"...Τερατώδεις σκηνές ακολούθησαν και στο ελάχιστο δεν ενοχλήθηκαν οι αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού στο πλοίο με Βρετανική σημαία οι οποίοι ντύθηκαν για το δείπνο τους στις 13 Σεπτεμβρίου.

Όταν "τα ουρλιαχτά από την μακρινή αποβάθρα άρχισαν να γίνονται ολοένα και πιο δυνατά και κανείς δεν μπορούσε πλέον να τα αγνοήσει, ο πλοίαρχος διέταξε την ορχήστρα του πλοίου να παίξει πιο δυνατά.

Κι όπως αναμενόταν, τότε, εκείνος ο Αμερικανός Πρόξενος της Σμύρνης, ο George Horton θα έπρεπε να είχε ομολογήσει με ενοχή "ένα συναίσθημα ντροπής στην ανθρωπινη ράτσα καθώς έριχνε την τελευταία του ματιά στην πόλη".

CANADIAN HELLENIC CONGRESS
CONGRÈS HELLÉNIQUE CANADIEN
ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΟ ΚΟΓΚΡΕΣΟ
Tel./Fax.: +1-888-ELLINES (+1 888-355-4637)
info@canadianhelleniccongress.com

Δείτε το βίντεο της ντροπής εδώ Κανείς δεν ζήτησε καν μία ΣΥΓΝΩΜΗ για την καταστροφή και τη Γενοκτονία.

Οι θρύλοι των Ασταπάν λοιπόν, μιλάνε για τη φτερωτή καταστροφή που θα βρει τον κόσμο, όταν ο νυχτερινός ουρανός θα γίνει γκρι. Ο όλεθρος θα προέλθει από το ράμφος του κτηνώδους γουργουρίζοντος θεού "Χουρχρουου", τον οποίο ταΐζει το χέρι μιας γυναίκας με άσπρα μαλλιά. Εδώ να προσθέσουμε ότι οι Ασταπάν αμολάνε στη ζούγκλα όλα τα θηλυκά της φυλής τους, μόλις αυτά εμφανίσουν τα πρώτα σημάδια κλιμακτηρίου.

Ο καθηγητής του Τμήματος Εθνολογίας του Πανεπιστημίου της Κάτω Ράχης, Δρ Οδυσσέας Ξαποδώ, μελετούσε επί χρόνια τους θρύλους των λαών της Ινδοκίνας. Στο τελευταίο του σύγγραμμα πριν το θάνατο του, το 1944, με τίτλο "Φτερά και πούπουλα: Η επιρροή των μη μεταναστευτικών αστικών πουλιών της Ευρώπης στους θρύλους της τροπικής Ινδοκίνας", αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στους Ασταπάν και τους "φτερωτούς διαβόλους" τους. Δηλώνει μάλιστα ότι η ομοιότητά τους με τα περιστέρια των Αθηναϊκών πλατειών είναι αξιοθαύμαστη και δεν πρέπει να το αποδώσουμε σε σύμπτωση. Ο φόβος των Ασταπάν, περιγράφει ο Καθηγητής, για το "Μουρκουτάν", (σε ελεύθερη μετάφραση "υγρό σκατό από τον ουρανό") με το οποίο θα πνίξει την ανθρωπότητα ο Χουρχρουου ουσιαστικά μοιάζει να ταυτίζεται με την αγωνία του Αθηναίου πολίτη όταν αυτός διασχίζει μια πλατεία τίγκα στα περιστέρια.

Ο μαθητής και μετέπειτα άξιος συνεργάτης του ιστολογίου, κος Λέλος, προχώρησε ένα βήμα μπροστά τη μελέτη του μέντορά του και προσπάθησε να αποκαλύψει την αλήθεια για μια μεγάλη συνομωσία, η οποία χρησιμοποιεί τα περιστέρια ως μέσο διατήρησης μιας κοινωνίας φόβου, υποταγής και αγάπης για τις μπάμιες. Τα περιστέρια προωθούνται ως το πουλί της Ειρήνης, της αγνότητας και της Θείας Φώτισης. Τι όμως έχουν κάνει τα περιστέρια για να το αξίζουν αυτό;

Η άποψη του κου Λέλου, και η δική μας: ΤΙΠΟΤΑ. Χέζουν όπου βρουν, λερώνουν όλα τα αγάλματα, τα αμάξια και τα καινούρια ρούχα. Επίσης, προκαλούν ηθελημένα χάος όταν πετάνε σμηνωδώς προς αναζήτηση, και καλά, τροφής, προκαλώντας πανικό και συχνά απώλεια ισορροπίας και σιγουριάς στους περαστικούς. Όσον αφορά το πώς τρώνε, η παρομοίωση με περιόδους λιμού στο Μεσαίωνα το περιγράφει μόνο επιφανειακά.

Αυτά και άλλα είναι που μας ωθούν να υποθέσουμε την ύπαρξη δακτύλου πίσω από το προμοτάρισμα των βρωμόπουλων. Κάποιοι δίνουν μεγάλη βάση στους θρύλους των Ασταπάν και προσπαθούν να έχουν πιάσει πρώτη θέση όταν η βασιλεία του Χουρχρουου κατέβει στη Γη. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Απλά παρατηρήστε ποιες ταΐζουν τα περιστέρια και πότε. Δείτε τι ιδεώδη τους φορτώνουν και αναλογιστείτε.

Αυτές.... ΞΕΡΟΥΝ.

Εσείς...Αντιδράστε!

Πείσμα στην ανευθυνότητα για την καταστροφή από την πυρκαϊά στη νότια Ρόδο από τον Περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου κ. Χαράλαμπο Κόκκινο, ο οποίος σε πρόσφατη συνέντευξή του στη ΝΕΤ και παρά τα πυρά της δημοσιογράφου του νυχτερινού δελτίου ειδήσεων της 27-7-2008, και ενώ ο ροδιακός λαός τουλάχιστον θα περίμενε κάποια συγνώμη, αντίθετα προσπαθώντας ταυτόχρονα να μειώσει το μέγεθος της καταστροφής, έριξε τις ευθύνες στον άνεμο που στροβίλιζε, στον καιρό και στα κηπαρίσια, μη πτοούμενος να αναφέρει ακόμα και ότι η φωτιά του 1987 έκαψε πολύ περισσότερα…

"Εκτελούσα καθήκοντα φρουρού σε φυλάκιο, που είχαμε στημένο στην εκκλησία των Πανάγρων. (...) Κάποια στιγμή ένιωσα να πεινώ. Τις προηγούμενες μέρες μέσα στον χαλασμό του πολέμου και μπροστά στην απεγνωσμένη προσπάθεια να σώσουμε τη ζωή μας, είχαμε μάθει να αντέχουμε στην πείνα και τη δίψα. Τώρα, με την ησυχία που επικρατόύσε ολόγυρα, ένιωθα λιγούρα στο στομάχι. Έβγαλα τότε από το σακίδιο μου μισό ψωμί που είχα, αφαίρεσα την ψίχα κι έχωσα μέσα το κρέας μιας μικρής κονσέρβας. Δαγκώνοντας την πρώτη μπουκιά, αντιλήφθηκα να στέκει εκεί κοντά μου και να με παρακολουθεί ένα ρακένδυτο αγοράκι ηλικίας 9-10 χρόνων. Μου έκαναν ζωηρή εντύπωση τα μεγάλα εκφραστικά μάτια του, που κοίταζαν με λαχτάρα το λιτό πρόγευμά μου.

-Πεινάς ρε; το ρώτησα.

-Ναι, απάντησε με μια αδύναμη φωνή, ενώ ταυτόχρονα είδα να ξεροκαταπίνει ένα κόμπο σάλιου.

Του πρόσφερα αυθόρμητα ολόκληρο το ψωμί που κρατούσα. Ο μικρός το πήρε δειλά, λες και δεν πίστευε στην προσφορά μου. Αμέσως, όμως, άρχισε να τρώει βιαστικά καταβροχθίζοντας τις μπουκιές του με βουλιμία. (...)

Καθώς ο μικρός έτρωγε, άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί ένα μοναχικό παιδί γυρόφερνε μέσα στο έρημο χωριό. Κανονικά, εκείνες τις ώρες έπρεπε να βρίσκεται στην οικογένειά του σε ασφαλέσετερες περιοχές. Μήπως, τάχα οι δικοί του δεν είχαν αντιληφθεί το θανάσιμο κίνδυνο που παραμόνευε; Ή μήπως ήταν ένα παντάρφανο παιδί, που δεν είχε κάποιο συγγενή να γνοιαστεί για την προστασία και την ασφάλειά του; Τέτοια ερωτήματα με βασάνιζαν και έπρεπε να μάθω.

-Τι κάνεις εδω; Είσαι μόνος;

- Ο παπάς μου βόσκει τα πρόβατα.. Εγω είμαι εδω και προσέχω τον αδελφό μου...

Ακούοντας την απάντησή του, σχημάτισα την εντύπωση πως ο μικρός ανήκε σε μια οικογένεια απλοϊκών ανθρώπων του χωριού, που δεν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν την κρισιμότητα των στιγμών που ζούσαμε. Ο πατέρας, λοιπόν, είχε βγει με το κοπάδι του έξω στους αγρούς αφήνοντας το μικρό στο χωρίο να προσέχει ένα μικρότερο αδελφάκι του. Για μια στιγμή διερωτήθηκα που είναι η μάνα του. Πρώτα, όμως, έπρεπε να μάθω που είχε εγκαταλείψει μόνο κι απροστάτευτο το αδελφάκι του, αφού αυτός γυρόφερνε ξέγνοιαστα μέσα στο χωριό.

-Καλά, και που άφησες τον αδελφό σου;

-Εδω είναι... κοντά. Θέλεις να τον δεις;

Εκείνη τη στιγμή ήρθε ο αντικαταστάτης μου στο φυλάκιο και ήμουν ελεύθερος. Η περιέργειά μου να δω το αδελφάκι που είχε στη φροντίδα του ο μικρός μου φίλος ήταν μεγάλη.

-Εντάξει, πάμε να μου δείξεις τον αδελφό σου!

Στο χέρι, κρατούσε το τελευταίο κομμάτι ψωμί που του είχα δώσει. Το απόθεσε προσεκτικά σε μια πέτρα και ξεκίνησε. Εγώ τον ακολουθούσα μηχανικά, και χωρίς να μιλούμε φτάσαμε γρήγορα στην άκρη του χωριού. Ύστερα, μπήκαμε σ' ένα χωματόδρομο , που μας έφερε έξω από το μικρό κοιμητήρι της κοινότητας. Ο μικρός έσπρωξε το κάγκελο, μπήκαμε μέσα και με οδήγησε σε μια γωνιά του νεκροταφείου, μπορστά από ένα προχειροφτιαγμένο ξύλινο σταυρό, πάνω στον οποίο έγραφε ένα όνομα. Δίπλα ήταν ένας μισογερμένος ιστός, από τον οποίο κρεμόταν μια ελληνικη σημαία. Κι ενω ήμουν βυθισμένος στα πολύ έντονα συναισθήματα που βιώνα εκείνη τη στιγμή, άκουσα το μικρό από δίπλα μου να μιλά:

-Αυτός είναι ο αδελφός μου...Έρχομαι εδω και τον προσέχω.. Εσκοτώθη ψηλά στα βουνα... ήταν λόκατζης! (=καταδρομέας)

Εκεί στη Λάπηθο, στις 6 Αυγούστου 1974, είχα γνωρίσει ολη την τραγικότητα του θανάτου, μαθαίνοντας μ' ενα πολύ σκληρό τρόπο πως η διαφορά των ζωντανών από τους νεκρούς είναι ασήμαντη (...)

Γονάτισα εκεί μπροστά στο σταυρό κι έμεινα να φαντάζομαι το λυγερόκορμο καταδρομέα να πολεμά τους υπεράριθμους εισβολής ως ένας ημίθεος της δόξας και να μετουσιώνει σε πράξη το ρητό των λοκατζήδων "Ο τολμών νικά!" Δίπλα μου, είχε γονατίσει και ο μικρός που κοίταζε αδάκρυτος μια το σταυρό και μια τη σημαία, μαθαίνοντάς του νωρίς νωρίς πόσο σκληρή είναι η ζωή...."

Αφήγηση Χαράλαμπου Χαμπουρή, στρατιώτη τότε του 256 Τ.Π. , από το βιβλίο "256 ΤΑΓΜΑ ΠΕΖΙΚΟΥ". 

χάνεται το παρελθόν
σε ηλεκτρικά σκουπίδια
και ηλεκτρονικά ερείπια
κι άντε μετά
να συνεχίσεις
πόσο μάλλον να ξαναρχίσεις.

άντε να ξαναβρείς το νήμα
τις ώρες που το σπίτι κολυμπάει
σ' ατμούς και φλογισμένους τοίχους
τις ώρες που το μυαλό
αργοπορεί κι αυτό
από την πύρινη λαίλαπα, που λένε και στις ειδήσεις.

βάζω εδώ μια σημείωση
κι αν η απουσία ξένισε μετά τον ορυμαγδό
δεν ήταν ότι ενέσκηψε καμιά «ζωή»
το αντίθετο...
ενέσκηψε η καταστροφή
όπως πάντα

η ρουφιάνα

κάντε κλίκ εδώ για ελληνικά -->>  ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ
κάντε κλίκ εδώ για αγγλικά -->>  EERI ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ

Επίσης στο blog του http://reverse-faults.blogspot.com/
ή στον ιστοχώρο του http://www.elekkas.gr/ 

Το τριήμερο του Αγ. Πνεύματος θα το περάσω με τους γονείς μου στην ΖΑΧΑΡΩ!!!  :)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 Ενημέρωση 17-06-2008

Φωτογραφίες απο Ζαχάρω.
Περάσαμε πολύ ωραία.

Η παραλία της Ζαχάρως είχε και το Σάββατο και την Κυριακή περίπου 50 άτομα όλα και όλα. Οι λίγες ομπρέλες σχεδόν έφταναν για όλους!!!!

Το φαγητό παντού όπου και να φάγαμε, είτε ψαρικά είτε κρεατικά, όλα ήταν πολύ νόστιμα και πάρα πολύ φθηνά.

Σεισμό δεν καταλάβαμε κανέναν και όπως άκουσα δεν έκανε κάποιον μεγάλο.

Σε αυτή τη σελίδα έχω 4 βιντεάκια με μια συνέντευξή του που έδωσε πρόσφατα.

Συνέντευξη μέρος 1ο

Συνέντευξη μέρος 2ο

Συνέντευξη μέρος 3ο

Συνέντευξη μέρος 4ο

Επίσης δείτε προηγούμενες αναφορές μου στις σελίδες...  http://afrofriends.wordpress.com/2008/05/28/kinaseismoslekkas20082/
και
http://afrofriends.wordpress.com/2008/05/23/kinaseismoslekkas20081/

Επίκαιρο 8/06/2008 (λίγα λεπτά μετά)

 Την ώρα που γράφαμε αυτή την σελίδα ... έγινε ο σεισμός στην Ανδραβίδα μεγέθους 6,5  R (3:26 μμ έγινε ο σεισμός, 3:31 μμ δημοσιεύτηκε η σελίδα).

Δείτε τις ειδήσεις του ΣΚΑΪ: http://www.skai.gr/master_avod.php?id=84184

Είχε γίνει πρόβλεψη απο την ομάδα ΒΑΝ;;;  Δείτε το link:  http://link.brightcove.com/services/player/bcpid1463312990?bctid=1595638415

και τι έλεγε ο θείος Μίμης απο τον Φεβρουάριο;;;; Δείτε στο blog του http://reverse-faults.blogspot.com/2008/02/blog-post.html

Μου τις έδωσε ο θείος Μίμης που ήταν εκεί σε επιστημονική αποστολή και γύρισε προχτές.

( Ενημέρωση 3/6/2008 )

Δείτε απο το θείο Μίμη...

http://reverse-faults.blogspot.com/
http://www.elekkas.gr/

και ειδικά για το θέμα μας

http://www.elekkas.gr/ch_images/china.php  !!!
http://reverse-faults.blogspot.com/2008/05/blog-post_22.html 
http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=78012344

---> ΚΛΙΚ ΕΔΩ <---

Να προσέχεις θείε Μίμη!!!

* Ενημέρωση
"Κινδύνεψε να συλληφθεί χθες από τις κινεζικές αρχές ο καθηγητής Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Ευθύμιος Λέκκας, ο οποίος βρίσκεται στην αχανή χώρα, επικεφαλής ομάδας επιστημόνων..."  --> κλικ εδώ <--

* Ενημέρωση 2
Επέστρεψε ο θείος Μίμης σώος και αβλαβής. Την Τρίτη πρωί 27.05.2008 έδωσε συνέντευξη στην κ. Τσαπανίδου στην ΝΕΤ.
Όταν τον δω θα του ζητήσω φωτογραφίες για να ανεβάσω και εδώ.

Οι προτάσεις για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών και την προστασία του δάσους, χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες:

α) Προτάσεις που αφορούν αυτονόητα -για πολιτισμένες χώρες με επίπεδο ανάπτυξης σαν το δικό μας- κυβερνητικά μέτρα, που όμως για μας αποτελούν μακρινό όνειρο. Κτηματολόγιο, δασολόγιο, δασικοί χάρτες. Ρωτήστε τον πρόσφατα επανεμφανισθέντα στην πολιτική σκηνή κ. Λαλιώτη πώς τα κατάφερε να μας στερήσει το κτηματολόγιο, έχοντας ένα σωρό λεφτά των κουτόφραγκων. Αν μάθετε πέστε μου κι εμένα. Όσο για τις αντιπυρικές ζώνες, θα απορούσα αν είχαν κατασκευαστεί. Εικοσιέξη παρατηρητήρια υπήρχαν στην Πάρνηθα τον καιρό της Ολυμπιάδας, μήπως ξεσπάσει φωτιά. Έληξε η Ολυμπιάδα, έληξαν και οι συμβάσεις, καταργήθηκαν τα παρατηρητήρια. Σιγά τώρα που θα δίνουμε τζάμπα λεφτά. Άσε τις συστάσεις του ΤΕΕ για αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών, όπως η χρήση της τηλεανίχνευσης δασικών πυρκαγιών ή η χρήση μοντέλων προσομοίωσης, ώστε να μην παρατηρούνται καθυστερήσεις στην πρώτη -και όπως έχει αποδειχτεί κρίσιμη- αντιμετώπισή τους. Τα αυτονόητα αυτά μέτρα δεν φαίνεται εφικτό να ληφθούν σε προβλεπόμενο χρονικό ορίζοντα.

β) Προτάσεις σε «σοσιαλιστική», ας πούμε, κατεύθυνση. Να θωρακίσουμε συνταγματικά τη δασοπροστασία. Κάτω τα χέρια από το άρθρο 24. Να κάνουμε ακόμα πιο αυστηρούς νόμους. Να τηρούμε τους αυστηρούς νόμους, κυνηγώντας τους παραβάτες.

Να δώσουμε κι άλλα λεφτά. Να προσλάβουμε κι άλλους πυροσβέστες. Να αγοράσουμε κι άλλα πυροσβεστικά αεροπλάνα, κι άλλες αντλίες, κι άλλες μπουλντόζες. Η κα Παπαρήγα και ο κ. Αλαβάνος έσπασαν το ρεκόρ προς την κατεύθυνση αυτή, ζητώντας να… μονιμοποιήσουμε τους πυροσβέστες: αν γίνουν μόνιμοι, η πυροσβεστική τους ικανότητα θα πολλαπλασιαστεί. Είναι φανερό ότι τέτοια μέτρα, όχι μόνο είναι υπερβολικά χρηματοβόρα, αλλά είναι και ατελέσφορα από μόνα τους. Πυροσβεστικά μέσα μας έδωσαν άφθονα οι εταίροι μας, αλλά σταθήκαμε ανίκανοι να τα οργανώσουμε και να τα συντονίσουμε ώστε να έχουν αποτέλεσμα.

γ) Προτάσεις σε «καπιταλιστική» -τρόπος του λέγειν- κατεύθυνση. Υπάρχει ένα παράδειγμα στην Καλιφόρνια. Πριν λίγα χρόνια επισκέφτηκα ένα δάσος δύο ώρες έξω από το Λος Άντζελες. Ονομάζεται arrowhead. Το δάσος είναι κατοικημένο. Υπάρχουν όμως τα εξής χαρακτηριστικά: Πρώτον, απαγορεύονται οι περιφράξεις των οικοπέδων, ώστε τα ζώα να κινούνται ελεύθερα και δεύτερον, όλα τα σπίτια είναι ξύλινα και έχουν ένα μόνον όροφο. Με αυτόν τον τρόπο πετυχαίνεται η συντήρηση και η καθαριότητα του δάσους από τους κατοίκους του, αλλά και η αισθητική ένταξη. Η διάνοιξη των δρόμων γίνεται από τους κατοίκους και αποτελεί συγχρόνως διάνοιξη αντιπυρικών ζωνών. Στο δάσος αυτό, αν ξεσπάσει πυρκαγιά, γίνεται αντιληπτή και σβήνεται άμεσα από τους κατοίκους. Η Καλιφόρνια υποφέρει από πυρκαγιές στα δάση της. Όχι όμως σε εκείνα τα δάση που κατοικούνται. Αυτά κινδυνεύουν μόνον όταν η φωτιά που ξέσπασε στο ακατοίκητο μέρος πλησιάσει. Την ίδια κατάσταση είδα σ’ ένα δάσος στην Ουέστ Βιρτζίνια και σ’ ένα άλλο στη Φιλαδέλφεια.

Στη χώρα μας διαπιστώνεται ότι οι καταπατητές και οι ροκανίζουν με το χρόνο όλο και περισσότερη δασική (και μη δασική) έκταση. Σίγουρα όχι λιγότερη από όση διατέθηκε για κατοικίες στο arrowhead. Τούτο το μοντέλο λοιπόν θα μπορούσε να αποτελέσει λύση, έστω μερική. Δεν τολμώ όμως να το προτείνω, επειδή φοβάμαι πως δεν μπορεί να προσαρμοστεί στη δική μας κουλτούρα. Οι Αμερικάνοι σέβονται το δάσος τους, όπως σέβονται και την πόλη τους. Ούτε οξυγονοκολλήσεις, ούτε οβελίες, ούτε χωματερές στο δάσος. Εμείς μπορεί να καταντήσουμε το δάσος, αν το κατοικήσουμε, όπως καταντήσαμε τις πόλεις μας.

Έτσι λοιπόν κάθομαι και αναρωτιέμαι: με ποιον τρόπο μπορούν να γλιτώσουν τα υπόλοιπα δάση μας από νέα καταστροφή; Μπορούν άραγε; Και αναρωτώμενος μελαγχολώ. «Xάος», «ανικανότητα», «απουσία πρόληψης» και «έλλειψη οργάνωσης» είναι φράσεις με τις οποίες μας χαρακτήρισαν τα διεθνή ΜΜΕ. Σίγουρα τα λένε από τη ζήλια τους, διότι όταν εμείς χτίζαμε παρθενώνες… Σκεφτείτε μόνο πώς θα αισθανόμασταν αν κάποιο από αυτά έλεγε -και δικαίως θα το έλεγε- αυτό που είπαν πολλοί «δικοί μας» για την τρομοκρατική επίθεση της 9ης Σεπτεμβρίου: «Καλά να πάθουν».

του Διονύση Γουσέτη
Από το e-rooster

Δεν έχω πλέον καμιά διάθεση για ταξιδιώτικη ανασκόπηση κι ας ήταν ένα άκρως ενδιαφέρον και γεμάτο εξαήμερο. Οι φωτιές και οι νεκροί τους έχουν μαυρίσει και τη δική μου ψυχή, και οι κοκκορομαχίες των πολιτικών για την επίρριψη ευθυνών με αηδιάζουν.

Όλοι ρωτάνε ποιος και τι φταίει. Λυπάμαι, αλλά η απάντηση δεν είναι ούτε η ΝΔ ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε οι αντιεξουσιαστές ούτε οι Τούρκοι ούτε οι τρομοκράτες ούτε τα ακραία καιρικά φαινόμενα. ΕΜΕΙΣ φταίμε -άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο. Εμείς εκτρέφουμε χρόνια τώρα τους ίδιους επικίνδυνους μα και τόσο χρήσιμους για τα ρουσφέτια και τις μικροκομπίνες μας πολιτικούς, εμείς πετάμε με περισσή ευκολία την ψήφο μας στην κάλπη σαν να διαλέγουμε αγαπημένη ομάδα, εμείς αδιαφορήσαμε, εμείς είπαμε εκατοντάδες φορές "τι με νοιάζει;", "δεν θα σώσω εγώ τον κόσμο", "και τι έγινε;", εμείς κάναμε τόσα χρόνια το "κι άλλο" σημαία μας, εμείς προσπαθούσαμε με κάθε τρόπο να φουσκώσουμε όλο και πιο πολύ τα εκατομμύρια μικρόψυχα, αυτάρεσκα "εγώ" μας με έναν αυτισμό τόσο ιδιότυπο που κοντεύει να γίνει η εθνική μας ψυχασθένεια ("μακριά από εμένα και ας είναι όπου να 'ναι") ...

Εμείς. Να το χωνέψουμε καλά. Και έπειτα, αν δε μας αρέσει αυτό που έγινε, ας αρχίσουμε να αλλάζουμε. Πρώτα εμείς. Και μετά τον κόσμο γύρω μας.