Όλα νομίζεις ότι σου πηγαίνουν καλά, μέχρι την στιγμή που σου τυχαίνει κάτι άσχημο στον χώρο εργασίας σου και αρχίζεις σιγά σιγά να συζητάς.

Τι κάνεις στην περίπτωση που αντιμετωπίζεις απο τους απέναντι σου (συναδέλφους - συνεργάτες) την αδιαφορία τους?

Είναι τραγικό αυτό που προσπαθώ να περιγράψω αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα της σημερινής κοινωνίας!!!

Τα προβλήματα με την υγεία του ξεκίνησαν πριν ένα χρόνο και η ταλαιπωρία του μεγάλη, μέχρι που εξαφανίστηκε από τις πίστες, τώρα τελευταία μας είχε πει ότι να συνέρθει λίγο και μπαίνει studio για το καινούργιο του cd που έχει ετοιμάσει ο ίδιος και θα αρχίσει να εμφανίζεται στις πίστες με δύναμη πλέον, δεν πρόλαβε όμως ο φίλος μας ο Γιώργος και η καρδιά του τον πρόδωσε ενώ είχε μεγάλη δύναμη για ένα νέο του ξεκίνημα.

Γιώργαρε από εμάς όλους εδώ ευχόμαστε στο Θεό μας να είναι ελαφρύ το χώμα και να έχεις μια ηρεμία και γαλήνη εκεί που θα πας και θα μας βλέπεις από ψηλά φίλε μας αγαπημένε, θα σε θυμόμαστε πάντα, θα σε έχουμε πάντα στην σκέψη μας και σου αφιερώνουμε ένα τραγούδι σου που το έκανες με μεγάλη αγάπη για μας......

Για την αγάπη σου εγώ πεθαίνω
αγάπη δίνω δάκρυ παίρνω
το 'χω παράπονο γιατί δεν με προσέχεις
θύμα δικό σου θέλεις εσύ να μ' έχεις

Σε αγάπησα εγώ πολύ
τυραννιέμαι βράδυ και πρωί
σε αγάπησα σε αγάπησα
κι ότι είχα σου το χάρισα
σε αγάπησα σε αγάπησα

Για την αγάπη σου εγώ πεθαίνω
αγάπη δίνω πόνο παίρνω
το 'χω παράπονο γιατί δεν με προσέχεις
θύμα δικό σου θέλεις πάντα εσύ να μ' έχεις

Η νεκρώσιμο ακολουθία θα γίνει σήμερα Παρασκευή 28 Αυγούστου στο 3ο κοιμητήριο Αθηνών στην Νίκαια.

Θα σας μεταφέρω λοιπόν πρόχειρα μία εξαιρετική ιστορία από ένα από τα μεγάλα ιδιωτικά μας νοσοκομεία της Αθήνας, όπου μεταξύ άλλων υπάρχει και τμήμα πνευμονολογικό κατά του καπνίσματος, ή κάπως έτσι.

Μετά τον καρκίνο, η γιατρός
Ο λόγος που βρέθηκε εκεί ο φίλος, κάθε άλλο παρά καλός. Χημειοθεραπεία. Ως μανιώδης καπνιστής, του ζητήθηκε -και το έπραξε βέβαια- να κόψει άμεσα το κάπνισμα, καθώς δεν πρέπει να εισέρχεται καπνός στα πνευμόνια, που δέχονται μεγάλο βάρος από τα φάρμακα. Προ ημερών, ο γιατρός σε κάποια φάση του είπε ότι θα του στείλει στο δωμάτιο και τους πνευμονολόγους.

Εμφανίζεται λοιπόν ιατρός γένους θηλυκού και ύφους νηπιαγωγού, που ξεκινάει λογύδριο του στυλ: «το κάπνισμα κάνει κακό στην υγεία μας», «πρέπει να το κόψετε», «δεν φοβάστε μην πάθετε τίποτε;». Μετά την καινοτόμο εισαγωγή, μάλιστα, προτείνει μεθόδους: «μπορείτε να συλλέγετε τις γόπες της ημέρας σε ένα μπουκάλι. Η απέχθεια που θα σας προκαλέσει η εικόνα τους την επομένη θα σας ενισχύσει στην προσπάθειά σας να το κόψετε».

Φύγε κοπέλα μου να χαρείς
Όπως μεταξύ άλλων απάντησε ο φίλος, το περιεχόμενο των ιδεών που εξέθεσε μάλλον δεν προκαλεί το ενδιαφέρον ενός μέσου Έλληνα καπνιστή, που ενίοτε το πρωί μπορεί ακόμη και να ψάχνει τα τασάκια για μία μεγάλη γόπα, προκειμένου να μην κατέβει κατ' ευθείαν στο περίπτερο.

Σαν να λέμε δηλαδή, προχειροδουλειά βιτρίνας με περιεχόμενο copy paste από κάποιο αγγλοσαξωνικό εγχειρίδιο και ούτε καν Νέας Υόρκης, από Δυτική Ακτή σίγουρα, ή το πολύ πολύ Μαϊάμι.

Ακριβοί στα πίτουρα
Μπορεί λοιπόν ο ΕΔΟΕΑΠ να καλύπτει τη χημειοθεραπεία, αλλά δεν καλύπτει τις επισκέψεις γιατρών. Και ο φίλος ανακάλυψε αργότερα, όταν έφυγε από το νοσοκομείο και πήγε για το εξιτήριο, ότι η παρουσίαση των ευφυών αυτών ιδεών, που δεν ζήτησε, θα του κόστιζε ένα κατοστάρικο και κάτι παραπάνω!

Είναι πραγματικά απορίας άξιο πώς δημιουργείται μία τέτοια «ειδικότητα» ή «τμήμα» το οποίο περιφέρεται από δωμάτιο σε δωμάτιο, καθ' υπόδειξην άλλων γιατρών, για να μοιράσει συμβουλές επιπέδου γειτόνισσας σε ανθρώπους που έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας. Και μάλιστα, να τους χρεώνει χωρίς να τους ενημερώνει νωρίτερα.

Μα καλά, δεν τους ελέγχει κανείς;
Είναι άραγε μέθοδος για να γεμίζει το διαφημιστικό φυλλάδιο; Είναι βόλεμα φίλων ή συγγενών σε ένα ανώδυνο τμήμα, μαζί με τη μέθοδο χρηματοδότησής του; Είναι απλώς ελληνικότατης ποιότητας «απόδοση» ενός ξένου οργανογράμματος νοσοκομείου;

Σε κάθε περίπτωση, όπως έλεγε ο φίλος, δεν του έφτανε ο καρκίνος και η χημειοθεραπεία, αλλά και η έλλειψη τσιγάρου. Εκεί που το έλεγχε και προσπαθούσε να είναι ήρεμος, τα πήρε τόσο άσχημα που ήθελε να ανάψει άμεσα ένα...

Τίποτα αξιοσημείωτο ως αυτή την στιγμή ώσπου όπως τα φέρνει η κουβέντα του είπα ότι προσπαθώ να πάρω Ι5 παθολογικό γιατί έχω αρθριτικά. Ανοίγει λοιπόν το στόμα του, με ένα ύφος τρομερής έκπληξης και λέει:

"ποπό φίλε πολύ διαστημικό ακούγεται αυτό. Τι είναι;"

Μου φαίνεται θα γράψω βιβλίο όσο καιρό θα είμαι μέσα...με ανέκδοτα.

Με ενημέρωσε ότι ήρθε το σημείωμα κατάταξης μου. Τρομερό δώρο. Πάντως με έτρωγε η περιέργεια αν ξέραν ότι εκείνη την ημέρα ήταν τα γενέθλια μου, οπότε ρώτησα...δεν ξέραν.

Πρέπει να παρουσιαστώ σε ένα μήνα. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω καμία όρεξη να τρέχω αυτό τον μήνα και τον επόμενο για κάτι που πολύ πιθανότατα θα αποφύγω. Αυτό που μισώ είναι ότι σε αυτό το κράτος της παράνοιας τίποτα δεν δουλεύει αυτόματα. Όποτε θα πρέπει να τρέχω σε γιατρούς και νοσοκομεία για να αποδείξω το ήδη αποδεδειγμένο.

Αν και η αλήθεια είναι, ότι όταν βλέπω διαφόρους αναπήρους (με κομμένα πόδια, χέρια) να τους περνάνε επιτροπή κάθε χρόνο για να δουν μη και φύτρωσε κάτι. Τους έχω ικανούς ακόμα και να πουν ότι πρέπει να κάνω την θητεία μου κανονικά οπότε, ψυχολογικά είμαι έτοιμος να ακούσω τα πάντα..κρίμα όμως που δεν ισχύει το ίδιο και σωματικά.

Πάσχω από ρευματοειδή αρθρίτιδα από τα 22 και αν εξαιρέσεις την γιατρό μου (με την οποία έκοψα επαφές όταν έφυγα για το εξωτερικό) όλοι νομίζουν ή ότι αστειεύομαι ή ότι υπερβάλω όταν λέω ότι δεν μπορώ να κοιμηθώ πάνω από 6 ώρες γιατί αρχίζω να πονάω.

Τι να πεις, η χώρα αυτή μπορεί να είναι τρελοκομείο, μπορεί να την σιχτιρίζουμε και να την υποτιμούμε και να ευχόμαστε να φύγουμε επιτέλους από αυτή όλη την ώρα αλλά κατά βάθος την αγαπάμε.

Η εισαγωγή μου στο Νοσοκομείο κάλυψε 3 αυτοκίνητα. Οχι δεν πήγα με ασθενοφόρο, γιατί τότε θα ήταν μόνο ένα, απλώς όλη η οικογένεια μπήκε στα αυτοκίνητα και με συνόδεψε πανηγυρικά. Ενώ ο άντρας μου κανόνιζε την εισαγωγή μου, σε χαρτιά, ασφάλειες και παραπεμτικά, όλο το σόϊ περίμενε υπομονετικά, άλλοι καθιστοί, άλλοι όρθιοι όλοι όμως κρατώντας απο ένα μπόγο. Σαν τους τσιγγάνους που πάνε με όλα τους τα υπάρχοντα εδώ και εκεί, έτσι κι εμείς. Κατ' αρχήν ήταν η ασθενής, δηλαδή εγώ, που είχα στα χέρια τη τσάντα μου και το νεσεσέρ μου. Οι δυό μου νύφες είχαν απο μία πελώρια σακκούλα με ότι μπορούσε να φανταστεί κανείς για είδη πρώτης ανάγκης, περιοδικά, walkman, μπαταρίες άπειρες, κινητό και φορτιστή, τσίκλες, σοκολάτες, φυστίκια (αυτά μου τα πέταξε απο το παράθυρο η νοσοκόμα), την ατζέντα των τηλεφώνων μου, σφουγγάρια, σαμπουάν, ενα κάρρο πράγματα που οι γυναίκες σκέφτονται.  Οι δυό μου γιοί, κουβάλαγαν μία μεγάλη βαλίτσα γεμάτη ο ένας και ένα σακ βουαγιάζ άδειο (για τα άπλυτα) ο άλλος. Τα δύο μου εγγόνια πήγαιναν μπροστά και ενημέρωναν όποιον κύτταζε απορημένα ότι "σήμερα μπαίνει η γιαγιά στο νοσοκομείο να της αλλάξουν καρδιά". Το καρπούζι με το μαχαίρι και μία ροκάνα έλειπαν απο το σκηνικό.

Κάποια στιγμή μπήκαμε στο δωμάτιο που είχε μαζί άλλη μία κυρία, με σωληνάκι, καθόλου δεν μίλαγε παρόλλη τη φασαρία της τοποθέτησης που κάναμε. Κάτσανε μετά τα παιδιά λίγο μαζί μου και μετά τα ξαπέστειλλα. Χώθηκα στο κρεββάτι και άνοιξα την τηλεόραση, είχε και ακουστικά παρακαλώ για να μην ενοχλώ τους δίπλα.  Την επομένη ήρθε μία νοσοκόμα και μου έδωσε ένα ταγάρι όπου μέσα είχε διάφορα πράγματα, να μετράω μόνη μου την πίεση δεν θυμάμαι για τι ήταν αυτό, είδα τους γιατρούς, έκανα πάλι κάποια τέστς  και την Τετάρτη εγχειρίστηκα. Κατά τη διάρκεια της εγχείρησης δεν θυμάμαι τίποτα. Μου είπαν όμως ότι έκατσα στην εντατική μία ολόκληρη μέρα. Θυμάμαι μόνο ότι ξύπνησα με ένα στόμα σαν τσαρούχι. Και δυσκαμψία. Ημουνα φασκιωμένη απο το λαιμό και κάτω. Και πονούσα. Ούτε τα χέρια μου δεν μπορούσα να σηκώσω. Απελπισία μαύρη με έπιασε. Οι γιατροί όμως χαμογελούσαν το ίδιο και τα παιδιά μου.

Στις μέρες που ακολούθησαν, σταδιακά με σήκωσαν παρόλλο που αισθανόμουνα τα πόδια μου σαν μολύβι, μου κάναν κάποιες αλλαγές, είδα και τη τομή, ελπίζω να θρέψει τέτοιο σφάξιμο δεν το περίμενα, οι περιγραφές με τρόμαξαν, απο ότι μου είπαν έσπασαν όλο το στέρνο για να βάλουν 3 by pass.  Σακκουλάκια με αίμα που έσταζε έβλεπα και πόνο, με τραβούσε όλο το στήθος μου απο παντού.. Ηταν και κάποιες δύσκολες νύχτες που άρχισα να βήχω και τρέχανε. Δεν θυμάμαι  τι ακριβώς μου δίναμε, με τάιζαν συνεχώς, δεν παραπονιέμαι το φαγητό ήταν πολύ καλό, όμως  όλο μου το είναι ήταν εστιασμένο στο μέσα μου. Το αριστερό μου χέρι σαν παράλυτο, φοβήθηκα, όμως τελικά άρχισε να λειτουργεί.

Και ναι! είχα άπειρη συμπαράσταση απο όλους, οι γιοί μου ερχόντουσαν τα απογεύματα να με δούν, τι γλυκά που είναι τα αγόρια, όλο φιλιά και αγκαλιές. Οι νύφες μου κυνήγαγανε τις νοσοκόμες να με περιποιούνται, με βοήθησαν αργότερα να πηγαίνω και στο μπάνιο μόνη μου γιατί τους καθετήρες δεν τους θέλω. Με λούσανε, με πλύνανε, μου βάλανε κολώνιες. Μου φέρανε και ένα λάπτοπ σε κάποια φάση αν και η νοσοκόμα στραβομουτσούνιασε.

Και γύρισα σπίτι με οδηγίες του ενός μέτρου. Η αναχώρηση ήταν σαν την άφιξη. Ενα τσούρμο τσιγγάνοι, διέλυσαν την κατασκευή, φορτώθηκαν τους μπόγους και φύγανε. Το μόνο διαφορετικό ήταν ότι δεν με διαλαλούσαν. Τα εγγόνια ήταν στο σχολείο. Θετικό κι αυτό.

Τώρα δεν πονάω τόσο, υπάρχει μία δυσκαμψία στα χέρια, δεν μπορώ να σκύβω, να σηκώνω βάρη, να οδηγώ, να κάθομαι μπροστά στο φούρνο να με παίρνει η ζέστη. Μου πήρανε μία Μολδαβή γυναίκα να με φροντίζει. Καμμία σχέση με την προηγούμενη, είναι μία πολύ καλή και σοβαρή κοπέλλα γύρω στα 40 που έχει ξαναδουλέψει με εγχειρισμένη κυρία. Λίγο-λίγο θα χρειαστεί να περπατάω κάθε μέρα ή και να αρχίσω να ανεβαίνω σκάλες. Για γυμναστική. Χρειάζεται να το χωνέψω αυτό ότι τώρα στα γεράματα θα ανεβοκατεβαίνω σκάλες. Και να τρώω αυτά που λέει ο γιατρός τουλάχιστον τον πρώτο καιρό. Μετά βλέπουμε. Τα διουρητικά θα τα παίρνω όμως εφ' όρου ζωής. Θα χρειαστεί να συνηθίσω να τρέχω για πιπί κάθε τόσο. Πολλά τα δύσκολα.

Κάθε τρείς περίπου μέρες θα πηγαίνω στο γιατρό για αλλαγή, μέχρι να κλείσει η πληγή εντελώς και μετά θα βάζω τις γάζεις μόνη μου. Τα έχω λίγο χαμένα. Για μία στιγμή είχα πιστέψει ότι θα κοιμηθώ μιά και καλή στη νάρκωση, όπως η φίλη μου η Τζένη πρίν λίγους μήνες. Βέβαια εκείνη είχε ζάχαρο, εγώ δεν έχω. Ο θάνατός της όμως με συγκλόνισε. Πίστεψα ότι και εγώ θα γνώριζα τον αδελφό του ύπνου.

Απατήθηκα.

Καλώς σας βρήκα