Είναι δύσκολο να παρουσιάσω ολοκληρωμένο το παζλ της μουσικής σκηνής της Νέας Υόρκης, ειδικά εφόσον σκοπεύω να αγνοήσω τεράστια σε αξία κομμάτια του όπως η τζαζ. Για τη ροκ πάντως οι απαρχές της τοποθετούνται στα τέλη της δεκαετίας του '60. Σαν πόλη είναι αρκετά αδικημένη σε σχέση με το LA και το Σαν Φρανσίσκο, γιατί εκείνες ηγούνταν λίγα χρόνια νωρίτερα μιας πιο φωτεινής "επανάστασης" απ'όσο θα ταίριαζε στη Νέα Υόρκη. Δεν ήταν δυνατό να είναι μέλος αυτής της κουλτούρας, παρά πρωτοστάτης μιας άλλης, κενής επανάστασης, που χτύπησε την Αμερική μετά το ξε-φτιασίδωμα δύο ταραχώδων δεκαετιών. Η γενιά του '70 στεκόταν αμήχανη και το αστικό τοπίο της Νέας Υόρκης ήταν το ιδανικό λίκνο καλλιτεχνών που δεν είχαν τίποτα να πουν κ όμως το έλεγαν.

Οι άμεσες επιρροές της σκηνής, μάλλον τα πρώτα δείγματα αυτής, βρίσκονται στους Velvet Underground και τους New York Dolls. Punk κ New Wave εμφανίζονται και οι τραχιές κιθάρες των Ramones, της Patti Smith κ των Blondie συναντούν τους Talking Heads, το Richard Hell κ τους Television. Ακόμα και μπάντες όπως οι Blue Oyster Cult, δείχνουν τα δικά τους ιδιαίτερα ξεστρατίσματα, ίσως γιατί η Νέα Υόρκη φροντίζει να μην ακολουθεί κανείς την πεπατημένη. Από τότε, καλλιτέχντες όπως οι Sonic Youth και η Cat Power βγαίνουν στην επιφάνεια, προβάλλοντας σε διαφορετικές εποχές την όψη μιας πόλης που βιάστηκε να μεγαλώσει.

Επιφυλάσσομαι να επανέλθω με λιγότερο γνωστά ονόματα και περισσότερο μπλα μπλα, για την ώρα θα αναφερθώ σε τρια σύγχρονα συγκροτήματα εκ Νέας Υόρκης

!!!

Δεν ξέρεις πώς προφέρεται; Ούτε εγώ!!! Πάντως αν θες να τους αποθηκεύσεις σε κάποια γωνιά του μυαλού σου, έχει επικρατήσει το chkchkhck. Νομίζουν πως παίζουν Dance Punk, στην πραγματικότητα ανακατεύουν το πιο εκρηκτικό κοκτέιλ που θα τιμήσει ποτέ τα αυτιά σου. Οι ιδανικοί για να μπάσουν οποιονδήποτε αμύητο σε χορευτικά μονοπάτια, τζαμάρουν ασταμάτητα και υιοθετούν το πιο ξεδιάντροπο rock 'n' roll atittude που μπορείς να συναντήσεις.

Προτεινόμενο album: Louden Up Now

Battles

Πατώντας πάνω σε πολύ απλές φόρμες, δημιουργούν την πιο ασυνήθιστη μουσική που θα μπορούσε να καταφέρει μία μπάντα εξοπλισμένη με το κλασσικό ροκ οπλοστάσιο, δηλαδή κιθάρα, μπάσο, ντραμς και πλήκτρα. Με φανερή διάθεση για (αυτό)σαρκασμό, τραβούν καρτερικά τα όρια της μουσικής λίγο πιο πέρα. Φτάνει κ συ να είσαι διατεθειμένος να πας μαζί τους.

Προτεινόμενο album: Mirrored

Interpol

Παγκοσμίου φήμης πλέον, έχουν σημαδευτεί από τη σύγκριση που γίνεται μεταξύ αυτών και των Joy Division. Αν δεν έχεις πρόβλημα με τέτοιου είδους κακοήθειες, ή αν απλά δεν έχεις ακούσει Joy Division, οι Interpol έχουν βουτήξει όσο βαθιά θα μπορούσε ένας εκπρόσωπος του Indie και είναι μια καλή εισαγωγή για τη σημερινή Νέα Υόρκη.

Προτεινόμενο album: Turn on the Bright Lights

Περισσότερα μπορείτε να δείτε εδώ.

For a review in greek you can check this blog post here.

For the site of the movie itself just click here.

Since 2005, has documented on film the triumphant traces and living legacy of the ancient Jewish Romaniote community in Ioannina, Greece, and at the Kehila Kedosha Janina Synagogue on the lower East Side of New York City. In Ioannina, barely 35 members of the Kal Kedosh Yashan Synagogue bear witness to this once vibrant community. In Giordano's attentive photographs, the Romaniote Jews in Greece and America share their compassionate devotion for their special ancient form of Judaism, looking back to 2300 years of history. Images of Torah scrolls, tiks, and the joyous celebrants of Romaniote Judaism look forward to the future, preserved here for prosperity.
Before the Flame Goes Out celebrates two distant Jewish communities connected by history and ritual. Since 2001, Vincent Giordano has documented the Romaniote Jews of Ioannina, Greece and New York City, with their roots in the Judaism of the ancient world.

Only one synagogue in Ioannina - Kehila Kedosha Yahsan, built in 1829 - survived the Holocaust. Its interior Ottoman-style courtyard has a fountain for hand washing. A spacious sanctuary serves for congregational prayer. Benches face center leaving an open area for the procession of the Torah Scrolls. An impressive bimah (reader's platform) is on the western wall; the marble Echal Kodesh [Holy Ark] is on the east wall. Behind the embroidered curtain (parokhet) are Torah Scrolls, encased in tikkim (silver or wooden cases). Women formerly sat in an upper gallery behind a wooden screen.

Ioannina Jews created a new religious life at Kehila Kedosha Janina, built in 1927, on Manhattan's Broome Street. The facade indicates the building's public and Jewish nature, but inside is as intimate as a neighborhood clubhouse, in the manner of many small prayer houses that once dotted the Lower East Side. But the dominating bimah and the benches along the walls facing inward also recall Ioannina. In this narrow sanctuary the Echal Kodesh appears squeezed by the women's balcony, as it rises two stories.

The many religious and commemorative fittings ultimately overwhelm the architecture. Together, they fulfill the commandment from Exodus 15:2 which exclaims: "This is my God and I will glorify God." These objects, and the ceremonies in which they are still used, knit together the history of this dwindling but tenacious congregation, its memories of Greece, and the life of New York's Romaniote community.

The web address of the exhibition is : http://www.mobia.org/exhibitions/detail.php?exhibition_id=49

You can also find a small slide show here: http://www.mobia.org/slideshows/?slideshow_id=15

(the pic: A man helping his son with his prayer shawl, Kehila Kedosha Janina Synagogue, NYC, 2007 At the Seth Kofinas Bar Mitzvah)

Είχα και παλιά αλλά τώρα ξεκίνησα σε άλλη πλατφόρμα, και για ένα σχετικά μικρό διάστημα τα λέγαμε με σχόλια, στα blog μας, και με mail με μια σουδέζα, την Ann.

Και χθες συναντηθήκαμε. Αποφασίσαμε να συναντηθούμε στο κέντρο για να πάμε μετά για καφέ ή για κάτι άλλο - να, αυτό είναι το άσχημο, που λόγω της απόστασης δεν μπορώ να βρεθώ με Έλληνες bloggers που πολύ θα το ήθελα - και συναντώ μια Ann μαζεμένη, δεμένη, φοβισμένη θα έλεγα...σαν μια πρωτάρα... σαν μια παρθένα!

Ενώ εγώ είχα πάει με το στυλ μου, με τα έτσι μου, με την φυσικότητα μου, με τον πεπειραμένο μου αέρα - εδώ μέχρι την Νέα Υόρκη είχα πάει σε άτομο που δεν γνώριζα πριν, στην Αθήνα είχα κατέβει σε άτομο που chating μόνο είχαμε κάνει πριν... κι εδώ στη Στοκχόλμη πια; Γιατί μωρέ αυτός ο φόβος;

Γι αυτήν όμως ήταν η πρώτη φορά που συναντούσε άτομο που είχε γνωρίσει στο ιντερνετ - ευτυχώς, όμως, άλλαξε πολύ γρήγορα η κυρία και πήρε τα πάνω της που λέμε...
Και σ' αυτό βοήθησε σίγουρα η εμπιστοσύνη που εκπέμπω κάτι που πλαγίως το ανάφερε κιόλας, και περάσαμε ένα πανέμορφο και διαφορετικό απόγευμα με καφέ στο Εθνικό μουσείο της Στοκχόλμης (φωτογραφία) με βόλτες στους δρόμους της πόλης! Έτσι, σαν να γνωριζόμασταν από παλιά, από μια προηγούμενη ζωή!

Τι; θέλετε δίδαγμα;
Να μη φοβάστε! Να έχετε εμπιστοσύνη! Δείχνοντας εσύ εμπιστοσύνη στον πλησίον, σου 'ρχεται και σένα περισσή!

Αυτά κ άλλα πολλά...