" Αξίζει αλήθεια ν'ανεχθείς το σκυλολόι αυτού του Άδη/

μόνο για να συναντηθείς με τους δικούς σου για ένα βράδι;"

Το φαντασιακό του ξενυχτιού και των καταχρήσεων, βρίθει “αριστερών”, αμφισβητησιακών υπαινιγμών. Αγγίζει τις παρυφές μίας πολιτιστικής εξέγερσης, με ντεμπορική, καταστασιακή χροιά, που αρνείται το καθιερωμένο παράδειγμα του βίου:

Είμαστε οι ανήσυχοι νεκροί, οι εχθροί του ήλιου. Δεν κοιμόμαστε ποτέ, παρά διαγράφουμε κύκλους στην νύχτα και οι αναθυμιάσεις της αλκοόλης μας καταβροχθίζουν. Είμαστε στον αντίποδα της ασφυκτικής ζωής –να δουλεύεις 9 με 5 πενθήμερο, να λιώνεις στον καναπέ και το Σάββατο να συνωστίζεσαι σε κάποιο απρόσωπο, μαζικό μαγαζί. Και φιλοσοφούμε ακατάπαυστα, πάνω στα ξέχυλα φθαρμένα τραπέζια των χαμαιτυπείων μας, πυρπολώντας ανελέητα τα κάστρα της αλλοτρίωσης με λόγια αμείλικτα και τρομερά.

Ουρανομήκεις μαλακίες

Βρισκόμαστε μπροστά σ' έναν από τους πιο κραταιούς μύθους που με ζέση συντηρεί σήμερα η σπουδάζουσα ή μη “αμβισβητούσα νεολαία” με σκοπό να περάσει καλά. Και περνάει καλά –τι ειρωνεία!– ακριβώς με το να τη σκαπουλάρει από το καθήκον που τη προσδιορίζει ως τέτοια: του να πάει κόντρα υπονομεύοντας το κυρίαρχο ρεύμα της ελληνικής κοινωνίας.

Ας πάρουμε το νήμα από την αρχή. Το φαντασιακό που μόλις σε αδρές γραμμές περιγράψαμε, μπορεί να είχε μια διάσταση αμφισβήτησης σε καιρούς αλλοτινούς, όπου επικρατούσαν πολύ διαφορετικές συνθήκες. Στη Γαλλία του '50 λογουχάρη, όταν επικρατούσε μία νεκρική σιγή, όταν όλοι είχαν ανασκουμπωθεί στην δουλειά παίρνοντας μια τροχιά ανάπτυξης που οδηγούσε, μακριά από τις μνήμες του Βισύ και του πολέμου, στο καταναλωτικό όνειρο των εκατοντάδων ντεσεβό. Εκεί ναι, τα ντεμπορικά ξενύχτια και οι κρασοκατανύξεις στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα εξέφραζαν μια στάση αμφισβήτησης, διότι ακριβώς αποτελούσαν ίδιον μιας περιθωριακής πρωτοπορίας που δια του λόγου και του βίου της άνοιγε δρόμο για την έκρηξη της δεκαετίας του 1960.

Αφήστε που, ο Ντεμπόρ, σε αντίθεση με τους σύγχρονους επίδοξους μιμητές του, μπορεί να έπινε τον άμπακο αλλά την ίδια στιγμή, στον “ελεύθερο του χρόνο” ήταν παραγωγικός φιλόσοφος, έπαιζε στα δάκτυλα όλα τα τέρατα της ευρωπαϊκής σκέψης, ε, και έγραψε και την κοινωνία του θεάματος. Αλλά τούτο έχει να κάνει απλώς με μια ορισμένη μεταμοντερνικότητα που υπαγορεύει την επιδερμικότητα των ταυτοτήτων, των στάσεων και των συμπεριφορών. Ότι δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση στυλ του καταραμένου αμφισβητία θα υιοθετηθεί κατ' επίφαση, περιλαμβάνοντας πολύ κατανάλωση κι αλκοόλ και καθόλου αμφισβήτηση και φιλοσοφία.

Σήμερα τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Εάν κοιτάξει κανείς γύρω του τα Σαββατοκύριακα, οι ιθαγενείς της μίζερης ευρωπαϊκής επαρχίας που ονομάζεται Ελλάδα συνωστίζονται αγεληδόν στα κάθε λογής μαγαζιά, επιδιδόμενοι σε κάθε λογής καταχρήσεων, ξεσκίζοντας τις σάρκες δύσμοιρων ζώων ή συντηρώντας την αυτοκρατορία της αθηναϊκής ζυθοποιίας.

Ο κλάδος της εστίασης και η βιομηχανία της διασκέδασης είναι μια από τις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις πηγή πλουτισμού για εκατοντάδες δεξιά ή αριστερά και αναρχικά αφεντικά. Μπείτε σ' ένα λεωφορείο. Ακούστε μια παρέα. Οποιασδήποτε φυλής, από “Ήμο” και “Λάικο” μέχρι πάνκηδες και κουλτουριάρηδες. Πολύ συχνά θα περιγράφουν που “σκατώθηκαν” στα ξύδια το Σαββατοκύριακο, πως “τα σπάσανε” καταλήγοντας ημιλυπόθημοι σε κάποιο κρεββάτι ή καναπέ την επόμενη αυγή. Διότι αν το καλοσκεφτεί κανείς, σήμερα, κάθε Παρασκευοσάββατο, οι περισσότεροι “καταστρέφονται” στα εργοστάσια της διασκέδασης, με την ίδια ευλάβεια που άλλοι, άλλοτε ξάπλωναν από τις έντεκα, μετά την βραδινή προσευχή.

Γιατί η ξέφρενη διασκέδαση και οι καταχρήσεις είναι το εθνικό μας “αναλωστήρι”, το κουντούρντισμα μιας κοινωνίας που έχει αντιληφθεί ότι οι αξίες και τα πρότυπά της την έχουν οδηγήσει σε κατακόρυφη πτώση, κι απλώς επιδίδεται σε ασφαλή –αλά Πομπηία– όργια μπας και αποφύγει τον πόνο της πρόσκρουσης. Έτσι λοιπόν το να “το ρίχνεις έξω” όχι μόνον δεν αποτελεί ίδιον μιας αισχρής μειοψηφίας που αμφισβητεί κάποια υποτιθέμενη νυκτερινή νεκρική σιγή, αλλά έχει γίνει και αντικείμενο ζωντανών τηλεοπτικών εκπομπών, όπου πολιτικοί, ηθοποιοί και λοιποί σελέμπριτις, τα δίνουν όλα μπροστά στις κάμερες, για να τους χαζέψουν εκείνοι που έχουν απομείνει μέσα, με την κουβέρτα στα πόδια μπροστά στην τηλεόραση.

Γιατί –όπως και να το κάνουμε– η χρήση είναι ένα θλιβερό υποκατάστατο της σχέσης. Κι επειδή η ανυπαρξία του άλλου δίπλα μας μπλοκάρει οποιαδήποτε δυνατότητα αυτοπραγμάτωσής μας ως “πρόσωπο”, το να βυθιστεί κανείς στην χαύνωση και το υπαρξιακό μηδέν μιας μεγαλοπρεπής σούρας λειτουργεί εν είδει βαρβάρου που συνιστά κάποια λύση.

Και γιατί, τέλος, είμαστε απ' την κορφή μέχρι τα νύχια αλλοτριωμένοι, ξέρουμε να διασκεδάζουμε μόνο δια της κατανάλωσης, γιατί έχουμε ταυτίσει την ψυχαγωγία αποκλειστικά και μόνον με το ποτό, το ξεκώλωμα για την ακρίβεια με το αλκοόλ.

Τίποτε το “αμφισβητισιακό” επομένως, δεν κρύβεται πίσω από όλα αυτά, παρά μόνο μια πρόφαση, ένα περίτεχνο άλλοθι αφομοίωσης στο αγελαίο και παρακμιακό σπορ του ελληνικού παρασίτου, το ξέφρενο και ασταμάτητο ξεφάντωμα.

Τουναντίον. Τούτο που ολοένα και περισσότερο αντιλαμβάνομαι, είναι ότι οι νύχτες μας έχουν αποικιοποιηθεί από ένα καταστροφικό στυλ διασκέδασης, όπου καταναλώνεις παροξυστικά και αναλώνεσαι εργαλειακά, γυρεύοντας εκ των υστέρων Λόγο και Νόημα, στους μύθους της “υπέρβασης και της αμφισβήτησης τον ορίων”.

Αλλού, παλαιότερα [βλέπε Κάτω τα χέρια απ' τις νύχτες μας], ο Σκαντζόχοιρος είχε θίξει τις αντικειμενικές συνθήκες της βιομηχανίας της διασκέδασης, το πως το μπαρ λειτουργεί ως εργοστάσιο παραγωγής διαπροσωπικής επικοινωνίας (τη φιλία ή ακόμα και τον έρωτα και το φλερτ), εμπορευματοποιώντας αυτές τις τόσο συστατικές (και άλλοτε ιερές) πτυχές της ατομικής μας ύπαρξης. Εδώ, προσπαθούμε σε αδρές γραμμές να θέσουμε την υποκειμενική διάσταση.

Πρέπει να ολοκληρώσουμε, να εμβαθύνουμε στην ανάλυση αυτών των ζητημάτων. Κι ύστερα να συμφωνήσουμε σ' ένα μίνιμουμ, συλλογικό πρόγραμμα απο-αποικιοποίησης της νύχτας και της διασκέδασης, που θα διεκδικεί τους δημόσιους χώρους, τις πλατείες και τα πάρκα αλλά και που θα αποκαταστήσει τον αυτοσεβασμό μας, και θα προστατέψει τους εαυτούς μας από το “κάψιμο” των καταχρήσεων και της ξέφρενης κατανάλωσης.

Χάμπτι-Ντάμπτι

  Όμως τον κύριο Μπράουν δεν τον απασχολούσαν τέτοια θέματα. Έβγαλε το καπέλο του, κρέμασε το μακρύ καμηλό παλτό στον καλόγερο και ξεφόρτωσε το κορμί του σε μια πολυθρόνα. Στο σπίτι ήταν μόνος, γιατί ήταν ο μόνος που ζούσε σε αυτό το σπίτι. Ο ευθυτενής, ψιλόλιγνος κύριος Μπράουν, με τα ξεφτισμένα καστανά μαλλιά, που τα σάρωνε η επιδημία του γκρίζου, άραξε στην πολυθρόνα με το whiskey ανά χείρας. Εργένης εκ πεποιθήσεως, τυπικός και μετρημένος, είναι ένας από εκείνους τους ανθρώπους που όλη η ζωή τους αποτυπώνεται στα χαρακτηριστικά του προσώπου τους. Εκεί ήταν όλα αποτυπωμένα: η ηλικία του, η κούραση της ζωής και της ημέρας, ο μετρημένος χαρακτήρας του, οι  ευγενικοί και στεγνοί τρόποι του, η ανάγκη να είναι μόνος, ο πόνος που είναι μόνος…

  Βυθισμένος στην πολυθρόνα απέναντι από το παράθυρο και το βλέμμα καρφωμένο έξω, τινάχθηκε απότομα σαν να είχε ενοχληθεί. Τον ενοχλεί τον κύριο Μπράουν η σιωπή, του φέρνει σκέψεις που και αυτές τον ενοχλούν. Για τον κύριο Μπράουν όλος ο κόσμος είναι ενοχλητικός, θορυβώδης και ανυπόφορος. Αλήθεια, πού βρέθηκε τόσος κόσμος; Γιατί να υπάρχει τόσος κόσμος; Και γιατί να είναι ο τόσος κόσμος, τόσο ενοχλητικός; Η τελευταία γουλιά του ποτού του ήρθε να κόψει τις σκέψεις αυτές και να πνίξει τις απαντήσεις στο λαιμό του.

  Σηκώθηκε να ξαναγεμίσει το ποτήρι. Η σκιά του, σκοτεινή προβολή από τη λάμπα στη γωνία του σαλονιού, τον ακολούθησε, τον σέρβιρε , ήπιε μαζί του την πρώτη γουλιά και γύρισε στην αναπαυτική πολυθρόνα. Πριν καθίσει όμως, επέλεξε μουσική σε ακολουθία της τέρψης του ποτού. Οι νότες γέμισαν το χώρο και ο κύριος Μπράουν έγειρε πίσω το κεφάλι του. Ήταν οι στιγμές ανάπαυσης για αυτόν και στιγμές απόδρασης για τη ζωή του. Μια ζωή που αναλώθηκε σε επίτευξη στόχων και απόλαυση κούφιων επιτυχιών. Μια ζωή γεμάτη ακούσιες αποχές από ηδονές και απολαύσεις, φίλους και γυναίκες, περιστασιακά κοινωνό ζωής και μόνιμα δραπέτη της. Τον παρηγορούσε η ψευδαίσθηση των «εκπληρωμένων στόχων» και «της  κοινωνικής καταξίωσης». Poor, Mr Brown. Το φως της λάμπας φώτιζε αμυδρά το πρόσωπό του γεμίζοντας τα αυλάκια των ρυτίδων, αλλά τα μάτια παρέμεναν πεισματικά κλειστά, σφραγισμένα.

  Ο κύριος Μπράουν δεν ενοχλούνταν από το φως, αλλά από τις σκέψεις. Το whiskey δεν μπορούσε να πνίξει άλλες σκέψεις και οι σκέψεις αυτές τον ενοχλούσαν. Δεν μπορούσε να ξεφορτωθεί τους ανθρώπους και οι άνθρωποι τον ενοχλούσαν. Δεν μπορούσε να ξεφορτωθεί το whiskey, γιατί αυτό τον βοηθούσε. Δεν μπορούσε να ξεφορτωθεί τη σιωπή, γιατί δεν έβρισκε γαλήνη. Και πώς να τη βρει; Τι να ξεφορτωθεί; Χιονοστιβάδα οι σκέψεις, πάγος η σιωπή. Κύριε Μπράουν, καλή σας νύκτα…

Μέρες που είναι, μην χάσετε την ευκαιρία να καθίσετε κάτω από το νυχτερινό ουρανό. Θαυμάστε το μόνο φυσικό δορυφόρο της Γης, τη Σελήνη, το κοντινότερο ουράνιο σώμα στη Γη. Είναι από τα λίγα πράγματα που είναι ακόμα δωρεάν!

"Όταν ήμασταν παιδιά είχες υποσχεθεί να μου χαρίσεις μια μαύρη τουλίπα.Μεγαλώσαμε πια και ξέχασες..
Δες..μεταμορφώνομαι κι ανθίζω κάθε βράδυ.."

"Τ'ανείπωτα"

***( Stock used: Little Gothic black  by mjranum-stock )

Καλημέρα παντού. Είναι νύχτα Δευτέρας προς Τρίτη, είμαι στην άδεια Αθήνα και πίνω το ποτό μου σπίτι μόνος μου. Και ακούω μουσική. "Και τι μας νοιάζει εμάς;" θα μου πείτε. Σας νοιάζει, επειδή διαβάζετε ένα ταξιδιάρικο (και όχι ταξιδιωτικό) blog, στο οποίο σιγά σιγά λέμε να αρχίσουμε να γράφουμε για μέρη που πήγαμε, για μέρη που θέλουμε να πάμε, για μέρη ωραία, για μέρη άσχημα. Και απόψε πάμε Αθήνα. Η Αθήνα για μένα είναι από τις πιο ωραίες πόλεις στον κόσμο. Όχι, δεν είναι. Αλλά μέσα στην κίνηση και τη ρουτίνα του κάθε μέρα δε γνωρίζουμε την Αθήνα. Και θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που σχεδόν κάθε Αύγουστο τα τελευταία 4-5 χρόνια ήμουν στην άδεια Αθήνα, και τη γνώρισα λίγο καλύτερα.

Μια πόλη χωρίς ανθρώπους, θα πει κανείς, δεν έχει ενδιαφέρον. Αυτό ήταν κάτι που με ενοχλούσε λίγο από κάποιες απόψεις κάθε χρονιά. Ότι όλοι μου οι φίλοι και οι παρέες τον Αύγουστο έφευγαν, και δεν είχα την ευκαιρία να χαρώ μαζί τους τους άδειους δρόμους. Τι μπορείς να κάνεις λοιπόν τον Αύγουστο στην άδεια πρωτεύουσα;

• Να πάρεις το αμάξι σου νύχτα και να βρίσκεσαι σε 15-20 το πολύ λεπτά σε όποιο σημείου του λεκανοπεδίου θέλεις. Συνήθως οι γνωστοί που έχουν μείνει στην Αθήνα τον Αύγουστο είναι και αυτοί ψιλομόνοι, οπότε δύσκολα θα αρνηθούν βόλτα ή επίσκεψη.
• Να πας στις κοντινές παραλίες για νυχτερινό μπάνιο. Κόσμο δε θα έχει, ατμόσφαιρα ήρεμη και ερωτιάρικη θα έχει, ποτάκι θα έχει, Σαρωνίδα, Βάρκιζα, Σούνιο, Βουλιαγμένη. Παίρνεις παρέα, πολλών ή ενός ατόμου, και πας. Είναι εύκολο, γρήγορο, πάμφθηνο. Παίρνεις και ψάθα μαζί, για να είσαι άνετα, μιας και οι παραλίες γύρω από την Αθήνα έχουν άμμο. Στην άμμο μπορείς να χαράξεις καρδιές, αρχικά, φράσεις, βρισιές, ό,τι θες. Εξάλλου το κύμα είναι ελάχιστο, οπότε θα αργήσουν να σβήσουν, αξίζει.
• Να πας στου Ψυρρή, και να φας βράδυ. Θα δεις πολλούς τουρίστες, θα πιεις κρασάκι, θα ακούσεις ζωντανό μπουζούκι, θα φας καλά. Μετά από το φαγητό μια βόλτα στο κοντινό Θησείο για ποτάκι με θέα τη φωτισμένη Ακρόπολη.
• Να κάτσεις στο μπαλκόνι ενός φίλου, με καλή μουσική και να μιλήσετε για το πού θα βρίσκεστε σε δέκα χρόνια. Περισσότερες οδηγίες για τη χρήση των μπαλκονιών εδώ.
• Να πας στο Λυκαβηττό βράδυ, έχει ωραία ατμόσφαιρα και αρκετούς ήρεμους τουρίστες. Από εκεί ψηλά νιώθεις την Αθήνα όλη δικιά σου. Πάντα. Η διαφορά τον Αύγουστο είναι ότι η ατμόσφαιρα συνήθως είναι πολύ καθαρή λόγω της έλλειψης των αυτοκινήτων στο λεκανοπέδιο, και έτσι βλέπει κανείς περισσότερα από ότι συνήθως. Η Αθήνα είναι κολλημένη στα πολλά και πολύ ζωντανά προάστιά της, με αποτέλεσμα να φαίνεται από ψηλά πολύ μεγαλύτερη από ότι είναι. Από τα πολύ αγαπημένα μου μέρη. Παίρνεις το κορίτσι που θες, και πάτε πάνω. Στο δρόμο παίρνετε και από δύο πράγματα να πιείτε και κάποια χαζομάρα να μασουλάτε όσο θα είστε ψηλά. Αυτοκαταστροφικές τάσεις δεν επιτρέπουμε. Δεν πάμε πάνω για να πέσουμε, πάμε πάνω για να ονειρευτούμε.

  

• Να πας στα βόρεια προάστια για παγωτό την Κυριακή το μεσημέρι. Ναι, η υπόλοιπη Αθήνα βράζει τα μεσημέρια του Αυγούστου. Αλλά το Κεφαλάρι όχι. Και τα Haagen-Dazs εκεί κάτω από τα δέντρα θα δώσουν χαλαρωτικές ώρες.
• Να φας τις πρώτες πρωινές ώρες αλμυρή (αν πεινάς) ή γλυκιά (αν λιγουρεύεσαι) κρέπα στο Κρεπηλατείον στην Κηφισίας, εκεί που αράζουν για λίγο πολλά αυτοκίνητα με αλάρμ, και ζευγάρια ή παρέες τρώνε για πρωί. Συστήνεται ανεπιφύλακτα.
• Να περπατήσεις βράδυ στο άδειο Σύνταγμα, να δεις τη φωτισμένη βουλή και τη Μεγάλη Βρετανία, να φας κάτι στο πάντα ανοιχτό Everest, και να συνεχίσεις προς Κολωνάκι, που χωρίς τους ψωνισμένους που κατακλύζουν τα Jacksons-like μαγαζιά κάθε Σαββατόβραδο το χειμώνα, είναι μια πολύ ωραία περιοχή. Give it a try.
• Περιμένω κι άλλες προτάσεις...

Έχει πολλά ωραία πράγματα η Αθήνα τον Αύγουστο. Ψάξτε τα. Ακόμα πιο πολλά έχει τις νύχτες του χειμώνα. Αλλά για αυτά θα γράψω κάποια νύχτα του χειμώνα. Αυτό που συνηθίζω να λέω, λίγο υπερβολικά ομολογώ, είναι πως στην Αθήνα μπορείς να κάνεις κάτι διαφορετικό κάθε νύχτα της ζωής σου και ποτέ να μη χρειαστεί να πας στο ίδιο μέρος δύο φορές.

Δεν ξέρω αν τελικά θα φύγω. Αλλά ξέρω ότι σίγουρα θα γυρίσω σύντομα.

Αράζω λοιπόν στην καλοκαιρινή Αθήνα, και απολαμβάνω το μπαλκόνι μου. Το πρωί κοιμάμαι, το μεσημέρι ξυπνώ, το απόγευμα τρώω κάτι, και το βράδυ μπαλκόνι. Μιας και δεν πολυβγαίνω μάλιστα λόγω χτυπημένης φτέρνας, δράττομαι της ευκαιρίας και καλώ τους φίλους μου και αράζουμε παρέα με μπυρίτσες και ξηροκάρπια - άλλο ένα παράδειγμα της μεγάλης αλήθειας που θέλει τα απλά πράγματα στη ζωή να είναι τα πιο όμορφα.

Συζητούμε τα πάντα. Με τις εξετάσεις πίσω μας, την περίοδο των διακοπών να έχει ξεκινήσει καιρό τώρα και τις σκέψεις μας αισθητά απεγκλωβισμένες, τίποτα δε μας φαίνεται αδιάφορο, τίποτα δε μοιάζει άσχετο - και οι καλοκαιρινές νύχτες είναι απλά μικρές.

Δυο-τρεις μέρες πριν ήταν, όταν πιάσαμε να κουβεντιάζουμε που θα είμαστε σε 10 χρόνια. Τι θα κάνουμε τις νύχτες, αν θα μας αρέσουν οι ίδιες γυναίκες, αν θα εξακολουθούμε να σηκώνουμε τηλέφωνα. Χτες αναρωτιόμασταν τι απ'όσα κάνουμε ή κάναμε θα αποδειχτεί κάποτε "τσάμπα". Αν η αξιοπρέπεια πρέπει να μπαίνει πάνω από τη ζωή ή όχι, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο "έτερον εκάτερον" και το "περί ορέξεως κολοκυθόπιτα". Μα οι πιο ωραίες στιγμές είναι πάντα οι ενδιάμεσες, εκείνες που κανείς δε μιλά, μα η σιωπή δεν είναι αμήχανη - γιατί όλοι κουρασμένοι, απολαμβάνουμε τη νύχτα.

Ιδέα δεν έχω που θα είμαι 26 Ιουλίου του 2018. Μα αν είμαι στην Αθήνα, θα είμαι στο μπαλκόνι μου, με καλή παρέα, με φεγγάρι, με ποτό και τσιγάρο. Γιατί ο Μιλτιάδης καλά τα έλεγε πάντα, μα ο καφές δε μ'αρέσει. Ιδέα δεν έχω αν η ζωή αξίζει χωρίς αξιοπρέπεια, όσο νιώθω πως είναι αμφότερα overrated. Και για την ελληνική ετυμολογία, πραγματικά, δεν έχω ιδέα..

Όσο για τα "τσάμπα" της ζωής μας, θα περιοριστώ στο σημερινό στριπάκι του Garfield που τα λέει όλα:

Ποια να είναι τελικά η μαγεία στα μπαλκόνια καλοκαιρινής νυκτός μας ? Τι είναι αυτό που κάνει το χώρο και το χρόνο να λιμνάζουν και να παύουν να μετρούν? Ποια είναι αυτή η μυστική συνταγή που μας μετατρέπει ξαφνικά όλους σε δυο παπούδες από το Muppet Show, που κάθονται και βλέπουν τη ζωή τους από ψηλά?

Ίσως το μπαλκόνι μου να είναι μαγικό. Ίσως, πάλι, να είναι κάτι που συμβαίνει σε κάθε μπαλκόνι το καλοκαίρι - ίσως μάλιστα στην ταράτσα να είναι ακόμα καλύτερα. Ίσως είναι η καλή παρέα, το ποτό και το τσιγάρο. Ίσως το βαθύ σκοτάδι, πριν την ανατολή.

Μα, εδώ που τα λέμε, δεν έχω ιδέα..

ημερήσια εσωστρέφεια, κυκλώνες απόγνωσης·
με νύχια και με δόντια, ριζώνω στην καρέκλα μου.
ικέτης! το σάλιο της ζητούσα όλη τη νύχτα,
κοιλάδες ονειρευόμουν: την κοιλιά της, το στρίφωμα της πλάτης·
ρακένδυτα όνειρα, χαραγμένα πατώματα,
αρχή και τέλος τα δύο της στήθη:
ναύτες κρεμιούνται κάτω απ' τη σκιά τους. Όμως εδω...
ίχνη πόνου κάτω απ' το κρανίο, ολονύχτια
ακροβασία πάνω σε παυσίπονα.

Κατά τη διάρκεια κάποιων εκ των φορών αυτών, ένιωσα λίγο αδύναμη, λίγο του πεθαμού, να το πω (;), λίγο του σβήνω άμεσα, και τα συναφή. Αυτό το συναίσθημα, όπως έχω ήδη αναφέρει κάποια άλλη φορά, το μισώ. Με κεφαλαία γράμματα. Δεν μπορώ, δεν μπορώ, δεν μπορώ. Και έχω βρει το εξής πανέξυπνο πράγμα να κάνω. Αγχώνομαι όποτε ξέρω ότι πρόκειται να το νιώσω (κυρίως όταν έχω να ξυπνήσω κάποιες απάνθρωπες πρωινές ώρες), παθαίνω κρίσεις πανικού, κλαίω άμα λάχει και επιβαρύνω έτσι και το στομαχικό μου πρόβλημα.

Και αναρωτιέμαι. Να κόψω το πρωινό ξύπνημα δια παντός ή να μπω επιτέλους σ' ένα γαμωπρόγραμμα να τελειώνουμε; Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω και πολλές πρωινές δουλειές, οπότε κάποια στιγμή θα λυγίσω και θα γυρίσω στο αγαπημένο μου πάθος και συνήθεια πια πολλών χρόνων. Όχι στο κάπνισμα. Στο ξενύχτι.

Μ' αρέσει η νύχτα, μ' αρέσει να είμαι ξύπνια κατά τη διάρκειά της, να απολαμβάνω αυτή την ηρεμία όταν πια δεν κινούνται και πολλά πράγματα. Δεν αναφέρομαι φυσικά σε clubbing και λοιπά. Αυτά τα' κοψα πριν κάνα χρόνο. Τη νύχτα όλα είναι διαφορετικά. Πιο μόνα τους, πιο ήρεμα. Πιο ζεστά, παρά την έλλειψη ηλίου. Θα μπορούσα να ζήσω στη Σουηδία, αλλά δε με ψήνει να σου πω την αλήθεια. Άσε που η μέρα με σώζει και λίγο κατά κάποιο τρόπο. Αναγκάζομαι επιτέλους να πάω για ύπνο.

Και είναι κι αυτά τα γαμημένα τιτιβίζοντα πουλιά που αρχίζουν το ρεπερτόριό τους κάθε μέρα ανεξαιρέτως, στις 5. Τα ίδια κάθε μέρα. Το' χω μάθει απ' έξω πια το πρόγραμμά τους. Σίγουρα θα ήταν πολύ βαρετά για σκυλάδικα. Αλλά και για τα πουλιά έχω ξαναπεί.

Χμ, μου φαίνεται με κόλλησαν και συμπεριφέρομαι σαν κι αυτά. Όλο γκρινιάζω κι όλο λέω τα ίδια. Και τα ίδια.

" Ο άνθρωπος εφηύρε τη γλώσσα για να ικανοποιήσει τη βαθύτατη ανάγκη του να παραπονιέται. "
Lily Tomlin

που λύθηκαν εντέλει ένα μεσημέρι

στου αρχαίου δέντρου τη σκιά.

Μα τα δικά μου

«άλυτοι γρίφοι», ανηφοριές και έρημοι δρόμοι

που βάδισα

μ' ένα μαχαίρι στα δόντια

κι ένα ξυράφι στα χέρια.

Τι θέλησα άλλωστε

πέρα από

μια φλεγόμενη μνήμη

ή μια καινούργια λησμονιά;

Υ.Γ.

Ή μια προσφορά

μια φλεγόμενη

γύμνια

να μου συνθλίψει

όλες τις σκέψεις

όσο θα κοινωνώ

αίμα

και ιδρώτα

μέσα

απ' τους μηρούς σου.

Το πώς γύρισε η κουβέντα στο ότι οι άνδρες είμαστε μαλάκες δεν το πήρα χαμπάρι. Και γω όταν ακούω τέτοια γίνομαι θηρίο. Δηλαδή γενικά δεν μπορώ με τις γενικότητες. Είναι κάλπικες. Άμα θέλω να υποτιμήσω μία συζήτηση αρχίζω κι εγώ τα κάλπικα. Όμως γενικά το αποφεύγω γιατί δεν μου αρέσουν αυτά.

Έτσι κι εγώ τα πήρα κι από αγκαλιά ήθελα να της δώσω μπουνιά. Τα λόγια της με πονούσαν. Ότι δεν νιώθουμε, δεν καταλαβαίνουμε ότι δεν δεν καταφέρνουμε τίποτα και τα ρέστα και μαλακίες. Και δεν ξέρω τι με πρωτοεκνεύρισε ότι έλεγε μαλακίες; ότι ξαφνικά μου φαινόταν εντελώς μαλακισμένη; ότι ένιωθα να με βρίζει; Δεν ξέρω τι από όλα. Ίσως κι όλα μαζί. Αυτό που ξέρω είναι ότι τα πήρα. Και δεν την κοιτούσα με ηρεμία. Ούτε η φωνή μου ήταν ήρεμη. Το πρόσεξε αυτό και μου είπε ότι την κάνει σιγά σιγά. Δεν την κοίταξα. Δεν ήθελα να την κοιτάξω. Πες ότι ήθελα να της το παίξω σκληρός, πες ότι με εκνεύριζε. Δεν ξέρω ειλικρινά. Είπα ένα νύχτα στο κενό κι έφυγα αμέσως. Δεν ήθελα να πάρει να γίνει έτσι. Να την αγκαλιάζω ήθελα και να μην λέμε κάλπικα. Να λέμε ομορφιές, να λέμε όνειρα όχι μιζέριες.

Γιατί μου φυλάς τελευταία το πικρό μελάνι, το ξεθωριασμένο; Στο χω παράπονο αυτό.

Δεν λέω να μην ακούω τα γινάτια σου αλλά ρε μικρό , όχι κάλπικα. Σε αγαπάω να σε πάρει. Δηλαδή ναι έχεις ένα δίκιο. Αυτή που ξέρω την αγαπάω, και θέλω να την προσέχω και να την ακούω. Δηλαδή δεν την λεω έτσι την λέξη. Καταλαβαίνεις κι εσύ πώς την εννοώ. Δηλαδή με τι και ποιο τρόπο. Γιατί; Δεν ξέρω. Ειλικρινά. Δεν ξέρω και τι είναι αυτά που λέω. Ίσως και μπούρδες. Αλλά να τα κάλπικα είναι αλήθεια. Ναι στο ορκίζομαι. Μου την σπάνε πολύ αυτές οι μαλακίες. Κι άμα τις λέω κι εγώ, βάρα αλύπητα. Γιατί βρε ρε καρδιά εσύ είσαι ωραία ψυχούλα, δεν κάνει να φυτεύεις τέτοιες μαλακίες στο κεφάλι σου. Δηλαδή, εντάξει δεν είμαστε και τα καλύτερα παιδιά. Αλλά αυτό ισχύει για όλους, άνδρες γυναίκες. Δεν έχουμε αποκλειστικά το κολάι.

Ξέρεις πόσες κάλπισσες έχω γνωρίσει μα την αλήθεια; Αλήθεια ξέρεις; Πάρα πολλές. Να σε εσένα αυτό μου άρεσε, ότι τέτοια κάλπικα δεν τα άκουγα κι ότι άμα πετούσα κάνα τέτοιο μόνο ξεγυρισμένη δεν μου ριχνες. Να γιατί σε πήγαινα. Και σήμερα με γάμησες ψυχολογία να σε πάρει.

Αλλά εντάξει απλά πικράθηκα. Ίσως είμαι κι υπερβολικός. Άνθρωπος είσαι κι εσύ. Ληγάς που λέει και το άσμα.

Έχω απορία το πως το διάλεξε να είναι, και αν θα έχουν τηρήσει τις προδιαγραφές οι μπάσταρδοι. Να δούμε αν θα λθει και η αποκλειστική γρήγορα ή μαζί... Μάλλον μαζί θα είναι λογικά. Ή λες να του έχουν δώσει κάποιο μηχανηματάκι για κάποιες μέρες; Για να γλυτώσουν χρήμα όλα θα τα κάνουν. Ή δεν ξέρεις μπορεί και να ναι οι σωστοί και γω να τους βρίζω σαν μαλάκας.

Σαν πολύ πλάκα αυτό το σαν. Υποθέτω. Δεν είμαι σίγουρος

-/-

μύρισε νυχτολούλουδο,

Πάλι τα στήθια της  πρόβαλε στο φως του φεγγαριού

και θα χαμογελάνε τα όνειρά μου

Μές στην αιθαλομίχλη
ονειρευόμουν πάλι επαναστάσεις και βουνά
και όπλα και γυναίκες.

Μονοπάτια που παίρνω
κάθε τόσο
μπας και ξεφύγω τις κρεμάλες...

Συναπαντήματα ίδια
αραχνιασμένα βήματα
το κουράγιο μου σώνεται σιγά σιγά
όμως; η φρίκη δεν αργεί,
δεν υποτάσσεται.

Θα ΄γραφα τώρα ένα ελεγείο
και μια μπαλάντα
για τα χέρια σου
ή ίσως για το χαμόγελό σου...

μα είν' τα χέρια μου δειλά
και τα μαλλιά μου άσπρα
τριανταρήσαμε
αγάπη μου
και δεν αρκεί
να επαναλαμβάνουμε
τη ζωή μας.

Συρθήκαμε λοιπόν στην τρύπα μας, με βήματα που ήλπιζαν σε κάτι άλλο. Το βράδυ οπισθοχωρούσε, τα πεζοδρόμια ξεπλέναν συναπαντήματα. Καρέκλες και τραπέζια που διαδήλωναν στους δρόμους. Πλακάκια ανεμίζαν και τασάκια φορτωμένα σφύριζαν ανάμεσά μας. Πνιγήκαμε απ' τους καπνούς και τα οινοπνεύματα. Ρουτίνα...

]]> http://faros.wordpress.com/2008/03/02/%ce%a4%ce%b7%cf%82-%ce%bd%cf%8d%cf%87%cf%84%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%bc%cf%8e%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/ Sat, 01 Mar 2008 22:08:31 +0000 faros http://faros.el.wordpress.com/2008/03/02/%ce%a4%ce%b7%cf%82-%ce%bd%cf%8d%cf%87%cf%84%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%bc%cf%8e%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/ Η ώρα μάλλον φταίει ! 12 τα μεσάνυχτα !! 

Το είδα κι αυτό ! Τα είδα όλα !!

Ο Θεμιστοκλής διαφημίζει τον Mr. Alexis !!!

(το ... αρχαίο ρητό που λέει "πες μου τον ... διαφημιστή σου να σου πω ... ποιος είσαι (!)", νομίζω είναι μια απλή σύμπτωση και δεν έχει εφαρμογή ... πάντα!).

Υ.Γ.: Άλλαξε το μπλουζάκι του στις 12.15, χε χε!!!

τα μάτια μας μιλάνε
πλάι στα χέρια της
που γράφουν
στον αέρα
μικρούς θανάτους

Λιμάνια που ξεμείναν από πλοία

Φιλί που έχασε το δρόμο για τα χείλη

Και στον ουρανό μια φέτα πεπόνι που δεν τη δάγκωσε

κανείς.

Οι οικία του ήταν όπως ακριβώς την περίμενα, ένα σωστό μέγαρο. Μόλις έδωσα το όνομά μου στη συσκευή ενδοεπικοινωνίας το κτίριο με καλωσόρισε ανοίγοντας τις πύλες του. Σκέφτηκα να περπατήσω μέχρι εκεί, αλλά βλέποντας την απόσταση από την πύλη μέχρι την πόρτα της έπαυλης κατάλαβα πόσο λάθος έκανα σ’ αυτήν την επιλογή. Ήδη είχα αρχίσει να ιδρώνω λόγω του αγγλικού καιρού. Όταν ανεβαίνει λίγο η θερμοκρασία στην Αγγλία και ειδικά το καλοκαίρι είναι σαν πραγματικός καύσωνας ο οποίος με την συνηθισμένη υγρασία κάνει τις συνθήκες ανυπόφορες. Όμως οι πρόβες για το τι θα του έλεγα στον δρόμο με βοήθησαν να ξεχαστώ και χωρίς να το καταλάβω να έχω ήδη χτυπήσει το χρυσό κουδούνι του “σπιτιού”. Η επίσκεψη μου τελικά σε αυτόν ήταν περισσότερο σύντομη απ’ όσο περίμενα. Αφού συνάντησα το δήθεν ευγενικό και αριστοκρατικό - αφ’ υψηλού - βλέμμα του, ένα βλέμμα που ήξερα καλά επειδή έχω κι εγώ το ίδιο, κατάλαβα ότι δεν είχα πολλές πιθανότητες να τον πείσω. Αναγνωρίζοντας την ομοιότητα μας στην καταγωγή (αυτή την ευγενική) δέχθηκε να κάνει μαζί μου μια διαπραγμάτευση, δηλαδή μια ανταλλαγή κάποιων τίτλων που είχα αναφέρει. Το ένα δυστυχώς ήταν ανεκτίμητης αξίας και είχε την ψηλότερη θέση στη βιβλιοθήκη μου, ένα άλλο επίσης δεν το είχα, αλλά ίσως ήξερα που να το έβρισκα. Και μάλιστα μέσα στη χώρα μου. Όμως αυτοί οι όροι δεν μου άρεσαν καθόλου. Και έβαλα πολλή προσπάθεια για να συγκρατήσω την οργή που άρχισε να ρέει στις φλέβες μου λόγω της απογοήτευσής μου. Του απάντησα με ένα ξερό «Θα το σκεφτώ» κι έφυγα.

Μου είχε μείνει ένα βράδυ ακόμα για να το περάσω στο Λονδίνο και την υπόλοιπη μέρα ξανά ξεκινούσα το ίδιο ταξίδι. αλλά αυτή τη φορά ανάποδα, δηλαδή πίσω στην Ελλάδα. Κάπως έπρεπε να εκτονώσω όλα αυτά τα επιθετικά συναισθήματα που είχα μέσα. Πηγαίνανε να μου σπάσουν το κεφάλι. Ίσως αν έβρισκα ένα θύμα; Κάτι που κάνω σπάνια πια πίσω στην Αθήνα γιατί έχω δαμάσει αρκετά αυτή την ορμή μου τα τελευταία χρόνια και μερικές φορές αρκούμε απλώς να περπατώ ανάμεσα στα σοκάκια κυνηγώντας τα θηράματά μου, αλλά ποτέ πιάνοντας τα. Η διαδικασία αυτή σίγουρα είναι επικίνδυνη και στο Λονδίνο ειδικά θα ήμουν έξω από τα νερά μου. Όμως δεν άντεχα να μην πάρω το ρίσκο. Περπάτησα τους δρόμους του Λονδίνου μέχρι τα ξημερώματα, τελικά δεν χρειάστηκε να ψάξω πολύ γιατί πάντα στην επόμενη γωνιά θα μου χιμούσαν κάποιοι ερασιτέχνες εγκληματίες. Μέχρι να συνειδητοποιήσουν το βαθμό του ερασιτεχνισμού τους ήταν πολύ αργά… Και το λυκόφως δεν άργησε να με επισκεφτεί ξυπνώντας την κούραση μέσα μου και την ανάγκη για τον ύπνο. Θα είχα άφθονο χρόνο για να κοιμηθώ στο τρένο. Ο ίδιος δυσάρεστος εφιάλτης όμως ήταν έτοιμος να παρουσιαστεί στον ύπνο μου για μια άλλη φορά...

Και να τελικά που ήρθε η στιγμή να επιβεβαιωθούν οι υποψίες μου και να δω μπροστά μου μετά από ένα στρίψιμο στη γωνία τον όμοιό μου. Δυστυχώς δεν ήταν όμως αυτό που περίμενα. Ένας κύριος ατημέλητος, και μάλιστα φαινόταν ότι δεν φορούσε τα συνηθησμένα ρούχα που θα φορούσε κάποιος αν θα έβγαινε το βράδυ, ίσως κάτι σαν πυτζάμα. Προσπάθησα να του μιλήσω, αλλά δεν φαινόταν να με ακούει και το βλέμμα του ατένιζε το κενό χωρίς δίνει σημασία στο περιβάλλον του. Προφανώς ονειρευόταν. Μερικές φορές είναι άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν τι έχουν μέσα τους. Ή το υποψιάζονται και δεν μπορούν να το αποδεχτούν. Συνήθως όμως το υποσυνείδητό τους ή κοινώς η καταπιεσμένη τους ταυτότητα δεν μπορεί να το αφήσει αυτό. Κι έτσι συνήθως εκδηλώνεται το βράδυ καθώς κοιμούνται. Όμως έτσι καθώς είναι όρθιοι δεν μπορούν να κάνουν και περισσότερα από το να περιπλανιούνται το βράδυ άσκοπα. Εκτός κι είναι είναι τόσο ισχυρός ο αληθινός εαυτός του και πλησιάζει στο μέρος που θα βάψει τα χέρια του κόκκινα από το αίμα και μετά κάθε φορά να ξυπνάει απορρημένος... Όμως δεν νομίζω ότι ήταν αυτή η περίπτωση, άσε που συμβαίνει πολύ σπάνια.

Ο ύπνος δεν άργησε να με παρασύρει με τα κύμματά του στον ωκεανό των ονείρων. Όμως εγώ δεν το είχα συνειδητοποιήσει ακόμα και νόμιζα ότι είχα ξυπνήσει για τα καλά από ένα ανθρώπινο ουρλιαχτό. Σηκώθηκα και προσπάθησα να δω μέσα στο σκοτάδι από που ερχόταν. Στο μεταξύ μια ξαφνική πείνα είχε διαπεράσει το στομάχι μου και είχε ξυπνήσει για τα καλά τα ρουθούνια μου. Γι'αυτό και η περιεργία μου αυξήθηκε ακόμα περισσότερο για το τι έγινε. Έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα από κάποιους διαδρόμους που μόλις μου είχαν φανερωθεί μέσα στα δέντρα. Αφού διάλεξα την αριστερή δίοδο, ένιωθα ότι το μονοπάτι συνέχεια έστριβε προς τα δεξιά. Καθώς περπατούσα όμως εκτός από τα δέντρα υπήρχαν και ανοίγματα που με οδηγούσαν σε δωμάτια. Οι τοίχοι του κάθε δωματίου είναι φτιαγμένοι από μικρά πέτρινα τούβλα. Επίσης κάθε δωμάτιο φωτιζόταν από αναμένες δάδες. Στο πρώτο δωμάτιο υπήρχε μια μικρογραφία της σφίγγας, άψυχη, πέτρινη και γεμάτη με ρωγμές, έτοιμη να καταρεύσει. Μετά στο δεύτερο και στο τρίτο δεν θυμάμαι πολλά πράγματα, αλλά σίγουρα υπήρχαν αντικείμενα όμως ξύλινα τραπέζια. Ειδικά στο τρίτο υπήρχε ένα σπιράλ αντικείμενο που κρεμόταν πανω από το τρεπάζι παίζοντας με το φως καθώς έκανε μια κίνηση σαν να βιδωνόταν κάπου. Στο τέταρτο δωμάτιο κάποια τουβλάκια φαινόντουσαν ότι ήταν έτοιμα να βγουν από τη θέση τους και αν τελικά τα έβγαζες μπορούσες να δεις ολόκληρο το σύμπαν από πίσω, δηλαδή αστέρια και γαλάξιες! Τελικά αφού δεν υπήρχανε άλλα ανοίγματα, ο διάδρομος έγινε πιο ίσιος ώστε να καταλήξει πάλι στο ίδιο κεντρικό σημείο από το οποίο ξεκίνησα. Η βροχή όμως πια είχε σταματήσει κι εκεί ήταν που άρχισα να διακρίνω ένα φως να έρχεται από το δεξιό μονοπάτι και στο τέλος να σχηματίζεται μια φιγούρα που το κρατούσε. Ήταν ένας άνθρωπος που έμοιαζε πάρα πολύ σε μένα και τότε κατάλαβα ότι δεν έμοιαζε απλώς με μένα, αλλά ήταν έγω. Κι εγώ τώρα μέσα από εκείνα τα ανθρώπινα μάτια που αντίκρυσα είδα τον εαυτό μου που με καρτερούσα στο κέντρο του λαβύρινθρου. Ήμουν ένας μισός άνθρωπος μισός λύκος. Το λυκίσιο κεφάλι μου δεν είχε να φοβηθεί τίποτα από κανένα λύκο, αλλά ούτε από τον άνθρωπο που είχα αντίκρυ μου. Όμως απ'ότι φάνηκε δεν ήταν αρκετό για να τον σταματήσει από τη φόρα που είχε πάρει για να με πλησιάσει ώστε να με αντιμετωπίσει. Και ήμουν αυτός, αισθανόμουν το μίσος του, και την αποφασιστικότητα με την οποία κρατούσε το σπαθί του. Απίστευτο, κρατούσα ένα σπαθί που μόλις κατάλαβα ότι είχα. Κι έπρεπε να σκοτώσω το κτήνος. Σηκώνω το σπαθί... και ξυπνώ!

Σίγουρα ένα όνειρο για πολλές ερμηνείες και εξηγήσεις. Τώρα όμως αυτό που προέχει είναι ο γυρισμός στο σπίτι...