Στα ηχεία: Ροζ γραβάτα - Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Ο ένας.

Τίποτα δεν έχει κανένα νόημα. Έχουμε στεγανά στις ζωές μας, ξέρεις, επηρεαζόμαστε από ταινίες και τραγούδια. Από πράγματα που δεν υπάρχουν. Δε μετράει να αγαπάς, δεν αξίζει. Όταν αγαπάς πληγώνεσαι. Και γυρίζεις πίσω στη σπηλιά, και μιλάς για αυτό, και κλαις. Και όταν κλαις δεν είναι καλά τα πράγματα, τα προβλήματα παίρνουν τεράστιες διαστάσεις, τα πάντα μοιάζουν βουνά, δε ζεις. Έτσι κι αλλιώς δε ζεις. Πότε ζεις; Ζεις όταν κάνεις σεξ, και όταν ακούς μουσική με φίλους. Το σεξ μετράει, και τα λεφτά, και η μουσική, και το lost. Τα λεφτά για να αγοράζουμε πράγματα που κάνουν τη ζωή πιο εύκολη προσωρινά. Το σεξ για να χαίρεσαι. Το lost για να ξεχνιέσαι. Η μουσική για όλα. Εκτός από όταν αγαπάς. Τότε η μουσική είναι χάλια, αλλά δε φταίει αυτή, φταίει που αγαπάς. Που νομίζεις ότι αγαπάς δηλαδή, γιατί θα έρθει η μέρα που και αυτό θα τελειώσει. Οπότε τι νόημα έχει να έχεις ερωτευτεί; "Love's for idiots, so leave me alone on my liberties" (Madrugada) Διώξε τα στεγανά, που σε κάνουν να θες κλασικά πράγματα, να ζηλεύεις, να θες αστέρια και ουρανούς, μόλους και ταξίδια, να θες να έχεις την κοπέλα σου και να ζείτε μαζί υπέροχα, μοναδικά, σπουδαία πράγματα. Γιατί να είναι κοπέλα σου; Τι νόημα έχει; Ας είναι απλώς κοπέλα, κι ας χαίρεσαι απλά. Ας είναι απλώς εκεί για όταν θες, για να περνάς καλά. Ας έχει ωραίο σώμα, και ωραίο πρόσωπο, για να περνάς καλά. Και να είναι καλή στο κρεβάτι, για να περνάς καλά. Τα άλλα γιατί; Αχρείαστα και ανούσια. Μόνο για πληγές. Βλέπαμε ένα ζευγάρι σε ένα μόλο πρόσφατα. Κοιτούσαν τα νερά, και χαίρονταν με τον αέρα που φυσούσε τα μαλλιά στο γλυκό προσωπάκι της κοπέλας. Νόμιζαν ότι είναι ερωτευμένοι είπαμε ο ένας στον άλλο. Και νόμιζαν ότι ζουν μεγάλα πράγματα, που δεν υπάρχουν. Δεν υπάρχει τίποτα από αυτά, ούτε ο έρωτας, ούτε οι αναμνήσεις πλέον, τίποτα. Μόνο η ματαιοδοξία της προσωπικής επιτυχίας υπάρχει, να ξέρεις όμως ότι είναι ματαιοδοξία για να τη σαρκάζεις τα βράδια που θα τη γεύεσαι. Στεγανά. Ουστ. Time to leave.

Ο άλλος.

Το νόημα στα πάντα είναι να τα απολαμβάνεις. Και να βλέπεις ωραία πράγματα στο κάθετί. Όπως οι gay, που χαίρονται πάντα. Μετράει να πονάς. Όταν πονάς ζεις, και μετράει να τσαλακώνεσαι. Τσαλακώσου ρε φίλε. Πες τι νιώθεις, γίνε σκατά μπροστά της, πες της ωραία πράγματα, πρέπει να ερωτεύεσαι. Ο έρωτας είναι το πιο ωραίο πράγμα στον κόσμο. Και έχει να σου δώσει πάρα πολλά, κάνε σεξ με συναίσθημα. Ναι, μετράει και το πήδημα το απλό. Αλλά σαν το σεξ με συναίσθημα δεν είναι. Να μαζευόμαστε να μιλάμε για όλα, και να λέμε ιστορίες όμορφες. Να καπνίζουμε και να απολαμβάνουμε τη θέα από εκεί που είμαστε μαζεμένοι. Να πηγαίνουμε σε ωραία μέρη και να καθόμαστε να απολαμβάνουμε τη μυρωδιά των λουλουδιών. Να ξαπλώνουμε σε στρώμα από πεσμένα του φθινοπώρου φύλλα και να κλείνουμε τα μάτια. Να περπατάμε χέρι χέρι με το κορίτσι μας πλάι στο λιμάνι, να κοιτάμε τις βάρκες και τα φώτα, να τρώμε σε ταβερνάκι, να λέμε αστεία, και να μας αγαπάει, και να το αγαπάμε. Να πάμε μετά σε εκείνο το σκοτεινό μέρος και να νιώσουμε ασφάλεια ο ένας δίπλα στον άλλο. Να κατακτήσουμε πια εκείνον τον παιδικό έρωτα, γιατί αυτό θα μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους. Ο έρωτας υπάρχει και είναι σημαντικός. Πρέπει να τον βρούμε και να τον ζήσουμε δυνατά. Για να νιώσουμε άνθρωποι. Ψάξε τον έρωτά σου, και δώσε τα πάντα σε αυτόν, μη σε νοιάζει να κρατάς πράγματα. Μη φοβάσαι να ερωτευτείς, και μη σε νοιάζει το πριν. Ούτε το μετά, μόνο το τώρα. Μη σε νοιάζει η εικόνα, ζήσε για σένα, και για εκείνη. Ζήσε για την παρέα σου και τις στιγμές σας. Τα χρήματα δε μετράνε, δεν έχουν πραγματικά κανένα νόημα. Να φύγουμε για να ταξιδέψουμε, όχι απλώς για να φύγουμε. Έτσι κι αλλιώς και εδώ καλά μπορούμε να είμαστε. Να φύγουμε για να γνωρίσουμε νέα μέρη, νέους ανθρώπους, να ζήσουμε νέες εμπειρίες. Time to live.

Tracks:

1. Μετανιώνω (Remix)
2. Ανυπομονώ

Size: 8,7 Mb
Downoad Link: http://rapidshare.com/files/137144858/zina-2006-noima_plus.rar or Direct Link

Rar pass: S4ppH1rE

Tracks:

1. Όλα
2. Νόημα
3. Ανυπομονώ
4. Μη ρωτάτε
5. Ένα σημάδι
6. Σου τ' ορκίζομαι
7. Κρίμα
8. Σβήσ τη φωτιά
9. Μετανιώνω
10. Για δυο μάτια
11. Μείνε ακόμα λίγο

Size: 42 Mb
Downoad Link: http://rapidshare.com/files/137141150/zina-2005-noima.rar or Direct Link

Rar pass: S4ppH1rE

Αράζω λοιπόν στην καλοκαιρινή Αθήνα, και απολαμβάνω το μπαλκόνι μου. Το πρωί κοιμάμαι, το μεσημέρι ξυπνώ, το απόγευμα τρώω κάτι, και το βράδυ μπαλκόνι. Μιας και δεν πολυβγαίνω μάλιστα λόγω χτυπημένης φτέρνας, δράττομαι της ευκαιρίας και καλώ τους φίλους μου και αράζουμε παρέα με μπυρίτσες και ξηροκάρπια - άλλο ένα παράδειγμα της μεγάλης αλήθειας που θέλει τα απλά πράγματα στη ζωή να είναι τα πιο όμορφα.

Συζητούμε τα πάντα. Με τις εξετάσεις πίσω μας, την περίοδο των διακοπών να έχει ξεκινήσει καιρό τώρα και τις σκέψεις μας αισθητά απεγκλωβισμένες, τίποτα δε μας φαίνεται αδιάφορο, τίποτα δε μοιάζει άσχετο - και οι καλοκαιρινές νύχτες είναι απλά μικρές.

Δυο-τρεις μέρες πριν ήταν, όταν πιάσαμε να κουβεντιάζουμε που θα είμαστε σε 10 χρόνια. Τι θα κάνουμε τις νύχτες, αν θα μας αρέσουν οι ίδιες γυναίκες, αν θα εξακολουθούμε να σηκώνουμε τηλέφωνα. Χτες αναρωτιόμασταν τι απ'όσα κάνουμε ή κάναμε θα αποδειχτεί κάποτε "τσάμπα". Αν η αξιοπρέπεια πρέπει να μπαίνει πάνω από τη ζωή ή όχι, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο "έτερον εκάτερον" και το "περί ορέξεως κολοκυθόπιτα". Μα οι πιο ωραίες στιγμές είναι πάντα οι ενδιάμεσες, εκείνες που κανείς δε μιλά, μα η σιωπή δεν είναι αμήχανη - γιατί όλοι κουρασμένοι, απολαμβάνουμε τη νύχτα.

Ιδέα δεν έχω που θα είμαι 26 Ιουλίου του 2018. Μα αν είμαι στην Αθήνα, θα είμαι στο μπαλκόνι μου, με καλή παρέα, με φεγγάρι, με ποτό και τσιγάρο. Γιατί ο Μιλτιάδης καλά τα έλεγε πάντα, μα ο καφές δε μ'αρέσει. Ιδέα δεν έχω αν η ζωή αξίζει χωρίς αξιοπρέπεια, όσο νιώθω πως είναι αμφότερα overrated. Και για την ελληνική ετυμολογία, πραγματικά, δεν έχω ιδέα..

Όσο για τα "τσάμπα" της ζωής μας, θα περιοριστώ στο σημερινό στριπάκι του Garfield που τα λέει όλα:

Ποια να είναι τελικά η μαγεία στα μπαλκόνια καλοκαιρινής νυκτός μας ? Τι είναι αυτό που κάνει το χώρο και το χρόνο να λιμνάζουν και να παύουν να μετρούν? Ποια είναι αυτή η μυστική συνταγή που μας μετατρέπει ξαφνικά όλους σε δυο παπούδες από το Muppet Show, που κάθονται και βλέπουν τη ζωή τους από ψηλά?

Ίσως το μπαλκόνι μου να είναι μαγικό. Ίσως, πάλι, να είναι κάτι που συμβαίνει σε κάθε μπαλκόνι το καλοκαίρι - ίσως μάλιστα στην ταράτσα να είναι ακόμα καλύτερα. Ίσως είναι η καλή παρέα, το ποτό και το τσιγάρο. Ίσως το βαθύ σκοτάδι, πριν την ανατολή.

Μα, εδώ που τα λέμε, δεν έχω ιδέα..

• Γιατί ζούμε;
• Για να τρώμε.

· Για να συνεχίσει να υπάρχει το ανθρώπινο γένος.

Μεταφράζοντας τις παραπάνω προτάσεις μπορούμε να πάρουμε το εξής:

• Για να τρώμε – Για να επιβιώσουμε.
• Για να συνεχίσει να υπάρχει το ανθρώπινο γένος – Για να επιβιώσουν.

Λογικό, αφού για να συνεχίσει να υπάρχει το ανθρώπινο γένος, θα πρέπει να επιβιώνει κάθε μέρα ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά και για να υπάρχει ο άνθρωπος θα πρέπει να έχει προγόνους.

Στην ουσία όμως ζούμε για να συνεχίσει να υπάρχει το ανθρώπινο γένος, και όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα……..

Σχολείο, πόλεμος, το σύμπαν, έρωτας, κυνηκότητα, καπιταλισμός, έλεος, πόνος, χαρά, διακόσμηση, έπιπλα, ρούχα, φιλιά, αγκαλιές, κατσαβίδια, αυτοκίνητα, έλεγχος, σού περ μάρκετ, προιόντα, φαγητό, νερό, έρημος, δάση, δέντρα, υπερθέρμανση, ανοσία, φάρμακα, ενέσεις, βιβλία, γνώση, μόρφωση, εκπαίδευση, κινηματογράφος, τέχνη, ζωγραφική, οικογένεια.

…..είναι τα εργαλεία.

Σήμερα, κατά την κατεύθυνση μου προς την , λέσχη για να φάω, το κατάλαβα. Σαν στάμπα , το έπιασα για λίγο και ύστερα έφυγε ξανά. Αυτή ακριβώς την αίσθηση είχα, ότι ζω για να ζήσουν. Ζήσανε, για να ζω.

Πηγαίνω για φαγητό. Έχω ανάγκη το φαγητό, για να επιβιώσω. Επειδή θέλω να επιβιώσω. Όμως για να φάω, πρέπει να έχω λεφτά. Για να έχω λεφτά, πρέπει να δουλέψω. Για να δουλέψω πρέπει να είμαι ενάρετος, να μην ενοχλώ, να είμαι αποδοτικός. Για να είμαι όλα τα προηγούμενα πρέπει να νιώθω χαρούμενος. Για να νιώθω χαρούμενος πρέπει να διασκεδάζω και να χαλαρώνω. Για να κάνω τα δύο προηγούμενα, πρέπει να βγαίνω έξω, να κάνω πλάκες, να γελάω. Για να κάνω όλα τα προηγούμενα πρέπει να είμαι κοινωνικός. Για να είμαι κοινωνικός πρέπει…… και πάει λέγοντας.

Βλέπετε πως όλα μπορούν να αναλυθούν, μέχρι να γίνουν χαοτικά πρότυπα, κρυμμένα μέσα στο μυαλό μας. Αλλά όλα τα άλλα είναι τα εργαλεία. Εγώ απλά να φάω ήθελα. Πιο σωστά, να επιβιώσω.

Τώρα όσον αφορά την αναπαραγωγή. Θα έλεγα ότι ο άνθρωπος παλιότερα ζει για τον έρωτα. Θα το έλεγα παλιότερα, αν δεν μου καθόταν στο μυαλό η αίσθηση ότι ο έρωτας είναι η επιτηδευμένη πράξη του να κάνεις κάτι συγκλονιστικά μοιραίο σε όλο το σύμπαν για να χαθείς μέσα του. Σαν να προσπαθείς να αφαιρεθείς σε μια μέτρια ταινία που τυγχάνει να δεις ένα Σάββατο βράδυ.

Ξεφεύγοντας λίγο από το θέμα:

Θα έλεγα ότι ο έρωτας είναι το στάδιο που θέλει τον άντρα προετοιμασμένο σωματικά και ψυχολογικά απλά για να σιγουρέψει ότι θα μπορεί να μεγαλώσει τα υποτιθέμενα παιδιά, μιας και η φύση δεν γνωρίζει την ύπαρξη προφυλακτικών. Όλους αυτούς του ρόλους κοσκινίσματος τους αναλαμβάνει η γυναίκα.

Μέτριος ορισμός. Άμα πεις και για μεταφράσεις, ακόμα χειρότερα. Στα αγγλικά: appetite, craving, desire, hunger, lust, yearning - not even close, imho. Την έννοια όμως την ξέρεις, τη νιώθεις. Κι ας μην μπορείς να την περιγράψεις. Γιατί πλάι στην αγάπη και την ευτυχία, πλάι στο "σωστό" και το "λάθος", το μεράκι ανήκει κι αυτό στη σκοτεινή αγέλη που καθημερινά σκοτίζει τη σκέψη μας, κλονίζοντας κάθε φορά το υπαρξιακό οικοδόμημα που με κόπο έχουμε στήσει να μας στεγάζει.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες κάτι με μεράκι?

Σήμερα το πρωί στη δουλειά? Την περασμένη βδομάδα που βρήκες λίγο ελεύθερο χρόνο να θυμηθείς κάποιο χόμπυ? Ή μήπως από τότε που έπαιζες με τα lego σου τα απογεύματα της Δ' Δημοτικού?

Αναζητώντας στη μνήμη μου τον εαυτό μου να καταπιάνεται με κάτι με μεράκι, βρίσκω πιο πρόσφατη εικόνα την πρώτη μου χρονιά στα ηνία του φοιτητικού συλλόγου, τότε που, ανεξάρτητοι κι ανένταχτοι, μια παρέα φοιτητές, σπάσαμε ένα κατεστημένο και κληθήκαμε να δείξουμε αν το αξίζαμε. Στην αρχή ήταν ενθουσιασμός και έξαψη, μετά θυμός και αντίδραση, μα σύντομα αυτό που έμεινε, ήταν το μεράκι. Μεράκι για να μείνει κάτι ωραίο στις ψυχές όλων. Για να φτάσουμε κάπου που δεν έφτασε ποτέ κανείς πριν. Για να έχουμε κάποτε κι εμείς ένα "Those were the days" να θυμόμαστε. Και έχουμε.

Μα η αμέσως επόμενη εικόνα που συναντώ, καμία σχέση δόξας δε διαθέτει με την προηγούμενη. Ήταν η πρώτη φορά που έπιασα μολύβι και χαρτί να γράψω σκέψεις. Ήταν στα πρώτα εφηβικά ταξίδια, στα 15 μου, στη Μικρασία, με την ομάδα του Μπίρταχα. Και δεν ήταν μολύβι, ήταν, θυμάμαι, ένας pilot λεπτός, ειδικά αγορασμένος. Και δεν ήταν χαρτί, ήταν ένα ημερολόγιο λευκό, με μαύρο δέσιμο, δώρο αγάπης. Είν' από τότε που όταν κάτι με πλακώνει, γράφω - και σα να φεύγει το βάρος.

Μοιάζει να είναι το μεράκι ένας δρόμος προς την ευτυχία. Μα τι μ'αυτό - όσο μπορείς να αποφασίσεις να είσαι ευτυχής, άλλο τόσο μπορείς να αποφασίσεις να κάνεις κάτι με μεράκι. Και αν δεν μπορείς, η ουτοπία εξακολουθεί να είναι πέρα απ'τον έλεγχό σου και η αναζήτηση απλώς μετέθεσε το στόχο της..

Μα είναι μια φωνούλα που συνέχεια μου θυμίζει, πως πιότερο αναγκαία, παρά ικανή συνθήκη μοιάζει να'ναι για την ευτυχία το μεράκι. Πως αν δε ζεις την κάθε σου μέρα με αγάπη και πάθος, αν δεν πιάσεις τη ζωή σου απ'τα μαλλιά, το ταξίδι προς την ευτυχία θα παραμένει άπιαστο όνειρο. Κι εγώ αρνούμαι να δεχτώ πως δεν περνάει απ'το χέρι μας η ευτυχία, όποιες οι συνθήκες!

Γιατί όπως έλεγε κι ο Andy στο Shawshank: Get busy living, or get busy dying

"Θέλω κι εγώ!!", όπως λέγαμε παιδάκια, συνοδεύοντας το συνεχές χοροπηδητό μας. Θέλω κι εγώ - να φύγω..
Το νιώθεις σαν ανάγκη στην αρχή, χωρίς να μπορείς να εξηγήσεις από που ακριβώς προέρχεται, χωρίς να σε ενδιαφέρει να το εξηγήσεις. Τη δίψα σου την εξηγείς? Όχι, την ακούς και πίνεις μία sprite. Έτσι λοιπόν κι εγώ, την ανάγκη μου να φύγω την άκουγα πάντα χωρίς απορίες. Δεν έλεγα "θέλω να πάω κάπου", έλεγα "θέλω να φύγω". Και το πίστευα.

Έπρεπε λοιπόν, να μου τύχει να θελήσω πραγματικά να ΦΥΓΩ, για να καταλάβω τη διαφορά. Γιατί άλλο να θες να πας κάπου, και άλλο να θες να φύγεις. Το πρώτο μπορεί να είναι ανάγκη, επιθυμία, απωθημένο, στόχος, χίλια δυο. Το δεύτερο έχει πόνο ψυχής - και από αυτό το διακρίνεις. Είναι όταν λες, δε με νοιάζει που θα πάω, θέλω να σηκωθώ να φύγω από τη ζωή μου, τώρα. Είναι οι στιγμές που ακόμα και ένα χαρτί που σε στέλνει στρατό, μοιάζει με διέξοδο.

Και έρχομαι, ο προφήτης(sic) να πω: Όταν σε νοιάζει πού θα πας, δε θες να φύγεις. Θέλεις να πας. Και έχει διαφορά!
Πιστεύω πως το ταξίδι είναι από μόνο του ανθρώπινη ανάγκη. Όχι βασική, όπως τις μαθαίναμε στη μελέτη του περιβάλλοντος. Επιβιώνεις και στάσιμος. Αλλά δε ζεις, αν δεν ταξιδεύεις. Ίσως πάλι να υπερβάλλω (όπως συχνά μου προσάπτουν), οπότε είναι δική μου ανάγκη και όχι πανανθρώπινη. Αλλά αν δεν ταξιδέψεις, πόσο πλήρης είναι η ύπαρξή σου? Γιατί μπορεί να μην αρκεί να γυρίσεις τον κόσμο για να βρεις το νόημα τη ζωής, αλλά αν δεν τον δεις, τι ελπίδες έχεις?

Η ανάγκη λοιπόν, για μένα, δεν είναι η φυγή αλλά το ταξίδι. Δεν θέλεις να "φύγεις", αλλά να "πας". Να πας, να δεις, να μάθεις, και να γυρίσεις - για να πας κάποτε, κάπου αλλού. Στην τελική, όταν θέλεις να φύγεις δε θέλεις να γυρίσεις. Ενώ όταν θέλεις να ταξιδέψεις, δεν είναι για να φύγεις από "εδώ" και να είσαι "κάπου αλλού". Είναι για να είσαι on the road. Με το τρένο, με το πλοίο, με τα πόδια. Να ζήσεις, έστω για λίγο, ως οδοιπόρος - να πάψεις να βλέπεις τον ίδιο ορίζοντα κάθε μέρα. Γιατί όταν ο άνθρωπος το έκανε αυτό για τη μισή ιστορία του, πώς μπορεί εσένα να μη σου λείπει?