Ο Νίκος Λυμπεροπουλος (το Ν στο Νίκος παρακαλώ να διαβαστεί μακρόσυρτο με βέρα πελοποννησια προφορά) δεν είναι ο μόνος από του καταραμένους- κατά γενική ομολογία παικταράς- που βρέθηκε στη δίνη της κόκκινης λαίλαπας του Κοκκαλη. Είναι ο μόνος από μια πλειάδα παικτών, όμως, που αρνήθηκε, αν και είχε την ευκαιρία, να βρει διέξοδο στο εξωτερικό επιμένοντας κόντρα στο κατεστημένο της κόκκινης κυριαρχίας να παλεύει με δαίμονες για την κατάκτηση κάποιου τίτλου. Ήταν μάλιστα τόσο γκαντέμης που τη χρονιά που έφυγε από τον βαζελο για την ΑΕΚ η πρώην ομάδα του πηρέ το μοναδικό της νταμπλ την τελευταία δεκαετία. Βρέθηκε αρκετές φορές στη πηγή αλλά δεν ήπιε νερό έτσι φτάνει σήμερα να δηλώνει «Είμαι 33 χρονών. Πέστε μου εσείς τι κίνητρο να έχω;» και ν’ ακούγεται σαν 70αρης συνταξιούχος που τα βγάζει πέρα μόνο με 500 ευρώ.

"Τίποτα δεν πήγε καλά από την αρχή των πλέι οφ. Η αλαζονεία και ο εγωισμός πληρώνονται δυστυχώς. Δυστυχώς βγήκαμε αληθινοί εγώ και οι συμπαίκτες μου όταν λέγαμε να μην συμμετάσχουμε στην παρωδία. Το λάθος μας ήταν ότι δεν επιμείναμε. Αυτή η κατάσταση γύρισε εναντίον μας. Είμαστε εδώ ακόμα μια φορά κι είδαμε την ΑΕΚ να αντιμετωπίζεται σαν μικρή ομάδα»

Τον πιστεύω. Ο λυμπεροπουλος μαζί ίσως με τον ζηκο και κανα δυο ακόμα γερόλυκους (βλ. Δελλας) σαν από ψυχολογική ανάγκη ή παράκρουση έχουν αυτοανακηρυχθεί φετινοί πρωταθλητές. Στο παρελθόν έχασε με κάθε τρόπο τον τίτλο : Διαιτησία, ανυπαρξία, προσωπική αφλογιστία, διοικητική ανεπάρκεια και είμαι πεπεισμένος ότι τον ενοχλεί πια η γλυκόπικρη γεύση που του αφήνει η αναγνώριση- παρηγοριά (στον άρρωστο) του κόσμου : «Μεγάλος παίχτης αυτός ο Λυμπεροπουλος και ούτε ένα τίτλο ρε πουστη μου» πόσο ανυπόφορα κουραστικό ακούγεται πια στ΄αυτια του.

Από την αρχή αυτής της σεζόν σαν από χρέος προς την ιστορία της η ΑΕΚ ήταν έτοιμη για την υπέρβαση. Ύστερα από χρονιές ξηρασίας ο τίτλος γινόταν επιτακτική ανάγκη. Μαζεύτηκαν πολλοί παίκτες που θα έδιναν τα πάντα για τον τίτλο. Ο Δελλας και ο Ζηκος για να γευτούν την αναγνώριση με τα αγαπημένα τους κιτρινόμαυρα στη δύση της καριέρας τους και ύστερα από αξιόλογη πορεία στο εξωτερικό, ο Ριμπο για εκδίκηση , η νέα γενιά για να γαλουχηθεί με την αύρα του πρωταθλητή στα χρόνια που έρχονται. Ο λυμπε ανάμεσα σ’ αυτούς για να δικαιωθεί από την απόφαση του να μείνει στην Ελλάδα και να διεκδικήσει τα χρωστούμενα προς την αξία του. Η τελευταία ευκαιρία για κάτι καλό. 33 χρονών και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα τον πείθει ότι φέτος είναι επιτέλους η σειρά του. Έτσι ξαφνικά κάποιος Βαλνερ βάζει φρένο στα όνειρα του . Το φινάλε του πρωταθλήματος φέρνει την τρέλα μια συσσωρευμένης απογοήτευσης χρόνων και η τρέλα το ξέσπασμα.

«Γιατί δεν λέει κανείς ότι πήραμε το πρωτάθλημα στους αγωνιστικούς χώρους. Γιατί δεν το είπε κανείς; Παίξαμε στους τελευταίους δέκα αγώνες κι είχαμε 8 νίκες και 2 ισοπαλίες και παίξαμε φανταστικό ποδόσφαιρο.»

Σε αυτό το σημείο κάποιος διστακτικά με κίνδυνο να φάει και καμιά ξανάστροφη έπρεπε να σηκώσει το χέρι του και να του πει χωρίς περιστροφές, ντόμπρα και σταράτα την αλήθεια. «Ότι τελικά δε το πήρατε». Στους αγωνιστικούς χώρους που επικαλείται η «ηθική πρωταθλήτρια» μάζεψε 2 τεσσάρες παίζοντας ξεψυχισμένο ποδόσφαιρο και χτες γλίτωσε άλλη μια από τύχη επειδή ο Πανιώνιος ατύχησε να μετουσιώσει σε γκολ κάποιες από τις πολλές ευκαιρίες του. Από τη στιγμή που δεν είσαι κάνα παιδαρέλι σημερινό και λέγεσαι Νίκος Λυμπεροπουλος και έχεις ένα κύρος σαν παίκτης και μια έντονη προσωπικότητα στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου το δίλλημα είναι προφανές « ή ξενερωμένος αποχωρείς από τα πλει οφ ξέχωρα απο την βούληση της όμαδας σου ή αν δηλώσεις συμμετοχή ο εγωισμός σου και η αλαζονεία σου επιτάσσει να παλέψεις και να βγάλεις το καλύτερο σου εαυτό και όχι να σέρνεις επιδεικτικά το φάντασμα σου». Δυστυχώς ο Νίκος δεν έκανε τίποτα από τα δυο.

Αλλά εδώ που τα λέμε άντε μην ανοίξει το στόμα του και μας πάρει όλους ο διάολος όπως μάλλον πηρέ την ομάδα του με την παρακάτω σποντιτσα ολκής.

«Τι κίνητρο να έχω, σε ποια έδρα παίζουμε σε ποιες εγκαταστάσεις προπονούμαστε; Είμαι στην ΑΕΚ τόσα χρόνια.»

Τελικά σε αυτή τη χώρα ο πιο ασφαλής τρόπος να εκτεθείς (χωρίς πολλές φόρες να το θέλεις) είναι να γραφείς σε ελληνική αθλητική εφημερίδα . Ιδου το πρωτοσέλιδο ύστερα από την πρώτη αγωνιστική των πλει οφ, τότε που δεν έφταιγε ακόμα ούτε η αλαζονεία ούτε ο εγωισμός ούτε η έδρα και οι εγκαταστάσεις :

....ειδημων

Έτσι μια σύντομη περιγραφή της χρονιάς απο στόματα βάζελων θα έλεγε πως ο ραλίστας έφερε ένα σαουδάραβα προπονητή, ψώνισε μεταγραφές απο τα καλάθια, κράτησε όλα τα παλτά της περσυνής χρονιάς και ταυτόχρονα εφαρμόζει συστήματα ρουφιανιάς στα εισιτήρια γιαυτό δεν πρέπει να πηγαίνει κανείς στο γήπεδο.

Όταν ανέλαβε ο Πεσέιρο αυτό τον Παναθηναϊκό είχε 3 στοιχήματα να κερδίσει
α) να κατακτήσει το πρωτάθλημα
β) να φτιάξει ξανά το όνομα της ευρω-πανάθας
γ) να φέρει τον κόσμο πίσω στο γήπεδο.

Καθώς φτάσαμε στο σημείο αρχές Νοέμβρη ακόμα, με  τον Παναθηναϊκό με μία νίκη στη λεωφόρο με την ΑΕΚ να πιάνει κορυφή, να έχει σχεδόν εξασφαλίσει πρόκριση απο τους ομίλους του Ουέφα και να έχει κάνει το πρώτο του sold out στην (ελάχιστης χωρητικότητας έστω) λεωφόρο, αναρωτιέμαι τί περιμένει ο παραπάνω αντι-τζιγκερικός βάζελος απο το σημερινό ντέρμπι. Φαντάζομαι εύχεται ένα διπλό, μια άθλια εμφάνιση απο το μυτόγκα Παπαδόπουλο, γκέλες απο το Μόρρις και εξευτελισμό των Ενακαρίρε Σαριέγκι. Ίσως και χατ τρικ Λυμπερόπουλου για να καταριέται και την αποσύνθεση της ομάδας της Ριζούπολης.

Φυσικά στην αντίθετη περίπτωση της νίκης, η μίρλα, η μιζέρια και ο πόλεμος στην ίδια την ομάδα του θα πει πως ήταν "δημιουργική κριτική που οδήγησε την ομάδα στην επιτυχία".

Κάποιοι λένε πως ο οπαδός του Παναθηναϊκού είναι απαιτητικός. Εγώ λέω πως είναι ο πιο μίζερος.

υγ. σε περίπτωση νίκης του ΠΑΟ περιμένω δημόσιο αυτομαστίγωμα του ειδήμωνα που μόλις στις 22 Οκτώβρη έλεγε Τώρα να ασχοληθώ με τον ποδοσφαιρικά άρρωστο σε όλα τα επίπεδα βαζελο είναι σαν να αναγκάζω τον εαυτό μου να καταναλώσει άδικα χρήσιμη φαιά ουσία.

..προπονητής της εξέδρας περιμένοντας ένα καλό ντέρμπι

Ποτέ ξανά σε πρόσωπα ποδοσφαιριστών δεν είδα τέτοια θέληση και πείσμα για νίκη όσο στα προσωπα των διεθνών μας μετα το 1 λεπτό σιγής για τα θύματα απο τις φωτιές στην Ελλάδα. Στην δική μου λογική, το σουτ του Λυμπερόπουλου στο 93΄ δε χτύπησε στο δοκάρι, ο καλαματιανός έσκισε τα δίχτυα, δικαίωσε με το δικό του, τον ποδοσφαιρικό τρόπο, τον πολύπαθο τόπο του.

 Οι Ελληνες αθλητές αφιέρωσαν μια υπερπροσπάθεια πέρα απο τις δυνατότητες τους, απέναντι σε μία καλύτερη ομάδα και πρόσφεραν υπερηφάνεια, πιο πολύτιμη για το φρόνημα ενός διχασμένου ενόψει εκλογών και ταλαιπωρημένου απο καταστροφές λαού ακόμα κι απο δήθεν έρανους των ΠΑΕ και δήθεν φιλανθρωπίες δισεκατομμυριούχων.

Η Ελλάδα δεν είχε Κάριου, δεν είχε Ριισε, δεν είχε την αντοχή να κρατηθεί αξιοπρεπώς σε όλο το γήπεδο για 90' όμως θύμισε πως ο Έλληνας με το πείσμα του μπορεί να κάνει το ακατόρθωτο. Η Ελλάδα η σημερινή ήταν η ομάδα του Euro 2004.

Θα βρεθούν αυτοί που θα γκρινιάξουν για την αστάθεια του Χαλκιά, λες και δεν το ξέραμε τόσα χρόνια και θα απαντήσουν κάποιοι άλλοι πως ο Αντώνης είναι χειρότερος στις εξόδους Μεσολογγίου.

Θα αναρωτηθούν κάποιοι "who is this Seitaridis anyway", τι φάντασμα είναι αυτό το πρώην δεξί μπακ και πόσο εκτέθηκε που ξεκίνησε κόντρα με τζατζαρίσματα με τον Ρίισε που τους βρήκε με απολογισμό μία κίτρινη κάρτα, πολλές γκέλες για αυτόν και υπερεμφάνιση με μία σουτάρα στο γάμα απο τον παιχταρά Νορβηγό.

Έχεις και τον ειδήμων σε όλη τη διάρκεια του αγώνα να λέει πόσο γουστάρει τους διαιτητές που αφήνουν το παιχνίδι να εξελίσσεται και μετά απο λίγο να γκρινιάζει πως δεν έχει ξαναδει 3 παίχτες να βαράνε τον τερματοφύλακα και να μη δίνεται τίποτα. Άβυσσος η ψυχή του ειδήμωνα.

Έχεις και το Θεοφιλόπουλο που άμα τον βάζαμε να μοιράζει κάρτες θα είχανε πάρει οι Νορβηγοί 22 κίτρινες κι εμείς με το ζόρι μία. Πότε άραγε παίρνει σύνταξη αυτός ο άνθρωπος. Δε γίνεται να του εξαγοράσουμε τα ένσημα που απομένουν?

Και μπαίνει εντελώς αναπάντεχα στο ματς το υποκείμενο του πόθου, ο Άντζας, να παίξει αμυντικό χαφ, να μη δείξει τίποτα αγωνιστικά, ούτε καν ένα κωλοδάχτυλο στους σκληροτράχηλους νορβηγους. (Εντυπωσιακό παρεπιπτόντως το επίκαιρο επιχείρημα περι ανεπίτρεπτων ύβρεων απο τους οπαδούς προς τους παίχτες, όταν στο σημερινό ματς Νορβηγίας - Έλλάδας σε κάθε φάουλ, τάκλιν, πλάγιο, αμφισβητούμενο μαρκάρισμα διάβαζες στα χείλη ΟΛΩΝ των ποδοσφαιριστών το διεθνες FUCK YOU, συνοδευόμενο απο τα αγγλικά που ήξερε ο καθένας - πχ ο Σαμαράς έβαλε κι ενα φακιν μπάσταρντ, ο Τοροσίδης είπε fuck you ρε μαλάκα ηλίθιε. Όταν όλοι βρίζονται με όλους, τι ήθος περιμένεις απο τους οπαδούς τελοσπάντων).

Όπως και να' χει η Ελλάδα θα βρίσκεται και πάλι στα τελικά του Euro. Καλά, ίσως και να μην το πάρουμε πάλι, αλλά θα είμαστε εκεί να ελπίζουμε και να μη σταματάμε να τραγουδάμε ποτέ..

..πόσο εθνικάρας είναι τέλος πάντων ο προπονητής της εξέδρας?

Στο βάθος Ντούσκο. Έκτοτε όποτε τέθηκε θέμα προπονητή για τον Παναθηναϊκό (και ήταν πολλές οι φορές) ο Ντούσαν περίμενε υπομονετικά στο βάθος.

Για το πότε και αν υπήρχαν πράγματι επαφές μεταξύ των δυο πλευρών, πολλά μπορούν να ειπωθούν, τα περισσότερα εικασίες.

Το θέμα είναι πως ο Σερβο-έλληνας (ή μήπως βόσνιο-έλληνας) παρέμεινε για άλλη μια φορά στο βάθος.

Άραγε θα ευτυχήσουν ποτέ οι λάτρεις του πολυνίκη προπονητή να τον δουν με πράσινο κομπολόι?

Οι υπόλοιπες ειδήσεις της εποχής είναι εξίσου εντυπωσιακές

- Λύμπε στον Ηρακλή, (δηλαδή μούφα απο τις λίγες)

- Λήξη συνεργασίας με Γκαλέτο και Σόουζα, (κρίμα που να βρεις άλλα τέτοια ταλέντα)

- Φινλανδός στην Παιανία (..........)

Έγραψε πάλι ο προπονητής..