...Αύγουστος στην Αθήνα...σκοτεινιά και βροχή...οκ το'πιασα το υπονοούμενο...παίζω κρυφτούλι με την κατάθλιψη μέρες τώρα...κάθε φορά που πλησιάζει απειλητικά...κάνω πως δεν την είδα και στρίβω βιαστικά στενό...σήμερα όμως δεν την πρόλαβα...γαμημένα αντανακλαστικά...οι γαμοσαγιονάρες φταίνε...γλιστράνε στα βρεγμένα πλακάκια και μου΄κοψαν την φόρα...τι την ήθελα τη βόλτα στη βροχή?με είδε και με άρπαξε...μοναξιές έχει και αυτή και θα μου καβατζωθεί φοβάμαι για μέρες...ε ρε πούστη μου...κοίτα παρέα που βρήκα...τουλάχιστον να φύσαγε και λίγο...έτσι μπας και με τον αέρα ξεριζωνόταν και καμιά μαύρη σκέψη απ'το κεφάλι μου...βόλτα με το αμάξι...μπράβο...αυτό θα κάνω...θα κατεβάσω και την οροφή...στ'αρχίδια μου η βροχή...μόνο να φυσάει θέλω...να νιώσω δροσερό αέρα να διαπερνά το μυαλό μου...να πέσει λίγο η θερμοκρασία του...εεεε μα και βέβαια...είναι ποτέ δυνατόν να μην πάρω τη νέα μου φίλη μαζί?...και να μη σε ήθελα...μου έχεις γίνει βδέλλα...έλα-έλα γλυκιά μου κατάθλιψη πάμε...

...υπέροχα...όλοι οι φίλοι μου λείπουν διακοπές...τον έρωτα τον καλοκαιρινό τον έστησα στα 3 μέτρα και τον εκτέλεσα χωρίς το παραμικρό τρέμουλο στο χέρι...χωρίς το παραμικρό παίξιμο των ματιών...σημάδεψα και...ζωή σε λόγου μας...καλές διακοπές εν τόπω χλοερώ ματάκια μου...σώζω την εικόνα μου εις βάρος της ψυχής μου για μια ακόμη φορά...δυνάμωσε λίγο τη μουσική...δυνάμωσέ την κι άλλο...να μην ακούω πια τα γρανάζια του μυαλού μου που δουλεύουν ασταμάτητα...και άλλαξε και τραγούδι...κάτι μου θυμίζει και δεν θέλω να προλάβω να καταλάβω τι... έχει καεί και το προβολάκι μου πρέπει να το αλλάξω κάποια στιγμή...θα περιμένω να μου το πούν είκοσι και μετά θα το κάνω...και τη ζωή μου πρέπει να αλλάξω κάποια στιγμή...θα περιμένω να μου το πει ένας που να αξίζει και μετά θα το κάνω...

...έχεις καταλάβει που πάμε?...οδηγώ χωρίς προορισμό...σκέφτομαι ασταμάτητα...γράφω παραληρηματικά...δεν στρίβεις κανά τσιγάρο...να φανείς και λίγο χρήσιμη?...1...2...1...2 "βγάλε τα rizla...βγάλε το δέντρο από την ρίζα...και κάν'τα κορνίζα...μπαίνω στην πρίζα"...ασ'το γάμησε το μην κάνεις τίποτα...ούτε αυτό δεν θέλω...ω ρε πούστη μου κατάντια...δεν πάμε καλά...δεν πάμε καθόλου καλά...έλα να σου πω...άλλαξα γνώμη βάλ'το το τραγουδάκι...μόλις μου'ρθε και ο σωστός προορισμός...αρμόζει και με το σκηνικό εσωτερικό και εξωτερικό...μην ανησυχείς δεν θα χαθούμε...και με κλειστά μάτια οδηγώ για εκεί...και με καμμένο προβολάκι...αυτόματος πιλότος...όταν δεν μπορείς να αποφύγεις κάτι χαλάρωσε και απόλαυσέ το...έτσι δεν λένε?...αφήνομαι λοιπόν...κάτσε μόνο να δέσω και μερικά πρόσφατα αποκτηθέντα βαρίδια...έτσι για να'μαι σίγουρη πως θα πάω βαθιά και είμαι ολόδική σου...κάνε με ό,τι θες...

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 26/07/200

Σκύλοι στον καναπέ (του ψυχιάτρου)

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ. Ψυχοφάρμακα που απευθύνονται αποκλειστικά σε σκύλους οι οποίοι «πάσχουν» από κατάθλιψη, άγχος, σύνδρομο αποχωρισμού ή εμφανίζουν άλλα προβλήματα συμπεριφοράς έχουν κάνει την εμφάνισή τους στην αμερικανική και όχι μόνο αγορά. Στο πρόσφατο ετήσιο συνέδριο του Αμερικανικού Συλλόγου Κτηνιάτρων, στο οποίο συμμετείχαν περίπου 10.000 σύνεδροι, πολλοί διασταύρωσαν τα ξίφη τους για τη χρήση αντικαταθλιπτικών σε σκύλους όπως το «Clomicalm» και το «Reconcile», αλλά και το «Slentrol», χάπι κατά της παχυσαρκίας. Οι περισσότερες από τις ανωτέρω φαρμακευτικές ουσίες είναι σχεδόν οι ίδιες με αυτές που χρησιμοποιούνται για ανθρώπους. Το «Reconcile» της Ρfizer, για παράδειγμα, είναι ακριβώς το ίδιο με το πασίγνωστο αντικαταθλιπτικό για ανθρώπους «Ρrozac» (της ίδιας εταιρείας), με τη μόνη διαφορά ότι έχει γεύση... μοσχαρίσιου κρέατος.

Οταν το συγκεκριμένο σκεύασμα έλαβε άδεια να κυκλοφορήσει επισήμως στις ΗΠΑ τον Μάιο του 2007 η μη κερδοσκοπική, φιλοζωική οργάνωση «RSΡCΑ» της χώρας εξέδωσε ανακοινωθέν στο οποίο προειδοποιούσε για τον κίνδυνο δημιουργίας ολόκληρης γενιάς «κατοικιδίων εξαρτημένων από τα χάπια» .

Τα φάρμακα τα οποία προκαλούν αλλοιώσεις της συμπεριφοράς ενθαρρύνουν τους κατόχους κατοικιδίων να καταφεύγουν στην «εύκολη λύση» (που στην προκειμένη περίπτωση είναι ένα χάπι), παραβλέποντας πιο «συμβατικούς» τρόπους αντιμετώπισης του προβλήματος, όπως οι τεχνικές εκπαίδευσης από ειδικούς.

Τα συγκεκριμένα σκευάσματα συνταγογραφούνται κατά κόρον από μερίδα κτηνιάτρων. Υπάρχουν ωστόσο και αυτοί που είναι επιφυλακτικοί. Οπως ο εκπαιδευτής σκύλων Ντέιβιντ Ρέινεκερ (στους πελάτες του οποίου συγκαταλέγονται τα λαμπραντόρ του κυβερνήτη της Καλιφόρνιας Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ ), ο οποίος υποστηρίζει ότι το 95% των περιπτώσεων σκύλων που παρουσιάζει προβλήματα είναι ιάσιμο χωρίς χάπια. Οπως και αν έχει, πρόκειται για αγορά η οποία, έπειτα από αυτή των ηλεκτρονικών, είναι η δεύτερη ταχύτερα αναπτυσσόμενη στις ΗΠΑ, με κέρδη που εκτινάχθηκαν από τα 11,65 δισ. δολάρια (7,3 δισ. ευρώ) το 2003 σε 49 δισ. δολάρια (31 δισ. ευρώ) εφέτος. Τα κέρδη της Ρfizer, εξάλλου, λόγω των φαρμάκων που προορίζονται για ζώα παρουσιάζουν αύξηση 25% ετησίως.

Δυστυχώς θέλω ακόμα αρκετό καιρό για να βγώ από την κατάψυξη και πολύ φοβάμαι ότι το επόμενο βήμα θα με βρει σε ένα λιβάδι ανθισμένης κατάθλιψης.

Οι μεταφορές με μάραναν.

...πολύ θα ήθελα να πατήσω πάυση...και να εξαφανιστώ...μεχρί να ξαναγίνω εγώ.

If there's a soulmate for everyone

"Υπάρχει αυτή η περίοδος στη ζωή μου που είμαι μόνος. Μια περίοδος άρνησης και απομόνωσης. Μια περίοδος που έχω χάσει το κίνητρο για την αναζήτηση της αγάπης. Δε βλέπω φως. Ούτε έχω διάθεση να παλαίψω αν και για καιρό ζούσα με την ελπίδα και το πείσμα ότι μπορούσα να το αλλάξω ή να αλλάξω. Πώς θα ξανακερδίσω την αυτοπεποίθηση που έχω χάσει; Πίσω από το προσωπείο του δυναμικού χαρακτήρα κρύβομαι εγώ και οι αδυναμίες μου. Άραγε το κατάλαβε ποτέ κανείς;"

Still waiting in line

ΥΓ. Ένα καλοκαίρι κατάθλιψης... Το βλέπω να έρχεται...

ΥΓ2. Σήμερα κορόϊδεψα κάποιον... και θέλω να ζητήσω συγνώμη...

"Οι νέοι ζητούν βοήθεια σε Ψυχολόγους, ακόμα και σε γραμμές υποστήριξης. Το 40% των κλήσεων που έχουν γίνει στη τηλεφωνική συμβουλευτική γραμμή αφορούν προβλήματα σχέσεων με γονείς, φίλους και στο σχολείο. Ένα 25% όμως που ανησυχεί τους Ψυχολόγους, αφορά ήδη υπάρχοντα προβλήματα ψυχικής υγείας. Το 70% των κλήσεων στην ειδική γραμμή υποστήριξης έγινε απ’ τους γονείς, ενώ το 12% απευθείας από παιδιά και εφήβους"

Αν από αυτήν την ηλικία τα παιδιά, αρχίζουν να αισθάνονται μόνα, να μελαγχολούν, τότε μετά τι θα γίνει; Πόσο βοηθάει ο σύγχρονος τρόπος ζωής, σε κλειστά μέρη, με επαφή πολλές φορές μέσω υπολογιστή; Δε θα πω, ότι φταίει η τεχνολογία. Η τεχνολογία, είναι κάτι πολύ καλό, αρκεί να χρησιμοποιείται με μέτρο. Κάποια κενά καλύπτουν, οι επαφές μέσω υπολογιστή και κινητών τηλεφώνων. Έχουν όμως άλλους τρόπους τα παιδιά και οι νέοι για να έρθουν κοντά ο ένας με τον άλλον, όπως αυτό παλιά συνέβαινε; Σε μεγάλες πόλεις, όπου η ψυχαγωγία, περιορίζεται σε κλειστούς χώρους, τότε οι επιλογές είναι περιορισμένες. Όμως από την άλλη κατά τη γνώμη μου, έχουν αλλάξει και οι ρυθμοί τις ζωής. Όλα πάνε όλο και πιο γρήγορα, δημιουργώντας ένα κλίμα αγχώδες. Σε αυτό το κλίμα δεν ξέρω κατά πόσο ο οργανισμός του ανθρώπου μπορεί να μείνει υγιής. Δε μου αρέσει να βλέπω παιδιά και ανθρώπους να κάνουν φιλίες μέσα από αυτά τα κοινωνικά πως τα λένε sites. Χάθηκε φίλοι μου να βγείτε έξω και να γνωρίσετε από κοντά άλλους ανθρώπους; Χάθηκε να πάτε μία βόλτα με τα πόδια και να κάνετε το χαβαλέ σας που λένε με την παρέα; Όλα είναι καλά, αλλά με μέτρο! Πριν λίγους μήνες κόλλησα με ένα παιχνίδι στον υπολογιστή. Καθόμουν με τις ώρες και έπαιζα! Είχα καιρό να φάω τέτοιο κόλλημα που λένε. Είπα μέσα μου "όπα, άρχισες να κολλάς. βρες κάτι άλλο να κάνεις γιατί δεν είναι όλη σου η μέρα ένα παιχνίδι. το πάλεψα και αφοσιώθηκα στο διάβασμα". Διάβασμα....Πόσα πολλά μπορεί να προσφέρει το διάβασμα!! Δε διαβάζω βιβλία. Στο διαδίκτυο όμως, ψάχνω sites που έχουν πληροφορίες και γνώσεις για θέματα που με ενδιαφέρουν. Όπως βλέπετε φίλοι μου, τον υπολογιστή μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε με πολλούς τρόπους. Άλλοτε με τρόπους που μας κάνουν κακό και άλλοτε καλό. Στο χέρι μας.
Σχετικά με την κατάθλιψη που παρουσιάζεται στους νέους. Χρειάζεται ενημέρωση. Χρειάζεται ευαισθησία πάνω σε αυτό το θέμα. Στα 23 μου και είμαι 35 με βρήκε η κατάθλιψη. Δεν έκανα ότι θα έπρεπε από την αρχή, την άφησα να μπει μέσα μου. Αν δείτε πως κάτι μέσα σας αλλάζει, αμέσως ζητήστε βοήθεια! Μην το αφήνεται να "δουλεύει" μέσα σας!! Και μην προσπαθείτε να το ξεπεράσετε με το ποτό ή τα ναρκωτικά. Με αυτόν τον τρόπο είναι σαν να προσπαθήστε να σβήσετε μια φωτιά με βενζίνη!! Μιλήστε για αυτό που έχετε, βγάλτε από μέσα σας. Μην το αφήνετε να σας τρώει!!
Με αγάπη πάντα
Agorafoviagr

"Με συγκίνησε αυτή η κίνηση της κ. Παπαρήγα και το ενδιαφέρον της για τα παιδιά. Για να μην παρεξηγηθώ, όποιος πολιτικός και αν το έκανε το ίδιο θα έλεγα. Η πολιτεία μέσω των εκπροσώπων της οφείλει να δείχνει ευαισθησία στα παιδιά, στα ευαίσθητα κοινωνικά θέματα. Φυσικά η πολιτεία, προσπαθεί, όμως πιστεύω, ότι μπορεί περισσότερο. Έχουμε ανάγκη από την πολιτική στήριξη σε ζητήματα που αφορούν τα παιδιά. Δεν έχουμε ανάγκη από στείρους κομματικούς διαξιφισμούς σε τέτοια ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα."

Το ίδιο θα γράψω και για τον κ. Αβραμόπουλο και όποιον άλλο πολιτικό, βοηθάει για την ψυχική υγεία, για τα παιδιά, για τα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες. Δεν τα βλέπω κομματικά, φίλοι μου αυτά τα ζητήματα (καθώς και αυτά που έχουν να κάνουν με τη φτώχεια, την ανεργία και άλλα κοινωνικά ζητήματα), οπότε αν κάποιος θελήσει να με κρίνει κομματικά λυπάμαι, αλλά τα θέματα αυτά τα βλέπω υπερκομματικά.

Χάρηκα πολύ που διάβασα:
"τους κύριους άξονες του Εθνικού Σχεδίου Δράσης για την Κατάθλιψη. Στόχος του σχεδίου, το οποίο τίθεται σε δημόσια διαβούλευση, είναι η αντιμετώπιση της κατάθλιψης, η ενημέρωση των ιατρών για την έγκαιρη αναγνώριση της νόσου, αλλά και η καταπολέμηση των προκαταλήψεων και του στιγματισμού των ατόμων που πάσχουν από την ψυχική νόσο."
πηγή:

Έχω γράψει άρθρα για την προκατάληψη και πόσο αυτήν επιρρεάζει την ψυχική υγεία. Τα έγραψα από την πλευρά ενός ανθρώπου που βιώνει μια ψυχική νόσο. Μπορείτε να τα διαβάσετε , εδώ
εδώ, επίσης εδώ και εδώ
. Και θα συνεχίζω να γράφω. Όμως το άρθρο που έχω πάντα στο μυαλό μου, είναιι αυτό που αναφέρει:

"Το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής έκανε μια Πανελλαδική έρευνα. Έξι στους δέκα Έλληνες δηλαδή ποσοστό 60% πιστεύει ότι οι σχιζοφρενείς δε μπορούν να εργαστούν! Επίσης ένας στους δύο ερωτηθέντες δε θα ήθελε να εργάζεται με έναν άνθρωπο που έχει κάποια ψυχική ασθένεια (πηγή: http://www.disabled.gr/lib/?p=12214)."

Ένας φίλοι μου στους δύο ερωτηθέντες δε θα ήθελε να εργάζεται με έναν άνθρωπο που έχει κάποια ψυχική ασθένεια....Πως άραγε αυτό να μου ακούγεται, όταν έχω αγοραφοβία με κρίσεις πανικού, κατάθλιψη και γενικευμένο άγχος;

Εύχομαι το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την Κατάθλιψη, να βοηθήσει στην ενημέρωση του κόσμου, να βοηθήσει να μειωθεί η προκατάληψη για την ψυχική ασθένεια και όσοι την αντιμετωπίζουν να μην είναι στο περιθώριο της κοινωνίας μας. Πάντα θα ελπίζω ότι η πολιτεία και οι πολίτες θα βοηθήσουν περισσότερο. Πάντα θα χαίρομαι όταν βλέπω τους πολιτικούς από όποια παράταξη και αν είναι, να προσπαθούν και εκείνοι. Πάντα χαίρομαι όταν βλέπω πολίτες και φίλους μέσα και έξω από το blog να βοηθάνε σε αυτό το θέμα και τους είμαι ευγνώμων. Είναι φίλοι μου δείγμα πολιτισμού, δείγμα δημοκρατίας η ευαισθητοποίηση σε καυτά ζητήματα που αφορούν την ψυχική υγεία.
Με αγάπη πάντα
Agorafoviagr
Το άρθρο το είχα γράψει στο παλιό μου blog στις 18/4/2008

Ποια όμως είναι η δράση των αντικαταθλιπτικών που κάποιοι λίγοι θέλουν να τα συνδέουν με τα ναρκωτικά (λέγοντας ότι προκαλούν εφορία);
«Η γενική δράση τους;
Ουσίες όπως η ιμπραμίνη, η αμιστριπτυλίνη και η δεσπιπραμίνη αυξάνουν τους νευροδιαβιβαστές στον εγκέφαλο μας –όπως τη νορεπινεφρίνη και τη σεροτονίνη- αποδυναμώνοντας έτσι τα συμπτώματα της κατάθλιψης.»
Πηγή: http://www.ert.gr/ygeia/details.asp?id=2107&catid=3116

Πώς δρουν τα αντικαταθλιπτικά;
«Τα αντικαταθλιπτικά δρουν στον εγκέφαλο αυξάνοντας τα επίπεδα νοραδρεναλίνης ή σεροτονίνης ή και των δύο στην νευρική σύναψη. Για παράδειγμα, τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά όπως η αμιτριπτυλίνη, αυξάνουν τα επίπεδα και της νοραδρεναλίνης και της σεροτονίνης στον εγκέφαλο. Ωστόσο, οι ειδικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs) δρουν μόνο ή κυρίως στο σύστημα σεροτονίνης.»
Πηγή: http://www.neurodiagnosis.gr/katathlipsi.htm

Το αντικαταθλιπτικό που παίρνω προσωπικά ανήκει σε αυτήν την κατηγορία:
«Οι εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs) ανακαλύφθηκαν τη δεκαετία του 1970 και κυκλοφόρησαν στις ΗΠΑ για πρώτη φορά το 1988. Από τότε, χρησιμοποιήθηκαν ευρέως λόγω του πλέον ευνοϊκού προφίλ παρενεργειών, σε σύγκριση με τα παλαιότερα αντικαταθλιπτικά.»
Πηγή: http://www.obrela.gr/psychiatry_1_9.htm

Τι σχέση έχει η σεροτονίνη με την κατάθλιψη;
«Σε άτομα που πάσχουν από κατάθλιψη, έχει διαπιστωθεί ότι στον εγκέφαλο τους είναι μειωμένη η σεροτονίνη. Η σεροτονίνη είναι χημική ουσία, ουσιώδης για τη λειτουργία του νευρικού συστήματος η οποία έχει, μεταξύ άλλων και ρόλο νευροδιαβιβαστή.»
Πηγή: http://www.medlook.net/article.asp?item_id=115

Προσπάθησα φίλοι μου, μέσα από κείμενα, αξιόπιστα κατά τη γνώμη μου, να σας δείξω, κατά πόσο τα αντικαταθλιπτικά είναι ναρκωτικά και κατά πόσο το αντικαταθλιπτικό είναι το «χάπι της ευτυχίας». Προσωπικά πως εκλαμβάνω τη δράση του αντικαταθλιπτικού και με βάση όσα παρέθεσα παραπάνω και πάντα από την πλευρά του ασθενούς. Η διάθεση έχει να κάνει και με τη σεροτονίνη. Η σεροτονίνη είναι μια ουσία που αν δεν παραχθεί στις ποσότητες που πρέπει στον εγκέφαλο, τότε η διάθεση θα είναι πεσμένη και συνεπώς η εμφάνιση της κατάθλιψης, πιθανή. Το αντικαταθλιπτικό που προσωπικά παίρνω, κάνει αυτό που γράφει το κείμενο παραπάνω «Ωστόσο, οι ειδικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs) δρουν μόνο ή κυρίως στο σύστημα σεροτονίνης». Επαναπρόσληψη της σεροτονίνης είναι αυτό που κάνει το αντικαταθλιπτικό μου. Κάποιοι φίλοι μου, δεν έχουν αρκετό ασβέστιο και παίρνουν ασβέστιο σε κάψουλες για να αυξηθούν τα επίπεδα του ασβεστίου στον οργανισμό τους. Κάπως έτσι, κατά την άποψή μου, επαναλαμβάνω σαν ασθενούς και όχι σαν ειδικού (μπορεί να είναι και λάθος η άποψή μου), δρα το αντικαταθλιπτικό στη δική μου περίπτωση. Προσπαθεί να αυξήσει τα μειωμένα επίπεδα σεροτονίνης στον εγκέφαλο, για να τη φέρει στα κανονικά. Οπότε, μπορεί να έχει αυτό σαν αποτέλεσμα να ανεβάσει τη διάθεση, όμως, όχι επειδή όλα πάνε καλά. Πάει να την ανεβάσει, γιατί υπάρχει μια δυσλειτουργία, σε κάποια ουσία στον εγκέφαλο. Πάει να φέρει τη διάθεση που είναι λόγω της κατάθλιψης πεσμένη, στα επίπεδα που πρέπει, για να μην αισθάνεται ο καταθλιπτικός αυτόν τον εσωτερικό πόνο της κατάθλιψης. Αυτό όμως, είναι διαφορετικό, σε σχέση με κάποιον, που ενώ δεν έχει κατάθλιψη, θέλει να «φτιαχτεί». Δε μπορώ να συγκρίνω τη δράση του αντικαταθλιπτικού στον τομέα της διάθεσης, με αυτήν της ηρωίνης και της κοκαΐνης, ή του χασίς που λαμβάνονται για να «ανέβει» η διάθεση. Η κατάθλιψη, έχει αίτια οργανικά και φάρμακα που στοχεύουν στην αντιμετώπιση αυτών των οργανικών δυσλειτουργιών. Μέχρι τα 23 μου χρόνια, ήμουν χαρούμενος, έβγαινα έξω, και ξεζούμιζα τη ζωή μου. Με θυμάμαι και με ξέρω πόσο ενεργητικός ήμουν πριν με πιάσει η κατάθλιψη. Τότε λοιπόν, αν έπαιρνα ναρκωτικά, ή έπινα, θα το έκανα μόνο και μόνο γιατί θα ήθελα να «ανέβω» ακόμη παραπάνω, ή για να είμαι στο πνεύμα της παρέας, ή για «μαγκιά». Τώρα όμως, που βιώνω την κατάθλιψη (είναι φυσιολογικό να είμαι 3 βδομάδες στο σπίτι και να μην έχω διάθεση να βγω έξω, όταν παλιά δε μπορούσα ούτε μια μέρα να μείνω στο σπίτι κλεισμένος;), καταλαβαίνω ότι κάτι μέσα μου, δεν πάει όπως παλιά. Καταλαβαίνω ότι η διάθεσή μου έχει πέσει, οπότε αν με το αντικαταθλιπτικό ανέβει, δε θα με «φτιάξει» αλλά θα με φέρει τη διάθεση, στα επίπεδα που ήταν πριν την κατάθλιψη (όσο τη φέρει τέλος πάντων). Όσοι φίλοι λοιπόν φοβούνται τα αντικαταθλιπτικά ή είναι προκατειλημμένοι για αυτά, συνδέοντάς τα, με «χάπια της ευτυχίας» και «φτιαξίματα της διάθεσης», τους προτείνω να διαβάσουν τόσο τις πηγές των άρθρων που παραθέτω, όσο και όποιες άλλες μπορούν μόνοι να βρούνε. Πάντα στα φάρμακα, απαραίτητη είναι η συνταγογράφησή τους από ψυχίατρο και αφού κρίνει ότι είναι απαραίτητα. Τα αντικαταθλιπτικά δεν είναι καραμελίτσες για να τα παίρνουμε όπως εμείς κρίνουμε! Είναι φάρμακα και απαιτούν και από εμάς προσοχή, γιατί μπορεί κάποιοι ή να τα «κόβουν» από μόνοι τους, ή να πηγαίνουν στο άλλο άκρο της υπερδοσολογίας. Βέβαια στην Ελλάδα, φάρμακα ψυχικής υγείας γράφουν και γιατροί άλλων ειδικοτήτων! Φίλοι μου, πέρα όμως από τα φάρμακα, υπάρχουμε και εμείς και αυτό είναι το κομβικό σημείο κατά τη γνώμη μου, στην αντιμετώπισή της. Το ξέρω ότι η κατάθλιψη, στο βαθμό που μπορεί ο καθένας να την έχει, αλλά και να τη βιώνει, είναι κάτι που μας καθιστά σε κάποιο βαθμό αδύναμους και ανήμπορους παρά τη θέλησή μας για το αντίθετο. Όμως, αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει όλη μας την ελπίδα να την εναποθέτουμε στα φάρμακα. Πρέπει, με ψυχοθεραπεία, με προσωπικές προσπάθειες, να συμβάλουμε, για να πάμε καλύτερα. Πρέπει και εμείς με τις όποιες δυνάμεις έχουμε να προσπαθήσουμε. Το έχω γράψει ξανά, ότι τα φάρμακα, είναι ένα μέρος της λύσης (όταν η λήψη τους κριθεί από τον ψυχίατρο απαραίτητη). Το υπόλοιπο και το ποιο σημαντικό είναι οι προσωπικές μας προσπάθειες, αλλά και το περιβάλλον (οικογενειακό, επαγγελματικό και κοινωνικό). Δε θα μπω στο σκεπτικό ότι δε μπορώ να τα βγάλω πέρα, όσο και αν αυτό μου λέει η κατάθλιψη και κάποιες φορές με κερδίζει….. Είμαι δέκα και ίσως και παραπάνω μέρες μέσα στο σπίτι, χωρίς να έχω όρεξη για να βγω, να κάνω κάτι έξω. Κοιμάμαι αργά το βράδυ, και κάποιες φορές πολύ τη μέρα
για να ξεφύγω από τις καταθλιπτικές σκέψεις. Όμως σε σχέση με το παρελθόν, επειδή, με έμαθε ο γιατρός και μέσα στο σπίτι όταν με πιάνει το καταθλιπτικό να το παλεύω, κάθομαι και όσο μπορώ, γράφω, διαβάζω, κάνω δουλειές μέσα στο σπίτι. Δεν το βάζω κάτω τόσο όσο το έκανα παλιότερα. Έμαθα και μαθαίνω και μόνος να το παλεύω με τις δικές μου δυνάμεις. Να σκέφτομαι πιο πρακτικά, όσο μπορώ να λέω «από εδώ και πέρα τι γίνεται, τι προτεραιότητες έχω, να βάλω στόχους και να μην ασχολούμαι με το σκεπτικό της κατάθλιψης». Να είμαι όσο μπορώ δηλαδή, ενεργητικός και όχι παθητικός όταν με πιάνει μελαγχολία ή κατάθλιψη. Γράφω «έμαθα», γιατί μέσα από τη γνωσιακή θεραπεία, έμαθα να σκέφτομαι πρακτικά, να μην ανατρέχω τόσο στο παρελθόν να μην υπεραναλύω (όσο μπορώ) το τι μου συμβαίνει, αλλά να κοιτάω μπροστά και να βάζω στόχους βατούς. Πολλά λοιπόν, μπορούμε και με τις δικές μας δυνάμεις να κάνουμε. Όμως, με μέτρο και όσο μπορούμε, για να μην εξαντληθούμε και μετά απογοητευτούμε. Δεν καταφέρνω πάντα σε στιγμές κατάθλιψης να την αντιμετωπίζω ενεργητικά. Άλλες φορές με παίρνει από κάτω πιο έντονα. Όμως, πάντα προσπαθώ να δώσω τον αγώνα μου να σταθώ στα ψυχικά μου πόδια. Αυτά που είναι πληγωμένα, αλλά δε φαίνονται με τα μάτια τα κανονικά για να καταλάβει ο απλός κόσμος (υπάρχουν άνθρωποι που κατανοούν, αναφέρομαι στο ότι δε φαίνεται για να το δει ο κόσμος, όπως θα έβλεπε μια πληγή στο χέρι) πως βιώνει κάποιος την κατάθλιψη….
Με αγάπη πάντα
Agorafoviagr
Το άρθρο το είχα γράψει στο παλιό μου blog στις 10/3/2008

"«Το "κενό" υπάρχει όσο δεν πέφτεις μέσα του» έγραφε ο Ελύτης, αλλά τι γίνεται όταν πέσεις μέσα σε αυτό και δεν βρίσκεις την. πόρτα ή ακόμα χειρότερα αν γίνεις εσύ ο ίδιος ένα «κενό»; Το «κενό» αυτό, μία αληθινή μάστιγα της σύγχρονης εποχής, λέγεται κατάθλιψη αλλά με την κατάλληλη βοήθεια μπορεί να ξεπεραστεί."

Το πιστεύω ότι η μάστιγα της σημερινής μας εποχής είναι η κατάθλιψη. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αναφέρονται σε αυτό το εσωτερικό κενό. Άλλοι πάνε να το καλύψουν με το shopping therapy, άλλη μέσα από το ποτό, άλλοι μέσα από τα ναρκωτικά, άλλοι μέσα από το φαγητό και άλλοι απαευθυνόμενοι στον ψυχολόγο ή στον ψυχίατρο.

"Η κλινική «εικόνα» της ασθένειας περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Όμηρο στην Ιλιάδα («.με την εγκατάλειψη των Θεών σβήνει το θάρρος και η δύναμη της ζωής και είναι το απόλυτο κενό, η ανελέητη θλίψη με την οποία μάχεται ο ήρωας και φθείρεται.». Την συναντάμε ακόμα στον Πλούταρχο, τον Σενέκα («.Το κακό που μας τυραννάει δεν είναι στο χώρο όπου βρισκόμαστε αλλά μέσα μας. Είμαστε χωρίς δύναμη να υπομείνουμε τις δυσκολίες, ανίκανοι να αντέξουμε τον πόνο, ανίσχυροι να χαρούμε ευχάριστα πράγματα, πάντα δυσαρεστημένοι από τον εαυτό μας.»), τον Πετράρχη."

Πράγματι όταν η κατάθλιψη κάνει την εμφάνισή της, οι εσωτερικές άμυνες δοκιμάζονται πάρα πολύ. Μπορεί και να πέσουν και έτσι να αφεθεί αυτός που βιώνει την κατάθλιψη. Να αφήσει τον εαυτό του αβοήθητο αφού δεν έχει το κουράγιο και την εσωτερική δύναμη να σκεφτεί για τον εαυτό του. Είναι όντως δυσαρεστημένος με τον εαυτό του. Δεν τον γεμίζει ο εαυτός του. Ίσως κάποιες φορές και να τον μισεί.

"Όταν η κατάθλιψη χτυπά την πόρτα βρίσκει τον άνθρωπο απροετοίμαστο, ανυποψίαστο σχεδόν για το πόσο βαθιά μπορεί να πέσει μέσα στο «κενό». Στη σημερινή κοινωνία υπολογίζεται ότι ο κίνδυνος να αρρωστήσει οποιοσδήποτε από «μείζονα καταθλιπτική διαταραχή» ή «μείζον καταθλιπτικό επεισόδιο», όπως αποκαλείται επιστημονικά η κατάθλιψη, είναι μέχρι 25% για τις γυναίκες και 12% για τους άνδρες, ενώ το διαγνωσμένο ποσοστό των γυναικών που υποφέρουν από κατάθλιψη κυμαίνεται από 5% έως 9% και το αντίστοιχο των ανδρών από 2% έως 3%."

Έτσι είναι. Δεν περίμενα ότι θα με ρίξει τόσο πολύ. Υπάρχουν φορές που αναρωτιέμαι που βρίσκεται ο πάτος......Τα νούμερα αν τα ερμηνεύω σωστά λένε ότι μία στις τέσσερις γυναίκες (25%) μπορεί να νοσήσει με την επιστημονική έννοια της κατάθλιψης. Στους άντρες περίπου ένας στους δέκα (12%). Το στενάχωρο είναι ότι τα ποσοστά αυτών που γνωρίζουν ότι έχουν κατάθλιψη είναι πολύ χαμηλά!!

"Ο γιατρός επίσης είναι εκείνος που οφείλει να ενημερώσει την οικογένεια του ασθενούς για το έλλειμμα θέλησης που ο άνθρωπός τους νοιώθει, ότι δηλαδή δεν υποφέρει γιατί το θέλει αλλά γιατί δεν μπορεί να μην υποφέρει. Ότι δεν αρκεί ένα χτύπημα στην πλάτη, ούτε η συμβουλή να αντιδράσει και να αντιμετωπίσει τις ευθύνες του. Αντίθετα μια τέτοια συμπεριφορά απέναντι στον άνθρωπο που υποφέρει διογκώνει το πρόβλημα αυξάνοντας τις ενοχές του.

Ο καταθλιπτικός αξίζει τον σεβασμό, έναν σεβασμό βαθύ όσο βαθύς είναι και ο πόνος του. Βέβαια έχει ανάγκη και από την αποφασιστικότητα των άλλων που θα τον στηρίξουν να δει την πραγματικότητα κατανοώντας απόλυτα ότι σήμερα η κατάθλιψη, χάρη στα φάρμακα και στην ψυχοθεραπεία, είναι ένας δαίμονας που μπορεί να νικηθεί."

Δεν υποφέρει αυτός που έχει κατάθλιψη γιατί το θέλει, αλλά γιατί δε μπορεί να μην υποφέρει. Πολλοί νομίζουν ότι ένας με κατάθλιψη "θέλει και τα παθαίνει ή θέλει και είναι έτσι όπως είναι". Μακάρι να ήταν μόνον στο χέρι αυτού που έχει κατάθλιψη να είναι όπως επιθυμεί. Προσωπικά με βοήθησαν άνθρωποι που με χτύπησαν στην πλάτη μου άεφιξαν τον ώμο και μου είπαν "είμαστε μαζί σου, μαζί θα το ξεπεράσουμε, δεν είσαι μόνος, σε αγαπάμε και σε θέλουμε κοντά μας". Δείξανε έτσι έμπρακτο ενδιαφέρον, κατανόηση και διάθεση να σταθούν δίπλα μου Η ενημέρωση της οικογένειας για εμένα είναι κάτι που μετράει περισσότερο από όλα. Αυτό γιατί, ότι και αν κάνει ο γιατρός, αν η οικογένεια δεν αλλάξει στάση απέναντι στον παθόντα, τότε η δουλειά του γιατρού μπορεί να μη φανεί. Η οικογένεια οφείλει να ακούσει και να συνεργαστεί με το γιατρό. Οφείλει επίσης να δεχθεί ότι ένα μέλος της έχει κατάθλιψη και να μη σκεφτεί τι θα πει ο κόσμος. Ο άνθρωπος με κατάθλιψη δε θέλει να τον λυπούνται. Θέλει να τον σέβονται. Αν δω ότι κάποιος με λυπάται τότε αισθάνομαι σαν ένα σκουπίδι. Έχω που έχω χαμηλή αυτοεκτίμηση, αν μου δείξει και ο άλλος ότι με λυπάται τότε αυτό θα με ισοπεδώσει σαν άνθρωπο. Αν δείξει ότι με σέβεται θα χαρώ γιατί θα δω ότι είμαι σεβαστός ακόμα και με αυτήν τη δυσκολία που έχω.

"Ούτε το «θα το ξεπεράσω μόνος μου», ούτε το «πρέπει να το παλέψεις» μπορούν να νικήσουν τον «δαίμονα» που κάνει την εμφάνισή του στη .πόρτα της ζωής. Αντίθετα ο «δαίμονας» ξορκίζεται εύκολα στην αρχή, πριν χρονίσει η εγκατάστασή του και υποτροπιάσει η δράση του μέσα στον άνθρωπο. Γι' αυτό μεγάλη σημασία έχει η έγκαιρη αναγνώριση της ασθένειας και η άμεση βοήθεια από ειδικό γιατρό."

Κάποιοι ίσως πούνε ότι αυτά τα γράφουν για να έχουν δουλειά οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι. Ούτε ψυχολόγος είμαι, ούτε ψυχίατρος ούτε έχω προτείνει σε κανέναν να πάει σε ψυχολόγο ή ψυχίατρο που μπορεί να γνωρίζω και ούτε κανέναν οικονομικό όφελος έχω. Γράφω από τη θέση αυτού που βιώνει την κατάθλιψη. Συμφωνώ με το πιο πάνω κείμενο. Έγκαιρη αντιμετώπιση και ενημέρωση χρειάζεται. Τα περνάω, για αυτό γράφω για ότι αφορά και την κατάθλιψη και την αγοραφοβία και την ψυχική υγεία. Και επειδή κάποιοι μπορεί να τα περνάνε αλλά να μη θέλουν να βοηθηθούν λόγω προκατάληψης ή υπερτίμησης των δυνατοτήτων τους, ας λίγο κοιτάξουν μήπως δεν πράτουν σωστά. Ότι σχολιασμούς κάνω από το site http://health.ana-mpa.gr/articleview3.php?id=451 τους κάνω από την πλευρά αυτού που τα βιώνει. Δεν είμαι ειδικός και ούτε θέλω να τον κάνω. Απλώς τις εμπειρίες μου καταθέτω φίλοι μου.
Με αγάπη πάντα
Agorafoviagr
Το άρθρο το είχα γράψει στο παλιό μου blog στις 1/8/2007

"Θα ήθελα να μιλήσω για το πώς αισθάνεται κάποιος όταν περνάει κατάθλιψη με βάση τη δική μου εμπειρία και το πώς τα βίωσα και τα βιών