2) Πάντα με μαγεύουν τα άστρα, όχι οι αστρολογίες και οι παπαριές, τα ίδια τα άστρα.

Τώρα που σκάει ο τζίτζικας, αγοράστε ένα ζευγάρι κιάλια (το πολύ €50) και ξαμοληθείτε στις ερημιές να μελετήσετε τον ουρανό. Ως τότε διαβάστε ένα μοναχικό αστέρι στον Γαλαξία της μπλογκόσφαιρας.

3) θέλω εδώ και καιρό να γράψω για το Ντεπώ, την ιστορία του και την ιστορία της οικογένειας μου εκεί.

Ήρθε μετά αυτό το κείμενο και ΜΕ έκοψε τα πόδια. Δεν θα μάθω ποτέ να γράφω έτσι.

4) πήγα το Σάββατο εδώ μαζί με τις κόρες μου. Τελικά δεν ήταν για παιδιά όπως και εγώ αλλά και πολλοί άλλοι είχαμε νομίσει, ή μάλλον ήταν για παιδιά από 15 έως και 50βάλε χρονών. Τα κορίτσια πέρασαν σούπερ αλλά μας τα χάλασε τελικά η βροχή (ξαναπήγαν πάντως, δίχως εμένα, χτές).

Η ΑΘΗΝΑ συνεχίζει...

(Μπράβο Αθηνά)

Άντε και καλή δροσιά.

Υ.Γ. 'Ασχετο αλλά νομίζω ότι το Ντεπώ πρέπει να έχει την μεγαλύτερη αναλογία blogger ανά κάτοικο.

"Γεία σας, πριν λίγο μας σπάσαν τα Μωρά"

"Τα Νερά εννοείτε μάλλον Κύριε"

"Νερά-Μωρά δεν ξέρω Κυρία μου, εμείς γεννάμε!!!"

Μία ώρα και αρκετά Lexotanil μετά, ο Ίνδικτος με ένα εντελώς στεγνό ύφος, δίχως καθόλου αυτοπεποίθηση περιμένει το ασανσέρ σε ένα άλλο νοσοκομείο. Δίπλα του ένας παιδίατρος και ένας τραυματιοφορέας ο οποίος κουβαλάει τα δίδυμα του Ίνδικτου τα οποία αγκαλιασμένα κοιμούνται μέσα στην θερμοκοιτίδα - βαλίτσα. Όλο αυτό συμβαίνει γιατί τα μωρά είναι αρκετά πρόωρα και πρέπει να μείνουν κάποιες μέρες (11και 14 τελικά) στην θερμοκοιτίδα.

Ξαφνικά από το πουθενά εμφανίζεται ένας εξηντάρης τύπου "μάγκας και καραμπουζουκλής", ρίχνει μιά ματιά στα μωρά, κοιτάει τον Ίνδικτο και τον ρωτάει:

"Σιαμαία ε;"

Ο τύπος ρίσκαρε με την ζωή του. Πρίν ο Ίνδικτος τον αρχίσει στις ανάποδες, βγάζοντας έτσι και όλη του την ένταση, τον αρπάζει ο παιδίατρος από το πέτο και το βγάζει έξω από το νοσοκομείο.

Όλα αυτά μου φαίνονται πολύ μακρινά τώρα, πολύ πιό μακρινά από τα 4 χρόνια που κλείνουν σήμερα. Σαν να τα έζησε κάποιος άλλος (ο Ίνδικτος) και όχι εγώ.

(Ίσως να φταίει ότι έχουμε να κοιμηθούμε/βγούμε/φάμε/διαβάσουμε/δούμε ταινία/πάμε διακοπές από τότε, αλλά δεν το λέμε γιατί περιμένουν και άλλοι δίδυμα)

Χρόνια σας πολλά κοράκλες, σας αγαπώ τρελά.

@ Διαλέγεις ένα ή δυο τραγούδια με τα οποία θα έλεγες το σ’ αγαπώ στον-ην σύντροφο σου ή κάποιον-α που σε ενδιαφέρει.
@ Σε περίπτωση που επιλέξεις δύο κομμάτια, απαραιτήτως το ένα θα πρέπει να έχει αντρικά και το άλλο γυναικεία φωνητικά.
@ Δεν υπάρχει περιορισμός ανάμεσα σε σόλο καλλιτέχνες ή γκρουπ. Επιλέγετε ότι σας εκφράζει περισσότερο.

Να πώ την αλήθεια μου δεν το είχα σκεφτεί ποτέ, με την έννοια ότι δεν θα έλεγα ποτέ "σε αγαπώ" με ένα τραγούδι, απλά και μόνο γιατί θα ήταν σαν να το λέει κάποιος άλλος ή τέλος πάντων θα ήταν σαν να μην μπορούσα να το πω εγώ.

Υπάρχουν βέβαια πολλά τραγούδια, ας τα πούμε ερωτικά τα οποία όμως είναι συνήθως πιό καψουροτράγουδα από ότι αντέχω. (ΠΑΝΤΑ μιλάω για ξένη μουσική, για Ελληνική δεν ξέρω).

Το τραγούδι τέλος πάντων που θεωρώ από τα πιό πικρά και αγαπησιάρικα (και που είναι μέσα στο πνεύμα του παιχνιδιού) είναι....

.

...από τους αγαπημένους μου Television Personalities φυσικά, και είναι το If I Could Write Poetry.

[audio http://www.musicwebtown.com/indictos/playlists/37761/961249.mp3]

Επειδή η μουσική πιθανότατα δεν θα σας πει τίποτα (εγώ το λατρεύω) πάρτε τους στίχους για να καταλάβετε τί λέω:

All those times we spent together
All the love I had I gave to you
Sitting on a park bench in the autumn
Holding hands under a cloudless sky
Happiness is knowing you care for someone
And never having to give a reasons why
For love is never having to say anything
My love is yours to keep till the day you die

If I could write poetry
I would write a thousand poems (ή words ή rimes ανάλογα με την εκτέλεση)

To tell the world that I love you

Dreaming we would always be together
Chasing rainbows in a happy sky
Thinking we would always be together
But now I find there's no tears left to cry
If I could catch a falling star I'd give it to you
Even though it's never been done before
And now I'm on a park bench in the autumn
I watch the rainbow disappear from view

If I could write poetry
I would write a thousand poems
To tell the world that I love you

Thinking all the time we spent together
All the love I had I gave to you
Sitting on a park bench in the autumn
Holding hands under a cloudless sky
Dreaming we would always be together
Thinking we would always be together
Hoping we would always be together
But the rainbow disappeared from view

If I could write poetry
I would write a thousand poems
To tell the world that I love you

και εδώ ένα "σπιτικό" βίντεο του τραγουδιού

Το άλλο τραγούδι που δεν είναι ακριβώς αυτό που θα έβαζα για να πώ σε αγαπάω, αλλά που όποτε το ακούω θέλω να ερωτευτώ είναι πιό κλασικό.

το Perfect Day του Lou Reed (πάλι αντρικά φωνητικά, δεν θα μπορούσα να πω "σε αγαπώ" με γυναικεία φωνητικά!!!)

[audio http://www.musicwebtown.com/indictos/playlists/37761/374715.mp3]

Lou Reed
Transformer (1972)
Perfect Day

Just a perfect day,
Drink Sangria in the park,
And then later, when it gets dark,
We go home.
Just a perfect day,
Feed animals in the zoo
Then later, a movie, too,
And then home.

Oh it's such a perfect day,
I'm glad I spent it with you.
Oh such a perfect day,
You just keep me hanging on,
You just keep me hanging on.

Just a perfect day,
Problems all left alone,
Weekenders on our own.
It's such fun.
Just a perfect day,
You made me forget myself.
I thought I was someone else,
Someone good.

Oh it's such a perfect day,
I'm glad I spent it with you.
Oh such a perfect day,
You just keep me hanging on,
You just keep me hanging on.

You're going to reap just what you sow,
You're going to reap just what you sow,
You're going to reap just what you sow,
You're going to reap just what you sow...

Το ψιλοτσάκισα το παιχνίδι αλλά ΟΚ, όταν επιστρέψω σε λίγο,με αυτές που αγαπάω και  τους τραγουδάω το Starman του David Bowie θα προσθέσω και λίνκς.

Μιλάμε για εντελώς Χούντα.

Στις 26 Οκτωβρίου, που κάνουν τα σχολεία, στην Θεσσαλονίκη, την γιορτή τους  μας επισκέφτηκε ο ίδιος ο Παττακός!!!

Κάναμε παρέλαση φορώντας τα αγοράκια τις μπλέ και τα κοριτσάκια τις ροζ ποδιές, τραγουδήσαμε το Κορόιδο Μουσολίνι, φωνάξαμε Ζήτω το Έθνος, Ζήτω ο Στρατός, Ζήτω η Επανάστασις, βγήκαμε και φωτογραφίες και πήγαμε στο καλό.

Εχθές πήγα να πάρω τα κορίτσια από τον παιδικό όπου έκαναν κεκλεισμένων των θυρών την γιορτή τους.

Ακούω από έξω τραγούδια (Βάζει ο Ντούτσε την Στολή του κλπ κλπ).

Μπαίνω και βλέπω τον σταθμό στολισμένο με σημαίες, με μπανεράκια (που λέμε και εμείς στο "Κίνημα των Μπλόγγερς"  :lol:  )  Ζήτω η 28η Οκτωβρίου κλπ, όλα τα παιδάκια να κρατούν την Ελληνική Σημαία που έβαψαν μόνα τους,

και τα αγοράκια να φοράν μπερεδάκια τα δε κοριτσάκια καπελάκια νοσοκόμας,

Η γιορτή είχε τελειώσει αλλά μερικά παιδάκια συνέχιζαν να ρίχνουν τους Ιταλούς στην Θάλασσα.

Έρχονται και οι Νοσοκόμες-κόρες, μου είπαν πόσο κακοί ήταν οι Ιταλοί, μου απήγγειλαν ένα εντελώς άγνωστο σε εμένα ποίημα για τον Άγιο Δημήτριο, συγκινήθηκα και φύγαμε.

Τελευταίο πράγμα που είδα βγαίνοντας ήταν ένα μπάνερ (δες παραπάνω) με τον Κολοκοτρώνη (ψιλοάσχετο) και έναν Φαντάρο του '40 που έγραφε:

"Ζήτω αι ένοπλαι δυνάμεις" !!!

Υ.Γ. Η μιά μου η κόρη το πάει όλο και πιό μίνιμαλ το πράγμα στην Ζωγραφική.

την πρώτη μας χειροτεχνία.

Ορίστε

Και λιώμα ο ηρωικός Πατέρας