι συνθήκες!

Γιατί όπως έλεγε κι ο Andy στο Shawshank: Get busy living, or get busy dying

Ερωτοχτυπημένε μου αναγνώστη, χρόνια σου πολλά... Σήμερα είναι η μέρα σου....

Ξυπνάς το πρωί, και κόβεις από το ημερολόγιο το χαρτάκι που λέει "13th February"... Από πίσω γράφει το γνωστό σουρεαλιστικό δίστιχο.... Διαβάζεις αργά, για να εμπεδώσεις το μεγαλείο της ποιητικής αρμονίας....

" Στον τάφο μου ξαγρύπνησες, μου έπιανες το χέρι...

αργότερα επείνασες, και έφαγες μοσχέρι..."(για να κάνει ρίμα)...

Μειδιάς απαλά μπροστά σε αυτό το ερωτικό μανιφέστο, και ξεκινάς την ημέρα σου σκεπτόμενος, πως η μέρα που θα πάρεις το "βασανάκι" σου, το "λιμανάκι" σου, θα του πεις χρόνια πολλά κι αυτό θα σου απαντήσει "Σ' αγαπώ Καρτέσιε..." είναι εδώ... Έφτασε μα τον Τουτάτη....

Ομολογώ πως για διάφορους λόγους απέχω απ' αυτό το παθιασμένο γαϊτανάκι... Στην πλειοψηφία της ερωτικής μου ζωής (από τα 6 μου και μετά), την ημέρα αυτή ή δεν είχα σχέση, ή δεν ήμουν ερωτευμένος... Θες από τύχη, ή από μια τεράστια υπερφυσική συνωμοσία δεν μπόρεσα ποτέ να συμμετέχω στη Γιορτή του Έρωτα....Αυτά τα σύγχρονα Ελευσίνια Μυστήρια...

Κι ο λόγος που γράφω σήμερα, έτσι, κακόβουλα είναι επειδή φθονώ όλους αυτούς και αυτές, που κρατώντας την αρκούδα των 30€ από τα Τζάμπο, θα αναφωνήσουν "Σ' αγαπώ τσουρουκουτσουνάκι μου..!", αφήνοντας αφυδατωμένους και σε ημιλυπόθυμη κατάσταση τους διπλανούς τους...

Αχ, αχ γιατί να μην έχω κι εγώ μια ζουζουνίτσα όλα αυτά τα χρόνια.... Να μου λένε όλοι χαρούμενοι, μεθυσμένοι από έρωτα, 14Φεβρουαρίου: "Χρόνια πολλά Γιάννη", και να λέω "Ευχαριστώ, δε γιορτάζω..."... Γιατί να περάσω αυτό το Γολγοθά; Γιατί διάολε;

Ζηλεύω όλους αυτούς που θα πάνε έξω με το ταίρι τους, και θα γευματίσουν τα ειδικά "ερωτευμένα" μενού που δημιούργησαν γι' αυτούς, οι εξίσου ερωτύλοι σεφ...

Βέβαια, υπάρχουν και όλοι αυτοί οι ανήθικοι, που λένε ότι οι ερωτευμένοι γιορτάζουν κάθε μέρα, κτλ.... Όχι αρνητές της Βαλεντίνικης μυσταγωγίας, όχι..... Ο έρωτας ζει καθημερινά, αλλά σαν μπουμπούκι μοσχομπίζελου ανθίζει μόνο 14 Φεβρουαρίου.... Πως τολμάτε να ανακόπτετε αυτό το χείμαρρο φαινυλαιθυλαμίνης; Ο απλός καθημερινός ζαχαροπλάστης/ανθοπώλης/περιπλανώμενος Πακιστανός με γαρύφαλλα πως θα επιζήσει; Ε; Επειδή εσύ είσαι ανέραστος, και δεν μπορείς να συμμετάσχεις στην ερωτική δίνη, την απαξιώνεις;

Ξέρεις τι; Εσένα, εμένα, και μερικών (εκατομμυρίων) άλλων δε μας αξίζει ο Βαλεντίνος... Δεν θα βγούμε έξω κοιτάζοντας στα μάτια ο ένας τον άλλο.... Ω πόσο ζηλεύω...

Ευτυχώς όμως, θα έχω τα ρεπορτάζ στην Ερμού, να μου δίνουν μερικά ψίχουλα, από αυτό το τεράστιο κέικ του Αγ. Βαλεντίνου..."Είστε ερωτευμένοι;", "Τι θα κάνετε απόψε;", "Τι δώρο θα κάνετε ο ένας στον άλλο;", " Πως επηρρεάζει η Αμερικάνικη κρίση των ενυπόθηκων Δανείων υψηλού ρίσκου, τις Ευρωπαϊκές αγορές;"

Κλαψ, Λυγμ... Ζηλεύω..... Πάω να κλάψω....

ΥΓ 1: 14 Φεβρουαρίου... Απλά μια μέρα πριν τις 15/2 (και 2 πριν τις 16/2)

ΥΓ 2: Μην αρχίσω τα κλισέ, αλλά πράγματα όπως ο έρωτας, ξεπερνούν την έννοια του χρόνου (τι είπα πάλι ο ποιητής;)

ΥΓ 3: Να περνάτε καλά με αυτούς/ες που αγαπάτε, κάθε μέρα...

Υ.Γ.1: Με γεια το νέο look! 
Υ.Γ.2: Μην ζηλεύεις την Τασούλα, σ’ αγαπώ περισσότερο!
Υ.Γ.3: Μου τελείωσαν οι μονάδες από ότι κατάλαβες!

Σύγχρονες μεθόδοι επιλογής προσωπικού ! ΟΥΓΚ !!!

Μετά από αυτό...ρώτα την Τασούλα...αν έχει αδερφή...να 'ρθω κ γω στο φούρνο!!! Κουράγιο αδερφέ !!!

Εγώ ένα έχω να προσθέσω. Θέλω να μάθω γιατί οι εταιρίες δεν σου στέλνουν απαντητική επιστολή με τους λόγους για τους οποίους σε απορρίπτουν. Και μιλάω γενικά για όλους έμας τους άνεργους που στέλνουμε βιογραφικά και περιμένουμε σαν... @#%*&. Και κάτι ακόμα. Τι παίζει τελικά μεγαλύτερο ρόλο,η τύχη, το γλύψιμο,  το βύζμα, ο γνωστός,  οι γνώσεις, τα πτυχία, η προυπηρεσία, η ηλικία,  η εμφάνιση, οι σεξουαλίκες προτιμήσεις, ή ο χαρακτήρας, το ταλέντο και το πάθος. Ερώτηση προς όλους και ειδικά τους HRM (αν υπάρχουν στην ελλάδα...)  

Αυτά,
Ο τσαντισμένος, σήμερα, άνεργος.